Επιλέξτε Σώμα: Color 1 Color 2 Color 3
Youtube Twitter Facebook Rss

ΑΠΟΨΗ

Ο στρατιωτικός παράγει τη πρώτη ύλη για όλους:την ασφάλεια.Άρθρο για όσους "πυροβολούν" τις ΕΔ

30.06.2012 | 21:28








Του Ανέστη Τσουκαράκη
Αντισυνταγματάρχης (ΣΔΓ),
Πρόεδρος ΣΥΣΜΕΔ


Πόσο εύκολη ή δύσκολη μπορεί να είναι η ζωή ενός οικοδόμου; ενός εργάτη ναυπηγοεπισκευαστικής ζώνης; ενός επιχειρηματία; ενός ιδιωτικού υπαλλήλου; ενός αγρότη;  ενός δασκάλου; ενός καθηγητή πανεπιστημίου; ενός καθηγητή λυκείου; ενός ιερέα; ενός ιατρού; ενός νοσηλευτή; ενός δικαστή; ενός πολιτικού υπαλλήλου στο Υπουργείο Εθνικής Άμυνας; ενός αστυνομικού; ενός στρατιωτικού; Ας μην απαντήσουμε καλύτερα, γιατί ο καθένας θα το δει με τα μάτια του δικού του κόσμου, των δικών του αναγκών. Και φυσικά ο καθένας, σε σχέση με τους λοιπούς, θα υπολείπεται. Θα ζητάει ακόμη περισσότερα. Μα φυσικό δεν είναι αυτό; Ο καθένας μας προσπαθεί να βελτιώσει τη ζωή του, με ό,τι όπλα διαθέτει. Είτε προσωπικά – ατομικά, είτε συλλογικά, μέσα από συλλόγους, ενώσεις, σωματεία. Ή ιστορία έχει καταδείξει, όμως, ότι ό,τι κερδίζεται, κερδίζεται μόνο με τη συλλογικότητα και όχι την ατομική διεκδίκηση, που δεν παύει να είναι ατομική και να ξεκινάει από το τι θα κερδίσω εγώ και όχι τι θα κερδίσει το σύνολο.
 
Τι κοινό μπορεί να έχουν όλοι οι παραπάνω; Ότι όλοι εργάζονται και όλοι αμείβονται, ανάλογα και σε σχέση με αυτό που ο καθένας, παράγει, πουλάει, δημιουργεί ή ό,τι άλλο κάνει.
 
Ο οικοδόμος κτίζει, σοβαντίζει, βάζει πλακάκια, μπογιατίζει κλπ. Το αποτέλεσμά του μαγευτικό. Χειροπιαστό. Το βλέπεις και το χαίρεσαι. Τον συγχαίρεις. Ας είναι καλά. Ο αγρότης παράγει, καλλιεργεί, φροντίζει και πουλάει προϊόντα. Όσο καλύτερα τα προϊόντα αυτά, τόσο πιο ευχαριστημένος είναι ο καθένας μας με τη γεύση τους. Ικανοποιούμε τη βασική ανάγκη της ζωής μας και τον συγχαίρουμε. Ας είναι καλά. Ο ιατρός φροντίζει να μας έχει καλά. Όλοι σε αυτόν προσφεύγουμε και ζητάμε τη βοήθειά του όταν αρρωστήσουμε. Μας γιατρεύει και γίνεται ο θεός μας. Ας είναι καλά. Ο δάσκαλος – καθηγητής, μας μεταφέρει τις γνώσεις που όλοι μας χρειαζόμαστε σαν κοινωνία για να πάμε μπροστά. Μορφώνει τα παιδιά μας. Καλλιεργεί συνειδήσεις. Κτίζει πνευματικούς ανθρώπους. Από τα αποτελέσματα ενός εκάστου χαροποιούμαστε και τον ευγνωμονούμε για ό,τι έχει κάνει. Ας είναι καλά. Ο δικαστής καλείται να αποδώσει δικαιοσύνη. Ψυχρά, αντικειμενικά και αμερόληπτα. Να εφαρμόσει το Σύνταγμα και τους νόμους που βασίζονται σε αυτό και να βγάλει αποφάσεις για το συνάνθρωπό του. Ας είναι καλά.
 
Όλοι λοιπόν κάτι δίνουν, οπότε αναμένουν, κάτι να πάρουν. Να αμειφθούν για αυτό που δίνουν και στο ποσοστό που τους αναλογεί. Έτσι είναι η ζωή. Τί να κάνουμε τώρα; Το δώσε – πάρε δεν μπορεί να φύγει από τη ζωή μας. Τουλάχιστον στη ζωή αυτή, με τους συγκεκριμένους μηχανισμούς και τους συγκεκριμένους κανόνες εμπλοκής.
 
Ο στρατιωτικός, όμως, τί παράγει για να μπορέσει να δεχθεί, και στο ποσοστό που του αναλογεί, την ανάλογη αμοιβή του; Βέβαια, δεν τίθεται το θέμα εάν πρέπει ή όχι να αμείβεται (είναι άνθρωπος και όχι μηχανή. Έχει, λοιπόν, ανάγκες και θα πρέπει κάποιες από αυτές να τις ικανοποιήσει μόνο με το χρήμα, γιατί με αυτό θα πρέπει να μπει στην αλυσίδα), αλλά το πόσο πρέπει να αμείβεται. Εδώ, λοιπόν, κρύβεται η σύγχυση που προκαλείται,, και είναι δύσκολο να απαντηθεί το ερώτημα, τουλάχιστον υπό το πρίσμα της αντικειμενικότητας που πρέπει να απαντηθεί, εάν αυτός που καλείται να την απαντήσει δεν είναι αληθινός, δεν σκέπτεται ελεύθερα ή καθοδηγείται από κέντρα που μάλλον άλλους σκοπούς υπηρετούν. Το τελευταίο, άλλωστε, διάστημα ανώτατοι κυβερνητικοί παράγοντες προσπάθησαν να διαμορφώσουν τη συνείδηση ότι οι στρατιωτικοί, τουλάχιστον οι Έλληνες στρατιωτικοί, είναι «αντιπαραγωγικοί». Για να μπορέσει να δουλέψει όλη η οικονομική - παραγωγική διαδικασία – αλυσίδα μιας Χώρας θα πρέπει αυτοί που την αποτελούν να νοιώθουν ασφαλείς και ελεύθεροι. Αυτή ακριβώς την ασφάλεια και ελευθερία έρχονται να εξασφαλίσουν οι Ένοπλες Δυνάμεις. Αυτό, λοιπόν, το αγαθό «παράγουν» οι Έλληνες στρατιωτικοί. Τί ποσοστό του αναλογεί στην όλη «παραγωγική» διαδικασία δεν θα το απαντήσω εγώ. Αυτό κρίνεται στην καθημερινότητά μας και τη συμβολή των Ενόπλων Δυνάμεων. Την αποφασιστικότητα των Ελλήνων στρατιωτικών. Την υπομονή τους και την επιμονή τους. Την αγάπη τους σε αυτό που προσφέρουν.
 
Οι Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις θωρακίζουν αμυντικά τη Χώρα, εξασφαλίζουν την εθνική ανεξαρτησία και κυριαρχία της και διασφαλίζουν την ειρήνη στην ευρύτερη περιοχή. Ισχυρές Ένοπλες Δυνάμεις υφίστανται εάν το έμψυχο δυναμικό τους – οι στρατιωτικοί - αισθάνονται απεγκλωβισμένοι από τη σκέψη της καθημερινής εξεύρεσης πόρων προς συντήρηση και αξιοπρεπή διαβίωση των ιδίων και των οικογενειών τους, αντικειμενικά και όχι υποκειμενικά σκεπτόμενοι για την εκπλήρωση της οποιασδήποτε αποστολής και μη εξαρτημένοι από αλλότριους μηχανισμούς που τη διαβρώνουν, αποπροσανατολίζουν τη σκέψη και αλλοιώνουν το χαρακτήρα τους.
 
Η Χώρα μας από το 2002 και εντεύθεν, πλέον, βρίσκεται σε κατάσταση ειρήνης, ανακληθείσης της κατάστασης της παρατεταμένης γενικής επιστράτευσης, στην οποία βρισκόταν. Οι Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις, οι μόνιμοι Έλληνες στρατιωτικοί,  εκπαιδεύονται στην ειρήνη για να εκπληρώσουν την αποστολή τους όταν και όπως κληθούν σε περίοδο κρίσης ή πολέμου. Στην εκπαίδευσή τους αυτή πρέπει να μείνουν προσηλωμένοι χωρίς σκέψεις που τους αποσπούν από το στόχο και το σκοπό τους. Οποιαδήποτε μείωση στο ηθικό των στελεχών των Ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων και με όποιο τρόπο αυτή εκφράζεται δύσκολα αντικαθίσταται.
 
Πρέπει, επιτέλους, οι κυβερνώντες (οι πολιτικοί μας) να συνειδητοποιήσουν εάν και κατά πόσο η απαξίωση στους στρατιωτικούς ωφελεί και ποιους. Τα προβλήματα που εκφράζονται, πλέον, συλλογικά πρέπει να βρουν τη λύση τους. Οποιαδήποτε προώθησή τους προς τις καλένδες τα διογκώνουν και τα καταστούν δυσεπίλυτα. Λύσεις βρίσκονται μόνο όταν υπάρχει διάλογος και ανοικτά αυτιά. Και αυτό πρέπει να γίνει. Σήμερα πριν είναι αργά. Η οικογένεια των στρατιωτικών συνθλίβεται. Πρέπει να αναχαιτισθεί αυτό. Πρέπει να μπει φραγμός. Τα όρια στενεύουν.
 

 

ΣΧΟΛΙΑ


 

Κάντε Like: Onalert.gr στο Facebook