Επιλέξτε Σώμα: Color 1 Color 2 Color 3
Youtube Twitter Facebook Rss

ΑΠΟΨΗ

Ποια Ομοσπονδία για τη Κύπρο; Άποψη του Α.Θεοφάνους από τη Λευκωσία.

05.04.2011 | 06:06








Του ΑΝΔΡΕΑ ΘΕΟΦΑΝΟΥΣ
Καθηγητής Πολιτικής Οικονομίας
ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ



Εισαγωγή
Παρά το γεγονός ότι εδώ και χρόνια η διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία είναι το υπό συζήτηση πλαίσιο λύσης εν τούτοις υπάρχουν σοβαρές διαφορές όχι μόνο μεταξύ των δύο κοινοτήτων αλλά και ενδοκοινοτικά αναφορικά με την ερμηνεία και το περιεχόμενο. Ούτως ή άλλως όταν ένας λαός αντιμετωπίζει ένα υπαρξιακό πρόβλημα πρέπει να συζητήσει κάθε πτυχή της μορφής ενός διακανονισμού και να αναλύσει όλες τις προεκτάσεις του.

Κατ’ επανάληψη οι πολιτικές δυνάμεις έχουν υπογραμμίσει ότι η διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία είναι στρατηγικός μονόδρομος και ότι δεν υπάρχει εναλλακτική επιλογή. Όμως το 1993 ο ΔΗΣΥ και ο Γλαύκος Κληρίδης κατήλθαν στις προεδρικές εκλογές με λάβαρο την απεμπλοκή από τις Ιδέες Γκάλι και την ευρωπαϊκή προοπτική. Ο ΔΗΣΥ είχε καταθέσει τη θέση ότι με ουσιαστικές αλλαγές θα προέκυπτε καλύτερη λύση, μια διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία με το σωστό περιεχόμενο.

Το 2003 όταν ο Γλαύκος Κληρίδης και ο ΔΗΣΥ στήριξαν το Σχέδιο Ανάν ήταν ο Δημήτρης Χριστόφιας και το ΑΚΕΛ που τελικά διαφώνησαν και στήριξαν τον Τάσσο Παπαδόπουλο με στόχο την ουσιαστική βελτίωση του Σχεδίου Ανάν. Εν ολίγοις ήταν και πάλι μια προσπάθεια για διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία με το σωστό περιεχόμενο. Το ΑΚΕΛ στο δημοψήφισμα αμφιταλαντεύθηκε αλλά τελικά, όπως ο Δημήτρης Χριστόφιας υπογράμμισε, «ψήφισε ΟΧΙ για να τσιμεντώσει το ΝΑΙ». Είναι προφανές ότι το 1993 η ηγεσία του ΔΗΣΥ και το 2003-2004 η ηγεσία του ΑΚΕΛ συμπαρατάχθηκαν με τους λεγόμενους απορριπτικούς καθ’ ότι οι προτεινόμενες λύσεις δεν μπορούσαν να γίνουν αποδεκτές από τον λαό. Ως εκ τούτου θα έπρεπε να ήταν αναμενόμενες οι συγχύσεις και πάνω απ’ όλα οι διαφορετικές απόψεις για τη συμβατική φιλοσοφία της διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας.

Το μεγάλο ερώτημα όμως είναι κατά πόσον είναι η διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία, στην οποία η πολιτική ηγεσία παραμένει προσκολλημένη με θρησκευτική ευλάβεια, βιώσιμη προοπτική ακόμα και εάν προκριθεί από την πλειοψηφία και των δύο κοινοτήτων; Και ποιές είναι οι προϋποθέσεις για να είναι ευοίωνη, βιώσιμη και λειτουργική μια τέτοια λύση;

Θα πρέπει να επεξηγηθεί στον λαό γιατί ακόμα και στο Βέλγιο το αντίστοιχο πολίτευμα αντιμετωπίζει σοβαρότατα προβλήματα ακόμα και όταν λειτουργεί στην καρδιά της Ευρώπης και παρά το γεγονός ότι δεν έχει το βεβαρυμένο και αιματηρό παρελθόν της Κύπρου. Θα πρέπει επίσης να επεξηγηθεί γιατί το βοσνιακό μοντέλο καταρρέει και γιατί η Τσεχοσλοβακία οδηγήθηκε σε βελούδινο διαζύγιο. Ή μήπως υπάρχει η ψευδαίσθηση ότι σε περίπτωση κρίσης θα οδηγηθούμε και μείς σε βελούδινο διαζύγιο και ως εκ τούτου χρησιμοποιείται η διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία ως ενδιάμεσος σταθμός για τη διχοτόμηση; Από την άλλη θα ήταν χρήσιμο να αξιολογήσουμε ομοσπονδιακά μοντέλα τα οποία λειτουργούν δημιουργικά.

Η συνθηματολογική ενασχόληση με το συγκεκριμένο θέμα αλλά και με ευρύτερα συναφή ζητήματα χωρίς να λαμβάνεται καν υπ’ όψιν η υφιστάμενη βιβλιογραφία είναι ανεπίτρεπτη και εθνικά επιζήμια. Πέραν του γεγονότος ότι ένα μεγάλο και αυξανόμενο μέρος του λαού θεωρεί τη διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία ως ανελεύθερο και άδικο μοντέλλο, δεν μπορεί να αγνοηθεί το γεγονός ότι μέρος της σύγχρονης φιλοσοφικής σκέψης θεωρεί ότι τέτοιου είδους πολιτεύματα είναι πολύ δύσκολο, αν όχι αδύνατο, να έχουν μια σταθερή πορεία και ένα ευοίωνο μέλλον. Η ηγεσία θα πρέπει επιτέλους να προβληματισθεί και να μάθει να λειτουργεί πέραν από τις γενικόλογες διακηρύξεις και τους αφορισμούς.

Ενώ οι υποστηρικτές της διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας δεν έχουν ικανοποιητικές απαντήσεις και επαρκή επιχειρήματα στα θέματα που έχουν θιγεί, προτάσσουν τη θέση ότι «είμεθα δεσμευμένοι και δεν θα αποδεχθεί η διεθνής κοινότητα αλλαγή πορείας». Στη θέση αυτή μπορεί, μεταξύ άλλων, να αντιπαραβληθεί το επιχείρημα ότι εάν προχωρήσουμε με τη διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία το πιο πιθανό σενάριο θα είναι η κατάρρευση και η αποσταθεροποίηση. Μια τέτοια εξέλιξη δεν θα ικανοποιούσε την ΕΕ, τον ΟΗΕ και τη διεθνή κοινότητα γενικότερα. Ούτως ή άλλως τη διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία την υιοθέτησε η διεθνής κοινότητα μετά απ’ εμάς.

Ι. ΕΚΠΛΗΞΕΙΣ ΚΑΙ ΣΥΓΧΥΣΕΙΣ

Για χρόνια τώρα επικρατούσε η άποψη ότι το πλαίσιο της διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας είχε ξεκαθαρισθεί. Πέραν όμως των συνθημάτων δεν είχε γίνει ποτέ μια εις βάθος συζήτηση για το αντικείμενο και το περιεχόμενο της λύσης. Γι΄ αυτό πολλές φορές βρεθήκαμε προ εκπλήξεων και ατέρμονων συγχύσεων. Επαναλαμβάνω ότι σε σχέση με τις Ιδέες Γκάλι είχε αντιδράσει (και) ο ΔΗΣΥ ενώ το ΑΚΕΛ τις είχε κατ΄ ουσίαν αποδεχθεί. Αντίθετα σε σχέση με το Σχέδιο Ανάν που είχε κατ΄ ουσίαν γίνει αποδεκτό από τον ΔΗΣΥ, αντέδρασε (και) το ΑΚΕΛ.

Δεν είναι λάθος να συζητούμε το περιεχόμενο της λύσης: λάθος είναι η προσκόλληση με θρησκευτική ευλάβια στη διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία η οποία ακόμα δεν έχει προσδιορισθεί ακριβώς. Άσοφο ήταν και το γεγονός ότι όλα αυτά τα χρόνια αρκούμεθα σε αντιφατικά συνθήματα, με αποτέλεσμα να οδηγηθούμε σε πολύ σοβαρά αδιέξοδα. Tο αποτέλεσμα ορόσημο του δημοψηφίσματος του 2004 έστειλε ξεκάθαρα μηνύματα που δεν μπορούν να αγνοηθούν. Μεταξύ άλλων, παρατηρήθηκε ότι υπήρχε διάσταση από το τι ανάμενε ο λαός σε σχέση με το τι συζητούσε η πολιτική ηγεσία. Αναμφίβολα υπάρχει μια τέτοια διάσταση και σήμερα: για παράδειγμα, η συντριπτική πλειοψηφία των Ελληνοκυπρίων διαφωνεί με την προοπτική της εκ περιτροπής προεδρίας που πρότεινε ο Πρόεδρος Χριστόφιας. Η συντριπτική πλειοψηφία των Ελληνοκυπρίων έχει επίσης σοβαρές ανησυχίες για το θέμα των εποίκων, για το οποίο ο Πρόεδρος προέβη σε παραχωρήσεις πριν καν αρχίσουν οι συνομιλίες.

Διαφορετικές Ερμηνείες

Στη διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία έδωσαν διαφορετικές ερμηνείες η επίσημη ελληνοκυπριακή και τουρκοκυπριακή πλευρά. Για παράδειγμα, για τον Μακάριο και τον Σπύρο Κυπριανού, δεν ετίθετο ποτέ θέμα δημιουργίας δύο συνιστώντων κρατών, και ταυτόχρονα μιας τρίτης ομοσπονδοσυνομοσπονδιακής οντότητας η οποία θα παραμέριζε την Κυπριακή Δημοκρατία. Για τον Μακάριο και τον Κυπριανού η αντίληψη ήταν ότι επρόκειτο περί περιφερειών ή/και καντονίων στα πλαίσια της Κυπριακής Δημοκρατίας και όχι συνιστώντων κρατών. Αλλά και το διάγγελμα του Τάσσου Παπαδόπουλου για το Σχέδιο Ανάν εκινείτο στην ίδια φιλοσοφία. Αμέσως μετά το δημοψήφισμα όμως θα έπρεπε να αξιοποιηθούν τα νέα δεδομένα και να καταθέσει η Κυπριακή Δημοκρατία, όχι η ελληνοκυπριακή κοινότητα, ένα νέο πλαίσιο κατευθυντήριων γραμμών για το ζητούμενο.

Το Θέμα των Περιουσιών
Στο θέμα του περιουσιακού η τότε ελληνοκυπριακή ηγεσία δεν εγκατέλειψε το δικαίωμα επιστροφής και ελεύθερης εγκατάστασης. Η θέση του Μακαρίου και του Κυπριανού ήταν ότι θα ήταν δυνατό ακόμα και αν επέστρεφαν όλοι οι Ελληνοκύπριοι πρόσφυγες υπό τουρκοκυπριακή διοίκηση να υπήρχε τουρκοκυπριακή πλειοψηφία στην υπό τουρκοκυπριακή διοίκηση περιοχή, και παράλληλα εάν επιθυμούσαν οι Ελληνοκύπριοι να επιστρέψουν στις εστίες τους, το στεγαστικό για τους Τουρκοκύπριους να επιλυθεί με την ανέγερση κατοικιών σε χαλίτικη γη που θα παραχωρείτο από την Κυπριακή Δημοκρατία. Στην πορεία του χρόνου προβλήθηκαν οι τουρκο(κυπριακές) θέσεις που εν πολλοίς παραπέμπουν στην αυστηρή διζωνικότητα και στη καταστρατήγηση του δικαιώματος επιστροφής και της ελεύθερης εγκατάστασης. Φθάσαμε στο σημείο σήμερα να απαιτεί η τουρκο(κυπριακή) πλευρά τις βασικές ελευθερίες για τους Τούρκους υπηκόους (και όχι μόνο για τους εποίκους)! Υπενθυμίζεται επίσης ότι ενώ σήμερα η τουρκο(κυπριακή πλευρά) μιλά για συνιστών κράτος, η αρχική ιδέα περιστρεφόταν γύρω από την έννοια των περιφερειών ή και των καντονίων.

Η Μοιραία Κατάληξη
Σε καμία περίπτωση αυτό που παρουσιάσθηκε υπό την μορφή Ανάν V είχε σχέση με αυτό που θεώρησαν οι Ελληνοκύπριοι το 1977 και 1979 ως οδυνηρό συμβιβασμό. Θα μπορούσε να λεχθεί ότι η διεθνής κοινότητα έχει ερμηνεύσει τη διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία με συγκεκριμένους τρόπους λαμβάνοντας υπ΄ όψιν τις θέσεις και των δύο πλευρών καθώς και το (αν)ισοζύγιο δυνάμεων. Αλλά αυτό έχει απορριφθεί. Αυτό που καλούμεθα σήμερα να κάνουμε είναι η ανάλυση όλων των δεδομένων λαμβάνοντας υπ΄ όψιν και τον ιστορικό συμβιβασμό αλλά ταυτόχρονα και τις νέες αντικειμενικές συνθήκες που έχουν δημιουργηθεί.

Η Πολιτική Οικονομία της Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας

Ένα κεφαλαιώδους σημασίας θέμα – η οικονομική διάσταση της λύσης του Κυπριακού – δεν συζητήθηκε ούτε εξετάσθηκε επαρκώς. Και υπάρχουν πολλές πτυχές (π.χ. δημοσιονομική πολιτική, νομικό και νομισματοπιστωτικό πλαίσιο, ταμείο κοινωνικών ασφαλίσεων, αναπτυξιακή και κοινωνική πολιτική, πολιτική ανταγωνισμού, κλπ). Για να κατανοηθεί το θέμα αυτό καλύτερα αναφέρονται μόνο δύο από τα πολλά ζητήματα: (α) η εισαγωγή του ευρώ και (β) οι διαφορές μεταξύ χαλαρής και αυστηρής διζωνικότητας.

(α) Η σημασία της ένταξης στην ΟΝΕ και της εισαγωγής του ευρώ: εξ ορισμού μετά την ένταξή στην ΟΝΕ και την υιοθέτηση του ευρώ δημιουργούνται προϋποθέσεις για μια πιο ενοποιημένη οικονομία. Ταυτόχρονα από την ένταξη στην Ευρωζώνη απορρέουν συγκεκριμένες υποχρεώσεις περιλαμβανομένων της ανάγκης για δημοσιονομική πειθαρχία και σταθερότητα. Είναι προφανές ότι απαιτείται συντονισμός και πρωτοκαθεδρία στην κεντρική κυβέρνηση για συναφή θέματα. Σημειώνεται, για παράδειγμα, ότι θα πρέπει να υπάρχει μια δημοσιονομική πολιτική και η Κύπρος να πληρεί τις υποχρεώσεις που απορρέουν από τη συμμετοχή μας στην Ευρωζώνη.

(β) Χαλαρή και ισχυρή διζωνικότητα: διαχρονικά οι τουρκο(κυπριακές) θέσεις παρέπεμπαν/παραπέμπουν σε δύο σχεδόν εθνικά ομοιογενή κρατίδια τα οποία θα συνδέονται με μια χαλαρή σχέση. Από την άλλη όμως οι Τουρκοκύπριοι απαιτούσαν/απαιτούν τη λήψη μέτρων για σύγκλιση του βιοτικού επιπέδου χωρίς τη δημιουργία μιας ενιαίας οικονομίας. Οι τουρκοκυπριακές θέσεις κατ΄ ουσίαν συνεπάγονται μια αυστηρή διζωνικότητα όπου θα υπάρχουν ουσιαστικές απαγορεύσεις σε θέματα εγκατάστασης. Στο θέμα των περιουσιών η τουρκοκυπριακή φιλοσοφία παραπέμπει σε ανταλλαγές και αποζημιώσεις.

Είναι προφανές ότι η αυστηρή διζωνικότητα δεν προάγει μια ενοποιημένη κοινωνία και οικονομία. Ούτε προάγεται η ομαλή σύγκλιση βιοτικού επιπέδου και παραγωγικότητας. Από την άλλη με τη χαλαρή διζωνικότητα είναι δυνατό να επιλυθεί σε πολύ καλύτερο βαθμό και το περιουσιακό και παράλληλα να εφαρμοσθούν και οι τρεις βασικές ελευθερίες. Εξ ίσου σημαντικό είναι να κατανοηθεί ότι με τη χαλαρή διζωνικότητα είναι δυνατό να προωθηθούν οι τρείς βασικές ελευθερίες, η ενότητα του κράτους και ταυτόχρονα να προωθηθεί η σύγκλιση των οικονομικών δεικτών.

ΙΙ. ΔΕΚΑ ΔΕΔΟΜΕΝΑ – ΚΛΕΙΔΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΚΥΠΡΙΑΚΟ
Για να υπάρξει μια σωστή στρατηγική για το εθνικό πρόβλημα χρειάζεται να γίνουν ξεκάθαρα και κατανοητά τα πραγματικά δεδομένα. Επί τούτου σημειώνω ότι διάφοροι παράγοντες όπως τα φοβικά σύνδρομα, ο λαϊκισμός και η έλλειψη επαρκούς αντίληψη δεδομένων οδηγούσε και οδηγεί σε αντιφάσεις. Σημειώνω συνοπτικά τα ακόλουθα:

 •Υπάρχουν συγχύσεις αναφορικά με τις έννοιες «ενιαίο κράτος» (unitary state) και «ενoποιημένο κράτος» (unified state). Πολλές φορές οι δύο όροι χρησιμοποιούνται ως εάν να είναι ταυτόσημοι. Δεν είναι. Ένα ενιαίο κράτος είναι εξ ορισμού και ενοποιημένο κράτος. Όμως το αντίθετο δεν ισχύει: δηλαδή, ένα ενοποιημένο κράτος δεν είναι εξ ορισμού και ενιαίο κράτος. Για παράδειγμα, οι ΗΠΑ είναι ένα ενοποιημένο κράτος που δεν είναι ενιαίο. Είναι όμως ένα ομοσπονδιακό κράτος.

 •Το Σύνταγμα Ζυρίχης-Λονδίνου προνοούσε στην καλύτερη περίπτωση μια διοικητική ομοσπονδία και στη χειρότερη μια δυαρχία, και όχι ενιαίο κράτος. Συνεπώς όταν γίνεται αναφορά για επιστροφή στο Σύνταγμα του 1960 είναι πλάνη ότι επιστρέφουμε σε ενιαίο κράτος. Το 1960 δεν υπήρχε γεωγραφική βάση για δημιουργία ξεχωριστών πληθυσμιακών ζωνών.

•Ποτέ δεν κατανοήθηκε επαρκώς ο όρος ομοσπονδία στην Κύπρο και ούτε ότι υπάρχουν διαφορετικές έννοιες και φιλοσοφίες ομοσπονδιακών πολιτευμάτων. Ανάμεσα στην πλειοψηφία των Ελληνοκυπρίων εξακολουθεί να υπάρχει μια αρνητική προδιάθεση καθώς τα συγκεκριμένα σχέδια που έχουν συζητηθεί και κατατεθεί μετά το 1974 θεωρήθηκαν ως άδικα επειδή εν πολλοίς παραβιάζουν βασικές δημοκρατικές αρχές και ανθρώπινα δικαιώματα.

•Τα (πραγματικά) ομοσπονδιακά κράτη προνοούν μια ενιαία οικονομία και κοινωνία. Σοβαρές παρεκκλίσεις στις τρεις βασικές ελευθερίες δεν οδηγούν σε ενοποιημένα ομοσπονδιακά κράτη.

•Υπάρχει καθολική απόρριψη της λύσης δύο κρατών από την πολιτική ηγεσία. Λογικά έπρεπε να απορρίπτονται και σχέδια που προκρίνουν την τουρκική κυριαρχία στον βορρά, συγκυριαρχία στον νότο και επικυριαρχία σε ολόκληρη την Κύπρο, καθώς αυτά είναι χειρότερα και από τη συνταγή των δύο κρατών. Και όμως τέτοια σχέδια συζητιούνται.

•H διαδικασία για την επίλυση του Κυπριακού περιστρέφεται γύρω από τις διακοινοτικές συνομιλίες υπό την αιγίδα του ΟΗΕ. Ενώ οι διακοινοτικές συνομιλίες είναι απαραίτητες εν τούτοις μεθοδολογικά δεν αποτελούν επαρκή προϋπόθεση για λύση, επειδή οι άλλες πτυχές είναι σημαντικότερες. Η υφιστάμενη διαδικασία θα πρέπει να εμπλουτισθεί. Σημειώνεται συναφώς επίσης ότι οι σχέσεις των δύο κοινοτήτων με τις μητέρες πατρίδες τους είναι ασύμμετρες. Η Λευκωσία παίρνει αποφάσεις με ή χωρίς την Αθήνα ενώ η τουρκοκυπριακή ηγεσία δεν μπορεί να λάβει καμιά ουσιαστική απόφαση χωρίς την Άγκυρα.

•Η πολιτική ορθοδοξία αναφορικά με τη λύση του Κυπριακού περιστρέφεται γύρω από τη διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία. Γύρω όμως από την ερμηνεία του όρου αυτού υπάρχει τεράστιο χάσμα μεταξύ των δύο κοινοτήτων καθώς και τεράστιες ενδοκοινοτικές διαφορές. Οι πολίτες ακόμα εύλογα διερωτώνται κατά πόσον οι Ιδέες Γκάλι και το Σχέδιο Ανάν προνοούσαν διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία.

•Ομοσπονδίες που οικοδομούνται αποκλειστικά στη βάση εθνοτικών κριτηρίων δεν έχουν ομαλό πολιτικό βίο (π.χ Βέλγιο, Τσεχο-Σλοβακία, Βοσνία). Αντίθετα ομοσπονδίες που λαμβάνουν υπ’ οψιν τα διάφορα εθνοτικά χαρακτηριστικά αλλά επικεντρώνονται στα δικαιώματα του πολίτη και ενθαρρύνουν την έννοια του ‘integration’ έχουν ομαλότερο πολιτικό βίο (π.χ ΗΠΑ).

•Ένα αυστηρά διζωνικό δικοινοτικό ομοσπονδιακό μοντέλο δεν συμβαδίζει με τη φιλοσοφία μιας πολυπολιτισμικής κοινωνίας. Και όμως στην Κύπρο προβάλλονται οι δύο στόχοι ως εάν να είναι απόλυτα συμβατοί. Θα πρέπει να υπάρξει σοβαρός προβληματισμός καθ’ ότι η Κύπρος σήμερα είναι ένα κράτος μέλος της ΕΕ, της ΟΝΕ ενώ ταυτόχρονα αντιμετωπίζει μείζον πρόβλημα κατοχής και προσπάθειας αλλοίωσης της πληθυσμιακής της σύνθεσης από μια χώρα υποψήφια για ένταξη (!) στην ΕΕ.

 •Ενώ οι Ελληνοκύπριοι έχουν αποδεχθεί τον ιστορικό συμβιβασμό έχουν ενώπιόν τους το ζωτικής σημασίας θέμα των εποίκων. Οι Τουρκοκύπριοι αποτελούν μειοψηφία στο κατεχόμενο τμήμα της Κύπρου. Επιπρόσθετα, υπάρχει σοβαρός προβληματισμός για τα δημογραφικά δεδομένα και τον τρόπο που εξελίσσονται. Εκ των πραγμάτων η παρουσία χιλιάδων εποίκων από την Τουρκία στο κατεχόμενο τμήμα της Κύπρου διαφοροποιεί και την ταυτότητα των Τουρκοκυπρίων. Για να καταστεί εφικτή η συμβίωση σε μια κοινή πατρίδα θα πρέπει να υπάρχει ένας ελάχιστος κοινός παρονομαστής οραματισμών και επιδιώξεων. Πολλοί διερωτώνται εάν στην Κύπρο υπάρχει ένας τέτοιος κοινός παρονομαστής.

Εν ολίγοις διαφαίνεται ότι για την επίλυση του Κυπριακού στα πλαίσια ενός ομοσπονδιακού μοντέλου και για διαρκή ειρήνη, ομαλότητα και δημιουργική συμβίωση είναι απαραίτητο όπως αντιμετωπισθεί αποτελεσματικά το θέμα των εποίκων.

Επιπρόσθετα, ακόμα και στην περίπτωση ένταξης της Τουρκίας στην ΕΕ θα πρέπει να υπάρχει μόνιμη ρήτρα δια της οποίας να υπάρχουν ουσιαστικοί περιορισμοί στην εγκατάσταση Τούρκων στην Κύπρο. Αντί τούτου η πλευρά μας έχει τουλάχιστον δύο φωνές που δεν εξυπηρετούν τα συμφέροντα μας.

Η ευέλικτη φωνή προκρίνει τη νομιμοποίηση των εποίκων και η σκληρή φωνή προκρίνει την εφαρμογή του κοινοτικού κεκτημένου άνευ εξαιρέσεων. Στη δεύτερη περίπτωση εάν η Τουρκία τελικά ενταχθεί στην ΕΕ η Μεγαλόνησος θα κατακλισθεί από Τούρκους νόμιμα. Ως εκ τούτου υπογραμμίζω ότι θα πρέπει να απαιτήσουμε εξαιρέσεις της εφαρμογής του κοινοτικού κεκτημένου για το συγκεκριμένο θέμα εάν ενταχθεί η Τουρκία στην Ένωση. Σε αντίθεση με τις θέσεις της δικής μας πλευράς, υπογραμμίζω συναφώς τη σταθερή τουρκική θέση για διασφάλιση των βασικών ελευθεριών για τους Τούρκους υπηκόους ακόμα και εάν η Τουρκία δεν ενταχθεί στην ΕΕ!

ΑΥΡΙΟ ΤΟ ΔΕΥΤΕΡΟ ΜΕΡΟΣ : "ΟΙ ΔΥΣΚΟΛΕΣ ΑΛΛΑ ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΕΣ ΕΠΙΛΟΓΕΣ"


 

Στην ίδια κατηγορία

ΣΧΟΛΙΑ


 

Κάντε Like: Onalert.gr στο Facebook