*Του Κώστα Σαρικά
Όσα αποκαλύπτονται τις τελευταίες ημέρες και αφορούν το αίτημα του Ταγίπ Ερντογάν προς τον Πρόεδρο των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ για επιστροφή της Τουρκίας στο πρόγραμμα των F-35 καταδεικνύουν ότι μεγάλος στόχος της Άγκυρας παραμένει η απόκτηση των stealth μαχητικών 5ης γενιάς.
Ενώ το ενδιαφέρον για την αγορά 40 «made in Europe» μαχητικών Eurofighter Typhoon αποτελούν εναλλακτική λύση ή ακόμα και μοχλό πίεσης προς την Ουάσιγκτον να ενδώσει στις πιέσεις και να άρει τους περιορισμούς εξαιτίας της αγοράς του ρωσικής κατασκευής αντιαεροπορικού συστήματος S-400.
Ένα πρόγραμμα που δεν συνάδει με το αναθεωρητικό δόγμα της Άγκυρας, αλλά προέκυψε στη λογική προσέγγισης με τη Ρωσία και της «αυτονόμησης» της Τουρκίας, έπειτα από την απόπειρα πραξικοπήματος στην οποία είχαν ρόλο και οι ΗΠΑ σύμφωνα με τον Ταγίπ Ερντογάν.
Η επανεκλογή Τραμπ και η επανατοποθέτηση των ΗΠΑ στην παγκόσμια σκακιέρα σε συνδυασμό με την άμεση σχέση του Ταγίπ Ερντογάν με τον Αμερικανό Πρόεδρο, δίνει την ευκαιρία για νέο ανατολίτικο «παζάρι».
Η είσοδος της Ελλάδας στο πρόγραμμα των F-35, που φέρνει τα stealth μαχητικά στο οπλοστάσιο της Πολεμικής μας Αεροπορίας στα τέλη της δεκαετίας, έφερε νέα δεδομένα στην ισορροπία δυνάμεων στον αέρα και το πλεονέκτημα στη HAF. Με την Τουρκία να αντιλαμβάνεται τη νέα κατάσταση και ενώ ήδη η Ελλάδα είχε αποκτήσει τα γαλλικά «gamechanger» μαχητικά Rafale και παραλάμβανε τα πρώτα αναβαθμισμένα F-16 Viper.
Όσα αναφέρει το ειδησεογραφικό FOX News, δίκτυο προσκείμενο στον Ντόναλντ Τραμπ, o Πρόεδρος των ΗΠΑ δείχνει θετικός στο αίτημα του Ταγίπ Ερντογάν για επαναφορά της Τουρκίας στο πρόγραμμα των F-35, όμως ο «σκόπελος» της νομοθεσίας των ΗΠΑ για τις κυρώσεις CAATSA δεν αφήνει μεγάλα περιθώρια πρωτοβουλίας.
Με το δίλημμα να περνά στην Τουρκία πλέον και να αφορά τον παροπλισμό των S-400, οι οποίοι κόστισαν 2,5 δισ. δολάρια με ταυτόχρονη δοκιμασία στις σχέσεις της Άγκυρας με τη Μόσχα. Ένα ακόμη μεγάλο εμπόδιο για τον Ντόναλντ Τραμπ είναι και η ξεκάθαρη θέση του Ισραήλ έναντι της Τουρκίας, καθώς οι σχέσεις των δύο κρατών έχουν επιδεινωθεί ακόμη περισσότερο έπειτα από τις τελευταίες εξελίξεις στη Συρία. Το Τελ Αβίβ δεν πρόκειται σε καμία περίπτωση να δεχθεί την αποδέσμευση των F-35 στην Τουρκία και θεωρείται δεδομένο ότι θα ασκήσει τρομακτικές πιέσεις στην Ουάσιγκτον σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο.
Με τον χρόνο όμως να τρέχει σε βάρος της Τουρκίας, καθώς στα τέλη της δεκαετίας θα έχει απέναντι της στο Αιγαίο να αντιμετωπίσει τον πανίσχυρο συνδυασμό F-35, Rafale και Viper, καλείται να πάρει άμεσες αποφάσεις. Αυτή φαίνεται ότι είναι η αιτία που προχωρά τις διαπραγματεύσεις για αγορά των 40 μαχητικών Eurofighter Typhoon, τα οποία θέλει να συνδυάσει ως συμφωνία «πακέτο» με τους πυραύλους αέρος-αέρος Meteor. Και επειδή θεωρείται αδύνατο για την Άγκυρα, για δημοσιονομικούς κυρίως λόγους και όχι μόνο, να προχωρήσει στην υλοποίηση και των δύο προγραμμάτων, πλησιάζει η ώρα των τελικών της αποφάσεων για το μέλλον του αεροπορικού της στόλου.
Όλα δείχνουν ότι θα εξαντλήσει κάθε ευκαιρία να επανέλθει στο πρόγραμμα των F-35, με δεδομένο ότι πρόκειται για μαχητικά τελευταίας γενιάς, τα οποία δίνουν αεροπορική υπεροχή και πρωτόγνωρες δικτυοκεντρικές δυνατότητες. Όμως, ρόλο στην τελική απόφαση θα παίξει και η πρόθεση της Τουρκίας να προχωρήσει στην κατασκευή του εθνικού μαχητικού ΚΑΑΝ.
Σε κάθε περίπτωση για την Πολεμική μας Αεροπορία είναι επιβεβλημένη η υλοποίηση του εξοπλιστικού της προγράμματος, με άμεσο πλέον ζητούμενο τον εκσυγχρονισμό των 38 μαχητικών F-16 block 50 και στόχο την πλήρη ομογενοποίηση του αεροπορικού στόλου.
