Επιλέξτε Σώμα: Color 1 Color 2 Color 3
Youtube Twitter Facebook Rss

ΑΠΟΨΗ

Μεταμνημονιακή Ελλάδα και ανάπτυξη. Άρθρο του Παναγιώτη Σγουρίδη

19.02.2013 | 22:43

Γράφει ο 
ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΣΓΟΥΡΙΔΗΣ

Πρώην Αντιπρόεδρος Βουλής


Περί ανάπτυξης

« Ανάπτυξη» είναι λέξη με πολλές σημασίες και χρήσεις. Μετά τη μεταπολίτευση και κυρίως τα τελευταία 30 χρόνια, στο άκουσμα της λέξης αυτής, το μυαλό όλων κατευθύνεται στην οικονομική σημασία της και κυρίως στη βελτίωση των οικονομικών μεγεθών της χώρας. Δυστυχώς η πολλή χρησιμοποίησή της εν είδει καραμέλας από τους πολιτικούς, αφηρημένα αναιτιολόγητα και ως μόνιμη επωδός στα λογύδριά τους, οδήγησε στο να χάσει το νόημά της στο κοινό που την ακούει.

Μετά την εμφάνιση του ανθρωπίνου είδους , το βέλος της ανάπτυξης, διά μέσου των αιώνων, έχει θετικό πρόσημο, αλλά σπειροειδή πορεία. σχ 1 Το βήμα της σπείρας καθορίζει και την επιτάχυνση ή επιβράδυνση της ανάπτυξης σε διάφορες χρονικές περιόδους. Αυτό είναι και μια απάντηση σε αυτούς που επαίρονται στους απολογισμούς τους ότι έκαναν αναπτυξιακά βήματα, όταν την ίδια περίοδο με τις συνθήκες που είχαν διαμορφωθεί, έπρεπε να είχαν κάνει αναπτυξιακά άλματα.
.
Σημειώνω, για να μην υπάρχουν παρεξηγήσεις ότι το 80% της εξέλιξης έχει οικονομική διάσταση.

Τέλος το μοντέλο της ανάπτυξης διαχρονικά ποτέ δεν ήταν το ίδιο. Κάθε εποχή αναζήτησε και προσάρμοσε το δικό της είδος ανάπτυξης, όμως οι βασικές αρχές της παραμένουν σταθερές.

Ο κόσμος σήμερα

Η παγκόσμια ανάπτυξη διακόπτεται κατά καιρούς από οικονομικές κρίσεις. Τότε το βήμα της σπείρας ελαχιστοποιείται ή μηδενίζεται. Υπάρχουν όμως οι δομικές κρίσεις διαφόρων ειδών, που οδηγούν σε οικονομικά κραχ τα οποία αλλάζουν ριζικά τη μορφή της ανάπτυξης στον κόσμο που θα υπάρξει μετά από αυτά.

Αυτές οι βαθειές οικονομικές τομές εύκολα μπορεί να θεωρηθεί ότι προσδίδουν αρνητικό πρόσημο στην ανάπτυξη, κάτι που φυσικά δεν συμβαίνει. Απλώς οι σπείρες παραμορφώνονται στο χωροχρόνο, αλλάζουν κατεύθυνση και συνεχίζεται η θετική πορεία από άλλο ύψος σχ 2 .Π.χ. το κραχ του 1929 στις ΗΠΑ δημιούργησε ύφεση τέτοιου μεγέθους στην παγκόσμια οικονομία, που ξεπεράστηκε μόνο λόγω του Β΄ Παγκοσμίου πολέμου. Τώρα το αν ο κόσμος που προέκυψε μετά τον πόλεμο είναι ποιοτικά καλύτερος ή χειρότερος του κόσμου πριν το 1929, θα πω, κατά γενική ομολογία, καλύτερος μια και η διάκριση είναι σχετική. Όμως θα συμφωνήσουμε όλοι ότι ο νέος κόσμος δεν έχει καμιά σχέση με τον παλιό.

Η κρίση του 2008 είναι μια δομική οικονομική κρίση. Διότι έχει κτυπήσει την πραγματική οικονομία, δηλαδή και την αγορά εργασίας και την αγορά χρήματος.
Τι σημαίνει αυτό; Απλά η μείωση των μισθών και των επιτοκίων δεν οδηγεί τις επιχειρήσεις να προβούν σε νέες επενδύσεις και να προσλάβουν νέους υπαλλήλους. Αντιθέτως, οι επιχειρηματίες προσλαμβάνουν τη μείωση της τιμής εργασίας και αγοράς χρήματος ως ένδειξη μεγαλύτερης οικονομικής ύφεσης και συνεπώς πτώση της ζήτησης των προϊόντων που παράγουν Συνεπώς τους είναι λογικότερο να παύουν να παράγουν.
Να ποιος είναι ο φαύλος κύκλος της κρίσης του 2008, τα θύματα της οποίας ακόμη δεν έχουν γεννηθεί. Είναι μία κρίση που αναπαράγεται, μεταμορφώνεται και μεταναστεύει καταστρέφοντας χώρες και ανθρώπους που δεν είχαν και δεν έχουν σχέση με την απληστία του χρηματοπιστωτικού συστήματος, που οδήγησε σ’ αυτήν την κρίση.

Για να εξηγούμαι καλύτερα η παγκόσμια ανάπτυξη διεκόπη βίαια εξ αιτίας της θεσμικά προστατευμένης απληστίας των golden boys του τραπεζικού κατεστημένου στην παραγωγή ιδιωτικού, δηλαδή τοξικού χρήματος, μέσω των δομημένων ομολόγων CDO.
Φυσικά προηγήθηκε η θεσμική εξασφάλιση της ουδετερότητας των κρατών απέναντι στη δράση των Τραπεζών. Κι όμως στην κρίση του 2008 διεσώθη η παγκόσμια τραπεζική φούσκα με πραγματικό χρήμα από τον παγκόσμιο φορολογούμενο εργαζόμενο.

Το στοιχείο όμως που κάνει την κρίση του 2008 δομική είναι ότι, αφού διεσώθη η τραπεζική φούσκα με πραγματικό χρήμα, που το δανείστηκε από τις κυβερνήσεις και πιθανόν κ’ αυτές να το δανείστηκαν από πλεονασματικές χώρες , ξεπλήρωσε τα δανεικά με τοξικό χρήμα που ξαναπαρήγαγε.

Λύση υπάρχει μόνο αν μπουν κανόνες ελέγχου, από τις κυβερνήσεις κυρίως των οικονομικά ισχυρών κρατών, στις δραστηριότητες του Τραπεζικού συστήματος.

Αυτό που εύλογα θα αναρωτηθεί ο αναγνώστης είναι γιατί κάτι τέτοιο δεν γίνεται. Θα επικαλεστώ τον αδίκως αγνοημένο Έλληνα νεοφιλόσοφο Παναγιώτη Κονδύλη που έγραφε στο πόνημά του «Πλανητική Πολιτική μετά τον Ψυχρό Πόλεμο»: «Η συμπόρευση και αγαστή σύμπνοια (των δυνάμεων σε ένα στόχο) διόλου δεν προκύπτουν από την κοινότητα των σκοπών καθ΄αυτήν , παρά από την συμφωνία πάνω στο ποια θέση θα καταλάβει η κάθε πλευρά (κράτη, πολιτικοί κλπ.) κατά την επιδίωξη του κοινού σκοπού και ποια πλεονεκτήματα θα αντλήσει από την ενδεχόμενη πραγματοποίησή του».

Εκ του λόγου τούτου το ομογενοποιημένο συμφέρον του τραπεζικού κατεστημένου προς το παρόν κυριαρχεί έναντι των κυβερνήσεων.
Ο Γ΄ Παγκόσμιος Πόλεμος ξεκίνησε. Η έκβασή του αμφίρροπη.

Η Ελλάδα σήμερα

Όπως ήταν αναμενόμενο, η κρίση το 2008 κτύπησε τη Χώρα με καθυστέρηση ενάμιση χρόνου, μόνο που τη βρήκε τελείως αποδυναμωμένη.
Χωρίς να θέλω να κάνω δίκη προθέσεων, κατά την άποψή μου , κύριες αιτίες είναι:

Αφ΄ενός: Η δημιουργία, από τις κυβερνήσεις πριν το 2004, ενός πλαδαρού, γραφειοκρατικού, αντιπαραγωγικού, κρατικοπαρασιτικού και συνδικαλιστικοκρατούμενου κράτους, που παρά, την υπόσχεση περί επανιδρύσεώς του, μετά το 2004, έμεινε ακλόνητο

Αφ΄ετέρου:. Η οικονομική πολιτική που ασκήθηκε από τις Κυβερνήσεις μετά το 2004.

Το μίγμα οικονομικής αφροσύνης , άκρατης ρουσφετολογίας και υποσχεσιολογίας σμπαράλιασαν τη Χώρα Το αποτέλεσμα ήταν, στο τσουνάμι της κρίσης του χρέους που κτύπησε την Ευρωζώνη, η Ελλάδα να είναι ο αδύνατος κρίκος..

Παρ΄όλ΄αυτά είχε την ευκαιρία, από μέρος του παγκόσμιου προβλήματος να γίνει η λύση του. Και τι εννοώ: Η Ελλάδα, με Πρωθυπουργό το Γιώργο Παπανδρέου στις 23 Απριλίου του 2010, βρέθηκε σε ένα καθοριστικό σταυροδρόμι. Είχε δύο επιλογές: ή να αποτελέσει τη θρυαλλίδα επανασχεδιασμού του συστήματος ή να συμβιβασθεί με το σύστημα.

Η μία κατεύθυνση θα μπορούσε να ήταν : H χώρα, χωρίς να αποποιείται το ομολογημένο χρέος της , να δήλωνε αδυναμία αποπληρωμής του ζητώντας παράταση για την εξόφλησή του. Ταυτόχρονα να εφάρμοζε μια εσωτερική υποτίμηση στο 50% αυτής που εφαρμόζεται υποχρεωτικώς σήμερα μέσω μνημονίων, συμμαζεύοντας το κράτος. Αυτό που δεν μπορεί να σταθμίσει κανείς είναι το μέγεθος των κοινωνικών αντιδράσεων, που θα προκαλείτο από αυτήν την εσωτερική υποτίμηση. Εδώ θα έπαιζε σημαντικό ρόλο ο διάλογος για επίτευξη συμφωνίας μεταξύ των κοινωνικών εταίρων. Σίγουρα οι πιέσεις, που από παντού θα ασκούντο στην Ελλάδα θα βοηθούσαν στην επίτευξη συμφωνίας.

Η απρόβλεπτη στάση μιας χώρας της Ευρωζώνης θα επέφερε παγκόσμιο συναγερμό και θα εξανάγκαζε το σύστημα να βρει λύσεις, όπως: Για σταθεροποίηση του Ευρώ από το κατρακύλισμα, πώς θα απέβαλε την Ελλάδα από την Ευρωζώνη, πράγμα αδύνατο με τις ισχύουσες συνθήκες, πώς θα κάλυπτε την Τραπεζική φούσκα από το άνοιγμα που θα είχε από την έκθεσή της στα Ελληνικά ομόλογα, ….. κ.α.

Ένα είναι βέβαιο ότι θα εξανάγκαζε το παγκόσμιο πολιτικό σύστημα να δει κατάματα το Τραπεζικό,, γιατί η οικονομική κατάρρευση της Ελλάδας δεν θα είχε καμιά σχέση με την αντιμετωπίσιμη εν μέρει κατάρρευση της Leaman Brothers.

Η άλλη κατεύθυνση ήταν αυτή που βαδίζουμε σήμερα. Ο Γιώργος Παπανδρέου, χωρίς ακόμη να μπορώ να κατανοήσω το συμβολισμό του χώρου, από το Καστελόριζο ανακοίνωσε την προσφυγή της Ελλάδας στο μηχανισμό στήριξης της ΕΕ , που από γερμανική τσιγκουνιά εδέχθη και τη συμμετοχή του Δ.Ν.Τ. Με απλά λόγια θα μας δανειοδοτούσαν ώστε να είμαστε ως χώρα συνεπείς στις ομολογιακές μας υποχρεώσεις.

Από τη στιγμή εκείνη και μέσω μνημονίων μετατρέψαμε την ομολογία χρέους, που είναι υπόσχεση χρέους προς ραντιέρηδες, σε δάνειο με ενυπόθηκες εγγυήσεις. Φυσικά οι δανειστές και με το δίκιο τους, για να εκταμιεύσουν τις δόσεις του δανείου, θέτουν όρους σκληρής λιτότητας, που οδηγεί σε ανεργία και ύφεση μεγαλύτερη της προβλεπόμενης .Όπως παραδέχεται το Δ.Ν.Τ. και άλλοι οικονομολόγοι, το χρέος δεν είναι βιώσιμο.
Ακόμα και πρωτογενές πλεόνασμα να αποκτήσουμε, αυτό θα προέλθει όχι από την αύξηση των εσόδων, αλλά από εκμηδενισμό των δαπανών, με αποτέλεσμα να είναι αδύνατο να αποπληρωθούν τα δάνεια.

Συνεπώς χρειάζεται κάτι περισσότερο στην Ελλάδα. Μια ανάπτυξη άλλου τύπου


Τι κάνουμε τώρα

Τρία χρόνια, μετά την απόφαση στο Καστελόριζο, ελάχιστα περιθώρια επαναδιαπραγμάτευσης υπάρχουν, τα αποτελέσματα της οποίας μικρή βελτίωση θα επιφέρουν, μια και με νόμο οι απαιτήσεις των δανειστών υπάγονται στη δικαιοδοσία των Αγγλικών Δικαστηρίων. Δηλαδή ό,τι ανήκει στο Ελληνικό Δημόσιο και στην Τράπεζα της Ελλάδος μπορούν ανά πάσα στιγμή να κατασχεθούν και εμμέσως πλην σαφώς και ο υπόγειος και υπέργειος και εναέριος πλούτος, μια και τα έσοδα, είτε από αντιπαροχή τους, είτε από άμεση αξιοποίηση περνούν στο Ελληνικό Δημόσιο.

Αφού γυρισμός δεν υπάρχει και ο μηδενισμός των δαπανών, όπως προανέφερα, πολλαπλασιαστικά θα βαθαίνει την ύφεση, κάτι που και στην πράξη αποδεικνύεται από την οικονομική ανέχεια που ζει σήμερα η ελληνική κοινωνία, πρέπει να σχεδιάσομε βραχυπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα αναπτυξιακά βήματα και ένα σχέδιο διαφυγής για κάθε ενδεχόμενο.

Η ανάπτυξη που θα σχεδιάσουμε δεν πρέπει να βασίζεται στην χρηματοοικονομική ευημερία των αριθμών. Αυτή αναπόφευκτα θα υπάρξει παρασιτικά αργότερα. Στο χέρι της μελλοντικής Ελλάδας είναι να την έχει ελεγχόμενη…

Στόχος πρέπει να είναι η μεγέθυνση της πραγματικής οικονομίας.
& Σε περιόδους ύφεσης κανόνας είναι το κλίμα αισιοδοξίας να το δίνει το Κράτος και όχι η αγορά. Αυτό γίνεται μέσα από ένα πλέγμα δημοσίων επενδύσεων. Το ερώτημα είναι πού θα βρει τα κεφάλαια το Κράτος για να τις υλοποιήσει. Εδώ υπάρχουν τρεις δυνατότητες κατά μόνας και συνδυαστικά:
 Μία πηγή είναι η Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων που χρηματοδοτεί αναπτυξιακά έργα με 50%. Με συμμαχίες εντός της Ε.Ε., τις οποίες πρέπει η Ελλάδα να επιδιώξει,πρέπει να αλλάξει το ποσοστό συμμετοχής του χρηματοδοτούμενου κράτους από 50% σε 25% αυξάνοντας τη χρηματοδότηση της ΕΤΕπ στο 75%.
 Δεν πρέπει να αποκλεισθεί η ανάληψη μέρους ή όλου του εργατικού και υπαλληλικού κόστους των αναδόχων εργοληπτριών εταιρειών με κοινωνικά κουπόνια εγγυημένα από το Ελληνικό Δημόσιο άμεσα εξαργυρώσιμα στην αγορά με είδος. Αυτοί που θα διαμαρτυρηθούν , γνωστής ταυτότητας, ότι αυτό είναι έμμεση κοπή χρήματος και αντιβαίνει στους κανόνες της Ε.Ε., πρέπει να γνωρίζουν ότι δεν θα πάρουν τα χρήματά τους πίσω, χωρίς εκκίνηση της Ελληνικής πραγματικής οικονομίας.
 Τέλος, εδώ τίθεται και το θέμα της επιμήκυνσης του χρόνου αποπληρωμής ως διαφορετική επαναδιαπραγμάτευση με τους δανειστές. Η μελλοντική Κυβέρνηση, μια και η παρούσα συγκυβέρνηση εξάντλησε τα όριά της, θα τους ζητήσει να αξιοποιηθεί μέρος της αποπληρωμής σε επενδύσεις που πολλαπλασιαστικά θα φέρουν κέρδη προς όφελος όλων.

&& Όμως , ο ρόλος του Κράτους δεν εξαντλείται εδώ. Για να εμπνεύσει αισιοδοξία, πρέπει να αναδιαρθρώσει τη δημόσια διοίκηση, υπό την ευρεία έννοια , που είναι τροχοπέδη σε κάθε προσπάθεια εξέλιξης της Χώρας. Για τη γραφειοκρατία και το λάδωμα δεν είναι μόνο υπεύθυνο το προσωπικό που στελεχώνει τη Δημόσια Διοίκηση, αλλά το νομοθετικό μας σύστημα και ο κομματισμός.

Το νομοθετικό μας σύστημα παράγει συνεχώς εξαιρέσεις, νομικά πρόσωπα, επιτροπές και τροπολογίες για εφαρμογή παλαιότερων νομοθετημάτων. Τι χρειάζεται:

Αφ΄ενός κωδικοποίηση της υπάρχουσας νομοθεσίας, αφ΄ετέρου μετατροπή της, όπου είναι εφικτό, σε απαγορευτικές διατάξεις.

Στην Ελλάδα ό,τι δεν περιγράφει ο νόμος απαγορεύεται. Συνεπώς χρειάζονται τροπολογίες, ερμηνευτικές εγκύκλιοι, υπουργικές αποφάσεις, προεδρικά διατάγματα κλπ. ΄Ετσι δημιουργείται γραφειοκρατία, καθυστερήσεις, που για να ξεπεραστούν χρειάζεται… «γρηγορόσημο».

Αν όμως ό,τι απαγόρευε ο νόμος απαγορευόταν χωρίς εξαιρέσεις και όλα τα άλλα επιτρέπονταν, χωρίς να χρειάζεται πολιτική και νομοθετική ερμηνεία, το τοπίο για επενδύσεις και όχι μόνο θα ήταν πολύ καθαρό και ελκυστικό.
Αυτό το τεράστιο άϋλο έργο θα απασχολούσε πολυεπίπεδα επιστημονικό δυναμικό στο δημόσιο που σχολάζει και θα εξαφάνιζε άχρηστα νομικά πρόσωπα που δημιουργήθηκαν ως κεφάλια Λερναίας Ύδρας και σπαταλούν δημόσιο χρήμα. Επίσης θα εξαφάνιζε τους κρατικοδίαιτους κομματικούς συνδικαλιστές που το μόνο που τους ενδιέφερε ήταν η πολιτική τους εξέλιξη και όχι η προστασία των εργαζομένων.
Στη μελλοντική Ελλάδα πρέπει ο συνδικαλισμός να είναι και προστάτης των εργαζομένων και σύμμαχος των επενδυτών.

&&& Δεν αρκούν , όμως, αυτά. Για να εμπνεύσει αισιοδοξία το Κράτος πρέπει να δημιουργήσει σταθερό οικονομικό περιβάλλον μέσω μιας ρηξικέλευθης φορολογικής μεταρρύθμισης. Το φορολογικό σύστημα που θα προκύψει , πρέπει να είναι δίκαιο, απλό και τουλάχιστον δεκαετούς ισχύος , για να προσελκύσει επενδυτές.

Σας προβληματίζει, ίσως, η σκέψη ότι θα αλλάξουν πολλές κυβερνήσεις στη διάρκεια της δεκαετίας, που θα το τροποποιήσουν. Θα σας πω, λοιπόν, λόγω της μακράς κοινοβουλευτικής μου εμπειρίας, ότι όταν ένα νομοθέτημα είναι δίκαιο και χρήσιμο, και αυτοί που θα το καταψηφίσουν για λόγους αντιπολιτευτικούς, όταν αλλάξουν οι ρόλοι , ως κυβερνώντες θα το αγγίξουν δεν θα το αλλάξουν. Και μη γελιέστε, αυτό η αγορά το διαισθάνεται. ΄Ολοι κατανοούν ότι το φορολογικό σύστημα είναι αναπτυξιακό εργαλείο.

Προς εφαρμογή των όσων προανέφερα, αντί να περιγράψω τι πρέπει να περιλαμβάνει το φορολογικό σύστημα, θα αναφέρω δειγματοληπτικά περιπτώσεις που πρέπει να αποφεύγονται, π.χ. αδικίες στον μόλις ψηφισθέντα νόμο.

# Οι σκαφάτοι απαλλάσσονται του φόρου πολυτελείας, όχι όμως οι έχοντες αυτοκίνητα 2000 κ.ε. και άνω . Το Κράτος βέβαια τους έδωσε κίνητρα να τα αποκτήσουν, για να κινηθούν οι αυτοκινητοβιομηχανίες της Βόρειας Ευρώπης και οι ντόπιοι εισαγωγείς. Τώρα τους φορολογεί θεωρώντας το αυτοκίνητο των 2000 κ.ε. τεκμήριο πολυτελείας, μόνο που αυτό δεν αξίζει τίποτα. Να ένα δείγμα ταξικής διάκρισης και αναξιοπιστίας.

# Προέτρεψε το Κράτος να γίνουν επενδύσεις σε ανανεώσιμες πηγές ενέργειας. Πολλοί πολίτες εντάχθηκαν στον αναπτυξιακό νόμο, πλήρωσαν μελετητές για να επενδύσουν στο χωραφάκι τους ή στο σπίτι τους , με το υστέρημά τους ή με δάνειο. Και έρχεται πάλι το Κράτος που, παρότι δεν πλήρωσε ούτε ένα Ευρώ επιδότησης που δεσμεύτηκε από τον αναπτυξιακό νόμο , αυθαίρετα φορολογεί αυτούς τους πολίτες επί των εισπραχθέντων με 25% ΠΡΟΣΘΕΤΑ , δηλαδή πλέον των άλλων φόρων. Αντιθέτως φορολογεί μόνο με 10% πρόσθετα αυτούς που επένδυσαν σε ανεμογεννήτριες. Αυτοί, στην Ελλάδα, είναι μόνο τρεις γνωστοί… Να άλλο δείγμα ταξικής διάκρισης και αναξιοπιστίας.

# Αναιτιολόγητα άλλαξε η φορολόγηση των κερδών των επιχειρήσεων από 20% στο 25%. Αντιθέτως όμως στα διανεμόμενα κέρδη στους μετόχους των επιχειρήσεων από 25% σε 10%. Αυτό μεταφράζεται σε υπόδειξη από το Κράτος να υπάρξουν πτωχευμένες επιχειρήσεις και οικονομημένοι επιχειρηματίες. Να ένα άλλο δείγμα ταξικής διάκρισης και αναξιοπιστίας.

Για λόγους χώρου σταματώ εδώ τα παραδείγματα. Θα μπορούσα να αναφέρω πλείστα όσα. Αν ενδιαφέρεστε μπορείτε να τα μάθετε από τους φίλους σας εφοριακούς.

&&&& Ένα άλλο στοιχείο για να βγούμε από το πηγάδι της ύφεσης που οικειοθελώς πέσαμε, είναι η διαφάνεια, δηλαδή στο πού αξιοποιούνται οι εισπραττόμενοι φόροι. Όχι μόνο διαδικτυακά, γιατί πολλές φορές αυτό χρησιμοποιείται ως «άλλοθι».
Θα σας πω γιατί: Χρειάζεται να είναι φανερό ότι ο ιδρώτας του Έλληνα φορολογούμενου πηγαίνει σε μεγάλο ποσοστό στους δανειστές μας, με όση ευθύνη έχει και ο ίδιος από την περίοδο των παχιών αγελάδων. Αυτό θα λειτουργεί παιδαγωγικά, ώστε να αποφεύγονται οι λανθασμένες επιλογές στο όνομα της καλοπέρασης. Παράλληλα το υπόλοιπο, αν υπάρχει, των εισπραττόμενων φόρων το αν χρησιμοποιείται σε ανταποδοτικούς ή μη τομείς, θα πρέπει να μην είναι μόνο αντικείμενο θεατρικών πολιτικών διαξιφισμών, αλλά βίωμα του Έλληνα πολίτη, αν θέλει να βγει από το πηγάδι.


&&&&& Φυσικά ο επιχειρηματίας μπορεί ελεύθερα να επιλέξει πού θα επενδύσει. Όμως , τα σοβαρά κράτη έχουν σχέδιο με προτεραιότητες αξιοποίησης των συγκριτικών τους πλεονεκτημάτων και εμμέσως τα υποδεικνύουν.

Μου έκανε εντύπωση, πριν χρόνια, και ενόψει των Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας το 2004, σε επίσκεψή μου στη Βοστώνη, ως Αντιπρόεδρος της Βουλής, σε γεύμα εργασίας στη λέσχη Α - Ω των «Αμερικανό Ελλήνων» επιχειρηματιών - και έχει σημασία η αντιμετάθεση των ονομάτων, γιατί στην Ελλάδα έχουμε ψευδαισθήσεις - μου έθεσαν το ζήτημα των κατευθύνσεων και των επιδιώξεων της Ελλάδας, τις οποίες εγγυάται, σε βάθος χρόνου. Φυσικά, μετά το σοκ και μη έχοντας ένα χάρτη εγγυημένων προτεραιοτήτων, τους είπα…στρογγυλέματα.
Όταν αργότερα το σκεφτόμουν, κατάλαβα ότι οι σοβαροί επιχειρηματίες θέλουν σύμμαχο το Κράτος στις επενδύσεις τους. Παράλληλα, με τον τρόπο αυτό, αποφεύγονται επενδυτές που εμφανίζονται σαν διάττοντες αστέρες, κάνουν αρπαχτές με τις πλάτες επίορκων «πορτοφολάδων» πολιτικών και φεύγουν αφήνοντας προβληματικές επιχειρήσεις.
Αυτό που πιο πάνω περιέγραψα αν γίνει πράξη, είναι βέβαιο ότι θα στείλει παγκοσμίως και στο …. Κατάρ το μήνυμα ότι υπάρχει σταθερή επιφάνεια για επιχειρηματική δράση στην Ελλάδα.

Αν θέλουμε να ξαναχτίσουμε την Ελλάδα σε σταθερά θεμέλια, πρέπει να στηρίξουμε την εγχώρια μικρομεσαία επιχειρηματικότητα. Το όφελος για τη Χώρα είναι προφανές. Οι ντόπιες μικρομεσαίες επιχειρήσεις δεν φυγαδεύουν τα κέρδη τους σε φορολογικούς παραδείσους και αναλαμβάνουν τις υποχρεώσεις τους με συνέπεια, σε αντίθεση με τις πολυεθνικές. Η συνεργασία των Ελληνικών μικρομεσαίων επιχειρήσεων με τα Πανεπιστήμια, σε καινοτόμες δράσεις , θα αυξήσουν το ΑΕΠ της Χώρας.

Δυστυχώς, όμως, να ένα άλλο παράδειγμα προς αποφυγή.

Ο Πρωθυπουργός, κ. Σαμαράς, αντί να κάνει προσκλητήριο σε αυτές, έκανε προσκλητήριο στους εκπροσώπους των πολυεθνικών, επικαλούμενος το νέο εργασιακό περιβάλλον, δίνοντάς τους και άλλα κίνητρα για να τους δελεάσει. Ξέχασε τον κανόνα ότι ένα καταναλωτικό κοινό, περιορισμένης αγοραστικής δύναμης, αποτρέπει τις πολυεθνικές να επενδύσουν. Άλλωστε η μεταφορά έδρας και η φυγή από την Ελλάδα πολλών πολυεθνικών εταιρειών, μέσα στο 2012, σε χώρες που λειτουργούν φορολογικοί παράδεισοι, επιβεβαιώνουν τα λεγόμενα του Βούλγαρου Προέδρου που τόνισε ότι αν το εργασιακό κόστος ήταν πρόκριμα επενδύσεων, τότε η Βουλγαρία θα ήταν Γερμανία.

Το παράδειγμα των επενδύσεων στη Θράκη είναι χαρακτηριστικό:

Μετά το 1974, λόγω της τουρκικής προκλητικότητας , η Πολιτεία, για να ενισχύσει την ακριτική περιοχή πληθυσμιακά, έδωσε κίνητρα για επενδύσεις, με τους αναπτυξιακούς νόμους 289, 849, 1116 και 1262. Οι ντόπιοι περίμεναν να έρθουν οι εκτός Θράκης να επενδύσουν , που φυσικά, πλην ελαχίστων, πήραν τις επιδοτήσεις, άφησαν οικοδομικά κουφάρια πίσω τους και έφυγαν. Η Θράκη θωρακίστηκε όταν οι Θρακιώτες επιχειρηματίες αξιοποίησαν τα κίνητρα για να επενδύσουν…

&&&&&& Τέλος χρειάζεται μια βαθειά μεταρρύθμιση στο εκπαιδευτικό σύστημα. Αυτή δεν θα έχει σχέση με τις διοικητικές μεταρρυθμίσεις που κάθε νέος υπουργός Παιδείας , ακόμα και της ίδιας Κυβέρνησης, επιχειρεί ανατρέποντας τα όσα ο προκάτοχός του αποφάσισε, ματαιοδοξόντας να μείνει στην ιστορία…

Εξηγώ ότι δεν εννοώ μεταρρύθμιση την αλλαγή του συστήματος πχ των εισαγωγικών εξετάσεων πχ τον αριθμό των διδασκομένων μαθημάτων, πχ τον αριθμό των Πανεπιστημίων και ΤΕΙ, πχ το χρόνο σπουδών κλπ.

Τη μεταρρύθμιση την εννοώ στο περιεχόμενο της παρεχόμενης παιδείας. Δεν πρέπει να είναι μόνο συσσώρευση γνώσεων μάλιστα στην εποχή του internet και καλλιέργεια δεξιοτήτων, αλλά να δίνει κοινωνική μόρφωση διαπλάθοντας χαρακτήρες. Πρέπει στο εκπαιδευτικό μας σύστημα να καλλιεργείται η φιλοπονία. Να διδάσκεται έμπρακτα ότι η εργασία πρωτίστως είναι χαρά, ολοκληρώνει το άτομο και του προσδίδει ψυχική ηρεμία και σωματική ευεξία.
Ο νεοέλληνας έφθασε στο σημείο να προσφέρει τόση εργασία όσο εκτιμούσε ότι τον πληρώνουν.
Τα τελευταία σαράντα χρόνια η συμβουλή των γονιών προς τα βλαστάρια τους ήταν «εσύ, παιδί μου, θα βγάλεις φίδι από την τρύπα; Κοίτα τη βολή σου.»

Ο Ισοκράτης, πολύ εύστοχα επεσήμανε πως μια δημοκρατία αυτοκαταστρέφεται εφόσον καταχραστεί το δικαίωμα της ελευθερίας και της ισότητας. Διότι έμαθε τους πολίτες της να θεωρούν την αυθάδεια ως δικαίωμα, την παρανομία ως ελευθερία, την αναίδεια του λόγου ως ισότητα και την αναρχία ως ευδαιμονία.
Αυτό πιστεύω ότι κάτι θυμίζει σε όλους μας από τη σύγχρονη Ελλάδα.

Συνεπώς, η εκπαιδευτική μεταρρύθμιση αυτά πρέπει να θεραπεύει. Είναι εδραία η πεποίθησή μου ότι η ανάπτυξη της πραγματικής οικονομίας θα ξεκινήσει, όταν διαπεράσει την κοινωνία η ηθική, η υπευθυνότητα, ο σεβασμός στους δίκαιους νόμους, ο σεβασμός στο δικαίωμα των άλλων, η αγάπη για εργασία, αγώνας για αποταμίευση και επενδύσεις και θέληση για εθελοντισμό

Επίλογος

Αυτά που όσο συνοπτικά μπορούσα ανέφερα πρέπει να εφαρμοσθούν άμεσα. Κάποια θα είναι άμεσης απόδοσης, κάποια άλλα θα χρειασθούν επώαση. Θα χρειασθούν, όμως, και ταγοί όχι μόνο από τον πολιτικό χώρο, αλλά και από τους άλλους χώρους της διανόησης, των επιχειρήσεων και της εκκλησίας που να πείσουν ότι έχουν τα κότσια να συγκρουσθούν για την ακεραιότητα της Πατρίδας, στοιχείο απαραίτητο για την ευημερία της κοινωνίας που ζει σε αυτή έστω και με τη σημερινή τροπή που πήραν τα πράγματα.

Υπάρχουν οι προϋποθέσεις σε αυτόν τον ευλογημένο Τόπο.
Υπάρχει το ανθρώπινο δυναμικό που μπορεί να τις αξιοποιήσει αρκεί να επιλεγεί.

Ο Οδυσσέας Ελύτης έγγραψε εύστοχα:
«Εάν αποσυνθέσεις την Ελλάδα, στο τέλος θα δεις να σου απομένουν μια ελιά, ένα αμπέλι και ένα καράβι, που σημαίνει: Με άλλα τόσα την ξαναφτιάχνεις».



 

 

ΣΧΟΛΙΑ


 

Κάντε Like: Onalert.gr στο Facebook