Επιλέξτε Σώμα: Color 1 Color 2 Color 3
Youtube Twitter Facebook Rss

ΑΠΟΨΗ

Μνήμες Μόρφου.Άρθρο της Α.Παπαδοπούλου.

17.08.2011 | 00:39



Της ΑΝΤΙΓΟΝΗΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ
Ευρωβουλευτή ΔΗΚΟ


Οι μνήμες παραμένουν νωπές και ας συμπληρώθηκαν στις 16 Αυγούστου, 37 ολόκληρα χρόνια από την κατάληψη της αγαπημένης Μόρφου και των χωριών του διαμερίσματος…

Η φετινή επέτειος, ωστόσο, βρίσκει το λαό μας έντονα προβληματισμένο. Οργισμένο, απογοητευμένο και αβέβαιο, για το μέλλον. Πικραμένο για τον ατέλειωτο Γολγοθά των δεινών του, τις αδιέξοδες συνομιλίες, την άκαμπτη τουρκική αδιαλλαξία, παρά τις «γενναιόδωρες» παροχές του Προέδρου Χριστόφια και μάλιστα, χωρίς ανταλλάγματα. Ο λαός δυσανασχετεί, γιατί βρίσκεται σε πλήρη συσκότιση. Συσκότιση για τα τεκταινόμενα στο κυπριακό, από τη μια, συσκότιση λόγω blackout στο Βασιλικό, με πολλές ταλαιπωρίες και παράπλευρες απώλειες, λόγω της τραγωδίας στο Μαρί, από την άλλη.


Η κοινωνία των πολιτών, συμπάσχει για τις ζωές που άδικα χάθηκαν σε καιρό ειρήνης. Κατανοεί τον πόνο και το παράπονο των συγγενών, που κτύπησαν κόκκινο. Εξοργίζεται για την πολυεπίπεδη αμέλεια και απαιτεί απονομή της δικαιοσύνης, έγκαιρα, καθολικά και αποτελεσματικά. Αμφισβητεί την ικανότητα μιας μονοκομματικής κυβέρνησης, που υπό τις περιστάσεις συστάθηκε, να αναστηλώσει την τρωθείσα εμπιστοσύνη, στους πολιτικούς και την πολιτική και κυρίως, στον Πρόεδρο και την κυβέρνηση.


Η κακή ψυχολογική κατάσταση του λαού, επιδεινώνεται από την ατολμία στη λήψη μέτρων που οδήγησε, δυστυχώς σήμερα, στον αναπνευστήρα, μία εύρωστη, μέχρι προ τριετίας, οικονομία. Βασικοί οικονομικοί δείκτες, οπισθοδρόμησαν. Πολλές επιχειρήσεις κλείνουν, λόγω προβλημάτων βιωσιμότητας. Το ενεργειακό πρόβλημα έγινε εντονότερο. Με τα οικονομικά αδιέξοδα, τις συνεχείς υποβαθμίσεις και με ορατό τον κίνδυνο ένταξης στο μηχανισμό στήριξης, κορυφώνεται η αγωνία όλων μας, γιατί, η Κυπριακή Δημοκρατία καθίσταται ακόμα πιο ευάλωτη σε πιέσεις, τον προσεχή Οκτώβρη, από ένα ΟΗΕ που ποντιοπιλατικά κωφεύει στις κομπαστικές δηλώσεις Ερτογάν, Μπαγίς, Νταβούτογλου και Έρογλου…


Ως εκ τούτου, «Οι ανησυχίες πως θα λειτουργούμε τον 'Αγιο μας, μια φορά τον χρόνο σε μια χαμένη Πατρίδα», όπως κάποιοι έλεγαν χλευαστικά, προ ενός έτους, γίνονται δυστυχώς σήμερα, πραγματικοί Εφιάλτες.

Αυτοί που πέρυσι μας στηλίτευαν πως «ψάχνουμε δήθεν για το ευκταίο και περιφερόμαστε τη συνοδεία καναλιών από πρεσβεία σε πρεσβεία την ημέρα κατάληψης της Μόρφου, για να επιδώσουμε διαμαρτυρίες με «περήφανες αρλουμποειδείς» δηλώσεις, προκαλώντας τον γέλωτα στους πιο ήρεμους και τον θυμό στους πιο νευρικούς που καταφεύγουν στο remote control...», ας συναισθανθούν, φέτος, την ανάγκη να αφήσουν και οι ίδιοι επιτέλους τον καναπέ τους και να διαμαρτυρηθούν μαζί μας.

Ας συνειδητοποιήσουν πως οι Τούρκοι επιδιώκουν συνομοσπονδία και λύση δύο κρατών και δεν αποδέχονται ούτε και αυτήν τη διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία, που οι ίδιοι έκαναν παντιέρα τους, για την δήθεν επανένωση. Ας αντιληφθούν πως η ΔΔΟ συνιστά την έσχατη υποχώρηση, ως λύση συμβιβασμού, που ουδέποτε θα γίνει αποδεκτή, χωρίς το σωστό περιεχόμενο! Ας κατανοήσουν τα τραγικά αδιέξοδα στα οποία μας οδηγεί ο τρόπος με τον οποίον ο Πρόεδρος Χριστόφιας, διαπραγματεύεται…

Δεν βλέπουμε δυστυχώς φως, στην άκρη της σήραγγας. Κάθε πέρσι και καλύτερα…


Είναι λοιπόν, υπέρτατο καθήκον των Μορφιτών και κάθε πρόσφυγα, να παλέψουμε για μια δίκαιη λύση στο κυπριακό. Να καταγγείλουμε παντού, την τουρκική αδιαλλαξία.

Να απαιτήσουμε από τον Πρόεδρο Χριστόφια να αποσύρει τα γενναιόδωρα του δώρα, για εκ περιτροπής προεδρία, σταθμισμένη ψήφο και παραμονή 50000 εποίκων.

Μόνο με σωστή λύση που να σέβεται απόλυτα το διεθνές δίκαιο και το ευρωπαϊκό κεκτημένο, χωρίς παρεκκλίσεις, «θα μπορούμε εμείς οι μεγαλύτεροι, να κλείσουμε τον κύκλο μας στις γειτονιές μας, στα μπακάλικά μας, στα καλοκαιρινά σινεμά, στο δημόσιο κήπο, στο Μοντάλτο, στο τρεξιμιό, στα γυμνάσιά μας, στις εκκλησίες μας, για να φύγουμε από αυτή τη ζωή δικαιωμένοι, κληροδοτώντας στα παιδιά και τα εγγόνια μας, την μορφίτικη κουλτούρα που βλέπουμε σιγά-σιγά να χάνεται»…



Δηλώνοντας παρόντες στις αντικατοχικές εκδηλώσεις της 16ης Αυγούστου και όχι μόνο, διατρανώνουμε την πίστη μας για επιστροφή. Κλείνουμε τα αφτιά μας στους ηττοπαθείς, που κακόβουλα μας αποκαλούν «επιτήδειους κομπλεξικοεθνικιστές» ή «υπερπατριώτες» . Στέλλουμε το μήνυμα, πως δεν ξεπουλάμε τη γη μας. Αγωνιζόμαστε γι αυτή και τη διεκδικούμε. Η επιστροφή στη γενέθλια γη, είναι στόχος και δικαίωμα!


 

Στην ίδια κατηγορία

ΣΧΟΛΙΑ


 

Κάντε Like: Onalert.gr στο Facebook