Επιλέξτε Σώμα: Color 1 Color 2 Color 3
Youtube Twitter Facebook Rss

ΑΠΟΨΗ

Ένοπλες Δυνάμεις: Η ανάγκη τακτικής εκπαίδευσης στην αναγνώριση κινδύνων

26.03.2016 | 19:28
 Γράφει ο Μανούσος Ε.Τραχαλάκης

Αξιωματικός Π.Ν/ Αξιολογητής Πτήσεων
Safety and Accident Investigation MSc
«Μέσα από τις πτήσεις έμαθα ότι η απροσεξία και η υπερεμπιστοσύνη στην πτήση, είναι πολύ πιο επικίνδυνοι παράγοντες απ' ό,τι το συνειδητά αποδεκτό ρίσκο.»
Wilbur Wright, σε ένα γράμμα στον πατέρα του, Σεπτέμβριος 1900



...Βρίσκεσαι ανάμεσα σε πλήθος, όταν ακούς μία συγκεκριμένη λέξη και αναγκάζεσαι να γυρίσεις το κεφάλι σου. Αποφασίζεις να αγοράσεις ένα νέο μοντέλο αυτοκινήτου και την επόμενη ημέρα το βλέπεις ξαφνικά παντού. Μπαίνεις σε έναν εργασιακό χώρο και αντιλαμβάνεσαι ότι υπάρχουν ένα σωρό επικίνδυνα πράγματα μέσα σε αυτόν. Οι εργαζόμενοι όμως, που βρίσκονται ήδη για χρόνια μέσα σε αυτόν τον χώρο, δεν τα παρατηρούν καν...​

Ο εφησυχασμός και η άγνοια κινδύνου

Οι περισσότεροι από τους επαγγελματίες που ασχολούνται με την ασφάλεια στον στρατιωτικό χώρο, γνωρίζουν ότι οι νεοεισερχόμενοι, όταν ξεκινούν σε μια νέα θέση, συχνά βρίσκονται σε μια κατάσταση «αυξημένης ευαισθητοποίησης». Ευαισθητοποίηση τόσο σχετικά με την προσωπική τους ασφάλεια αλλά και έτερους κινδύνους στον εργασιακό τους χώρο. Γι’ αυτό και αρχικά εντοπίζουν περισσότερους κινδύνους από τους έμπειρους συναδέλφους τους.
Αυτό γίνεται επειδή τα άτομα αυτά, δεν έχουν ακόμη ενσωματώσει τον όποιο εφησυχασμό -μέσω της εμπειρίας- από την εργασία τους. Θεωρητικά, φαίνεται λογικό. Δυστυχώς όμως, οδηγεί σε ατυχήματα. Εάν ένα άτομο δεν έχει εκπαιδεύσει τον “μηχανισμό” εγρήγορσής του, σύντομα θα υποπέσει σε λάθος, ακόμα και αν βρίσκεται σε συνεχή ετοιμότητα κατά την έναρξη της εργασίας του.

Τι συμβαίνει όμως και με τους “έμπειρους” στρατιωτικούς; Πώς υιοθετούν τον εφησυχασμό απέναντι στους κινδύνους; Μέσω της κεκτημένης στρατιωτική τους εμπειρίας, αυτό που αποβάλλουν στην εγρήγορση τους είναι ο χαμηλής πιθανότητας κίνδυνος, ο οποίος μάλιστα συνδέεται με την κοινή λογική. Εάν ο κίνδυνος λοιπόν που αντιλαμβάνονται τα στελέχη, αρχικά έχει μία στις εκατό πιθανότητες να μετατραπεί σε περιστατικό, τότε σταδιακά εξαλείφεται και ως παράγοντας πιθανού κινδύνου.

Ως αποτέλεσμα, λοιπόν, ο χαμηλής πιθανότητας κίνδυνος μπορεί να διαφύγει εύκολα την προσοχή τους. Ειδικά εάν έχουν υιοθετήσει την εσφαλμένη ιδέα ότι η ασφάλεια μετριέται από την έλλειψη ατυχημάτων. Το να εκτίθεται λοιπόν κάποιος πολλές φορές σε κινδύνους που δεν έχουν οδηγήσει σε κάποιο τραγικό αποτέλεσμα κάνει την συνείδηση του να το θεωρεί ασφαλές και έτσι το αποβάλλει ως μη αναγκαία πληροφορία.

Οδηγούμαστε έτσι στο συμπέρασμα, ότι η αντιληπτική μας ικανότητα, μας παρασύρει σε έναν επικίνδυνο εφησυχασμό, όπου ναι μεν αισθανόμαστε ασφαλείς, αλλά στην ουσία είμαστε απληροφόρητοι για τους πιθανούς κινδύνους που μας περιβάλλουν. Οι αρχικές αντιλήψεις που έχουμε για τον βαθμό τού εκάστοτε κινδύνου αλλάζουν συχνά.

Αυτό που θεωρούσαμε πριν από ένα-δύο χρόνια ως πιθανό κίνδυνο ίσως να μη θεωρείται καν αξιοπρόσεκτο στην καθημερινότητα μας. Εάν έχουμε καθοδηγήσει το μυαλό μας να αντιλαμβάνεται ορισμένες πληροφορίες ως περιττές –ότι δηλαδή δεν είναι πλέον επικίνδυνες– και συντονιστούμε πάνω σε αυτό, γινόμαστε υποσυνείδητα, εκτεθειμένοι σε ορατό κίνδυνο. Αναγκαστική επαναφορά στην αρχική μας αντίληψή, γίνεται απότομα μετά από ένα τραγικό ατύχημα ή λιγότερο σοβαρό συμβάν.

Mε ποιόν τρόπο αντιλαμβανόμαστε και ξεχωρίζουμε την πληροφορία για κάποιον κίνδυνο?

Στη ζωή μας, κάθε δευτερόλεπτο, προσλαμβάνουμε αμέτρητες πληροφορίες. Πρόσφατες μελέτες του Πανεπιστημίου του Σαν Ντιέγκο της Καλιφόρνιας, από τον ερευνητή Ρότζερ Μπον, ισχυρίζονται ότι καθημερινά βομβαρδιζόμαστε από 34 GB πληροφοριών. O όγκος των πληροφοριών αυτών αποτελείται από σχήματα, κείμενα, βίντεο, εικόνες και ήχους. Ο ανθρώπινος εγκέφαλος σαφώς μπορεί να επεξεργαστεί τεράστιο όγκο πληροφοριών, όμως σύμφωνα με τον καθηγητή Moscoso del Pradon, από το πανεπιστήμιο University of Provence, της Γαλλίας, ο ρυθμός επεξεργασίας, για μία και μόνο λειτουργία κάθε φορά, περιορίζεται στα 60 bits to δευτερόλεπτο.
Με σκοπό δηλαδή να είναι πιο αποτελεσματικός κατά τη διάρκεια της ζωής του, ο εγκέφαλός μας λειτουργεί έτσι ώστε να απομακρύνει συνεχώς τις όποιες περιττές κατ’αυτόν πληροφορίες.
Κατ’αυτό το τρόπο εστιάζει και συγκεντρώνεται σε έναν περιορισμένο αριθμό κρίσιμων πληροφοριών για μία δεδομένη στιγμή. Προχωρώντας πιό πέρα ακόμη, με ανάλογο τρόπο, ο εγκέφαλος ενός επαγγελματία που ασχολείται με την ασφάλεια έχει εκπαιδευτεί έτσι ώστε να επικεντρώνει και να αναγνωρίζει γρήγορα τους κινδύνους.

Ποιο είναι όμως το τμήμα εκείνο του εγκεφάλου μας που ευθύνεται για το φιλτράρισμα των εκατομμυρίων εισερχόμενων πληροφοριών;

Είναι ένας μηχανισμός μέσα στον εγκέφαλο που ονομάζεται Δικτυωτό Ενεργοποιητικό Σύστημα (Reticular Activating System - RAS) του εγκεφάλου.

Επιχειρώντας μια πιο αναλυτική προσέγγιση, το σύστημα αυτό ρυθμίζοντας τη δραστηριότητα των εγκεφαλικών κυμάτων, αποτελεί ουσιαστικό στοιχείο στη μεταμόρφωση της συνείδησής μας.
Χρησιμοποιείται η λέξη ”δικτυωτό”, διότι ο νευρικός δικτυωτός σχηματισμός από μόνος του αποτελεί μια μεγάλη, σαν δίκτυο, διάχυτη περιοχή του εγκεφαλικού στελέχους που διαθέτει ο άνθρωπος. Αυτό το Δικτυωτό Ενεργοποιητικό Σύστημα, μεταφράζει και αντιδρά σε πληροφορίες εσωτερικών ερεθισμάτων και πεποιθήσεων καθώς και εξωτερικών αισθητηριακών ερεθισμάτων, ρυθμίζοντας έτσι τις καταστάσεις διέγερσης, προσεκτικής εστίασης και επίγνωσης βασικών στοιχείων της συνείδησής μας.

Η κύρια λειτουργία αυτού του μηχανισμού είναι να ελέγχει και να φιλτράρει συνεχώς πληροφορίες. Όταν κάποιος νιώσει, μυρίσει, δει, ακούσει κ.λπ., όλα μεταδίδονται σε αυτόν τον μηχανισμό και αποθηκεύονται ή καλύτερα, “φιλτράρονται” εκεί. Ας δούμε όμως και ένα παράδειγμα για το πώς ακριβώς λειτουργεί ο μηχανισμός αυτός.

Ας πούμε ότι ένας γνωστός σας μόλις αγόρασε ένα λευκό αυτοκίνητο μάρκας x. Όταν πάτε να το δείτε, αμέσως το RAS θα καταχωρήσει τη συγκεκριμένη εικόνα ως σημαντική. Έτσι στη συνέχεια, όταν θα συναντάτε στον δρόμο το ίδιο αμάξι, αμέσως θα το κοιτάτε. Άραγε ξαφνικά βρέθηκαν μαζί όλα αυτά τα αμάξια; Όχι, υπήρχαν και πριν, αλλά προηγουμένως δεν είχαν χαρακτηρισθεί ως “ενδιαφέρουσα εικόνα” από τον εγκέφαλό σας.

​Το RAS αμέσως μετά το φιλτράρισμα στέλνει δεδομένα στο κέντρο “Amygdala” του εγκεφάλου. Το κέντρο αυτό έχει να κάνει με τα αισθήματα που νιώθουμε. Είναι το συγκεκριμένο τμήμα –από τα προϊστορικά ακόμη χρόνια– που μας κάνει να νιώθουμε τον φόβο. Αναλαμβάνει να ειδοποιήσει όλα τα υπόλοιπα όργανα με τα οποία συνδέεται, όπως η καρδιά, η ανάσα, οι αδένες εφίδρωσης κ.λπ.

Σας έχει τύχει να νιώθετε ταχυκαρδία, να ανασαίνετε, να ιδρώνετε κ.λπ. και μόνο στη σκέψη ότι κάνετε κάτι; Αυτό οφείλεται στην αμυγδαλή (Amygdala), μια περιοχή του εγκεφάλου που χαρακτηρίστηκε έδρα της συναισθηματικής νοημοσύνης και η οποία διευθύνει με το δικό της τρόπο όχι μόνο τις σκέψεις μας αλλά και τις σωματικές μας λειτουργίες. Η αλήθεια είναι πως οι περισσότεροι άνθρωποι δεν έχουν σκεφθεί ότι τα συναισθήματα είναι κι αυτά ένα είδος νόησης, ένας τρόπος με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε το περιβάλλον και τον κόσμο και επικοινωνούμε μαζί του. Στην πραγματικότητα έχουμε δυο μυαλά: ένα που σκέπτεται και ένα που αισθάνεται. Και συνήθως βρίσκονται σε εμπόλεμη κατάσταση μεταξύ τους. Ο νους πολεμάει την καρδιά και το συναίσθημα τη λογική. Είναι το κέντρο αυτό που μας βοηθά να μένουμε σώοι από κάτι που θεωρούμε επικίνδυνο.

Το RAS, λοιπόν, μπορούμε να φανταστούμε ότι δουλεύει σαν το PC. Δημιουργεί φακέλους και μέσα εκεί βάζει νέα δεδομένα. Π.χ. αν πετάξετε πέτρα σε έναν σκύλο και αυτός σας δαγκώσει, το PC θα “δημιουργήσει” νέο φάκελο με τη λέξη «σκύλος» και μέσα θα αποθηκεύσει τον τρόμο και τον πόνο που νιώσατε.

Έτσι, κάθε φορά που θα βλέπετε έναν σκύλο, το PC θα αναζητά τα ανάλογα αισθήματα στον φάκελο αυτόν και θα ”εξομοιώνει” το τι νιώσατε.

Αυτά λοιπόν τα νευρικά κύτταρα εγρήγορσης του εγκεφάλου κανονίζουν ποια από τα ερεθίσματα που δέχεται ο εγκέφαλός μας από το εξωτερικό περιβάλλον θα περάσουν μέσα σε αυτόν και θα φτάσουν στον φλοιό του για να γίνει η επεξεργασία τους. Οι επεξεργαστικές όμως δυνατότητες του φλοιού του εγκεφάλου είναι μόλις 60 πληροφορίες /δευτερόλεπτο! Γι’ αυτό και το RAS, σαν ένα καλό φίλτρο, επιτρέπει την είσοδο στον εγκέφαλο μόνο των ερεθισμάτων που θεωρεί απαραίτητα για την επιβίωσή μας.

Και βέβαια εδώ τίθεται το ερώτημα πώς γνωρίζει ποια δεδομένα είναι χρήσιμα και ποια όχι. Αφενός τα αναγνωρίζει με βάση τα όσα κατέγραψε σιγά-σιγά από την ώρα που γεννηθήκαμε, που είτε μας αρέσουν, είτε πρέπει να μας αρέσουν για να επιβιώσουμε! Όσα δηλαδή μας έμαθαν οι άλλοι πως πρέπει να μας αρέσουν, έχουν καταχωρισθεί υποσυνείδητα στη μνήμη των κυττάρων μας . Στην παιδική ηλικία, άλλωστε, αυτό ακριβώς γίνεται από την οικογένεια και την κοινωνία γενικότερα. Μια “πλύση εγκεφάλου” προκειμένου να μας μάθουν να ζούμε με τα δεδομένα κοινωνικά στερεότυπα που σχετίζονται και με την ασφάλειά μας.

Αφετέρου ο εγκέφαλός μας εστιάζει και δίνει προτεραιότητα σε πληροφορίες τις οποίες εμείς οι ίδιοι έχουμε επιλέξει να εστιάσουμε την προσοχή μας. Άρα όταν Π.χ σκεφτόμαστε συνεχώς ότι δεν είμαστε ικανοί να καταφέρουμε κάτι, ο εγκέφαλός μας θα επιλέγει υποσυνείδητα να εστιάζει σε πληροφορίες σχετικές με την ανικανότητά μας αυτή. Κατ αυτό το τρόπο βέβαια, φορτίζουμε την ήδη βεβαρυμένη ψυχολογία μας με αποτέλεσμα να επιδεινώσουμε συνεχώς την όποια ικανότητα μας!

Καταλαβαίνει λοιπόν κανείς πως όταν πια ενηλικιωθούμε, ή εστιάζουμε συνεχώς σε συγκεκριμένες αντιλήψεις, εξαιτίας της λειτουργίας αυτού του RAS, είναι πια πολύ δύσκολο να αλλάξουμε συγκεκριμένες συμπεριφορές, αφού ο μηχανισμός αυτός δεν αφήνει εύκολα τις καινούργιες ιδέες να εισέλθουν και να τις επεξεργαστεί ο εγκέφαλός μας.


​Αντιλαμβανόμαστε αυτό που έχουμε μάθει να επιθυμούμε;

Όταν εισέρχεται κάποιος σε ένα δωμάτιο, το πρώτο πράγμα που παρατηρεί είναι αυτό που ο εγκέφαλός του έχει εκπαιδευτεί να ανιχνεύσει υποσυνείδητα. Χωρίς να το συνειδητοποιεί, βιώνει αυτό που σκοπεύει να ζήσει. Έχουμε εν αγνοία μας εκπαιδεύσει το φίλτρο του εγκεφάλου μας. Τα καλά νέα είναι ότι, εάν θελήσουμε, μπορούμε να ρυθμίσουμε ξανά το φίλτρο αυτό, καθότι από τη φύση του δέχεται επαναρρύθμιση.
Ο Karl Albrecht στο βιβλίο του με τίτλο «Η δύναμη του εγκεφάλου: Μάθετε πώς να βελτιώσετε τις ικανότητες της σκέψης σας» γράφει: «Το ότι το RAS μπορεί να ρυθμιστεί είναι αποδεδειγμένο. Μια μητέρα θα ξυπνήσει στο άκουσμα του μωρού της, ενώ ο πατέρας κοιμάται. Από την άλλη, ένας πατέρας στην ύπαιθρο θα ξυπνήσει όταν ακούει τον σκύλο να γαβγίζει από μακριά, αλλά σε μια επίσκεψη στην πόλη σύντομα μαθαίνει να αγνοεί τα γαβγίσματα των σκυλιών όταν κοιμάται».

Παρομοίως, εσείς πόσο έντονα σκέφτεστε πάνω σε θέματα ασφάλειας σήμερα σε σύγκριση με την αρχική περίοδο της επαγγελματικής σας ζωής; Σίγουρα όλοι θα δηλώσουμε ότι τώρα βλέπουμε τα πράγματα διαφορετικά. Με την πάροδο του χρόνου, έχουμε εκπαιδεύσει άθελά μας τον μηχανισμό ενεργοποίησης που διαθέτουμε. Αυτή η επανεκπαίδευση του μηχανισμού μας στις αρχικές του ρυθμίσεις, είναι δυνατόν να πραγματοποιηθεί πλέον σκόπιμα, ακολουθώντας τρία κύρια στάδια.

1ο βήμα επανεκπαίδευσης: Έμφαση σε συγκεκριμένους κινδύνους

Εκλαμβάνοντας ως πρόκληση λοιπόν να βοηθήσουμε κάποιον στην «επαναρρύθμιση» του δικού του μηχανισμού ενεργοποίησης στον κίνδυνο, πρέπει να λάβουμε υπόψη τα εξής: H επιτυχία έγκειται στην επικέντρωση σε λίγα μόνο στοιχεία σε μια δεδομένη στιγμή.

Σύμφωνα με τον δρα John J. Medina, «ο ανθρώπινος εγκέφαλος μπορεί να κρατήσει μόνο περίπου επτά κομμάτια πληροφοριών για λιγότερο από 30 δευτερόλεπτα, κάτι που σημαίνει ότι το μυαλό σας μπορεί να χειριστεί μόνο έναν 7ψήφιο αριθμό τηλεφώνου. Εάν θέλετε να επεκτείνετε τα 30 δευτερόλεπτα σε μερικά λεπτά ή ακόμα και μία ώρα ή δύο, θα πρέπει να συνεχώς εκ νέου να ξαναδώσετε στη μνήμη σας τις πληροφορίες ή να δημιουργήσετε μια “ιστορική” αλυσίδα που να ενώνονται τα στοιχεία αυτά σε μία και μόνο ιστορία. Οι αναμνήσεις είναι τόσο ασταθείς, ώστε θα πρέπει να τις επαναλαμβάνετε για να τις θυμάστε».

Στο σημείο αυτό είναι ευθύνη των ατόμων που ασχολούνται με την ασφάλεια μέσα σε ένα στρατιωτικό οργανισμό να επιλέξουν αντί την επικέντρωση σε μια κατηγορία κινδύνων (π.χ.βραδυνές πτήσεις, καιρικές συνθήκες, βραδινή ναυσιπλοία κ.λπ.), να προτιμήσουν την επιλογή ορισμένων μόνο στοιχείων από κάθε κατηγορία. Εάν η κατηγορία μάλιστα δεν είναι ξεκάθαρη, καλό είναι να εξετάσει το ενδεχόμενο δημιουργίας μιας λίστας με τους κυριότερους κινδύνους, όπου θα τους κατηγοριοποιεί ως κύριους και δευτερεύοντες. Στη συνέχεια, με τους κινδύνους που θα έχει επιλέξει μπορεί να εκτελέσει μια ανάλυση Pareto των δεδομένων αυτών.

Αυτός ο τρόπος θα εξασφαλίσει ότι η επανεκπαίδευση του μηχανισμού RAS, θα εστιάσει σε ουσιώδεις πράξεις πρόληψης και αποφυγής, παρά σε τυχαίες απόψεις.

2ο βήμα επανεκπαίδευσης: Στόχευση στις διαφορετικές δυνατότητες μάθησης για την κάθε ομάδα

Υπάρχουν κάποια μαθησιακά πρότυπα που λειτουργούν καλύτερα από άλλα. Η επαναρρύθμιση του μηχανισμού ενεργοποίησης κινδύνου θα πρέπει να λαμβάνει υπόψη αυτά τα διαφορετικά πρότυπα μάθησης. Υπάρχουν μάλιστα αρκετές δημοφιλείς μεθοδολογίες που μπορούν να καθορίσουν το πιο αποτελεσματικό στυλ μάθησης για μια συγκεκριμένη κατάσταση. Η πιο συνηθισμένη είναι η μέθοδος Vark που αναπτύχθηκε από τον Neil D. Fleming. Η μέθοδος αυτή αντιστοιχεί την προτίμηση της μεθόδου εκπαιδευσης μιάς ομάδας σε σχέση με τον τρόπο που αντιλαμβάνεται και αποθηκεύει την κάθε πληροφορία. Στην σημερινή πραγματικότητα της κυριαρχίας της εικόνας είναι καλό να δημιουργούνται ενημερωτικές παρουσιάσεις ασφάλειας με ενσωματωμένα βίντεο αλλά και να υιοθετηθεί ένα διαδραστικό στυλ επικοινωνίας με το ακροατήριο, κατά την παρουσίαση θέματος τέτοιου τύπου.

3ο βήμα επανεκπαίδευσης: Ενσωμάτωση κουλτούρας ασφάλειας στα επιμέρους συστήματα έτσι ώστε να εξασφαλιστεί η βιωσιμότητα

Η ανάθεση καθορισμένων στόχων μπορεί μεν να αποδίδει αρχικά κάποια θετικά αποτελέσματα, αλλά ακολούθως εμφανίζεται συνήθως αποτυχία στη διατήρηση των στόχων αυτών. Η εκπαίδευση είναι μεν ένα αποτελεσματικό όπλο, αλλά θα πρέπει να συνοδεύεται και με την κατάλληλη υποστήριξη στη συνέχεια.Η “παλαιού” τύπου μάλιστα εκπαίδευση, επισημαίνει το πρόβλημα των περισσότερων εκπαιδευτικών μεθόδων: τη βιωσιμότητα. Οι δύο πιο αποτελεσματικές μέθοδοι που συνδέονται με τη βιωσιμότητα της ασφάλειας σε έναν στρατιωτικό οργανισμό είναι η συνήθεια και η κουλτούρα ασφάλειας. Το σχετικό ρητό είναι μάλιστα χαρακτηριστικό: «Η κουλτούρα ασφάλειας πρέπει να συνδέεται με το γιατί κάνουμε αυτό που κάνουμε».Όσον αφορά τον τομέα της εκπαίδευσης, σαφώς και μπορεί να επιβληθεί. Ωστόσο, αν δεν ενισχυθεί με με θετική διάθεση από τα ηγετικά οργανωτικά επίπεδα και μεταξύ των συνεργαζόμενων ομάδων μέσα σε έναν τέτοιον οργανισμό, σίγουρα δεν θα παραγάγουν τα επιθυμητά αποτελέσματα.

Αυτός είναι και ο λόγος που ο διευθυντής ασφάλειας θα πρέπει να εξετάζει την ύπαρξη αλλά και να προχωρά στην αξιολόγηση τόσο των επίσημων όσο και των ανεπίσημων καναλιών επικοινωνίας που διαθέτει (όπως συναντήσεις ασφάλειας, παρουσιάσεις, συσκέψεις επιτροπών, κατ’ ιδίαν συζητήσεις και παρατηρήσεις, έλεγχοι χώρων/επιθεωρήσεις κ.λπ.).Υπάρχει μια γενικά αποδεκτή θεωρία ως προς τη μάθηση, που υποστηρίζει ότι για να διατηρήσει κάποιος ορισμένες συγκεκριμένες πληροφορίες θα πρέπει πρώτα να τις ακούσει επτά φορές τουλάχιστον. Με ανάλογο τρόπο λοιπόν, καθορίζοντας αλλά και αξιοποιώντας τις διάφορες συνηθισμένες δυνατότητες επικοινωνίας μέσα σε έναν στρατιωτικό οργανισμό , μπορεί να εστιάσουμε στην «αφύπνιση» αυτού του μηχανισμού εγρήγορσης - RAS μέσα από την εφαρμογή τυποποιημένων λειτουργικών διαδικασιών γνωστών και ως SOPs (Standard Operating Procedures).

Τέλος, είναι σημαντικό να κατανοήσουμε ποιες θα είναι τόσο οι επίσημες αλλά και οι ανεπίσημες διαδικασίες (στατιστικές μετρήσεις, κίνητρα, ανταμοιβές και αναγνώριση κ.λπ.) που θα μπορούν να συμπληρώσουν την εκπαίδευση αυτή, γιατί στην αντίθετη περίπτωση θα δημιουργηθούν επιπλέον προστριβές. Και αυτό γιατί δεν θα έχει καμία πιθανότητα επιτυχίας εάν όλα τα επιμέρους οργανωτικά συστήματα στα οποία απευθύνεται η αλλαγή αυτή λειτουργήσουν συλλογικά εναντίον της. όπως συμβαίνει σε κάθε πρωτοβουλία που αποσκοπεί σε συστημική αλλαγή.

Η εκπαίδευση στον κίνδυνο μας ακολουθεί παντού

Η προσπάθεια επαναρρύθμισης του μηχανισμού εγρήγορσης που διαθέτουμε, σίγουρα επηρεάζεται και από την προσωπική μας ζωή. Όταν τα άτομα είναι σε θέση να αναγνωρίζουν και να διαχειρίζονται με σωστό τρόπο το ρίσκο, αυτό αναπάντεχα επηρεάζει τόσο τις δράσεις στην προσωπική τους ζωή όσο και την ικανότητά τους να προσφέρουν καθοδήγηση και στα μέλη των οικογενειών τους. Η βοήθεια λοιπόν στο να λειτουργούν με ασφάλεια ανεξάρτητα από τον εργασιακό χώρο είναι ένας επιπρόσθετος χρήσιμος στόχος. Άλλωστε τα ατυχήματα εκτός εργασιακού χώρου (Οff-duty accidents) στον στρατό απασχολούν σοβαρά πλέον τις συσκέψεις ασφάλειας στους στρατιωτικούς οργανισμούς. Κατ’ αυτόν τον τρόπο, μάλιστα, σε ένα μακροπρόθεσμο επίπεδο ο αεροπορικός οργανισμός έρχεται πιο κοντά σε αυτό που χαρακτηρίζεται πλέον ως Άριστη Νοοτροπία Ασφάλειας -Safety Culture Excellence!








 

Στην ίδια κατηγορία

ΣΧΟΛΙΑ


 

Κάντε Like: Onalert.gr στο Facebook