Το κανόνι M134 GAU-17 «Vulcan» είναι ένα αερόψυκτο, μεσαίο πολυβόλο που χρησιμοποιείται κυρίως ως όπλο καταστολής πυρός σε αεροσκάφη για τον αμερικανικό στρατό. Ο λεγόμενος σχεδιασμός «Gatling» βασίζεται σε ηλεκτρικούς κινητήρες για την τροφοδοσία των βαρελιών, με αποτέλεσμα o ρυθμός πυροδότησης να φτάνει τα 6.000 στροφές ανά λεπτό. Χρησιμοποιείται σε διάφορα αεροσκάφη στη θέση «door gunner» και χρησιμοποιείται από το Πολεμικό Ναυτικό των ΗΠΑ σε επιχειρήσεις σε ποτάμια και άλλα σημεία όπου χρειάζονται πλωτά μέσα.
Λίγο μετά το τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, η νεοσύστατη Πολεμική Αεροπορία των Ηνωμένων Πολιτειών αναγνώρισε την ανάγκη για βελτιωμένο σύστημα όπλων για τα αεροσκάφη της. Αν και επαρκές ως όπλο επίθεσης εναέριας μάχης / επίγειας κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, το πολυβόλο Μπλέντινγκ M2 .50 είχε καταστεί άνευ αντικειμένου στα αεροπλάνα και χρειάστηκε να αντικατασταθεί από όπλο με αυξημένο εύρος, ρυθμό πυρός και θανάσιμο βλήμα.
Συνειδητοποιώντας ότι τα ξεχωριστά αυτοματοποιημένα όπλα είχαν ουσιαστικά φτάσει στα όρια σχεδιασμού τους, η Υπηρεσία Έρευνας και Ανάπτυξης του Στρατού των Ηνωμένων Πολιτειών σκέφτηκε της επανεισαγωγή του πολυβραχίου περιστροφικού όπλου που εφευρέθηκε από τον Richard J. Gatling στη δεκαετία του 1880. Οι αρχικές δοκιμές αποδείχθηκαν ελπιδοφόρες, καθώς το Gatling, που τώρα τροφοδοτείτο από ηλεκτρικό μοτέρ στη θέση του συνηθισμένου στροφάλου, κατάφερε να επιτύχει ρυθμούς πυρός που ξεπερνούσαν τα 4.000 γύρους ανά λεπτό.
Το 1946 η εταιρεία General Electric έλαβε τη σύμβαση για αυτό το νέο πρόγραμμα, κωδικό με την ονομασία «Project Vulcan», και ανέλαβεε να παράξει λειτουργικά πρωτότυπα σε διάφορα μεγέθη για περαιτέρω δοκιμές. Το 1952 η GE παρήγαγε τρία διαφορετικά όπλα. .60 διαμέτρου, 20mm και 27mm. Μετά από εκτεταμένες δοκιμές, η έκδοση 20mm επιλέχθηκε για περαιτέρω δοκιμές μέχρι να διαπιστωθεί η καταλληλότητά της ως όπλο που τοποθετείται στο αεροσκάφος. Το 1956 το όπλο τυποποιήθηκε ως το κανόνι 20 χιλιοστών M61 και τέθηκε σε υπηρεσία τόσο στον στρατό των Ηνωμένων Πολιτειών όσο και στην Πολεμική Αεροπορία.
Με την εισαγωγή του ελικοπτέρου στο σύγχρονο πεδίο μάχης, το σύστημα M61 επανασχεδιάστηκε και προσαρμποστηκε για χρήση ως σύστημα όπλων των ελικοπτέρων. Έτσι σχεδιάστηκε το M134, το νέο αυτό όπλο ήταν παρόμοιο με το M61A1, αλλά πυροβολούσε με διάμετρο7.62mm.
Με δυνατότητα έκρηξης 6.000 γύρων ανά λεπτό, το M134 χρησιμοποιήθηκε σε διάφορα ελικόπτερα, όπως το UH-1 Iroquois, το OH-6 Cayuse και το AH-1 Cobra, καθώς και το πολεμικό πλοίο AC-47, κατά τη διάρκεια του πολέμου του Βιετνάμ. Σε αυτές τις περιπτώσεις το M134 ήταν μέρος ενός συστήματος εξοπλισμού και το χειριζόταν είτε ο πιλότος είτε ο συγκυβερνήτης.
Σήμερα, το GAU-17 χρησιμοποιείται στα ελικόπτερα UH-1N, H-3 και H-60, καθώς και σε διάφορα αεροπλάνα, ελικόπτερα και σκάφη των American Special Operations.
