Αίσθηση προκαλεί το άρθρο του Μάικλ Ρούμπιν (*) στον ιστότοπο 19fortyfive.com υπό τον τίτλο «Καταστρέψτε τα F-16: Το Ισραήλ θα μπορούσε να εξαπολύσει προληπτική επίθεση στην Τουρκία».
Ο αρθρογράφος ξεκινά το κείμενό του με μια σύγκριση της Αιγύπτου του Νάσερ με την Τουρκία του Ερντογάν, που έχουν έναν κοινό τόπο: την ρητορική κατά του Ισραήλ.
«Το 1967, το Ισραήλ νίκησε την Αίγυπτο σε μόλις έξι ημέρες. Θα μπορούσε το Ισραήλ να κάνει το ίδιο με την Τουρκία; – Ο Αιγύπτιος πρόεδρος Γκαμάλ Αμπντέλ Νάσερ δεν έκρυψε τις απόψεις του για το Ισραήλ. «Θέλουμε μια αποφασιστική μάχη για να εξολοθρεύσουμε αυτό το μικρόβιο, το Ισραήλ», δήλωσε τον Ιούλιο του 1959… Σήμερα, η ιστορία επαναλαμβάνεται. Καθώς ο Τούρκος πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν επιδιώκει να αποσπάσει την προσοχή από την οικονομική αποτυχία και την πολιτική ανησυχία στο εσωτερικό και να διεκδικήσει ηγετικό μανδύα στο εξωτερικό, επανέλαβε τη στρατηγική του Νάσερ να εντείνει τις επιθέσεις στο Ισραήλ. Όπως και ο Νάσερ, έχει ταιριάξει τη ρητορική του με μια στρατιωτική συσσώρευση. Σήμερα, ο Ερντογάν απειλεί ανοιχτά με πόλεμο», αναφέρει ο Ρούμπιν.
Ο Μάικλ Ρούμπιν συνεχίζοντας τον παραλληλισμό της Αιγύπτου του Νάσερ με την Τουρκία του Ερντογάν υπανθυμίζει πως όταν το Ισραήλ αντιλήφθηκε τις προπαρασκευαστικές κινήσεις του Καΐρου για μια επίθεση, προχώρησε στην επιχείρηση Focus, καταστρέφοντας στο έδαφος 300 αεροσκάφη της Αιγύπτου. Αν το Ισραήλ εκτιμήσει ότι η τουρκική αεροπορική δύναμη, το ναυτικό και η στρατιωτική-βιομηχανική υποδομή συνιστούν υπαρξιακή απειλή για το εβραϊκό κράτος, τότε δεν θα έχει άλλη επιλογή παρά να προλάβει την απειλή με μέτρα, ανάλογα με την Επιχείρηση Focus, σημειώνει ο αρθρογράφος.
Ποιές όμως είναι οι κινήσεις της Τουρκίας που κάνουν το Ισραήλ να βρίσκεται σε συναγερμό, πέραν της ρητορικής του Ερντογάν που συχνά-πυκνά παρομοιάζει τον Νετανιάχου με τον Χίτλερ; Ο Ρούμπιν απαριθμεί πως τον Απρίλιο του 2026, η Τουρκία εισήγαγε ένα μέτρο «ήπιου αποκλεισμού» κατά του Ισραήλ, απαιτώντας από όλα τα πλοία που επιθυμούν να ελλιμενιστούν στα τουρκικά λιμάνια να μην έχουν καμία σχέση με το εβραϊκό κράτος. Η κίνηση αυτή εντάσσεται σε μια ευρύτερη κλιμάκωση εντάσεων, που κορυφώθηκε στις 10 Απριλίου, όταν η κυβέρνηση Ερντογάν κατηγόρησε τον Ισραηλινό πρωθυπουργό Μπέντζαμιν Νετανιάχου για την αναχαίτιση στολίσκου ανθρωπιστικής βοήθειας προς τη Γάζα και ζήτησε ποινές που ξεπερνούν συνολικά τα 4.500 χρόνια φυλάκισης για τον ίδιο και άλλους Ισραηλινούς αξιωματούχους.
Επιπλέον η Τουρκία φέρεται να ενισχύει τη Συρία στην ικανότητά της να πλήξει το Ισραήλ, ενώ έχει αναλάβει ρόλο «σανίδας σωτηρίας» για τη Χεζμπολάχ, αντικαθιστώντας σε μεγάλο βαθμό το Ιράν. Παράλληλα, τα τουρκικά εργοστάσια μη επανδρωμένων αεροσκαφών παράγουν μεγάλο όγκο όπλων που θα μπορούσαν οδηγήσουν την ισραηλινή αεράμυνα σε υπερκορεσμό. Ο Ρούμπιν αναφέρει ως ακόμη ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα της «τουρκικής κινητικότητας» το γεγονός της αποστολής τουρκικών F-16 στα κατεχόμενα εδάφη της Κύπρου χωρίς καμιά αντίδραση εκ μέρους των ΗΠΑ, γεγονός που πιθανά να οδηγήσει τον Ερντογάν στο συμπέρασμα ότι μπορεί να προχωρά ατιμώρητα.
Περαιτέρω ανησυχία προκαλεί στο Ισραήλ και η πιθανή πώληση μαχητικών F-35 από την κυβέρνηση Τραμπ στην Τουρκία, η οποία θα μπορούσε να διαβρώσει το ποιοτικό πλεονέκτημα της ισραηλινής Πολεμικής Αεροπορίας.
«Η Τουρκία του 2026 συγκρίνεται συχνά με την Αίγυπτο του 1966: δικτάτορες που κινητοποιούν το κοινό με αντι-ισραηλινή φρενίτιδα, καθοδηγούμενοι από ιδεολογικούς λόγους που δεν αφήνουν περιθώρια για συμβιβασμό – όπως ακριβώς συνέβη με τον Νάσερ», επισημαίνει.
Κατά τον Ρούμπιν η τακτική που ίσως ακολουθήσει το Ισραήλ μοιάζει με μονόδρομο, όπως και η αντίστοιχη επιχείρηση Focus κατά της Αιγύπτου, την 5η Ιουνίου του 1967: ένα προληπτικό πλήγμα στην Τουρκία. «Με απλά λόγια, εάν το Ισραήλ φοβάται ότι η αεροπορική δύναμη, το ναυτικό και οι στρατιωτικές-βιομηχανικές εγκαταστάσεις της Τουρκίας αποτελούν απειλή για την ύπαρξη του εβραϊκού κράτους, τότε το Ισραήλ δεν θα έχει άλλη επιλογή από το να ξεκινήσει μια νέα Επιχείρηση Focus για να προλάβει την απειλή. Ο στρατός του Νάσερ το 1967 ήταν ο αντίστοιχος του σημερινού Ερντογάν, μεγάλος αλλά υπερεκτιμημένος», γράφει χαρακτηριστικά.
Σε ένα τέτοιο σενάριο, ισραηλινά μαχητικά θα μπορούσαν να στοχεύσουν τουρκικά F-16 και άλλα αεροσκάφη σε βάσεις στη βόρεια Κύπρο, το Ιντσιρλίκ, τη Σμύρνη, το Ντιγιαρμπακίρ και άλλες τοποθεσίες, καθώς και ναυτικές βάσεις όπως το Gölcük, το Aksaz, το Foça και το Iskenderun. Για να αποτρέψει την ταχεία ανάκαμψη της Τουρκίας, το Ισραήλ θα έπρεπε επίσης – πάντα κατά τον Ρούμπιν – να πλήξει τα εργοστάσια της Turkish Aerospace Industries (TUSAŞ), τα κεντρικά γραφεία και τις εγκαταστάσεις της Baykar (παραγωγός των Bayraktar TB2 και Akinci), καθώς και άλλες μονάδες όπως η BMS Savunma στην Άγκυρα. Τα τουρκικά ραντάρ και αντιαεροπορικά συστήματα, σύμφωνα με την ανάλυση, θα εξουδετερώνονταν στα πρώτα λεπτά της επιχείρησης.
- Ο Μάικλ Ρούμπιν είναι ανώτερος συνεργάτης στο American Enterprise Institute και διευθυντής ανάλυσης πολιτικής στο Middle East Forum. Πρώην αξιωματούχος του Πενταγώνου, ο Δρ Ρούμπιν έχει ζήσει στο μετεπαναστατικό Ιράν, την Υεμένη και το προπολεμικό και μεταπολεμικό Ιράκ. Πέρασε επίσης χρόνο με τους Ταλιμπάν πριν από την 9/11. Για περισσότερο από μια δεκαετία δίδασκε μονάδες του Πολεμικού Ναυτικού και των Πεζοναυτών των ΗΠΑ.
Πηγή: 19fortyfive.com