Ο καθηγητής Bruce Bechtol υποστηρίζει πως η στρατιωτική συνεργασία Βόρειας Κορέας και Ιράν βρίσκεται πίσω από την πρόσφατη ιρανική επίθεση με βαλλιστικούς πυραύλους εναντίον της αμερικανο-βρετανικής βάσης στο Ντιέγκο Γκαρσία.
Σύμφωνα με τον Bechtol, καθηγητή πολιτικής επιστήμης και εκ των συγγραφέων του βιβλίου «Rogue Allies: The Strategic Partnership Between Iran and North Korea», ο πύραυλος που εκτοξεύτηκε προς το Ντιέγκο Γκαρσία ήταν τύπου Musudan (γνωστός και ως Hwasong-10 στη Βόρεια Κορέα). «Οι Ιρανοί αγόρασαν 19 τέτοιους πυραύλους από τη Βόρεια Κορέα και τους παρέλαβαν το 2005. Διαθέτουν αυτή τη δυνατότητα εδώ και δύο δεκαετίες – δεν πρόκειται για κανένα “μυστικό όπλο”», τόνισε χαρακτηριστικά μιλώντας στο Fox News Digital.
Η επίθεση πραγματοποιήθηκε στις 21 Μαρτίου 2026, όταν το Ιράν εκτόξευσε δύο βαλλιστικούς πυραύλους μεσαίου βεληνεκούς εναντίον της στρατηγικής βάσης στο απομακρυσμένο νησί του Ινδικού Ωκεανού. Κανένας από τους δύο δεν κατάφερε να πλήξει τον στόχο: ο ένας απέτυχε κατά την πτήση, ενώ ο δεύτερος εξουδετερώθηκε πιθανότατα από αντιαεροπορικό πύραυλο SM-3 αμερικανικού πολεμικού πλοίου.Το γεγονός αυτό προκαλεί εντύπωση, καθώς το Ντιέγκο Γκαρσία βρίσκεται σε απόσταση περίπου 4.000 χιλιομέτρων από το Ιράν – δηλαδή σχεδόν διπλάσια από το επίσημο βεληνεκές των 2.000 χιλιομέτρων που είχε δηλώσει πρόσφατα ο Ιρανός υπουργός Εξωτερικών Αμπάς Αραγκτσί.
Ο Bechtol υποστηρίζει ότι η ιρανική πυραυλική τεχνολογία βασίζεται σε μεγάλο βαθμό σε βορειοκορεατικά σχέδια και εξαρτήματα. Οι βαλλιστικοί πύραυλοι μικρού βεληνεκούς που έχει χρησιμοποιήσει το Ιράν εναντίον αμερικανικών στόχων στον Κόλπο βασίζονται στο σύστημα QIAM, το οποίο αναπτύχθηκε με βορειοκορεατική βοήθεια. Επιπλέον, ο πύραυλος Shahab-3 του Ιράν αποτελεί «σχεδόν ακριβές αντίγραφο» του βορειοκορεατικού No Dong.
Σύμφωνα με τον Αμερικανό αναλυτή, στα τέλη της δεκαετίας του 1990 οι Βορειοκορεάτες προμήθευσαν το Ιράν με περίπου 150 συστήματα No Dong. Οι Ιρανοί, ικανοποιημένοι από την απόδοσή τους, υπέγραψαν σύμβαση για την κατασκευή εργοστασίου παραγωγής No Dong στο έδαφός τους, ακολουθώντας το μοντέλο που είχαν εφαρμόσει παλαιότερα με τους Scud. Η ίδια συνεργασία επεκτάθηκε και στα συστήματα Emad και Ghadr, τα οποία έχουν χρησιμοποιηθεί εναντίον στόχων στο Ισραήλ και σε χώρες του Κόλπου.
«Η Βόρεια Κορέα είναι ο πωλητής και το Ιράν είναι ο αγοραστής», συνοψίζει ο Bechtol. «Οι Βορειοκορεάτες αναπτύσσουν όλα τα συστατικά μέρη των οπλικών συστημάτων, ενώ το Ιράν πληρώνει με μετρητά και πετρέλαιο».
Παράλληλα, σύμφωνα με έκθεση του ισραηλινού Κέντρου Έρευνας και Εκπαίδευσης Alma που δημοσιεύθηκε στην αρχή του πολέμου, το ιρανικό οπλοστάσιο αποτελείται κυρίως από βαλλιστικούς πυραύλους μικρού βεληνεκούς (έως 1.000 χλμ.) και μεσαίου βεληνεκούς (έως 3.000 χλμ.). Ωστόσο, το Κέντρο επισημαίνει ότι οι πύραυλοι μεγάλου βεληνεκούς βρίσκονται «σε προχωρημένα στάδια ανάπτυξης».
Πηγή: Με πληροφορίες από Jerusalem Post