Ειδικοί επισείουν τον κίνδυνο νέας κούρσας πυρηνικών εξοπλισμών, καθώς χώρες που διαθέτουν πυρηνικά οπλοστάσια έχουν εμπλακεί σε πολέμους – στην Ευρώπη, στην Ασία, στη Μέση Ανατολή – την ώρα που οι μακρόχρονες προσπάθειες υπέρ του πυρηνικού αφοπλισμού και της μη διάδοσης ασθμαίνουν.

Σε μελέτη τους που δίνουν στη δημοσιότητα σήμερα (24.04.2026), η Διεθνής Εκστρατεία για την Κατάργηση των Πυρηνικών Όπλων (ICAN), που έχει τιμηθεί με Νόμπελ Ειρήνης, και η PAX, άλλη οργάνωση που τάσσεται κατά των πυρηνικών όπλων, υπογραμμίζουν τα μεγεθυνόμενα συμφέροντα πολλών χρηματοπιστωτικών οργανισμών σε εταιρείες που κατασκευάζουν, ή εκσυγχρονίζουν, τα πυρηνικά οπλοστάσια των εννέα χωρών που διαθέτουν τέτοια.

Σύμφωνα με την ετήσια έκθεση, υπό τον τίτλο Don’t Bank on the Bomb («Μην επενδύετε στην πυρηνική βόμβα», σε ελεύθερη απόδοση), τα δεδομένα της οποίας φθάνουν μέχρι τον Σεπτέμβριο του 2025, 301 τράπεζες, συνταξιοδοτικά ταμεία, ασφαλιστικές εταιρείες κι άλλοι χρηματοπιστωτικοί θεσμοί χρηματοδότησαν ή επένδυσαν σε εταιρείες εμπλεκόμενες στα πυρηνικά όπλα και στην παραγωγή τους.

Ο αριθμός είναι αυξημένος κατά 15% σε σύγκριση με την προηγούμενη ετήσια έκθεση και σηματοδοτεί την αντιστροφή της πολυετούς τάσης συρρίκνωσης, σημειώνει το κείμενο.

Ο κίνδυνος νέας κούρσας εξοπλισμών

«Για πρώτη φορά εδώ και χρόνια, ο αριθμός των επενδυτών που επιδιώκουν να αποκομίσουν κέρδη από κούρσα εξοπλισμών αυξάνεται», τονίζει η Σούζι Σνάιντερ, διευθύντρια προγραμμάτων της ICAN και εκ των βασικών συγγραφέων του κειμένου.

«Πρόκειται για βραχυπρόθεσμη στρατηγική που ενέχει κίνδυνο, η οποία συμβάλλει σε επικίνδυνη κλιμάκωση», προειδοποίησε, τονίζοντας πως είναι «αδύνατο να αποκομίζεις κέρδη από μια κούρσα εξοπλισμών χωρίς να την τροφοδοτείς».

Τα εννιά κράτη που διαθέτουν πυρηνικά όπλα – η Ρωσία, οι ΗΠΑ, η Κίνα, η Γαλλία, η Βρετανία, το Πακιστάν, η Ινδία, το Ισραήλ και η Βόρεια Κορέα – τα εκσυγχρονίζουν ή και τα αναπτύσσουν το τρέχον διάστημα, σύμφωνα με τις δυο οργανώσεις, που αναφέρονται σε μεγέθυνση της ζήτησης για τα όπλα αυτά.

Καθώς η ισχύς της συνθήκης New START, της τελευταίας που περιόριζε τον αριθμό των ανεπτυγμένων πυρηνικών κεφαλών των δυο χωρών με τα μεγαλύτερα πυρηνικά οπλοστάσια στην υφήλιο, της Ρωσίας και των ΗΠΑ, εξέπνευσε τον Φεβρουάριο του 2026, το κείμενο τονίζει τη μεγάλη άνοδο της κεφαλαιοποίησης πολλών μεγάλων ομίλων της στρατιωτικής βιομηχανίας στα διεθνή χρηματιστήρια.

Φωτίζει επίσης την αυξανόμενη πίεση που ασκείται από κυβερνήσεις, ιδίως στην Ευρώπη, σε επενδυτές για να αφήσουν καρά μέρος ηθικές αναστολές και να επενδύσεις σε βιομηχανίες όπλων. Επικαλούμενες αυτή που εκλαμβάνουν ως ρωσική απειλή και την ανησυχία πως η Ευρώπη δεν μπορεί πλέον να λογαριάζει στην προστασία της Ουάσιγκτον, ευρωπαϊκές κυβερνήσεις διατείνονται πως οι επενδύσεις στον επανεξοπλισμό της Ευρώπης δεν πρέπει να περιορίζονται από ηθικές θεωρήσεις. Ορισμένες, όπως αυτή της Βρετανίας, έχουν φθάσει ως το σημείο να αναφέρονται σε ηθικό καθήκον.

Πόροι 709 δισεκατομμυρίων

Η έκθεση που δίνεται στη δημοσιότητα σήμερα αναφέρεται σε 25 εταιρείες που εμπλέκονται στην παραγωγή πυρηνικών όπλων. Η Honeywell International, η General Dynamics και η Northrop Grumman είναι αυτές που αποκομίζουν τα υψηλότερα κέρδη, εξαιρουμένων κοινοπραξιών και συμπράξεων. Ανάμεσα σε άλλες εταιρείες που έχουν εξασφαλίσει συμβάσεις παραγωγής ή συντήρησης οπλοστασίων είναι οι BAE Systems, Bechtel και Lockheed Martin.

Σύμφωνα με το κείμενο, οι τρεις κυριότεροι επενδυτές στις εταιρείες αυτές, σε όρους αξίας μετοχών ή αξιογράφων, είναι τα αμερικανικά κεφάλαια Vanguard, BlackRock και Capital Group. Κατά την περίοδο που αναλύθηκε, από τον Ιανουάριο του 2023 ως τον Σεπτέμβριο του 2025, επενδυτές διακρατούσαν πάνω από 709 δισεκατομμύρια δολάρια, σε μετοχές και αξιόγραφα, σε μια ή περισσότερες από τις 25 εταιρείες που παράγουν πυρηνικά όπλα, ποσό αυξημένο κατά 195 δισεκ. δολάρια και πλέον σε σύγκριση με την προηγούμενη περίοδο.

Παράλληλα, σχεδόν 300 δισεκατομμύρια δολάρια χορηγήθηκαν, υπό μορφή δανείων ή εγγυήσεων, σε εταιρείες που κατασκευάζουν πυρηνικά όπλα – πρόκειται για ποσό αυξημένο κατά σχεδόν 30 δισεκ. δολάρια σε σύγκριση με την προηγούμενη έκθεση.

Οι τρεις κυριότεροι δανειστές είναι οι αμερικανικοί τραπεζικοί κολοσσοί Bank of America, JPMorgan Chase και Citigroup, δείχνει πίνακας που παρατίθεται στην έκθεση (βλ. σελ. 11), η οποία βλέπει το φως της δημοσιότητας μερικές ημέρες πριν από τη απολογιστική σύνοδο των κρατών-συμβαλλομένων μερών στη σύμβαση για τη μη διάδοση των πυρηνικών όπλων (NPT), η οποία ξεκινά τη Δευτέρα στη Νέα Υόρκη.

Με πληροφορίες από: Investing in the Arms Race – ICAN

The post Πυρηνικά όπλα: Μεγεθύνονται οι επενδύσεις από χρηματοπιστωτικά ιδρύματα και ο κίνδυνος νέας κούρσας εξοπλισμών appeared first on OnAlert.

Κατά τον Ignatius, ο Βλαντιμίρ Πούτιν φαίνεται να αισθάνεται «στριμωγμένος» την άνοιξη του 2026. Με το μέτωπο στην Ουκρανία σε τέλμα και τις απώλειες να εκτοξεύονται, αναλυτές προειδοποιούν ότι το Κρεμλίνο ενδέχεται να αναζητήσει διέξοδο μέσω μιας απευθείας αναμέτρησης με την Ευρώπη, εκμεταλλευόμενο το ρήγμα στις σχέσεις ΗΠΑ – ΝΑΤΟ.

Παρά την άνοδο των τιμών του πετρελαίου, η ρωσική οικονομία παραμένει σε χαώδη κατάσταση, ενώ οι στρατιωτικές δυνάμεις της Μόσχας εμφανίζονται ανίσχυρες να επιτύχουν την αποφασιστική νίκη που επιζητά ο Ρώσος πρόεδρος, αναφέρει ο αρθρογράφος, παραθέτοντας και τα υπόλοιπα «μέτωπα» που άνοιξαν για τον Πούτιν, όπως η αδυναμία του να στηρίξει έναν από τους πιστούς του συμμάχους, το Ιράν, ή η «απώλεια» του «δικού του» Βίκτορ Όρμπαν στην Ουγγαρία. Το πλαίσιο συμπληρώνει η αποφασιστικότητα – ή και η σπουδή – που δείχνει εσχάτως η Ευρώπη για την αμυντική θωράκισή της.

‼️🇷🇺BREAKING |“Vladimir Putin may decide to attack Europe this spring — the Russian leader reportedly believes his ‘window of opportunity’ is closing, making immediate action necessary. Accordingly, an assault on Europe could take place in the near future,” writes The Washington… pic.twitter.com/hSTY5wM2X4

— Visioner (@visionergeo) April 17, 2026

Έκθεση-σοκ: «Η Ευρώπη είναι ο επόμενος στόχος»

Ο Ignatius επικαλείται μια νέα μελέτη από το Carnegie Endowment for International Peace, με τίτλο «Πολεμοχαρής και πολιορκημένη: Η Ρωσία μετά τον πόλεμο με την Ουκρανία», η οπία κρούει τον κώδωνα του κινδύνου.

Ο συντάκτης της, Eugene Rumer, πρώην στέλεχος των αμερικανικών υπηρεσιών πληροφοριών, υποστηρίζει ότι ο Πούτιν βλέπει την Ευρώπη ως το «κύριο θέατρο επιχειρήσεων».

«Η Ρωσία θα βγει από τον πόλεμο στην Ουκρανία λιγότερο ασφαλής, πιο αγανακτισμένη και πιο απειλητική. Οι αντιλήψεις της για την απειλή θα ρίξουν μια βαριά σκιά πάνω από την Ευρώπη», προειδοποιεί ο Rumer.

Το «παράθυρο ευκαιρίας» και ο παράγοντας Τραμπ

Η ανησυχία εντείνεται από το ενδεχόμενο ο Πούτιν να επιτεθεί σε χώρα της Βαλτικής πριν η Ευρώπη ολοκληρώσει τον επανεξοπλισμό της. Το Κρεμλίνο ήδη διεξάγει έναν «υβριδικό πόλεμο» δολιοφθορών, ενώ αυτή την εβδομάδα το ρωσικό Υπουργείο Άμυνας προειδοποίησε ότι θα μπορούσε να χτυπήσει ευρωπαϊκές χώρες που προμηθεύουν μη επανδρωμένα αεροσκάφη στην Ουκρανία, μια ομάδα χωρών που περιλαμβάνει τη Γερμανία, τη Βρετανία, τη Σουηδία, την Ιταλία και την Ολλανδία.

Σε αυτό το εκρηκτικό σκηνικό, η στάση του Ντόναλντ Τραμπ προκαλεί τριγμούς. Η ρητορική του κατά του ΝΑΤΟ, το οποίο χαρακτήρισε «χάρτινη τίγρη», και η στρατηγική «αμεροληψίας» που προωθεί η κυβέρνησή του, αφήνουν την Ευρώπη εκτεθειμένη.

Το ερώτημα που πλανάται πλέον πάνω από τις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες είναι εφιαλτικό: Αν ο Πούτιν αποφασίσει να δοκιμάσει την αντοχή του Άρθρου 5 της Συμμαχίας, θα είναι οι ΗΠΑ εκεί για να αποτρέψουν το μοιραίο, ή η Ευρώπη θα βρεθεί αντιμέτωπη με τη μεγαλύτερη κρίση της σύγχρονης ιστορίας της μόνη της;

Το «ασυγχώρητο» λάθος του Τραμπ

«Τι θα έκανε ο Τραμπ αν ο Πούτιν χτυπούσε μια ευρωπαϊκή χώρα; Για μένα, αυτή είναι η πιο τρομακτική ερώτηση», γράφει ο Ignatius, εξηγώντας ότι ο πρόεδρος των ΗΠΑ σπαταλά πολύτιμο κρφάλαιο κακολογώντας το ΝΑΤΟ.

Και ο αρθρογράφος καταλήγει: «Ένα από τα πιο ασυγχώρητα πράγματα που θα μπορούσε να κάνει ο Τραμπ στην εξωτερική πολιτική θα ήταν να εγκαταλείψει τους Ευρωπαίους συμμάχους των ΗΠΑ στο ΝΑΤΟ σε μια στιγμή που αντιμετωπίζουν μια αυξανόμενη, ρητή απειλή από τη Μόσχα. Όπως γράφει ο Rumer, «Ένα διατλαντικό διαζύγιο προτού η Ευρώπη οικοδομήσει τις συμβατικές της άμυνες και λύσει το πρόβλημα της αποτροπής των πυρηνικών απειλών από τη Ρωσία χωρίς την πυρηνική ομπρέλα των ΗΠΑ πάνω από αυτήν, θα δημιουργούσε ένα παράθυρο ευκαιρίας για τον Βλαντιμίρ Πούτιν να επιδιώξει τις φιλοδοξίες του». Η Ευρώπη ακούει σειρήνα μέσα στη νύχτα. Ο Τραμπ είναι τόσο απασχολημένος με τη λίστα των παραπόνων του κατά του ΝΑΤΟ που φαίνεται να κωφεύει σε αυτό που θα μπορούσε να είναι η μεγαλύτερη κρίση της προεδρίας του. Αν μια μέρα οι ιστορικοί ρωτήσουν, «Ποιος έχασε την Ευρώπη;» τι θα πουν ως απάντηση οι σύμβουλοι εθνικής ασφάλειας του Τραμπ;».

Πηγή: The Washington Post

The post «Τι θα έκανε ο Τραμπ αν ο Πούτιν χτυπούσε την Ευρώπη;» appeared first on OnAlert.

Ο αρθρογράφος ξεκινά το κείμενό του με μια σύγκριση της Αιγύπτου του Νάσερ με την Τουρκία του Ερντογάν, που έχουν έναν κοινό τόπο: την ρητορική κατά του Ισραήλ.

«Το 1967, το Ισραήλ νίκησε την Αίγυπτο σε μόλις έξι ημέρες. Θα μπορούσε το Ισραήλ να κάνει το ίδιο με την Τουρκία; – Ο Αιγύπτιος πρόεδρος Γκαμάλ Αμπντέλ Νάσερ δεν έκρυψε τις απόψεις του για το Ισραήλ. «Θέλουμε μια αποφασιστική μάχη για να εξολοθρεύσουμε αυτό το μικρόβιο, το Ισραήλ», δήλωσε τον Ιούλιο του 1959… Σήμερα, η ιστορία επαναλαμβάνεται. Καθώς ο Τούρκος πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν επιδιώκει να αποσπάσει την προσοχή από την οικονομική αποτυχία και την πολιτική ανησυχία στο εσωτερικό και να διεκδικήσει ηγετικό μανδύα στο εξωτερικό, επανέλαβε τη στρατηγική του Νάσερ να εντείνει τις επιθέσεις στο Ισραήλ. Όπως και ο Νάσερ, έχει ταιριάξει τη ρητορική του με μια στρατιωτική συσσώρευση. Σήμερα, ο Ερντογάν απειλεί ανοιχτά με πόλεμο», αναφέρει ο Ρούμπιν.

Ο Μάικλ Ρούμπιν συνεχίζοντας τον παραλληλισμό της Αιγύπτου του Νάσερ με την Τουρκία του Ερντογάν υπανθυμίζει πως όταν το Ισραήλ αντιλήφθηκε τις προπαρασκευαστικές κινήσεις του Καΐρου για μια επίθεση, προχώρησε στην επιχείρηση Focus, καταστρέφοντας στο έδαφος 300 αεροσκάφη της Αιγύπτου. Αν το Ισραήλ εκτιμήσει ότι η τουρκική αεροπορική δύναμη, το ναυτικό και η στρατιωτική-βιομηχανική υποδομή συνιστούν υπαρξιακή απειλή για το εβραϊκό κράτος, τότε δεν θα έχει άλλη επιλογή παρά να προλάβει την απειλή με μέτρα, ανάλογα με την Επιχείρηση Focus, σημειώνει ο αρθρογράφος.

In 1967, Israel defeated Egypt in Just Six Days. Could Israel do the Same with Turkey? – https://t.co/3bYizQBfyl

— Michael Rubin (@mrubin1971) April 16, 2026

Ποιές όμως είναι οι κινήσεις της Τουρκίας που κάνουν το Ισραήλ να βρίσκεται σε συναγερμό, πέραν της ρητορικής του Ερντογάν που συχνά-πυκνά παρομοιάζει τον Νετανιάχου με τον Χίτλερ; Ο Ρούμπιν απαριθμεί πως τον Απρίλιο του 2026, η Τουρκία εισήγαγε ένα μέτρο «ήπιου αποκλεισμού» κατά του Ισραήλ, απαιτώντας από όλα τα πλοία που επιθυμούν να ελλιμενιστούν στα τουρκικά λιμάνια να μην έχουν καμία σχέση με το εβραϊκό κράτος. Η κίνηση αυτή εντάσσεται σε μια ευρύτερη κλιμάκωση εντάσεων, που κορυφώθηκε στις 10 Απριλίου, όταν η κυβέρνηση Ερντογάν κατηγόρησε τον Ισραηλινό πρωθυπουργό Μπέντζαμιν Νετανιάχου για την αναχαίτιση στολίσκου ανθρωπιστικής βοήθειας προς τη Γάζα και ζήτησε ποινές που ξεπερνούν συνολικά τα 4.500 χρόνια φυλάκισης για τον ίδιο και άλλους Ισραηλινούς αξιωματούχους.

Επιπλέον η Τουρκία φέρεται να ενισχύει τη Συρία στην ικανότητά της να πλήξει το Ισραήλ, ενώ έχει αναλάβει ρόλο «σανίδας σωτηρίας» για τη Χεζμπολάχ, αντικαθιστώντας σε μεγάλο βαθμό το Ιράν. Παράλληλα, τα τουρκικά εργοστάσια μη επανδρωμένων αεροσκαφών παράγουν μεγάλο όγκο όπλων που θα μπορούσαν οδηγήσουν την ισραηλινή αεράμυνα σε υπερκορεσμό. Ο Ρούμπιν αναφέρει ως ακόμη ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα της «τουρκικής κινητικότητας» το γεγονός της αποστολής τουρκικών F-16 στα κατεχόμενα εδάφη της Κύπρου χωρίς καμιά αντίδραση εκ μέρους των ΗΠΑ, γεγονός που πιθανά να οδηγήσει τον Ερντογάν στο συμπέρασμα ότι μπορεί να προχωρά ατιμώρητα.

Περαιτέρω ανησυχία προκαλεί στο Ισραήλ και η πιθανή πώληση μαχητικών F-35 από την κυβέρνηση Τραμπ στην Τουρκία, η οποία θα μπορούσε να διαβρώσει το ποιοτικό πλεονέκτημα της ισραηλινής Πολεμικής Αεροπορίας.

«Η Τουρκία του 2026 συγκρίνεται συχνά με την Αίγυπτο του 1966: δικτάτορες που κινητοποιούν το κοινό με αντι-ισραηλινή φρενίτιδα, καθοδηγούμενοι από ιδεολογικούς λόγους που δεν αφήνουν περιθώρια για συμβιβασμό – όπως ακριβώς συνέβη με τον Νάσερ», επισημαίνει.

Κατά τον Ρούμπιν η τακτική που ίσως ακολουθήσει το Ισραήλ μοιάζει με μονόδρομο, όπως και η αντίστοιχη επιχείρηση Focus κατά της Αιγύπτου, την 5η Ιουνίου του 1967: ένα προληπτικό πλήγμα στην Τουρκία. «Με απλά λόγια, εάν το Ισραήλ φοβάται ότι η αεροπορική δύναμη, το ναυτικό και οι στρατιωτικές-βιομηχανικές εγκαταστάσεις της Τουρκίας αποτελούν απειλή για την ύπαρξη του εβραϊκού κράτους, τότε το Ισραήλ δεν θα έχει άλλη επιλογή από το να ξεκινήσει μια νέα Επιχείρηση Focus για να προλάβει την απειλή. Ο στρατός του Νάσερ το 1967 ήταν ο αντίστοιχος του σημερινού Ερντογάν, μεγάλος αλλά υπερεκτιμημένος», γράφει χαρακτηριστικά.

Σε ένα τέτοιο σενάριο, ισραηλινά μαχητικά θα μπορούσαν να στοχεύσουν τουρκικά F-16 και άλλα αεροσκάφη σε βάσεις στη βόρεια Κύπρο, το Ιντσιρλίκ, τη Σμύρνη, το Ντιγιαρμπακίρ και άλλες τοποθεσίες, καθώς και ναυτικές βάσεις όπως το Gölcük, το Aksaz, το Foça και το Iskenderun. Για να αποτρέψει την ταχεία ανάκαμψη της Τουρκίας, το Ισραήλ θα έπρεπε επίσης – πάντα κατά τον Ρούμπιν – να πλήξει τα εργοστάσια της Turkish Aerospace Industries (TUSAŞ), τα κεντρικά γραφεία και τις εγκαταστάσεις της Baykar (παραγωγός των Bayraktar TB2 και Akinci), καθώς και άλλες μονάδες όπως η BMS Savunma στην Άγκυρα. Τα τουρκικά ραντάρ και αντιαεροπορικά συστήματα, σύμφωνα με την ανάλυση, θα εξουδετερώνονταν στα πρώτα λεπτά της επιχείρησης.

• Ο Μάικλ Ρούμπιν είναι ανώτερος συνεργάτης στο American Enterprise Institute και διευθυντής ανάλυσης πολιτικής στο Middle East Forum. Πρώην αξιωματούχος του Πενταγώνου, ο Δρ Ρούμπιν έχει ζήσει στο μετεπαναστατικό Ιράν, την Υεμένη και το προπολεμικό και μεταπολεμικό Ιράκ. Πέρασε επίσης χρόνο με τους Ταλιμπάν πριν από την 9/11. Για περισσότερο από μια δεκαετία δίδασκε μονάδες του Πολεμικού Ναυτικού και των Πεζοναυτών των ΗΠΑ.

Πηγή: 19fortyfive.com

The post «Καταστρέψτε τα F-16: Το Ισραήλ θα μπορούσε να εξαπολύσει προληπτική επίθεση στην Τουρκία» appeared first on OnAlert.

Μέχρι σήμερα, οι εκτιμήσεις τοποθετούσαν το μέγιστο βεληνεκές των ιρανικών βαλλιστικών πυραύλων μεσαίου βεληνεκούς (ΜRΒΜ) στα 3.000 χιλιόμετρα, ενώ το εργαστήριο του Center for Strategic and International Studies (CSIS) εκτιμούσε ότι το μέγιστο βεληνεκές των ιρανικών ΜRΒΜ τύπου Khorramshahr και Sejjil στα 2.000 χιλιόμετρα

Ειδικοί όπως ο Etienne Marcuz της Fondation pour la recherche stratégique και Ali Vaez του International Crisis Group θεωρούν ότι η Τεχεράνη χρησιμοποίησε έναν πύραυλο Khorramshahr-4 με ελαφρύτερη γόμωση από την συνήθη που ζυγίζει έναν τόνο μεγαλώνοντας έτσι το βεληνεκές του.

Στρατηγικό μήνυμα

Ο ερευνητής Tom Sharpe του βρετανικού RUSI, που θεωρεί ότι η Τεχεράνη «πάντοτε κατείχε πυραύλους τέτοιου βεληνεκούς» αν και η ύπαρξή τους δεν ήταν επίσημη, δηλώνει ότι η κίνηση κατά του Ντιέγκο Γκαρσία δείχνει ότι οι στρατιωτικές αρχές του Ιράν «παραμένουν ικανές να μετακινούν κινητούς εκτοξευτήρες χωρίς να γίνονται αντιληπτοί και να τους τοποθετούν σε τέτοιες θέσεις ώστε να μπορούν να εκτοξεύουν πυραύλους χωρίς να πλήττονται» από τις αμερικανικές και τις ισραηλινές επιθέσεις.

Αλλά για πολλούς αναλυτές, το ενδιαφέρον δεν βρίσκεται στην απόπειρα στόχευσης ενός τόσο μακρινού στόχου, αλλά στο μήνυμα που η Τεχεράνη επιδιώκει να περάσει στον στρατηγικό της διάλογο με τις ΗΠΑ και το Ισραήλ: δείχνοντας ότι μπορεί να χτυπήσει μακριά, η Τεχεράνη επιχειρεί να αποκαταστήσει την κλονισμένη από τον καταιγισμό πυρός που υφίσταται θέση της.

«Είναι μία επίδειξη ισχύος, ένα πολιτικό σήμα που δείχνει ότι το Ιράν διαθέτει ακόμη «μυστικές», για το ευρύ κοινό, ικανότητες», συνοψίζει ο Etienne Marcuz. «Εχει λιγότερη χρησιμότητα στο πεδίο της μάχης από την αξία του ως στρατηγικού μηνύματος προς τις ΗΠΑ και το Ισραήλ που προειδοποιεί ότι μία κακή ερμηνεία της αποφασιστικότητας και των ικανοτήτων του Ιράν μπορεί να αποδειχθεί ότι θα είναι ένα σφάλμα που θα κοστίσει ακριβά», σύμφωνα με τον Ali Vaez.

Αλλαγή της ισορροπίας των δυνάμεων στο αναδυόμενο Ιράν

Όμως, σύμφωνα με τον ισραηλινό αναλυτή Danny Citrinowicz του Institute for National Security Studies του Τελ Αβίβ, αυτή η ενέργεια κατά του Ντιέγκο Γκαρσία δίνει σημαντικές πληροφορίες για την δομή της εξουσίας στο Ιράν, όπου τα πρόσωπα που αποτελούσαν την κορυφή της εξουσίας εξοντώθηκαν ένα προς ένα.

«Είναι μία άμεση συνέπεια της μεταβολής της ισορροπίας δυνάμεων στο Ιράν, κυρίως με την όλο και μεγαλύτερη κυριαρχία των Φρουρών της Επανάστασης, και της εξόντωσης του Αλί Χαμενεΐ», έγραψε στο Χ. «Παρά την βαθιά του ιδεολογική εχθρότητα προς την Δύση, ο Χαμενεΐ είχε επιδείξει μεγάλη σύνεση στην χρησιμοποίηση των ιρανικών ικανοτήτων. Αυτή η αυτοσυγκράτηση δεν είναι πλέον εγγυημένη», λέει.

«Το αναδυόμενο Ιράν θα συμπεριφερθεί πιθανότατα λιγότερο ως ο συνετός και υπολογιστικός παίκτης που έχουμε γνωρίσει και περισσότερο ως ένα σύστημα έτοιμο για ρίσκο, όπως η Βόρεια Κορέα», προειδοποιεί ο ισραηλινός αναλυτής.

Πηγή: ΑΠΕ – ΜΠΕ

The post Ανάλυση: Η επίθεση του Ιράν στη βάση Ντιέγκο Γκαρσία δεν είχε στρατιωτική αξία αλλά συμβολισμό appeared first on OnAlert.

Η απόφαση που πήρε ο Ντόναλντ Τραμπ να επιτεθεί στο Ιράν ήταν ένα ρίσκο με υψηλά διακυβεύματα. Το ρίσκο δεν έγκειται στην ίδια την στρατιωτική εκστρατεία. Οι δύο πιο ικανές, δοκιμασμένες σε μάχη αεροπορικές δυνάμεις στον κόσμο, αυτές του Ισραήλ και των Ηνωμένων Πολιτειών, συνεργάζονται άψογα για να χτυπήσουν μια ποικιλία στόχων στο Ιράν.

Όταν τελειώσει η πολεμική εκστρατεία είτε σε μια εβδομάδα είτε σε ένα μήνα, φαίνεται πολύ πιθανό ότι το Ιράν θα έχει χάσει μεγάλο μέρος από το πυρηνικό του πρόγραμμα, το μεγαλύτερο μέρος του αποθέματος σε βαλλιστικούς πυραύλους, την ικανότητά του να προβάλλει αεροπορική ή ναυτική ισχύ και δυνάμεις από τους μηχανισμούς καταστολής του λαού.

Είναι ένα αποτέλεσμα που θα αποτελέσει σημαντικό όφελος για τις Ηνωμένες Πολιτείες, τη Μέση Ανατολή και το μεγαλύτερο μέρος του κόσμου. Το στοίχημα, αντίθετα, είναι αν μια μαζική αεροπορική εκστρατεία μπορεί να πυροδοτήσει μια λαϊκή εξέγερση που θα ανατρέψει το καθεστώς στην Τεχεράνη. Αυτό θα μπορούσε να αποδώσει λαμπρά, αλλά θα μπορούσε επίσης να αποτύχει παταγωδώς.

Τα επιτεύγματα της στρατιωτικής εκστρατείας δεν μεταφράζονται απαραίτητα σε αλλαγή καθεστώτος. Ακόμα κι αν ο ιρανικός λαός αδράξει αυτή την ευκαιρία για να επαναστατήσει, δεν υπάρχει καμία εγγύηση ότι μπορεί να ανατρέψει την κυβέρνηση. Και αν οι ΗΠΑ αποτύχουν, θα αφήσουν στη θέση τους μια πιο θυμωμένη και πιο επιθετική εκδοχή του θεοκρατικού καθεστώτος, μια που πιθανότατα θα επιδιώκει εκδίκηση και πυρηνικά όπλα.

Υπάρχουν, ωστόσο, βήματα που μπορούν να κάνουν οι ΗΠΑ για να κάνουν πιο πιθανό αυτή τη φορά η εξέγερση να μετατραπεί σε επανάσταση. Μπορούν να προσφέρουν άμεση αεροπορική υποστήριξη στους Ιρανούς που βγαίνουν στους δρόμους, χτυπώντας τις δυνάμεις του καθεστώτος που προσπαθούν να τους σταματήσουν. Και μπορούν να υποβαθμίσουν το ηθικό του καθεστώτος και την προθυμία των στρατιωτών του να πολεμήσουν και να πεθάνουν.

Η αλλαγή καθεστώτος θα είναι πάντα ένα επικίνδυνο στοίχημα. Αλλά αν η Ουάσινγκτον παίξει σωστά τα χαρτιά της, μπορεί να αυξήσει τις πιθανότητες να τα κερδίσει όλα.

Αλλαγή καθεστώτος με αεροπορικές επιχειρήσεις

Από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, χώρες προσπαθούν να ανατρέψουν ξένες κυβερνήσεις, σε μεγάλο βαθμό ή εξ ολοκλήρου χρησιμοποιώντας αεροπορική ισχύ, χωρίς να έχουν αποδώσει πολλά στην προσπάθεια. Μέχρι στιγμής έχει αποδειχθεί αδύνατο να ανατραπεί ένα καθεστώς χωρίς να αναπτυχθεί κάποιο είδος χερσαίας δύναμης.

Ωστόσο, οι εξελίξεις στην τεχνολογία έχουν μειώσει την ισχύ του απαιτούμενου επίγειου στοιχείου και έχουν αυξήσει την πιθανότητα ότι μια αεροπορική εκστρατεία από μόνη της θα μπορούσε να λειτουργήσει. Προηγούμενες αλλαγές καθεστώτος, όπως η διάλυση του ναζιστικού καθεστώτος της Γερμανίας και της μοναρχίας της Ιαπωνίας μέχρι το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου ή η ανατροπή του Σαντάμ Χουσεΐν στο Ιράκ το 2003, απαιτούσαν τεράστιους στρατούς, συνήθως υποστηριζόμενους από αεροπορική δύναμη (και ναυτικό).

Αλλά ακόμη και το 2001, οι ΗΠΑ ανέτρεψαν τους Ταλιμπάν στο Αφγανιστάν με μια αεροπορική επίθεση και ένα επίγειο στοιχείο που αποτελούνταν μόνο από μερικές εκατοντάδες προσωπικό των αμερικανικών Ειδικών Δυνάμεων και παραστρατιωτικούς αξιωματικούς της CIA που ηγούνταν μερικών χιλιάδων Αφγανών πολιτοφυλάκων. Ομοίως, στη Λιβύη το 2011, οι αεροπορικές δυνάμεις του ΝΑΤΟ επέτρεψαν σε χιλιάδες ανοργάνωτους διαδηλωτές (αν και συμπεριλαμβανομένου μεγάλου αριθμού πρώην στρατιωτικού προσωπικού της Λίβυης) να ανατρέψουν το καθεστώς του Μουαμάρ αλ-Καντάφι.

Είναι απίθανο το ιρανικό καθεστώς να γίνει το πρώτο που θα πέσει θύμα μιας αεροπορικής εκστρατείας χωρίς κανένα χερσαίο στοιχείο. Αυτό που καθιστά αυτό το αποτέλεσμα πιθανό, ωστόσο, είναι ότι το καθεστώς είναι μια κούφια κλεπτοκρατία που κυβερνά έναν ως επί το πλείστον δυσαρεστημένο πληθυσμό που προσπαθεί να το ξεφορτωθεί για περισσότερες από τρεις δεκαετίες, με κάθε νέα προσπάθεια για επανάσταση να προσελκύει αυξημένη συμμετοχή.

Έχει χάσει τον ανώτατο ηγέτη του, μεγάλο μέρος του δικτύου συμμαχικών και αντιπροσωπευτικών πολιτοφυλακών του, και όποια επαναστατική νομιμότητα κατείχε κάποτε στον λαό του. Αν ο ιρανικός λαός μπορέσει να επωφεληθεί από το χτύπημα του καθεστώτος, μια άλλη εξέγερση θα μπορούσε να είναι αυτή που τελικά θα το καταρρίψει.

Ωστόσο, η επιτυχία δεν είναι καθόλου εγγυημένη. Αναφορές από το Ιράν δείχνουν ότι οι δυνάμεις ασφαλείας του καθεστώτος έχουν ήδη αναπτυχθεί σε όλη τη χώρα, παρακολουθώντας με ζήλο για οποιοδήποτε σημάδι διαφωνίας και δεν δείχνουν κανένα σημάδι δισταγμού. Αυτές οι δυνάμεις έχουν συστηματικά συντρίψει τις τακτικές λαϊκές εξεγέρσεις. Στον τελευταίο γύρο τον περασμένο Δεκέμβριο και Ιανουάριο, το καθεστώς σκότωσε τουλάχιστον χιλιάδες και πιθανώς δεκάδες χιλιάδες ειρηνικούς διαδηλωτές με φρικτό, βάναυσο τρόπο. Η καταστολή αποκάλυψε ότι το καθεστώς εξακολουθεί να έχει τη βούληση και την ικανότητα να χρησιμοποιήσει μαζική βία για να καταστείλει τη διαφωνία.

Όσο εξαιρετική κι αν ήταν και υπόσχεται να είναι η αεροπορική εκστρατεία των ΗΠΑ και του Ισραήλ, είναι απίθανο να απογυμνώσει το καθεστώς από αυτές τις ιδιότητες. Το Ισραήλ, ειδικότερα, έχει συστηματικά χτυπήσει τη διοίκηση και τον έλεγχο, τις φρουρές και τις αποθήκες όπλων των διαφόρων ενόπλων δυνάμεων και των υπηρεσιών εσωτερικής ασφάλειας του Ιράν.

Αυτή η επίθεση αναμφίβολα έπληξε την ικανότητά τους να υπερασπιστούν το καθεστώς, αλλά δεν είναι σαφές εάν έχει εξαλείψει το προσωπικό -ή έχει κάμψει το ηθικό- εκείνων που θα κληθούν να συντρίψουν την εξέγερση που οι Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ ελπίζουν ότι θα ακολουθήσει το τέλος της αεροπορικής εκστρατείας. Είναι πιθανό ο βομβαρδισμός να υπονομεύει τον ενθουσιασμό τους να προστατεύσουν το καθεστώς. Αλλά για όσο γνωρίζει κανείς, οι Φρουροί της Επανάστασης, η εθελοντική πολιτοφυλακή Basij και τα μέλη άλλων δυνάμεων προστασίας του καθεστώτος είναι ασφαλείς με τα μικρά όπλα τους.

Το μεταπολεμικό status quo

Προς το παρόν, το πολεμικό σχέδιο ΗΠΑ – Ισραήλ είναι να καταστραφούν όσο το δυνατόν περισσότερα από τα μέσα που χρησιμοποιεί το Ιράν για να επιτεθεί, να υπονομεύσει και να εκφοβίσει τους Αμερικανούς συμμάχους σε όλη τη Μέση Ανατολή, μαζί με μεγάλα τμήματα της υποδομής εσωτερικής καταπίεσης του καθεστώτος.

Η ιδέα, τουλάχιστον μέχρι στιγμής, είναι ότι μετά την αποχώρηση των αμερικανικών και ισραηλινών δυνάμεων, ο ιρανικός λαός θα εξεγερθεί και, ελπίζουμε, θα ανατρέψει την κυβέρνησή του. Η λέξη «ελπίζω» είναι το πρόβλημα. Οι Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ δεν σχεδιάζουν να παράσχουν αεροπορική υποστήριξη σε κανέναν γενναίο Ιρανό που θα βγει ξανά στους δρόμους. Αντίθετα, βασίζονται στο ότι οι Ιρανοί θα μπορέσουν να ρίξουν το καθεστώς χωρίς αυτό, απλώς εκμεταλλευόμενοι την καταστροφή, την εξάρθρωση και την αποθάρρυνση των δυνάμεων του καθεστώτος που αναμένουν ότι θα ακολουθήσουν την τρέχουσα αεροπορική εκστρατεία.

Αυτό θα μπορούσε κάλλιστα να λειτουργήσει, αλλά οι πιθανότητες είναι χαμηλές. Η στρατηγική ΗΠΑ-Ισραήλ είναι πιθανό να οδηγήσει σε μία από τις τέσσερις πιθανές τελικές καταστάσεις για το Ιράν.

– Η πιο πιθανή μεταξύ αυτών είναι η επιβίωση του καθεστώτος. Θα συντρίψει κάθε εξέγερση που θα ακολουθήσει το τέλος της αεροπορικής εκστρατείας. Θα διορίσει μια νέα ηγεσία και θα αρχίσει να ανοικοδομεί όλα όσα έχασε. Θα είναι ένα Ιράν χωρίς τον πρώην Ανώτατο Ηγέτη Αλί Χαμενεΐ, ο οποίος, παρά την τερατώδη συμπεριφορά του απέναντι στον ίδιο του τον λαό και τον υπόλοιπο κόσμο, φρόντισε να αποφύγει ενέργειες που θα προκαλούσαν μια σημαντική αμερικανική απάντηση. Η επόμενη εκδοχή του καθεστώτος, με τον γιο του, Μοτζτάμπα Χαμενεΐ, στο τιμόνι, είναι πιθανό να είναι πιο απερίσκεπτη, επιθετική, αντιαμερικανική και αντιισραηλινή από την προκάτοχό της. Είναι πιθανό να είναι πολύ πιο αφοσιωμένο στην ανάπτυξη πυρηνικών όπλων – τουλάχιστον για να αποτρέψει μια άλλη αμερικανική ή ισραηλινή επίθεση και ενδεχομένως για να επιτρέψει στο Ιράν να επιτεθεί σε άλλες χώρες. Αυτή η εκδοχή του Ιράν θα μπορούσε κάλλιστα να είναι χειρότερη για τις Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ από την προηγούμενη.

– Εάν το καθεστώς έπεφτε, τότε το Ιράν πιθανότατα θα βυθιζόταν σε εμφύλιο πόλεμο και χάος. Αυτό συνέβη όταν οι Ηνωμένες Πολιτείες και οι σύμμαχοί τους ανέτρεψαν τον Σαντάμ το 2003 και τον Καντάφι το 2011 και απέτυχαν να ασφαλίσουν σωστά ούτε το Ιράκ ούτε τη Λιβύη στη συνέχεια. Αυτά και πολλά άλλα παραδείγματα τον τελευταίο αιώνα έχουν δείξει ότι όταν μια κυβέρνηση καταρρέει, αφήνει ένα κενό ασφαλείας. Εάν δεν υπάρχει μεγάλη επίγεια δύναμη που μπορεί να παρέμβει αμέσως για να επιβάλει τον νόμο και την τάξη, ακολουθούν γρήγορα φρικτές εμφύλιες συγκρούσεις.

Επειδή οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν ενδιαφέρονται να ασφαλίσουν το Ιράν -μια επιχείρηση που θα απαιτούσε πάνω από μισό εκατομμύριο στρατιώτες, τουλάχιστον αρχικά- και δεν φαίνεται να υπάρχει κάποια εξωτερική ή εσωτερική δύναμη που θα μπορούσε, το χάος θα ήταν δύσκολο να αποτραπεί. Και ο εμφύλιος πόλεμος στο Ιράν θα μπορούσε να είναι καταστροφικός για τις Ηνωμένες Πολιτείες και τους συμμάχους τους. Όπως έχει δει ο κόσμος με τις συγκρούσεις στο Ιράκ, τη Λιβύη, τη Συρία, την Υεμένη και αλλού, οι εμφύλιοι πόλεμοι δεν περιορίζονται εντός των συνόρων τους. Μεταφέρουν πρόσφυγες, τρομοκράτες, ριζοσπαστικοποίηση, οικονομικές δυσκολίες και βία στους γείτονές τους, κάτι που μπορεί να προκαλέσει περιφερειακούς πολέμους ή να ωθήσει άλλες χώρες οι ίδιες σε εμφύλιο πόλεμο.

– Το επόμενο πιο πιθανό σενάριο, σε περίπτωση κατάρρευσης του καθεστώτος, είναι να πάρει τη θέση του μια στρατιωτική δικτατορία — μια δικτατορία όχι από το Σώμα των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης, η οποία ουσιαστικά θα αποτελούσε συνέχεια του τρέχοντος καθεστώτος, αλλά μια δικτατορία που θα προέκυπτε από τις τακτικές ένοπλες δυνάμεις του Ιράν ή από τους πρόσφατα ισχυρούς στρατούς των πολέμαρχων ή από εθνοτικές πολιτοφυλακές μετά από μια περίοδο εμφυλίου πολέμου. Αυτό συνέβη στο Ιράν μετά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, όταν η χώρα βυθίστηκε σε εμφύλιο πόλεμο μέχρι που ένας έφιππος στρατηγός, ο Ρεζά Σαχ Παχλεβί, που διοικούσε την υποστηριζόμενη από τη Ρωσία Κοζακική Ταξιαρχία του παλιού ιρανικού στρατού, συνέτριψε όλους τους αντιπάλους του, ανάγκασε διάφορες εθνοτικές ομάδες να λυγίσουν το γόνατο και αυτοανακηρύχθηκε σάχης.

Αν ένας άλλος τέτοιος στρατιωτικός δικτάτορας ανέβαινε στην εξουσία σήμερα, δεν θα ήθελε να υποστεί την ίδια μοίρα με την Ισλαμική Δημοκρατία. Μπορεί επομένως να είναι βάναυσος και δυσάρεστος, αλλά πιθανότατα δεν θα ήταν ανοιχτά εχθρικός προς τις Ηνωμένες Πολιτείες. Αυτό μπορεί να μην είναι το ιδανικό αποτέλεσμα για τον ιρανικό λαό ή τις Ηνωμένες Πολιτείες, αλλά θα ήταν πολύ καλύτερο από μια σκληρή εκδοχή του τρέχοντος καθεστώτος ή έναν ολοκληρωτικό εμφύλιο πόλεμο. Είναι επίσης το αποτέλεσμα που πιθανότατα θα προτιμούσαν πολλά αραβικά κράτη.

– Το λιγότερο πιθανό, αλλά όχι αδύνατο, σενάριο είναι να πέσει το καθεστώς και να αντικατασταθεί γρήγορα και ειρηνικά από μια σταθερή δημοκρατία. Αυτό ακριβώς συνέβη στην Πολωνία, την Τσεχοσλοβακία και ορισμένες άλλες πρώην κομμουνιστικές χώρες μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης. Μετά τις λαϊκές εξεγέρσεις που ανέτρεψαν δικτάτορες το 2011, η δημοκρατία επικράτησε για λίγο και στην Τυνησία και την Αίγυπτο – πριν και οι δύο χώρες υποκύψουν σε νέες αυταρχικές πολιτείες. Σε καμία από αυτές τις περιπτώσεις, φυσικά, ένα καθεστώς δεν έπεσε εξαιτίας μιας εξωτερικής αεροπορικής εκστρατείας. Και στο Ιράν σήμερα δεν υπάρχει καμία οργάνωση της αντιπολίτευσης που να καθοδηγεί τον ιρανικό λαό προς τη δημοκρατία, ούτε οι Ηνωμένες Πολιτείες, με τη συμμετοχή τους να περιορίζεται σε μια αεροπορική εκστρατεία που τελειώνει πριν ξεκινήσουν οι διαμαρτυρίες, θα είχαν μεγάλη επιρροή στην τελική μορφή μιας νέας κυβέρνησης.

Οι εναλλακτικές λύσεις

Αν και η συνέχιση του ιρανικού καθεστώτος ή ο εμφύλιος πόλεμος παραμένουν τα πιο πιθανά σενάρια, υπάρχουν ενέργειες που μπορούν να λάβουν οι ΗΠΑ για να βελτιώσουν τις πιθανότητες επίτευξης μιας σταθερής δημοκρατίας ή τουλάχιστον μιας πιο ευέλικτης στρατιωτικής δικτατορίας.

Το πρώτο είναι η παροχή αεροπορικής υποστήριξης σε τυχόν λαϊκές εξεγέρσεις που προκύπτουν. Στην πράξη, αυτό θα σήμαινε την έκκληση στον ιρανικό λαό να βγει στους δρόμους κατά του καθεστώτος και στη συνέχεια, όταν το κάνει, τη διατήρηση μιας διαρκούς, βαριάς αεροπορικής εκστρατείας τουλάχιστον τόσο εκτεταμένης όσο η τρέχουσα. Θα απαιτούσε τη συνεχή διατήρηση αεροπορικών μέσων πάνω από όλες τις κύριες πόλεις του Ιράν, αλλά ιδιαίτερα την Τεχεράνη, για να πλήττουν τις στρατιωτικές και εσωτερικές δυνάμεις ασφαλείας του καθεστώτος κάθε φορά που αναπτύσσονται για να αντιμετωπίσουν διαδηλωτές.

Αυτά τα αεροσκάφη θα μπορούσαν σίγουρα να περιλαμβάνουν μη επανδρωμένα αεροσκάφη, αλλά δεδομένου ότι οι αεροπορικές δυνάμεις των ΗΠΑ και του Ισραήλ δεν αντιμετωπίζουν σημαντικές ιρανικές απειλές αεράμυνας, θα μπορούσαν και θα έπρεπε επίσης να περιλαμβάνουν επανδρωμένα αεροσκάφη που μπορούν να μεταφέρουν πολύ περισσότερα αντιαρματικά και κατά προσωπικού πυρομαχικά για να πλήττουν τις δυνάμεις του καθεστώτος που επιτίθενται σε διαδηλωτές.

Η χρήση των αμερικανικών και ισραηλινών αεροπορικών δυνάμεων για την άμεση υποστήριξη των Ιρανών που επιδιώκουν να ανατρέψουν το καθεστώς αναμφίβολα θα οδηγούσε σε σημαντικές απώλειες ζωών, συμπεριλαμβανομένων και μεταξύ των Ιρανών διαδηλωτών. Πολλές από τις μάχες υπό τέτοιες συνθήκες θα λάμβαναν χώρα σε αστικά περιβάλλοντα με διαδηλωτές και δυνάμεις ασφαλείας σε κοντινή απόσταση ή αναμεμειγμένους, καθιστώντας δύσκολη τη διάκριση ή τη χρήση ακόμη και μικρών πυρομαχικών χωρίς σημαντικό κίνδυνο να σκοτωθούν όσοι θα προσπαθούσαν να προστατεύσουν οι στρατοί των ΗΠΑ και του Ισραήλ.

Πράγματι, θα υπήρχε ένα επιχείρημα για την ανάπτυξη Ειδικών Δυνάμεων ή μυστικών πρακτόρων για να βοηθήσουν στην κατεύθυνση των αεροπορικών επιδρομών, αλλά στη δίνη μιας εκκολαπτόμενης επανάστασης, ίσως είναι καλύτερο να τα βγάλουμε πέρα ​​με αναγνωριστικά μη επανδρωμένα αεροσκάφη.

Παρά το κόστος αυτό, αυτή η προσέγγιση εξακολουθεί να είναι ο καλύτερος τρόπος για να δούμε μια λαϊκή εξέγερση να θριαμβεύει. Χωρίς αυτήν, οι πιθανότητες αλλαγής καθεστώτος είναι πολύ μεγαλύτερες. Επιπλέον, η υποστήριξη των ΗΠΑ προς τους διαδηλωτές θα έδινε επίσης στην Ουάσιγκτον μεγαλύτερη επιρροή σε οποιαδήποτε κυβέρνηση διαδεχθεί το τρέχον καθεστώς, εάν αυτό πέσει.

Πηγή: Foreign Affairs

*Ο Κένεθ Πόλακ είναι Αντιπρόεδρος Πολιτικής στο Ινστιτούτο Μέσης Ανατολής (Middle East Institute), πρώην στρατιωτικός αναλυτής για τον Περσικό Κόλπο στη CIA και πρώην Διευθυντής Υποθέσεων Περσικού Κόλπου στο Συμβούλιο Εθνικής Ασφαλείας των ΗΠΑ.

The post Ιράν: Πόσο πιθανό είναι να πέσει το καθεστώς μετά τον πόλεμο με ΗΠΑ και Ισραήλ – Τα τέσσερα σενάρια appeared first on OnAlert.

Οι δύο σύμμαχοι επαναλαμβάνουν με κάθε ευκαιρία ότι η Ισλαμική Δημοκρατία κατέρρευσε και ότι επίκειται ο τερματισμός του πολέμου, ο οποίος ξέσπασε στις 28 Φεβρουαρίου 2026. Ο Αμερικανός πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ διαβεβαίωνε ήδη από τα μέσα Μαρτίου ότι ο πόλεμος «θα τελειώσει σύντομα».

«Εμείς είμαστε εκείνοι που θα αποφασίσουν για το τέλος του πολέμου», ανταπάντησε ωστόσο ο εκπρόσωπος των Φρουρών της Επανάστασης, του ιδεολογικού στρατού του καθεστώτος, κρίνοντας ότι η έκβαση βρίσκεται «στα χέρια» των δικών τους ενόπλων δυνάμεων. «Οι αμερικανικές δυνάμεις δεν θα θέσουν τέλος στον πόλεμο», επέμεινε.

Ο Ισραηλινός πρωθυπουργός Μπενιαμίν Νετανιάχου πλειοδότησε, υποσχόμενος ότι ο πόλεμος θα «τελειώσει πολύ πιο γρήγορα από ό,τι φαντάζεται ο κόσμος», χωρίς όμως να παρουσιάσει κάποιο χρονοδιάγραμμα. Εκτίμησε ότι το Ιράν «δεν έχει πλέον την ικανότητα να κατασκευάζει βαλλιστικούς πυραύλους». Η απάντηση των Φρουρών: «Ακόμα και σε καιρό πολέμου, συνεχίζουμε την παραγωγή».

Για τον Πιερ Ραζού, διευθυντή ερευνών στο Μεσογειακό Ίδρυμα Στρατηγικών Μελετών (FMES), «το ιρανικό καθεστώς είναι αυτό που αποφασίζει τη διάρκεια αυτής της παρτίδας πόκερ — υπό την προϋπόθεση ότι θα επιβιώσει». «Υπάρχουν λίγες πιθανότητες να λάβει εγγυήσεις μη επίθεσης από τις ΗΠΑ και το Ισραήλ», συνεχίζει. «Το συμφέρον του είναι να συνεχίσει έναν πόλεμο φθοράς χαμηλής έντασης σε βάθος χρόνου».

Η ισραηλινο-αμερικανική δύναμη πυρός επιβλήθηκε από την πρώτη ημέρα, χωρίς να αφήσει στο Ιράν την παραμικρή πιθανότητα να διατηρήσει τον έλεγχο του εναέριου χώρου του.

«Διαρκής απειλή»

Οι Ηνωμένες Πολιτείες στόχευσαν τις πυρηνικές και βαλλιστικές εγκαταστάσεις του Ιράν, ενώ το Ισραήλ έπληξε τα κέντρα εξουσίας και εξόντωσε τα υψηλόβαθμα στελέχη του κράτους. Όμως η Τεχεράνη δεν σταμάτησε ποτέ να απαντά, βασιζόμενη σε μια στρατηγική που είναι ταυτόχρονα χαμηλού κόστους με φθηνούς πυραύλους και μη επανδρωμένα εναέρια μέσα και αποτελεσματική σε παγκόσμια κλίμακα.

Οι Φρουροί απέκλεισαν τα στρατηγικής σημασίας Στενά του Ορμούζ, από όπου διέρχεται το 20% των παγκόσμιου πετρελαίου και φυσικού αερίου. Στη συνέχεια, στόχευσαν αποθήκες, διυλιστήρια και εγκαταστάσεις παραγωγής υδρογονανθράκων στον Κόλπο. Τα βλήματά τους συχνά αναχαιτίζονταν από τα αντιαεροπορικά μέσα της περιοχής, αλλά το ποσοστό επιτυχίας τους ήταν αρκετό για να προκαλέσει αναταραχή στον κλάδο.

Για τον Τζακ Γουάτλινγκ, ειδικό σε θέματα πολέμου στο Βασιλικό Ινστιτούτο Ενωμένων Υπηρεσιών (RUSI), «οι Ιρανοί μπορούν πιθανότατα να διατηρήσουν μια διαρκή απειλή για τη θαλάσσια ναυσιπλοΐα (…) για πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα». Το έργο της επαναλειτουργίας των Στενών του Χορμούζ, αναγκαίο για την παγκόσμια οικονομία, αποδεικνύεται περίπλοκο σε στρατιωτικό επίπεδο.

«Ερασιτεχνικές μέθοδοι»

Ο Ντόναλντ Τραμπ διαπίστωσε τη διστακτικότητα των παραδοσιακών συμμάχων του να παρέμβουν για την ασφάλεια του πολύτιμου θαλάσσιου περάσματος. Ο Αμερικανός πρόεδρος μάλιστα υποστήριξε ότι δεν περίμενε τον αποκλεισμό των Στενών από την Τεχεράνη, προκαλώντας κατάπληξη σε ορισμένους και ειρωνεία σε άλλους. «Πρόκειται για κάτι πολύ περισσότερο από μια απλή γκάφα (…), μια πραγματικά ανεξήγητη αμέλεια», είπε ο Κόλιν Κλαρκ του Soufan Center στη Νέα Υόρκη.

Εδώ και δεκαετίες, «η πιθανότητα να υιοθετήσει το Ιράν μια στρατηγική φθοράς μέσω οικονομικού πολέμου (…) αποτελούσε αντικείμενο ανοιχτών συζητήσεων μεταξύ πανεπιστημιακών, αναλυτών και στρατιωτικών», προσθέτει, καταγγέλλοντας τις «ερασιτεχνικές» μεθόδους.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες πρέπει επίσης να διαχειριστούν έναν Ισραηλινό σύμμαχο που επιδιώκει τους δικούς του στόχους. Ο Νετανιάχου αναγκάστηκε να παραδεχτεί ότι το Ισραήλ «έδρασε μόνο του» στο πλήγμα στο South Pars / North Dome, το μεγαλύτερο κοίτασμα φυσικού αερίου στον κόσμο, το οποίο μοιράζονται το Ιράν με το Κατάρ. «Ο πρόεδρος Τραμπ μας ζήτησε να αναστείλουμε κάθε νέα επίθεση και συμμορφωνόμαστε», παραδέχτηκε ο Ισραηλινός πρωθυπουργός.

Η Μόνα Γιακουμπιάν, διευθύντρια του τομέα Μέσης Ανατολής στο CSIS, εκτιμά ότι οι ιρανικές δυνατότητες σε ό,τι αφορά τα μη επανδρωμένα αεροσκάφη θα μπορούσαν να αποδειχθούν «δύσκολο, αν όχι αδύνατο, να εξουδετερωθούν πλήρως».

Η ιρανική εξουσία μπορεί επομένως να παρατείνει αυτή την ασύμμετρη σύγκρουση, το μοντέλο πάνω στο οποίο εκπαίδευσε τις συμμαχικές ένοπλες ομάδες, Χούθι της Υεμένης, Χεζμπολάχ του Λιβάνου, ιρακινές πολιτοφυλακές, παλαιστινιακή Χαμάς. Η Τεχεράνη «φαίνεται να έχει επιλέξει μια κλιμάκωση χωρίς αυτοσυγκράτηση», εκτιμά επίσης η ειδικός. «Διάφορα σενάρια κλιμάκωσης είναι πιθανά, χωρίς να διαφαίνεται καμία οδός αποκλιμάκωσης», πρόσθεσε.

The post Ποιός θα αποφασίσει για το τέλος του πολέμου ΗΠΑ και Ισραήλ εναντίον του Ιράν; appeared first on OnAlert.

Η νέα στρατηγική εθνικής ασφαλείας των Ηνωμένων Πολιτειών αναφέρεται με σαφήνεια στην πρόθεση της Ουάσινγκτον να επανενεργοποιήσει το δόγμα Μονρόε σε μια τραμπική εκδοχή. Η Ευρώπη εκδιώχθηκε ήδη από τη Λατινική Αμερική και ο στόχος τώρα είναι να εκδιωχθούν επίσης το Ιράν, η Κίνα και η Ρωσία. Αυτό σημαίνει ότι η νότια Αμερική έχει ξαναγίνει μια μείζων γεωπολιτική προτεραιότητα για τις ΗΠΑ. Η Μέση Ανατολή, αντιθέτως, δεν αποτελεί πλέον αμερικανική προτεραιότητα και η ιρανική απειλή χαρακτηρίζεται μικρή.

Οι συνθήκες που επέτρεψαν την εισβολή στη Βενεζουέλα -αναφορά στη στρατηγική εθνικής ασφαλείας, γεωγραφική εγγύτητα με τις ΗΠΑ, εύκολη και γρήγορη πρόσβαση στα διεθνή ύδατα- δεν πληρούνται στην περίπτωση του Ιράν. Οι πιθανότητες μιας στοχευμένης επιχείρησης, με στόχο την απαγωγή ή εξουδετέρωση του Ανώτατου Ηγέτη, δεν είναι κατά συνέπεια μεγάλες. Το ζήτημα της διαδοχής του Αλί Χαμενεΐ, αντιθέτως, έχει κεντρική σημασία. Δεν αποκλείεται ο διάδοχός του να υιοθετήσει μια πιο πραγματιστική και μεταρρυθμιστική γραμμή. Εδώ και χρόνια γίνεται συζήτηση για έναν «Ιρανό Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν», που θα μπορέσει να προωθήσει ελεγχόμενες αλλαγές χωρίς να απειληθεί το σύστημα. Μεταξύ άλλων, κυκλοφορεί το όνομα του Χασάν Ροχανί, Προέδρου της χώρας από το 2013 ως το 2021 και αρχιτέκτονα της πυρηνικής συμφωνίας του 2015. Το ζήτημα είναι πώς θα φτάσουμε σε αυτό το σημείο.

Η οικονομική κατάσταση έχει προκαλέσει μεγάλο κύμα δυσαρέσκειας στη χώρα. Η οικονομία επιδεινώθηκε μετά την αποχώρηση των Αμερικανών από την πυρηνική συμφωνία. Αλλά δεν είναι ο μόνος λόγος των κινητοποιήσεων των τελευταίων ημερών. Μεταξύ των αιτημάτων των διαδηλωτών είναι η απελευθέρωση των πολιτικών κρατουμένων και η πάταξη της διαφθοράς. Η διαφορά με τα προηγούμενα κινήματα βρίσκεται στη συσσώρευση αυτών των παραγόντων και στο χρονικό πλαίσιο των κυρώσεων. Κάθε κοινωνία που θα ήταν θύμα τέτοιων κυρώσεων, ακόμη και η πιο δημοκρατική, θα κατέβαινε στους δρόμους.

Οι δηλώσεις του Ντόναλντ Τραμπ υπέρ των διαδηλωτών και το παράδειγμα της Βενεζουέλας αναπτερώνουν ασφαλώς τις ελπίδες των διαδηλωτών. Την ίδια στιγμή, όμως, οδηγούν και το καθεστώς να σκληρύνει τη στάση του. Αντίθετα με χώρες όπως η Λιβύη, το Ιράκ και η Συρία, ένα σημαντικό μέρος του πληθυσμού παραμένει πιστό στο καθεστώς. Μια άλλη κατηγορία πολιτών μπορεί να ασκεί κριτική, αλλά είναι πεισμένη ότι μια βίαιη πτώση του καθεστώτος θα οδηγούσε στο χάος. Το ιρανικό καθεστώς δεν είναι λοιπόν όσο εύθραυστο πιστεύουν πολλοί στη Δύση.

Όσο για μια νέα επιδρομή κατά του Ιράν, θα ήταν εξαιρετικά ριψοκίνδυνη και δαπανηρή για τις ΗΠΑ, χωρίς να διαφαίνεται κάποιο καθαρό όφελος. Οι αμερικανικές επεμβάσεις στο Ιράκ και το Αφγανιστάν -δύο πολύ πιο αδύναμους αντιπάλους- δεν οδήγησαν σε αποφασιστικές νίκες. Ένα αποδυναμωμένο, αλλά όρθιο Ιράν θα εξυπηρετούσε καλύτερα τα αμερικανικά συμφέροντα από την ολοκληρωτική κατάρρευση της ισλαμικής δημοκρατίας.

• O Hamzeh Safavi είναι Ιρανός αναλυτής

Πηγή: Συνέντευξη στη Μonde

The post Η διαδοχή του Αλί Χαμενεΐ appeared first on OnAlert.

Δύο σημαντικά ραντεβού αναμένονται κατά το πρώτο εξάμηνο του έτους: η εκπνοή της διμερούς αμερικανορωσικής συνθήκης New Start στις 5 Φεβρουαρίου 2026 και η Revcon, η διάσκεψη αναθεώρησης της Συνθήκης Μη Διάδοσης των πυρηνικών όπλων (NPT), ο ακρογωνιαίος λίθος του οικοδομήματος της πυρηνικής ασφάλειας, τον Απρίλιο στην Νέα Υόρκη.

Η διάσκεψη αυτή πραγματοποιείται κάθε τέσσερα ή πέντε χρόνια και στόχος της είναι η επιβίωση της NPT. Αλλά κατά την διάρκεια των δύο τελευταίων διασκέψεων, τα 191 κράτη που έχουν υπογράψει την συνθήκη απέτυχαν να υιοθετήσουν τελικό κείμενο. Και το ίδιο αναμένεται να συμβεί το 2026, σύμφωνα με τους ειδικούς.

«Αυτή η Revcon θα είναι δύσκολη», προειδοποίησε στις αρχές του Δεκεμβρίου η Alexandra Bell, πρόεδρος του Bulletin of the Atomic Scientists κάνοντας την εκτίμηση ότι «οι προοπτικές του οικοδομήματος του ελέγχου των πυρηνικών είναι δυσοίωνες».

«Βρισκόμαστε στο σημείο της σχεδόν καθολικής αποξήλωσης του οικοδομήματος αυτού», δήλωσε ο Ρώσος Αντόν Χλοπκόφ, διευθυντής του Κέντρου Σπουδών για την Ενέργεια και την Ασφάλεια (Ceness) της Μόσχας κατά την διάρκεια online διάσκεψης που οργάνωσε ΟΗΕ. Σχετικά με την Revcon, «πρέπει να παραμείνουμε ρεαλιστές υπό τις παρούσες συνθήκες και να προσπαθήσουμε να διαφυλάξουμε ό,τι υπάρχει».

Κινεζική ισχύς

Από τα αμερικανικά πλήγματα κατά των ιρανικών πυρηνικών εγκαταστάσεων μέχρι την δοκιμαστική εκτόξευση του ρωσικού πυρηνοκίνητου πυραύλου και τις δηλώσεις του Ντόναλντ Τραμπ για ενδεχόμενη επανάληψη των πυρηνικών δοκιμών, το πυρηνικό σκηνικό σκοτείνιασε το 2025, την ώρα που «το οικοδόμημα του ελέγχου των εξοπλισμών καταρρέει», εξηγεί η Γαλλίδα Emmanuelle Maitre της Fondation pour la recherche stratégique (FRS).

Όλο αυτό το οικοδόμημα στα πυρηνικά όπλα έχει κατασκευασθεί σε βάθος δεκαετιών επί ενός άξονα Ουάσινγκτον-Μόσχας, αλλά η αύξηση της ισχύος της Κίνας και οι τεχνολογικές εξελίξεις το αποδυναμώνουν. Και καθώς οι διεθνείς σχέσεις είναι όλο και περισσότερο τεταμένες, κανείς δεν έχει βρει τον τρόπο για να προσαρμόσει το προστατευτικό αυτό πλαίσιο στις επιταγές της εποχής.

«Η αυξανόμενη αλληλεξάρτηση ανάμεσα στις πυρηνικές και συμβατικές δυνάμεις και οι ρηξικέλευθες τεχνολογίες (το αμερικανικό πρόγραμμα Golden Dome, τα νέα υπερηχητικά όπλα κ.α) έχουν μεταμορφώσει την παραδοσιακή πυρηνική αποτροπή σε μία πολυτομεακή έννοια», συνοψίζει η Hua Han του πανεπιστημίου του Πεκίνου.

«Το τριπολικό σχήμα εισάγει πολυπλοκότητες πολύ μεγαλύτερες από εκείνες που προέκυπταν από το διπολικό μοντέλο της εποχής του Ψυχρού Πολέμου. Η αναπτυσσόμενη συνεργασία ανάμεσα στην Κίνα και την Ρωσία περιπλέκει τους υπολογισμούς της αποτροπής, κυρίως στα δύο βασικά θέατρα επιχειρήσεων: στην Ευρώπη και στην περιοχή Ασίας-Ειρηνικού».

Αποτέλεσμα: η New Start, η οποία προβλέπει τον περιορισμό του αριθμού των όπλων και μηχανισμούς ελέγχου είναι πολύ πιθανό να εκπνεύσει. «Ήδη όλος ο τομέας του ελέγχου δεν είναι πλέον λειτουργικός, οι ειδοποιήσεις όταν μεταφέρεται ένας πύραυλος και όλα αυτά έχουν εκλείψει. Αυτό που μένει είναι η εθελούσια δέσμευση διατήρησης των ανώτατων ορίων», υπενθυμίζει η Emmanuelle Maitre.

Μακροπρόθεσμος κίνδυνος

Οι ΗΠΑ θεωρούν ότι είναι προς το συμφέρον τους να τελειώνουν με την New Start, λέει ο Robert Peters του Heritage Foundation μιλώντας για την βούληση μεγάλο μέρους της αμερικανικής στρατηγικής κοινότητας: να μην δένουμε τα χέρια μας μόνο με την Μόσχα. Το Πεκίνο, το οποίο προς το παρόν έχει μικρότερο πυρηνικό οπλοστάσιο, αρνείται μέχρι σήμερα τριμερή διάλογο για τον έλεγχο των εξοπλισμών.

«Η Κίνα είναι πυρηνική δύναμη με την ταχύτερη ανάπτυξη στον κόσμο. Κατασκευάζει εκατό νέες κεφαλές κάθε χρόνο και πλέον διαθέτει περισσότερες βάσεις διηπειρωτικών βαλλιστικών πυραύλων από τις Ηνωμένες Πολιτείες», επισήμαινε στα μέσα του Δεκεμβρίου κατά την διάρκεια συμποσίου το βρετανικό International Institute For Strategic Studies (IISS).

«Η συνθήκη New Start δεν προσφέρει καμία λύση στο πρόβλημα αυτό». Ωστόσο, δεν πρέπει να περιμένει κανείς ότι θα υπάρξουν σοβαρές συνέπειες από τις 6 Φεβρουαρίου 2025, μετά την εκπνοή της ισχύος της συνθήκης για τον έλεγχο στα πυρηνικά όπλα.

Στην Ουάσινγκτον όπως και στην Μόσχα, «υπάρχει ένα μικρό περιθώριο ελιγμών για την επαναφορά οπλικών συστημάτων σε υπηρεσία, αλλά αυτό δεν είναι αριθμητικά σημαντικό. Υπάρχουν περιοριστικοί παράγοντες που θα επιβραδύνουν την ανάκτηση της ισχύος, σύμφωνα με την Emmanuelle Maitre.

Όμως, αυτή η μελλοντική απάρνηση εργαλείων ελέγχου των εξοπλισμών αυξάνει τους κινδύνους για την ανάκυψη μίας πυρηνικής κρίσης και για έναν κόσμο που χωρίς εργαλεία επίλυσής της θα προσέφευγε στην χρήση πολεμικής βίας.

Αν δεν υπάρξει τελική συμφωνία στην Revcon, «δεν θα υπάρξει και άμεση και επιβλαβής συνέπεια, συνοψίζει η Emmanuelle Maitre. «Αλλά, όσο λιγότερο λειτουργεί η NPT, τόσο λιγότερο μπορεί κανείς να προσφέρει συλλογικές λύσεις σε περίπτωση κρίσης».

Πηγή: ΑΠΕ – ΜΠΕ

The post Πυρηνικά όπλα: Καταρρέει το νομικό οικοδόμημα ελέγχου τους – Η άνοδος της Κίνας και η κούρσα εξοπλισμών appeared first on OnAlert.

Ο πολιτικός σχολιαστής του ισραηλινού Channel 12, με άρθρο γνώμης που δημοσιεύει σήμερα (27.12.2025) η Wall Steet Journal, ξεκαθαρίζει ότι αν η Τουρκία καταφέρει να αποκτήσει τα F-35 τότε η Μέση Ανατολή και η ευρύτερη περιοχή θα τυλιχθούν «στις φλόγες του πολέμου».

Ο Αμίτ Σεγκάλ εξηγεί με χαρακτηριστικό τρόπο ότι η Τουρκία ενσαρκώνει όλα όσα κατηγορεί το Ισραήλ, μια συμπεριφορά που οι ψυχολόγοι χαρακτηρίζουν με την λέξη «προβολή» (projection) ενώ προειδοποιεί για στρατηγικό λάθος αν η Άγκυρα αποκτήσει τα stealth αεροσκάφη:

«Όταν ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν κατηγορεί το Ισραήλ ότι καταπατά τα εδάφη των γειτόνων του σε μια προσπάθεια να εγκαθιδρύσει το “Μεγάλο Ισραήλ”, τότε αντικατοπτρίζει τη δική του επιθυμία να αναβιώσει την Οθωμανική Αυτοκρατορία, η οποία κάποτε κυβερνούσε τις ίδιες περιοχές. Όταν ο Τούρκος πρόεδρος ισχυρίζεται ότι το Ισραήλ έχει “στρέψει το βλέμμα του” στην Τουρκία, αγνοεί τις δικές του προσευχές προς τον Αλλάχ ζητώντας την καταστροφή του Ισραήλ.

Ενώ ισχυρίζεται ότι το Ισραήλ διαπράττει γενοκτονία εναντίον των Παλαιστινίων, αρνείται τη γενοκτονία που διέπραξε η χώρα του εναντίον των Αρμενίων. Όταν κατηγορεί το Ισραήλ ότι επιχειρεί να μετατρέψει το τέμενος Αλ Άκσα στην Ιερουσαλήμ σε εβραϊκό ναό, αγνοεί ότι μετέτρεψε την Αγία Σοφία στην Κωνσταντινούπολη από εκκλησία σε τζαμί.

Η εμπλοκή της Άγκυρας στη Γάζα

Η Τουρκία ήταν κάποτε ο «Ασθενής της Ευρώπης». Τώρα, όπως και το Κατάρ στέκεται δίπλα σε πολλούς κακούς παράγοντες στην περιοχή, υποστηρίζει τρομοκράτες και τροφοδοτεί την αστάθεια. Φέρεται να έχει βοηθήσει το Πακιστάν εναντίον της Ινδίας, φέρεται να κατασκευάζει στρατιωτικές βάσεις στη Σρι Λάνκα και, το χειρότερο απ’ όλα, φιλοξενεί και προστατεύει μέλη της Χαμάς.

Όταν το Ισραήλ σκότωσε το 2024 τον ηγέτη της Χαμάς, Ισμαήλ Χανίγιε, έναν από τους σχεδιαστές της σφαγής της 7ης Οκτωβρίου, η τουρκική πρεσβεία στο Τελ Αβίβ είχε μεσίστια την σημαία της. Το Ισραήλ αντιτίθεται στην ενσωμάτωση Τούρκων στρατιωτών στην πολυεθνική δύναμη στη Λωρίδα της Γάζας – και δεν είναι οι μόνοι.

​​Πίσω από κλειστές πόρτες τόσο η Σαουδική Αραβία όσο και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα έχουν επίσης εκφράσει έντονες επιφυλάξεις για την τουρκική εμπλοκή στη Γάζα. Εάν η Τουρκία προσπαθεί να διατηρήσει και να βοηθήσει τη Χαμάς να ορθοποδήσει στην Κωνσταντινούπολη, είναι λογικό ότι θα κάνει το ίδιο και στη Γάζα.

Τίποτα καλό δεν θα προκύψει από το να επιτραπεί η αύξηση της τουρκικής ισχύος στην περιοχή. Ο πρέσβης των ΗΠΑ στην Τουρκία, Τομ Μπάρακ, δήλωσε πριν μερικές εβδομάδες ότι οι πρόσφατες συζητήσεις σχετικά με την πιθανή πώληση μαχητικών αεροσκαφών F-35 στην Άγκυρα ήταν «παραγωγικές».

Αυτό είναι βαθιά ανησυχητικό. Ένας ανώτερος Ισραηλινός αξιωματούχος δήλωσε ότι η πιθανότητα έγκρισης της πώλησης των F-35 στην Τουρκία ήταν περίπου 40%, πολύ υψηλότερη από ό,τι πίστευε λίγες εβδομάδες νωρίτερα.

Το ενδεχόμενο ενός πολέμου Τουρκίας – Ισραήλ

Γιατί η Τουρκία, ήδη μια παγκόσμια στρατιωτική δύναμη, να χρειάζεται ένα τόσο προηγμένο μαχητικό αεροσκάφος; Οι ΗΠΑ έχουν κατά καιρούς εξετάσει το ενδεχόμενο πώλησης πανομοιότυπων αεροσκαφών στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και πρόσφατα άφησαν να εννοηθεί ότι θα προσπαθήσουν να πουλήσουν F-35 στη Σαουδική Αραβία.

Αν και το Ισραήλ εξέφρασε ανησυχίες για τέτοιες πωλήσεις, είναι σαφές ότι οι Σαουδάραβες θα χρησιμοποιήσουν αυτά τα αεροσκάφη για να αμυνθούν ενάντια στην ιρανική επιθετικότητα, όχι για να εξασκηθούν στην επίθεση στο Τελ Αβίβ. Αντίθετα, ο Ερντογάν κηρύττει την καταστροφή του «σιωνιστικού Ισραήλ». Αυτά τα μαχητικά αεροσκάφη αναμφίβολα προορίζονται για έναν μελλοντικό πόλεμο Τουρκίας και Ισραήλ.

Αναφορές δείχνουν ότι η κυβέρνηση του Ερντογάν πρόσθεσε το 2025 το Ισραήλ στο τουρκικό «Κόκκινο Βιβλίο», ένα βασικό έγγραφο εθνικής ασφάλειας, ως υπαρξιακή απειλή για τη χώρα. Η Τουρκία το έπραξε με το ψευδές πρόσχημα ότι το Ισραήλ επιδιώκει να κατακτήσει τουρκικά εδάφη.

Περισσότεροι από το ένα τρίτο των Τούρκων θεωρούν το Ισραήλ ως τη μεγαλύτερη απειλή για τη χώρα τους, με τις ΗΠΑ στη δεύτερη θέση. Ενώ ο Ερντογάν πιέζει και προσπαθεί να «καλοπιάσει» τον Τραμπ για να αποκτήσει τα F-35 που θέλει, οι υποστηρικτές του βλέπουν τις ΗΠΑ και το Ισραήλ ως εχθρούς.

Οι λόγοι κατά της πώλησης των F-35 στην Τουρκία

Η πώληση των προηγμένων stealth μαχητικών αεροσκαφών στην Τουρκία θα έδινε στις ΗΠΑ ένα βραχυπρόθεσμο κέρδος με κόστος την υπονόμευση της εθνικής της ασφάλειας. Θα διατάρασσε την εύθραυστη ισορροπία στην περιοχή και θα μείωνε ή ακόμα και θα εξαφάνιζε το ποιοτικό στρατιωτικό πλεονέκτημα του Ισραήλ, το οποίο οι ΗΠΑ έχουν δεσμευτεί να διατηρήσουν μέσω της δράσης του Κογκρέσου.

Ο Michael Doran, ειδικός στη Μέση Ανατολή στο Ινστιτούτο Hudson, έχει προτείνει ότι εάν οι ΗΠΑ επιθυμούν να διατηρήσουν την περιοχή ήρεμη, πρέπει να διαχωρίσουν το Ισραήλ και την Τουρκία όσο το δυνατόν περισσότερο.

Γιατί λοιπόν να επιτραπεί ένα μελλοντικό σενάριο στο οποίο τα αεροσκάφη F-35 θα διεξάγουν επιχειρήσεις και εμπλοκές μεταξύ τους; Θα ήταν λάθος να εξοπλιστεί μια ολοένα και πιο επιθετική και ισλαμιστική Τουρκία – η οποία με τον καιρό θα μπορούσε να αντικαταστήσει το Ιράν ως την πιο απειλητική χώρα στην περιοχή – με πολύ πιο προηγμένα αμερικανικά όπλα».

Πηγή: Wall Street Journal

The post WSJ: «Η πώληση F-35 στην Τουρκία μπορεί να οδηγήσει σε πόλεμο με το Ισραήλ» appeared first on OnAlert.

Οι προειδοποιήσεις δεν επαρκούν. «Πρέπει να προετοιμαστούμε για έναν πόλεμο ανάλογου μεγέθους με αυτόν που γνώρισαν οι παππούδες μας ή οι προπάπποι μας», δήλωσε στα μέσα Δεκεμβρίου ο Γενικός Γραμματέας του ΝΑΤΟ Μαρκ Ρούτε. Τέσσερα χρόνια μετά την εισβολή στην Ουκρανία, η Μόσχα ακολουθεί μια όλο και πιο επιθετική στρατηγική. «Φανταστείτε μια σύγκρουση που θα πλήττει κάθε νοικοκυριό, κάθε χώρο εργασίας, και θα προκαλεί καταστροφή, μαζική επιστράτευση, εκατομμύρια εκτοπισμένους ανθρώπους και ακραίες απώλειες», προσέθεσε ο Ρούτε.

Τα σενάρια πολλαπλασιάζονται. Πώς θα μας επιτεθούν οι Ρώσοι; Με τι στόχους; Πώς θα αντιδράσουν οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Κίνα; «Σκεπτόμαστε πολλά πράγματα, αλλά πρέπει να αντιμετωπίσουμε και πράγματα που δεν έχουμε ακόμη σκεφτεί», λέει γαλλική στρατιωτική πηγή.

Κανείς δεν γνωρίζει τα πραγματικά σχέδια του Πούτιν. Το σενάριο της προέλασης ρωσικών αρμάτων μάχης προς το κέντρο της Ευρώπης είναι το λιγότερο πιθανό. Η Ρωσία διαθέτει όμως πολλά άλλα μέσα για να δοκιμάσει τη συνοχή και την ετοιμότητα του ΝΑΤΟ. Στις προηγούμενες συνόδους κορυφής, η Συμμαχία συγκεκριμενοποίησε τα αμυντικά σχέδιά της, που περιλαμβάνουν τα μέσα απόκρουσης μιας επίθεσης όπου και αν πραγματοποιηθεί. Η εργασία δεν σταματά όμως εκεί. Κάθε χώρα έχει τις δικές της ιδιαιτερότητες. Στη Γαλλία, όλα ξεκινούν από τη Στρατηγική Εθνική Προσέγγιση, που δημοσιεύτηκε τον περασμένο Ιούλιο και παρουσιάζει ένα πανόραμα απειλών. «Η Γαλλία πρέπει να είναι έτοιμη μέχρι το 2030 να εμπλακεί με τους συμμάχους της σε μια σύγκρουση υψηλής και διαρκούς έντασης στα σύνορα της Ευρώπης», λέει ένας γνώστης του θέματος. Η σύγκρουση αυτή θα περιλαμβάνει μοιραία και επιχειρήσεις αποσταθεροποίησης ή δολιοφθοράς στο εσωτερικό της χώρας.

Το γαλλικό Γενικό Επιτελείο έχει επεξεργαστεί 14 σχέδια, που αντιστοιχούν σε ανάλογες υποθέσεις. Η προηγούμενη «λευκή βίβλος» περιλάμβανε μόνο 6 σενάρια και μια μυστική επιλογή, που αντιστοιχούσε στην αποτροπή. «Τα πράγματα δεν πηγαίνουν φυσικά σύμφωνα με τις προβλέψεις», τονίζει μια πηγή. «Οι εργασίες προετοιμασίας όμως επιτρέπουν την αντιμετώπιση των απρόβλεπτων γεγονότων. Όσο περισσότερο προετοιμάζεσαι, τόσο καλύτερα αναπροσανατολίζεις τη δράση σου.»

Μια από τις κυριότερες υποθέσεις είναι η διείσδυση του ρωσικού στρατού πέρα από τα σύνορα με την Εσθονία, με πρόσχημα την προστασία της ρωσόφωνης κοινότητας. Ο ρωσικός στρατός θα συναντούσε όμως στον δρόμο του Άγγλους και Γάλλους στρατιωτικούς που διοικούν τη νατοϊκή αποστολή στην Εσθονία. Για να τους παρακάμψει, θα μπορούσε να επιτεθεί στη Λετονία, όπου έχει αναπτυχθεί ο καναδικός στρατός. Εκτός αν κινηθεί στον διάδρομο Σουβάλκι, ανάμεσα στη Λιθουανία και την Πολωνία, για να ενώσει τη Ρωσία με τον θύλακα του Καλίνινγκραντ.

Όλα αυτά τα σενάρια, βέβαια, είναι προβλέψιμα. Η Ρωσία θα μπορούσε επίσης να εντείνει τις πιέσεις της στις σκανδιναβικές χώρες ή να στραφεί κατά της Μολδαβίας, που δεν είναι μέλος ούτε της ΕΕ ούτε του ΝΑΤΟ. Για να αποφύγει τις δυσκολίες μιας χερσαίας επίθεσης, θα μπορούσε να προκαλέσει τους Δυτικούς στη θάλασσα. Ή μήπως θα πρέπει να στρέψουμε τα μάτια μας στον αέρα, στον εξωατμοσφαιρικό χώρο, όπου οι ρωσικοί δορυφόροι λειτουργούν με εχθρικό τρόπο;

«Πρέπει να ψάξουμε τις τυφλές γωνίες, να εντοπίσουμε τα ασθενή σήματα», λέει εκπρόσωπος του γαλλικού Υπουργείου Αμύνης. «Συγκεντρώνουμε την προσοχή μας στα «κόκκινα», πρέπει όμως να βλέπουμε και τα «γαλάζια»». Και φυσικά πρέπει να ληφθεί σοβαρά υπόψη η αμερικανική αποδέσμευση από την Ευρώπη, που θεωρείται πλέον θέμα χρόνου.

• O Νικολά Μπαρότ είναι αρθρογράφος της Figaro

Πηγή: Le Figaro, ΑΠΕ-ΜΠΕ

The post Πώς οι στρατοί ετοιμάζονται για μια σύγκρουση με τη Ρωσία appeared first on OnAlert.

Το μαχητικό αεροσκάφος KAAN έχει διαφημιστεί ως το «εισιτήριο» της Τουρκίας για το «κλαμπ» των αεροπορικών δυνάμεων πέμπτης γενιάς.

Για τους ξένους αγοραστές, είναι κάτι εντελώς διαφορετικό: ένα στοίχημα σε ένα ημιτελές αεροσκάφος «κολλημένο» σε μια πολιτικοποιημένη αλυσίδα εφοδιασμού που η Άγκυρα δεν ελέγχει. Είναι μια δέσμευση πολλών δισεκατομμυρίων δολαρίων, της οποίας η πιο ευαίσθητη «σανίδα σωτηρίας» βρίσκεται εκτός των συνόρων της Τουρκίας.

Το KAAN είναι πραγματικό. Πέταξε για πρώτη φορά τον Φεβρουάριο του 2024, παρέμεινε στον αέρα για περίπου 15 λεπτά και έκτοτε έχει ολοκληρώσει επιπλέον δοκιμαστικές πτήσεις, σηματοδοτώντας ένα πραγματικό βιομηχανικό επίτευγμα για την Τουρκική Αεροδιαστημική Βιομηχανία (TAI).

Το πρόγραμμα στοχεύει στην παράδοση περίπου 20 αεροσκαφών «Block 10» στην τουρκική Πολεμική Αεροπορία γύρω στο 2028-2029, με την σειριακή παραγωγή να προβλέπεται για τη δεκαετία του 2030.

Στα χαρτιά, το KAAN «δείχνει» προς τον τομέα πέμπτης γενιάς που κυριαρχείται από το F-35 – μια φιλοδοξία περισσότερο ρητορική παρά τεχνολογική. Για την Άγκυρα, ωστόσο, το αεροσκάφος είναι το «κόσμημα» ενός αμυντικού τομέα, του οποίου οι εξαγωγές έχουν εκτοξευθεί σε επίπεδα ρεκόρ.

Χωρίς κινητήρα από τις ΗΠΑ, το KAAN δεν πετάει

Αν αφαιρέσουμε τις δημόσιες σχέσεις, η βασική αδυναμία γίνεται αμέσως εμφανής: η πρόωση. Κάθε πρωτότυπο KAAN και κάθε αεροσκάφος πρώιμης παραγωγής βασίζεται σε έναν κινητήρα F110 της General Electric που κατασκευάζεται στις ΗΠΑ. Σύμφωνα με τις κυρώσεις της CAATSA, αυτός ο κινητήρας απαιτεί αμερικανική άδεια εξαγωγής. Χωρίς αυτήν, το KAAN δεν μπορεί να παραχθεί, να παραδοθεί ή να διατηρηθεί.

Ο ίδιος ο υπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας το παραδέχθηκε. Στα τέλη Σεπτεμβρίου 2025, η δημοσιογράφος Amberin Zaman δημοσίευσε την ειλικρινή παραδοχή του Χακάν Φιντάν, ο οποίος μιλώντας στη Νέα Υόρκη, δήλωσε ότι η άδεια για τους κινητήρες F110 «έχει κολλήσει στο Κογκρέσο» και ότι χωρίς την έγκριση του Κογκρέσου, «η παραγωγή του KAAN δεν μπορεί να ξεκινήσει».

Το σχόλιό του προκάλεσε πολιτική θύελλα. Οι αξιωματούχοι έσπευσαν να επανερμηνεύσουν τα λόγια του, επικαλούμενοι «εναλλακτικές λύσεις» και «σχεδιασμό πολλαπλών πηγών». Τίποτα από αυτά δεν άλλαξε το βασικό μηχανολογικό δεδομένο: χωρίς κινητήρες με αμερικανική άδεια, η πρώτη δεκαετία του KAAN βρίσκεται στο έλεος εξωτερικών αποφάσεων.

Η Τουρκία αγωνίζεται να σπάσει αυτή την εξάρτηση. Η TEI και η TRMotor αναπτύσσουν το TF-35000, έναν εγχώριο υπερτροφοδοτούμενο κινητήρα υψηλής ώσης που προορίζεται για τις αρχές της δεκαετίας του 2030. Οι δοκιμές εδάφους έχουν προγραμματιστεί για τα μέσα της δεκαετίας, με την ολοκλήρωση να έχει ως στόχο αισιόδοξα το 2032.

Αλλά οι κινητήρες μαχητικών δεν ωριμάζουν σε πολιτικά χρονοδιαγράμματα. Σταθεροποιούνται μόνο μετά από χρόνια ανασχεδιασμού, δοκιμών θερμικού κύκλου και δοκιμών αντοχής. Ακόμα κι αν η Τουρκία επιτύχει το απίθανο – συμπιέζοντας δύο δεκαετίες ανάπτυξης σε λιγότερο από μία – οι περισσότεροι εξαγωγικοί πελάτες θα εξακολουθούν να λαμβάνουν αεροσκάφη που κινούνται με αμερικανικούς κινητήρες.

Για την Ινδονησία, τον πιθανό πρώτο αγοραστή της KAAN, αυτός ο κίνδυνος είναι άμεσος. Η Τζακάρτα υπέγραψε συμβόλαιο για 48 αεροσκάφη αξίας περίπου 10 δισεκατομμυρίων δολαρίων, αναμένοντας μεταφορά τεχνολογίας, εκπαίδευση και μελλοντική συμπαραγωγή. Τα περισσότερα από αυτά τα αεροσκάφη θα βασίζονται σε κινητήρες F110 με αμερικανική άδεια, πράγμα που σημαίνει ότι η Ουάσινγκτον – όχι η Τζακάρτα – θα υπαγορεύει τους κύκλους συντήρησης, τις αναβαθμίσεις και την επιχειρησιακή διαθεσιμότητα.
Ο γεωπολιτικός κίνδυνος είναι ακόμη πιο έντονος. Οι σχέσεις της Τουρκίας με τις ΗΠΑ και την Ευρώπη βασίζονται σε ένα τεταμένο μείγμα συνεργασίας και αντιπαράθεσης: οι S-400, η ​​βόρεια Συρία, η Λιβύη, οι διαφορές στην Ανατολική Μεσόγειο, η πολιτική του ΝΑΤΟ και τα ζητήματα ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Οι κυρώσεις CAATSA παραμένουν σε ισχύ. Υπό αυτές τις συνθήκες, οποιαδήποτε κρίση – εντάσεις στην Κύπρο, σύγκρουση με την Ελλάδα, κλιμάκωση στη Συρία, διπλωματική ρήξη με το Ισραήλ ή μετατόπιση στην Ουάσιγκτον – θα μπορούσε να «παγώσει» την αλυσίδα εφοδιασμού της KAAN εν μία νυκτί, επηρεάζοντας όχι μόνο την Τουρκία αλλά και κάθε ξένο αγοραστή που συνδέεται με αυτήν.

Κάποιοι υποστηρίζουν ότι μόλις τεθεί σε λειτουργία ένας τουρκικός κινητήρας, αυτά τα τρωτά σημεία θα εξαφανιστούν. Αυτό είναι ευσεβής πόθος.

Δεν είναι μόνο ο κινητήρας

Η άτρακτος του KAAN σχεδιάστηκε με την BAE Systems: ευρωπαϊκά υποσυστήματα, πλαίσια λογισμικού αποστολής, υλικά και όργανα δοκιμών διατρέχουν το αεροσκάφος. Ακόμα και με τουρκικό κινητήρα, το KAAN θα εξακολουθεί να έχει σημεία «βέτο» διάσπαρτα σε όλο το Ηνωμένο Βασίλειο, την ΕΕ και τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Το μη επανδρωμένο αεροσκάφος Bayraktar TB2 είναι ένα παράδειγμα σε μικρότερη κλίμακα. Διαφημιζόμενο ως σύμβολο της τουρκικής αυτονομίας, βασιζόταν σε κινητήρες Rotax από την Αυστρία και οπτικά WESCAM από τον Καναδά. Όταν και τα δύο σταμάτησαν το 2020, η παραγωγή του TB2 παρουσίασε ραγδαία πτώση μέχρι που εμφανίστηκαν εγχώρια υποκατάστατα. Η κατάσταση στο KAAN θα ήταν πιο δραματική: η καθήλωση ενός drone στο έδαφος αλλάζει τις τακτικές· η καθήλωση ενός στόλου μαχητικών στο έδαφος αλλάζει την εθνική στρατηγική.

Το «μάθημα» από το ισραηλινό Lavi

Τα σχέδια του ίδιου του στόλου της Τουρκίας αποκαλύπτουν την επιφυλακτικότητά της. Η Άγκυρα αποκτά Eurofighter Typhoon από την Βρετανία, διαπραγματεύεται για Typhoon από το Κατάρ και το Ομάν, πιέζει για F-16 Block 70 και εξακολουθεί να προσπαθεί, ανεπιτυχώς, να επανενταχθεί στο πρόγραμμα των F-35. Αυτές οι κινήσεις ισοδυναμούν με παραδοχή ότι το KAAN δεν θα επωμιστεί μόνη του το βάρος της αεροπορικής ισχύος της Τουρκίας για τουλάχιστον μια δεκαετία.

Ο παραλληλισμός με το πρόγραμμα Lavi του Ισραήλ είναι διδακτικός. Τη δεκαετία του 1980, το Ισραήλ ανέπτυξε ένα από τα πιο προηγμένα προγράμματα μαχητικών πολλαπλού ρόλου εκτός των Ηνωμένων Πολιτειών και της Σοβιετικής Ένωσης.

Το Lavi δεν ακυρώθηκε λόγω τεχνικής βλάβης – ήταν ένα πρωτοποριακό σχέδιο που θα μπορούσε να είχε αναδιαμορφώσει τις παγκόσμιες αγορές μαχητικών. Κατέρρευσε το 1987 υπό το βάρος της πίεσης των ΗΠΑ, του κλιμακούμενου κόστους και της διχαστικής εσωτερικής πολιτικής.

Ωστόσο, η φιλοδοξία δεν μπορεί να ξεπεράσει τη φυσική ή τον χρόνο. Τα μαχητικά πέμπτης γενιάς χρειάζονται δεκαετίες για να ωριμάσουν. Οι Ηνωμένες Πολιτείες χρειάστηκαν σχεδόν είκοσι χρόνια για να σταθεροποιήσουν το F-35.

Η Κίνα εξακολουθεί να δυσκολεύεται με την αξιοπιστία του κινητήρα J-20. Το ρωσικό Su-57 παραμένει περιορισμένο σε αριθμό και δυνατότητες. Η Τουρκία προσπαθεί να ξεπεράσει πολλές γενιές υπό κυρώσεις, με ενσωματωμένες στην αρχιτεκτονική του ξένες εφοδιαστικές αλυσίδες, που υπόκεινται σε βέτο.

Οι ξένοι αγοραστές πρέπει να θέσουν ένα ερώτημα: Ποιος μπορεί να εμποδίσει το αεροσκάφος μου να πετάει; Με το KAAN σήμερα, η ειλικρινής απάντηση είναι: περισσότεροι παράγοντες από ό,τι με σχεδόν οποιοδήποτε άλλο μαχητικό στην αγορά.

Η Τουρκία δεν θα ακυρώσει το KAAN. Πολιτικά, συμβολικά και βιομηχανικά, δεν μπορεί. Αλλά οι ξένες κυβερνήσεις εξακολουθούν να έχουν την εξουσία. Μπορούν να επενδύσουν δισεκατομμύρια σε ένα μαχητικό του οποίου το μέλλον εξαρτάται από τις άδειες εξαγωγής και τον πολιτικό «καιρό» – ή να περιμένουν μέχρι να τροφοδοτηθεί από έναν κινητήρα και μια αλυσίδα εφοδιασμού που δεν θα λογοδοτεί σε κανέναν άλλον παρά μόνο στους ίδιους.

Μέχρι τότε, το KAAN παραμένει αυτό που υποδηλώνει ο τίτλος του: ένα μαχητικό κατασκευασμένο με άδεια, όχι με ισχύ.

• Ο Shay Gal είναι στρατηγικός αναλυτής και σύμβουλος σε θέματα διεθνούς ασφάλειας και γεωπολιτικής στρατηγικής, συνεργαζόμενος με ανώτερους κυβερνητικούς και αμυντικούς ηγέτες παγκοσμίως. Το έργο του επικεντρώνεται στον ανταγωνισμό ισχύος, τη διαχείριση κρίσεων και τη διασταύρωση της διπλωματίας και της στρατιωτικής στρατηγικής. Έχει διατελέσει Αντιπρόεδρος Εξωτερικών Σχέσεων στην Israel Aerospace Industries (IAI).

Πηγή: The Eurasian Times

The post Η «παγίδα» του Kaan: To τουρκικό αεροσκάφος που δεν μπορεί να πετάξει χωρίς άδεια από τις ΗΠΑ appeared first on OnAlert.

Οι απειλές πολέμου στην Καραϊβική εντείνονται. Η αεροναυτική ομάδα του αεροπλανοφόρου «USS Gerald R. Ford», του μεγαλύτερου στον κόσμο, θα συναντηθεί προσεχώς με την δύναμη των ΗΠΑ που βρίσκεται εκεί από τον Αύγουστο. Και στις 26 Οκτωβρίου, μια αμερικανική πυραυλάκατος έφτασε στο Τρινιδάδ-και-Τομπάγκο, στα 10 χιλιόμετρα από τη Βενεζουέλα.

Οι δυνάμεις αυτές είναι οι σημαντικότερες που έχουν σταλεί στην Καραϊβική μετά την κρίση των πυραύλων στην Κούβα, το 1962. Δέκα αμερικανικές επιδρομές εναντίον πλοίων έχουν προκαλέσει 43 θανάτους από τον περασμένο Σεπτέμβριο.

Στο στόχαστρο βρίσκονται τα καρτέλ ναρκωτικών, που το αμερικανικό Πεντάγωνο έχει χαρακτηρίσει τρομοκρατικές οργανώσεις. Την ίδια στιγμή, η CIA έχει εξουσιοδοτηθεί να πραγματοποιήσει μυστικές επιχειρήσεις στη Βενεζουέλα.

Διαβάστε επίσης: «Δεν θα χτυπήσουμε τη Βενεζουέλα», λέει ο Τραμπ όσο ο Μαδούρο ζητά στρατιωτική υποστήριξη από τη Ρωσία

Τα κίνητρα του Τραμπ

Τα κίνητρα του Ντόναλντ Τραμπ είναι πολλά.

• Η θέλησή του να καταπολεμήσει τη ναρκοτρομοκρατία και τα καρτέλ.
• Το σχέδιό του να αξιοποιήσει το πετρελαϊκό εμπόριο μεταξύ Καράκας και Πεκίνου προς όφελος της Ουάσινγκτον.
• Η φιλοδοξία του να ανατρέψει ένα από τα τελευταία κομμουνιστικά καθεστώτα του πλανήτη, προέκταση του καστρικού καθεστώτος.

Θα εξαπολύσει άραγε έναν ανοιχτό πόλεμο; Ο πειρασμός είναι μεγάλος, έστω κι αν ο Πρόεδρος δεν έχει εμπιστοσύνη στις χερσαίες επιχειρήσεις.

Στο Καράκας, ο Πρόεδρος Μαδούρο ενεργοποίησε αμέσως το σχέδιο «Independencia 200», με στόχο την προετοιμασία της χώρας για μια εισβολή. Το σχέδιο αποτελείται από τέσσερις φάσεις: κινητοποίηση των πολιτοφυλάκων, ανάπτυξή τους στην επικράτεια, ιδεολογική κατήχηση και ένοπλη πάλη. Οι επαναστατικοί τόνοι δύσκολα καλύπτουν όμως έναν εξαντλημένο στρατό, που δεν μπορεί να ανταποκριθεί σε μια πραγματική σύγκρουση.

Διότι ο μπολιβαριανός στρατός δεν υπερασπίζεται πλέον το έδαφος, αλλά τα οικονομικά του συμφέροντα. Έρευνα του ιστότοπου Armando.info έδειξε ότι ένας από τους πιλότους που πέταξε στις 5 Σεπτεμβρίου πάνω από ένα αμερικανικό καταδρομικό, ο αντιστράτηγος Αλφρέδο Τανσέλα Ράνχελ, είναι και αντιπρόεδρος μιας ιδιωτικής εταιρείας, της Corporación TLM 94 C.A. Η τελευταία πωλεί GPS, ιατρικό εξοπλισμό και στολές και υποστηρίζεται από τον υπουργό Άμυνας. Όπως αναφέρει η έρευνα, «το τσαβικό καθεστώς εξακολουθεί να υπογράφει συμβόλαια με στρατιωτικούς εν ενεργεία», κατά παράβαση του νόμου για τη δημόσια διοίκηση.

Αυτοί οι «στρατηγοί-επιχειρηματίες» ενσαρκώνουν έναν ένστολο καπιταλισμό όπου η πολιτική νομιμοφροσύνη εγγυάται το κέρδος. Όσο οι υποθέσεις τους πάνε καλά, θα υπερασπίζονται τον Μαδούρο. Από το σημείο αυτό μέχρι να πεθάνουν γι’ αυτόν, υπάρχει όμως μια απόσταση.

Με άλλα λόγια, ο στρατός της Βενεζουέλας είναι ικανός να τρομοκρατεί τον πληθυσμό, αλλά δεν μπορεί να αντιμετωπίσει τον ισχυρότερο στρατό του κόσμου.

Αν αύριο οι Ηνωμένες Πολιτείες επενέβαιναν στη Βενεζουέλα, θα παρακολουθούσαμε χωρίς αμφιβολία την κατάρρευση ενός συστήματος όπου οι ένστολοι προστατεύουν λιγότερο το έθνος από τις υποθέσεις τους.

(*) Η Σαρά Ντανιέλ είναι αρθρογράφος του περιοδικού Le Nouvel Observateur

Πηγή: Le Nouvel Observateur

The post «Βράζει» η Καραϊβική: Ποια είναι τα κίνητρα του Τραμπ για μια πιθανή επίθεση στη Βενεζουέλα appeared first on OnAlert.

Ο Λόρδος Πάλμερστον λέγεται ότι αστειεύτηκε για τον πόλεμο Δανίας – Γερμανίας του 1864 ότι μόνο τρεις άνθρωποι κατάλαβαν ποτέ τον λόγο πίσω από αυτόν: ένας που είχε πεθάνει, ένας που τρελάθηκε και ο τρίτος που είχε ξεχάσει.

Αν αυτή η σύγκρουση κάποτε έμοιαζε με την κορυφή του στρατηγικού παραλογισμού, ο πόλεμος Ρωσίας – Ουκρανίας ανέβασε κατά κάποιο τρόπο τον πήχη.

Εξετάστε τη συμπεριφορά των κύριων μερών.

Πρώτη είναι η ομάδα Πούτιν, η οποία ήλπιζε να επιδείξει δύναμη και στρατηγική κυριαρχία καταλαμβάνοντας την Ουκρανία. Πώς προέκυψε αυτό; Λοιπόν, η φούσκα των yes-men του βγαλμένου από τον 19ο αιώνα Κρεμλίνου αποδείχθηκε ότι γνώριζε τόσο λίγα για τους τρόπους του πραγματικού κόσμου που η σφαίρα επιρροής της Μόσχας έχει συρρικνωθεί σε όλη τη Μέση Ανατολή, την Κεντρική Ασία και την Ευρώπη, με τη Φινλανδία και τη Σουηδία να εντάσσονται στο ΝΑΤΟ και τη Ρωσία να παρασύρεται πιο κοντά στο να γίνει ένα de facto υποτελές κράτος της Κίνας.

Η Μόσχα χάνει τις δυτικές αγορές πετρελαίου της, ενώ ο υποτιθέμενος πανίσχυρος στρατός της κατάφερε να αποκτήσει τον έλεγχο μόνο ενός κλάσματος της ουκρανικής επικράτειας. Αυτό είχε τεράστιο ανθρώπινο και οικονομικό κόστος, χωρίς πειστική υπόθεση για το γιατί η μεγαλύτερη χώρα του κόσμου χρειαζόταν αυτά τα επιπλέον τετραγωνικά μίλια.

Στη συνέχεια, υπάρχει η Ουκρανία και ο πρόεδρος Ζελένσκι. Δεν υπάρχει, φυσικά, τίποτα περίεργο στον ηρωικό αγώνα του Κιέβου να απωθήσει τους Ρώσους. Μακάρι να μπορούσε να ειπωθεί το ίδιο για τις προσπάθειές της να κρατήσει την Αμερική στον αγώνα. Η Ουκρανία έχει την τάση να πλαισιώνει την υπόθεση με την έννοια του επείγοντος: βοηθήστε τώρα, διαφορετικά οι συνέπειες θα ήταν τρομερές, συμπεριλαμβανομένης της απειλής να ξεκινήσει η Μόσχα έναν παγκόσμιο πόλεμο. Αλλά η σημερινή Ρωσία είναι ένας νάνος δίπλα στις ΗΠΑ από κάθε άποψη εκτός από τις πυρηνικές βόμβες που ακόμη και ο Πούτιν ξέρει ότι δεν μπορεί να χρησιμοποιήσει. Η υπερβολή της δύναμης της Ρωσίας δεν βοήθησε την Ουκρανία στο πεδίο της αμερικανικής γνώμης.

Ακολουθεί η Ευρώπη. Για χρόνια, πολλές ευρωπαϊκές χώρες αφοπλίζονταν ενώ βάθαιναν την ενεργειακή εξάρτηση από έναν από τους κύριους αντιπάλους τους, αγνοώντας τις ρητές προειδοποιήσεις από χώρες όπως η Πολωνία και η Ουκρανία.

Έκαναν διαλέξεις για αρχές ενώ αγόραζαν ρωσικό πετρέλαιο, χρηματοδοτώντας έτσι την ίδια την πολεμική μηχανή που καταδίκαζαν. Παρά τον πόλεμο στην Ευρώπη και τις δικές τους αρτηριοσκληρωτικές οικονομίες, οι Ευρωπαίοι ηγέτες συνεχίζουν να ηθικολογούν σαν να κάθονται κατά κάποιο τρόπο στην κορυφή της καλύτερης συνταγής για ειρήνη και ευημερία στον πλανήτη.

Τέλος, υπάρχουν οι ΗΠΑ και ο πρόεδρός τους. Το εναρκτήριο τέχνασμα του Ντόναλντ Τραμπ στην προσπάθειά του να επιτύχει ειρήνη στην Ουκρανία ήταν να πιέσει για την επιθυμητή τελική κατάσταση της Μόσχας (λέγοντας στην Ουκρανία να παραχωρήσει κλεμμένο έδαφος και να εγκαταλείψει τις ελπίδες της να ενταχθεί στο ΝΑΤΟ, ακόμη και πριν καθίσει στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων). Μετά ήρθε το επεισόδιο Tomahawk: για λίγες μέρες, ο Τραμπ απειλούσε να δώσει στην Ουκρανία αυτούς τους πυραύλους μεγάλου βεληνεκούς. Ακριβώς όπως η απειλή φαινόταν να λειτουργεί – όταν το Κρεμλίνο έπιασε το τηλέφωνο – παραδόξως αποσύρθηκε. Έτσι, η μόχλευση εφαρμόστηκε πρώτα και στη συνέχεια αφαιρέθηκε σε δευτερόλεπτα.

Όλα αυτά κάνουν αυτή τη σύγκρουση να φαίνεται τόσο περίεργη που μπορεί να τρελάνει λίγο όποιον εκτιμά τη λογική και τη συνέπεια.

Ωστόσο, παρά την απογοητευτική οπισθοδρόμηση, οι δυνάμεις της λογικής μπορεί απλώς να κερδίζουν. Σπιθαμή προς σπιθαμή, η Ευρώπη και οι Ηνωμένες Πολιτείες, για πρώτη φορά, αντιδρούν συντονισμένα με σημαντικό τρόπο. Η Ευρώπη επανεξοπλίζεται. Η ενεργειακή της εξάρτηση από τη Ρωσία μειώνεται. Τα παγωμένα ρωσικά αποθέματα διερευνώνται ως τρόπος χρηματοδότησης για την Ουκρανία και οι πρόσφατες κινήσεις πολιτικής των ΗΠΑ έχουν σφίξει τον στραγγαλισμό του πετρελαίου. Οι κινεζικές και ινδικές εταιρείες ενέργειας φαίνεται να ενεργούν πιο προσεκτικά από πριν, ενώ, φαινομενικά όχι χωρίς λόγο, φοβούνται τις κυρώσεις δεύτερης βαθμίδας. Η Δύση συνεχίζει να παρέχει στην Ουκρανία κρίσιμη τεχνολογική, υλικοτεχνική και μυστική υποστήριξη.

Ίσως το πιο σημαντικό, ο μύθος της «Μεγάλης Δύναμης» της Ρωσίας μπορεί τουλάχιστον να είναι έτοιμος να ξεφουσκώσει. Αυτός ο μύθος άφησε το Κρεμλίνο να καυχιέται και οδήγησε την Ευρώπη να συμπεριφέρεται σαν δειλή. Επέτρεψε στους κατευναστές και τους Ρώσους απολογητές να απαιτήσουν από την Ουκρανία να «προσαρμοστεί στα γεγονότα» – αγνοώντας βολικά τα εξίσου σημαντικά γεγονότα για τη Ρωσία. Εδώ είναι μερικά:

Η πολεμική οικονομία της Ρωσίας υπερθερμαίνεται

Ο ετήσιος πληθωρισμός έτρεξε περίπου 8% τον Σεπτέμβριο (ρωσική πηγή), με τις τιμές να επιταχύνονται εκ νέου το φθινόπωρο. Αυτό είναι ένα κλασικό σύμπτωμα μιας κρατικά κατευθυνόμενης σπατάλης εν καιρώ πολέμου, όχι ανθεκτικής δύναμης. Η ρωσική κεντρική τράπεζα έχει ορίσει τα επιτόκια σχεδόν στο 17% – αριθμός μπανανίας-δημοκρατίας.

Τα όπλα παραγκωνίζουν το βούτυρο

Το σχέδιο της Μόσχας για το 2025 ανέβασε την άμυνα περίπου στο ένα τρίτο των συνολικών δαπανών και περίπου στο 6% του ΑΕΠ – επίπεδα που συμπιέζουν όλα τα άλλα και κλειδώνουν τη μελλοντική λιτότητα.

Η Μόσχα αιμορραγεί ανθρώπινο δυναμικό

Οι εκτιμήσεις ποικίλλουν, αλλά ορισμένες αξιόπιστες πηγές ανεβάζουν τους θανάτους των Ρώσων σε περισσότερους από 200.000 (Φεβρουάριος 2022 – Αύγουστος 2025), ενώ οι συνολικές απώλειες (θάνατοι και τραυματίες) πιστεύεται ότι έχουν ξεπεράσει το 1,1 εκατομμύριο έως τον Οκτώβριο του 2025. Το ΝΑΤΟ έχει υπολογίσει ότι περίπου 100.000 Ρώσοι έχουν πεθάνει μόνο το 2025. Όπως και να το υπολογίσετε, οι απώλειες είναι πολύ πιθανό να επισκιάζουν τη βιώσιμη αντικατάσταση.

Η οικονομική ανάπτυξη είναι μια ψευδαίσθηση που βασίζεται σε πολεμικές δαπάνες

Η Ρωσία δημοσιεύει θετικά στοιχεία για το ΑΕΠ, αλλά αυτά οφείλονται στις κρατικές παραγγελίες και τις αυξήσεις των τιμών, που τροφοδοτούν τον σημερινό πληθωρισμό και το αυριανό hangover. Ακόμη και ανώτεροι Ρώσοι τραπεζίτες προειδοποιούν τώρα για την οικονομική κατάσταση, καθώς οι πιο ήπιες υποθέσεις για το πετρέλαιο και τα ουκρανικά πλήγματα στα διυλιστήρια διαβρώνουν τα κέρδη από το βασικό περιουσιακό στοιχείο της Ρωσίας.

Η προσφορά εργασίας συμπιέζεται

Η ανεργία βρίσκεται σε ιστορικά χαμηλά επειδή οι εργαζόμενοι είναι σπάνιοι. Σχεδόν ένα εκατομμύριο Ρώσοι πιστεύεται ότι έφυγαν μετά το 2022, βαθαίνοντας τις ελλείψεις.

Αυτό έχει επιδεινώσει τη διαρροή εγκεφάλων

Ο ρωσικός λαός είναι από τους φτωχότερους και λιγότερο υγιείς της Ευρώπης (η μέση διάρκεια ζωής για τους άνδρες είναι περίπου δέκα χρόνια χαμηλότερη από ό,τι στις χώρες της ΕΕ). Ελευθερία έκφρασης; Ένα αστείο που δεν είναι μόνο ανθρώπινη αλλά και οικονομική τραγωδία. Όπως είναι λογικό, πολλοί από τους πιο έξυπνους και πλούσιους έχουν εγκαταλείψει τη χώρα για πιο πράσινα βοσκοτόπια – παίρνοντας μαζί τους τόσο το μυαλό όσο και το κεφάλαιό τους.

Η εξάρτηση της Ρωσίας από την Κίνα βαθαίνει

Περίπου το 35-40% του εμπορίου της Ρωσίας διέρχεται τώρα από την Κίνα. Το Πεκίνο είναι μακράν ο κορυφαίος αγοραστής ρωσικής ενέργειας, αλλά η ανάπτυξη του εμπορίου έχει παρεμποδιστεί από τα κινεζικά εμπόδια πληρωμών, υπογραμμίζοντας την πιο αδύνατη θέση της Μόσχας. Το γεγονός ότι οι ρωσικές επιχειρήσεις δεν έχουν άμεση πρόσβαση σε καμία ανταγωνιστική οικονομία της αγοράς είναι μια άλλη ελάχιστα ζηλευτή θέση. Αυτό αρχίζει να χτυπάει στο εσωτερικό από κάθε άποψη. Για παράδειγμα, η ασφάλεια της αεροπορίας έχει επιδεινωθεί καθώς οι αερομεταφορείς «κανιβαλίζουν» καθηλωμένα αεροπλάνα για ανταλλακτικά, περισσότερα από τα μισά αεροσκάφη δυτικής κατασκευής θα μπορούσαν να σταθμεύσουν μέχρι το 2026 χωρίς ανταλλακτικά. Έτσι μοιάζει η απομόνωση υψηλής τεχνολογίας.

Τα ανταποδοτικά πυρά φτάνουν τώρα βαθιά μέσα στη Ρωσία

Ακόμη και χωρίς Tomahawk, οι δυνατότητες βαθιάς κρούσης της Ουκρανίας – drones μεγάλης εμβέλειας, Storm Shadow/SCALP, Atacms – πλήττουν πλέον τακτικά αεροπορικές βάσεις, διυλιστήρια, κόμβους logistics και την ακτογραμμή της Μαύρης Θάλασσας. Ο ρωσικός στόλος της Μαύρης Θάλασσας έχει υποβαθμιστεί, διασκορπιστεί και ωθηθεί ανατολικά. Η Κριμαία, κάποτε καταφύγιο, είναι πεδίο βολής. Ο πόλεμος έχει μεταφερθεί στους Ρώσους.

Τίποτα από αυτά δεν υποστηρίζει την επιβράβευση της επιθετικότητας με γη – ή την ιδέα ότι η Ρωσία μπορεί να «πολεμήσει άνετα για χρόνια». Υποστηρίζει το σφίξιμο των αρμών που έχουν πραγματικά σημασία: επιβολή του ανώτατου ορίου τιμής του πετρελαίου και χτύπημα φορτωτών/ασφαλιστών, πνιγμός εργαλειομηχανών και εισροών διπλής χρήσης και επιτρέποντας ακόμη βαθύτερα ουκρανικά χτυπήματα στην εφοδιαστική αλυσίδα της Ρωσίας. Ευτυχώς, όλα αυτά επιτέλους συμβαίνουν.

Ο πραγματικός κίνδυνος για την Ουκρανία είναι ότι η κατάσταση στη Ρωσία είναι τόσο τρομερή που ο Πούτιν μπορεί να θέλει προσωπικά να παρατείνει τον πόλεμο, ανεξάρτητα από το κόστος. Όταν η εστίαση της προσοχής επιστρέψει στην εγχώρια κατάσταση, τα φώτα της δημοσιότητας θα στραφούν σε ένα χάος που ο ίδιος δημιούργησε: πληθωρισμός, ελλείψεις, συρρίκνωση του εργατικού δυναμικού και μια κλεπτοκρατία που δεν μπορεί να εκσυγχρονιστεί. Αν συνεχίσει να πολεμά, ο λογαριασμός μπορεί να αυξηθεί, ο αριθμός των νεκρών μπορεί να αυξηθεί και η αντίδραση μπορεί να είναι ακόμη μεγαλύτερη μόλις σταματήσουν να πυροβολούν τα όπλα, αλλά μπορεί τουλάχιστον να αναβάλει το πρόβλημα για άλλη μια μέρα.

Εν ολίγοις, ο Πούτιν μπορεί να μην ζει πλέον στην πραγματικότητα, αλλά σε μια παράξενη εκδοχή που επιμελούνται οι yes-men γύρω του. Γι’ αυτό πρέπει να διατηρηθεί η πίεση: να γίνει αδύνατο να αγνοηθεί η πραγματικότητα της κατάστασής του.

• Ο Mark Brolin είναι γεωπολιτικός στρατηγικός αναλυτής και συγγραφέας του βιβλίου «Healing Broken Democracies: All You Need to Know About Populism»

Πηγή: telegraph.co.uk

The post «Ο Πούτιν χάνει τον πιο περίεργο πόλεμο των τελευταίων 150 ετών» appeared first on OnAlert.

Ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν ανακοίνωσε την επιτυχή δοκιμή του πυρηνοκίνητου πυραύλου cruise 9M730 Burevestnik (ονομασία ΝΑΤΟ: Skyfall), ενός οπλικού συστήματος που, σύμφωνα με τη Μόσχα, διαθέτει «απεριόριστο βεληνεκές» και δυνατότητα αποφυγής των υφιστάμενων συστημάτων πυραυλικής άμυνας.

Πλαισιωμένος από τον αρχηγό των ρωσικών ενόπλων δυνάμεων, στρατηγό Βαλέρι Γκερασίμοφ, ο Πούτιν χαρακτήρισε τη δοκιμαστική πτήση των περίπου 14.000 χιλιομέτρων στην Αρκτική ως «ιστορικό ορόσημο» για τη ρωσική τεχνολογία όπλων.

Η εξαγγελία έρχεται σε μια περίοδο όπου η Ρωσία αντιμετωπίζει βαριές στρατιωτικές απώλειες στην Ουκρανία, οικονομικές πιέσεις λόγω των δυτικών κυρώσεων και πλήγματα στις ενεργειακές της υποδομές.

Ένα επικίνδυνο σχέδιο από το παρελθόν

Κατά τον Pfarrer, στην πραγματικότητα, ο Burevestnik αντιπροσωπεύει μια τρέλα του Φρανκενστάιν: μια αναβίωση μιας έννοιας καταστροφής που οι Ηνωμένες Πολιτείες εγκατέλειψαν πριν από δεκαετίες ως επικίνδυνη και ανεφάρμοστη.

Το πρόγραμμα Burevestnik παρουσιάστηκε αρχικά το 2018 ως «αήττητο» όπλο, βασισμένο στην τεχνολογία της πυρηνικής πρόωσης ramjet – ενός μικρού αντιδραστήρα που θερμαίνει τον αέρα για την παραγωγή ώθησης, επιτρέποντας υπερατλαντικές πτήσεις σε χαμηλό υψόμετρο.

Ωστόσο, σύμφωνα με δυτικούς στρατιωτικούς αναλυτές, ο πύραυλος αποτελεί αναβίωση μιας παλιάς και εξαιρετικά επικίνδυνης ιδέας: του αμερικανικού προγράμματος Project Pluto της δεκαετίας του 1950, το οποίο εγκαταλείφθηκε το 1964 εξαιτίας σοβαρών κινδύνων ραδιενεργού μόλυνσης και τεχνικής αστάθειας.

Ο μη θωρακισμένος αντιδραστήρας του Burevestnik, όπως επισημαίνουν οι ειδικοί, εκπέμπει προϊόντα σχάσης (όπως καίσιο-137 και ιώδιο-131) καθ’ όλη τη διάρκεια της πτήσης του, μολύνοντας τον αέρα και τις περιοχές δοκιμών.

Αποτυχημένες δοκιμές και θανατηφόρα ατυχήματα

Από την έναρξη του προγράμματος, οι Ηνωμένες Πολιτείες και άλλες υπηρεσίες πληροφοριών έχουν καταγράψει τουλάχιστον 13 δοκιμές μέχρι το 2021, με πάνω από το 80% να αποτυγχάνουν. Σε αρκετές περιπτώσεις, οι πύραυλοι εξερράγησαν κατά την εκτόξευση ή συνετρίβησαν στη Λευκή Θάλασσα, προκαλώντας ραδιενεργή ρύπανση.

Το πιο σοβαρό περιστατικό σημειώθηκε στις 8 Αυγούστου 2019 στο πεδίο δοκιμών της Nyonoksa, όταν μια προσπάθεια ανάκτησης βυθισμένου πρωτοτύπου οδήγησε σε έκρηξη πυρηνικού αντιδραστήρα. Πέντε τεχνικοί της Rosatom σκοτώθηκαν επιτόπου και ακόμη τρεις υπέκυψαν σε οξύ σύνδρομο ακτινοβολίας, ενώ δεκάδες εργαζόμενοι και διασώστες υπέστησαν σοβαρή έκθεση σε ραδιενέργεια, με αποτέλεσμα την «έκρηξη» των καρκινογενέσεων.

Η έκρηξη προκάλεσε ραδιενεργό νέφος που αύξησε προσωρινά τα επίπεδα ακτινοβολίας στην πόλη Severodvinsk κατά 16 φορές, οδηγώντας σε εκκενώσεις και μακροχρόνιες περιβαλλοντικές επιπτώσεις στη βόρεια Ρωσία και τη Νορβηγία.

Αμφίβολη «επιτυχία»

Η νέα δοκιμή του Οκτωβρίου χαρακτηρίστηκε από το Κρεμλίνο ως πλήρως επιτυχής, όμως δεν έχει υπάρξει ανεξάρτητη επιβεβαίωση των ισχυρισμών. Δυτικοί αναλυτές εκτιμούν ότι ακόμη και αν ο πύραυλος πέτυχε περιορισμένη πτήση, το πρόγραμμα παραμένει εξαιρετικά επικίνδυνο και τεχνικά ασταθές.

«Πρόκειται για ένα όπλο με ανυπολόγιστο ρίσκο, που παραβιάζει τη λογική της πυρηνικής ασφάλειας», αναφέρουν ειδικοί σε διεθνείς συνθήκες ελέγχου εξοπλισμών, υπογραμμίζοντας τον κίνδυνο διαρροής ραδιενέργειας και παγκόσμιας οικολογικής καταστροφής σε περίπτωση αποτυχημένων πτήσεων.

Το μήνυμα πίσω από την επίδειξη ισχύος

Η ανακοίνωση της Μόσχας θεωρείται από παρατηρητές προσπάθεια πολιτικής και ψυχολογικής προβολής ισχύος σε μια στιγμή όπου η Ρωσία αντιμετωπίζει στρατιωτική φθορά και διεθνή απομόνωση.

Παρά τη ρητορική περί «ανίκητων όπλων», ο Burevestnik παραμένει για πολλούς σύμβολο της απερισκεψίας ενός καθεστώτος που ρισκάρει την περιβαλλοντική ασφάλεια για λόγους πολιτικής επίδειξης.

Όπως σημειώνουν αναλυτές, το πρόγραμμα ενδέχεται να αποδειχθεί «περισσότερο επικοινωνιακό όπλο παρά στρατηγικό πλεονέκτημα» — με κόστος όχι μόνο για τη Ρωσία, αλλά και για τη διεθνή σταθερότητα.

• Πρώην αρχηγός μοίρας για την ομάδα SEAL Team Six του Πολεμικού Ναυτικού των ΗΠΑ, ο Chuck Pfarrer είναι ένας από τους συγγραφείς με τις μεγαλύτερες πωλήσεις στη λίστα των New York Times. Ως δημοσιογράφος, έχει γράψει εκτενώς για τη Βεγγάζη και κατά τη διάρκεια του πολέμου ΗΠΑ-Αφγανιστάν έκανε ρεπορτάζ από την Καμπούλ και το Μπαγκράμ, ενώ πετούσε αποστολές με την Αφγανική Πολεμική Αεροπορία. Ο Pfarrer έχει εμφανιστεί ως ειδικός σε στρατιωτικές υποθέσεις και αντιτρομοκρατία στα CNN, ABC, BBC, CSPAN2, NPR, Al Jazeera, CBC και MSNBC. Έχει γράψει άρθρα γνώμης για τους New York Times

Πηγή: Kyiv Post

The post Burevestnik: «Ούτε ανίκητος, ούτε πρωτοποριακός – Είναι ένας πύραυλος Φρανκενστάιν» appeared first on OnAlert.

«Το Μεσογειακό Τόξο (σσ η «συμμαχία Ελλάδας – Κύπρου – Ισραήλ) δεν είναι παράπλευρο θέαμα. Έχει γίνει ένα από τα πιο έντονα σημεία πίεσης στην παγκόσμια τάξη που διαμορφώνεται τώρα. Αυτό που ξεκίνησε ως μια περιφερειακή συμφωνία γύρω από τις ενεργειακές ροές είναι τώρα μια σκληρή περίμετρος στην εκστρατεία της Ουάσιγκτον να υπερφαλαγγίσει τους αντιπάλους της στην Ανατολική και Δυτική Ασία.

Στα ύδατα αυτά οι διαχωριστικές γραμμές του 21ου αιώνα τοποθετούνται, δεν διαπραγματεύονται. Και αν αυτός ο άξονας που υποστηρίζεται από τη Δύση αντέξει ή καταρρεύσει κάτω από το βάρος των εσωτερικών πιέσεων και της εξωτερικής αντίστασης θα διαμορφώσει το επόμενο κεφάλαιο της παγκόσμιας τάξης», αναφέρει αρθρογράφος του The Cradle.

Η αναφορά του Κυριάκου Μητσοτάκη

Σε αυτό το πλαίσιο, μπορεί να πέρασε «στα ψιλά» όχι όμως απαρατήρητο ένα απόσπασμα της χθεσινής (16/10/2025) ομιλίας του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη στη Βουλή, στο οποίο η Ανατολική Μεσόγειος είχε την «τιμητική» της:

«Το τρίτο σχόλιό μου αφορά την αντίληψή μας ειδικά για τον χώρο της Ανατολικής Μεσογείου, όπου οι προκλήσεις στην τρέχουσα συγκυρία είναι πολλές. Προκλήσεις σε πολλά επίπεδα, όπως είπα, από τις θαλάσσιες ζώνες μέχρι το μεταναστευτικό, την περιβαλλοντική επιβάρυνση μέχρι την παράνομη αλιεία, είναι ζητήματα για τα οποία το ίδιο το Διεθνές Δίκαιο απαιτεί τη συνεργασία όλων των παράκτιων κρατών.

Σε ένα τέτοιο περιβάλλον, η Ελλάδα επιδιώκει τη συνεννόηση με όλους τους γείτονες – το επαναλαμβάνω, με όλους τους γείτονές μας – έχοντας πυξίδα τη νομιμότητα και ιδίως το Δίκαιο της Θάλασσας.

Και είναι στις προθέσεις μας το επόμενο διάστημα να καλέσουμε όλα τα παράκτια κράτη σε μια κοινή συνάντηση, σε ένα φόρουμ, όπου θα μπορούμε να εξετάσουμε από κοινού όλα όσα μας απασχολούν. Η Ελλάδα δεν έχει να φοβηθεί απολύτως τίποτα από το να καθίσει στο τραπέζι με οποιονδήποτε, να υπερασπιστεί τις θέσεις της, πάντα με σημείο αναφοράς το Δίκαιο της Θάλασσας».

«Στρατηγικός κόμβος εξαγωγών»

Ίσως φαντάζει ουτοπικό τα κράτη που βρέχει η Ανατολική Μεσόγειος να κάθονται στο ίδιο τραπέζι και να συζητούν – πολύ δε περισσότερο να συμφωνούν – για τη διευθέτηση πχ των μεταξύ τους ΑΟΖ. Ίσως πάλι να εξαρτάται και από τις πιέσεις που θα ασκηθούν…

«Οι μαζικές ανακαλύψεις φυσικού αερίου στην ανατολική λεκάνη της Μεσογείου – Ταμάρ και Λεβιάθαν στα ανοικτά των ακτών της κατεχόμενης Παλαιστίνης, Αφροδίτη κοντά στην Κύπρο και το κοίτασμα Ζορ της Αιγύπτου – προκάλεσαν μια αλλαγή στις περιφερειακές ευθυγραμμίσεις. Αυτό που κάποτε ήταν μια περιοχή καθαρής εισαγωγής ενέργειας υπόσχεται τώρα να γίνει στρατηγικός κόμβος εξαγωγών», αναφέρει ο αρθρογράφος του Cradle, που επιθυμεί να διατηρήσει την ανωνυμία του.

Η άποψή του πάντως συνάδει με το γεγονός ότι η Ανατολική Μεσόγειος αποτελεί πόλο έλξης αμερικανικών κολοσσών στον τομέα των υδρογονανθράκων. Άλλωστε το ενδιαφέρον των ΗΠΑ για την ευρύτερη περιοχή δεν είναι άγνωστο. Σχέδια που έχουν εκπονηθεί – έστω κι αν προχωρούν μετ’ εμποδίων ή για διάφορους λόγους παραμένουν στάσιμα – όπως ο αγωγός EastMed ή ο Great Sea Interconnector είχαν της «ευλογίες» της Ουάσινγκτον.

Ο ρόλος των ΗΠΑ

Η επιδίωξη των ΗΠΑ είναι σαφής και διαχρονική. Για την Ουάσινγκτον η Ανατολική Μεσόγειος αποτελεί το «αντίπαλο δέος» απέναντι στην κινεζική επιρροή στον Ινδικό Ωκεανό, την Ερυθρά Θάλασσα και τη Μεσόγειο.

Εξ ου και οι στρατηγικές επιλογές των ΗΠΑ για στήριξη πρωτοβουλιών όπως το πρόγραμμα I2U2 στο οποίο μετέχουν Ινδία, Ισραήλ, ΗΑΕ, ΗΠΑ ή τον διάδρομο Ινδίας – ΗΑΕ – Σαουδικής Αραβίας – Ιορδανίας – Ισραήλ, η υλοποίηση του οποίου «πάγωσε» – προσωρινά; – μετά την επίθεση της Χαμάς, την 7η Οκτωβρίου 2023.

«Αστάθμητο» – ή αρνητικό – παράγοντα σε όλα αυτά τα σχέδια που εκπονούνται αποτελεί η Τουρκία. Η οποία είτε βλέποντας τον ρόλο της να υποβαθμίζεται αν τα προγράμματα αυτά αποκτήσουν σάρκα και οστά, είτε κινούμενη από τον μεγαλοϊδεατισμό της «Γαλάζιας Πατρίδας», δείχνει να αντιδρά.

Η στάση της Άγκυρας

Η πρόσφατη δήλωση του Χακάν Φιντάν είναι χαρακτηριστική: «Μία από τις πιο σημαντικές ανησυχίες είναι οι ορατές και αόρατες περιοχές από τις οποίες περικυκλώνεται η Τουρκία. Οι ορατές περιοχές περικύκλωσης είναι δίκτυα συμμαχιών που έχουν σχηματιστεί εις βάρος της Τουρκίας.

Τα γνωρίζουμε και αναπτύσσουμε διπλωματικά μέτρα για να ανταποκριθούμε. Εάν δεν μπορούν να αναπτυχθούν διπλωματικά μέτρα για συγκεκριμένα ζητήματα, τότε το θέμα παραπέμπεται στους στρατιωτικούς θεσμούς και τους θεσμούς ασφαλείας – και από εκεί προκύπτουν περισσότερα».

Τα «δίκτυα συμμαχιών» στα οποία αναφέρεται ο Φιντάν προφανώς περιλαμβάνουν και το «Μεσογειακό Τόξο», ειδικά μετά την κίνηση της Κύπρου να προμηθευτεί τα ισραηλινής προέλευσης συστήματα αεράμυνας τύπου Barak MX, που «επισφράγισε» κατά την Άγκυρα την δημιουργία του άξονα Ελλάδας – Κύπρου – Ισραήλ.

Το πόσο μπορεί να «τραβήξει το σχοινί» η Τουρκία παραμένει ζητούμενο. Ομοίως όμως και η αντίδραση των ΗΠΑ που έχουν αποδείξει – ειδικά με τον Ντόναλντ Τραμπ στην προεδρία τους – ότι μπορούν να γίνουν ιδιαίτερα πειστικές ή και πιεστικές όταν κάποιος απειλεί να χαλάσει τα στρατηγικά – ή και «επιχειρηματικά» – σχέδια τους.

The post Ανατολική Μεσόγειος: Το νέο παγκόσμιο «καυτό» μέτωπο, η Τουρκία και ο ρόλος των ΗΠΑ appeared first on OnAlert.