Για άλλη μια φορά, είμαστε αναγκασμένοι να παρακολουθούμε με το στόμα ανοιχτό το θέατρο του παραλόγου που παίζεται στην πλάτη της Ελλάδας από τους «εγκεφάλους» του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου. Αυτούς που επιβάλλουν μέτρα, περικοπές μισθών και συντάξεων, απολύσεις, κλείσιμο νοσοκομείων, που κουνούν το δάχτυλο για τη φοροδιαφυγή, αλλά που είναι, όπως αποδεικνύεται, ανίκανοι να υπολογίσουν σωστά τις επιπτώσεις που θα είχαν τα σκληρά μέτρα λιτότητας στη χώρα.
«Μας συγχωρείτε λάθος» θα μπορούσε να είναι ο τίτλος της νέας έκθεσης του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, όπου το Ταμείο αναγκάζεται να παραδεχτεί για δεύτερη φορά που τα έκανε… θάλασσα στο θέμα της Ελλάδας και του πρώτου μνημονίου.
Αυτή τη φορά δε φταίει ο λάθος πολλαπλασιαστής αλλά η αισιοδοξία. Και για την αισιοδοξία για τις προοπτικές ανάπτυξης της ελληνικής οικονομίας, που δεν επιβεβαιώθηκε, δε φταίνε οι εμπειρογνώμονες του ΔΝΤ, φταίνε οι Έλληνες που αντέδρασαν και η κυβέρνηση που δεν έκανε μεταρρυθμίσεις.
Πέσαμε έξω γιατί είμαστε αισιόδοξοι!
Δεν είναι ο λάθος πολλαπλασιαστής η κύρια αιτία που δεν αξιολογήθηκαν σωστά οι επιπτώσεις των μέτρων λιτότητας στην ύφεση που εδώ και έξι χρόνια «γονατίζει» την Ελλάδα, αναφέρει μελέτη του ΔΝΤ. Η αιτία είναι η υπερεκτίμηση των αναπτυξιακών προοπτικών της ελληνικής οικονομίας.
Αυτό αναφέρει η έκθεση του Ταμείου με τίτλο: «Αξιολογώντας την επίδραση και την κλιμάκωση πολυετών προγραμμάτων δημοσιονομικής προσαρμογής: ένα γενικό πλαίσιο», στην οποία οι τεχνοκράτες του ΔΝΤ παραθέτουν μία σειρά από παράγοντες εξαιτίας των δεν επιβεβαιώθηκαν οι προβλέψεις τους.
Αλλά δε φταίνε μόνο εκείνοι που παρά ήταν αισιόδοξοι. Κυριότεροι λόγοι που έπεσαν… έξω είναι η ανεπαρκής εφαρμογή του προγράμματος μεταρρυθμίσεων και οι κοινωνικές και πολιτικές αντιδράσεις!
«Στην υπεραισιοδοξία μας για τις αναπτυξιακές προοπτικές της Ελλάδας και λιγότερο στον λάθος πολλαπλασιαστή οφείλεται η υποεκτίμηση των επιπτώσεων της λιτότητας στην ύφεση», αναφέρει η έκθεση.
Όσον αφορά στον πολλαπλασιαστή, υποστηρίζεται ότι και σωστός να ήταν, αν δηλαδή είχε χρησιμοποιηθεί υψηλότερος πολλαπλασιαστής, πάλι δε θα υπήρχε… σωτηρία, αφού δε θα βελτιωνόταν η πρόβλεψη για το ρυθμό ανάπτυξης.
