Καθώς βρίσκεται σε εξέλιξη ο πόλεμος στο Ιράν και παρά τις ενίοτε θριαμβευτικές δηλώσεις τους, οι ΗΠΑ και το Ισραήλ δεν βρίσκονται σε πλεονεκτική θέση, ώστε να αποφασίσουν μόνοι τους το τέλος των εχθροπραξιών, σύμφωνα με αναλυτές.
Οι δύο σύμμαχοι επαναλαμβάνουν με κάθε ευκαιρία ότι η Ισλαμική Δημοκρατία κατέρρευσε και ότι επίκειται ο τερματισμός του πολέμου, ο οποίος ξέσπασε στις 28 Φεβρουαρίου 2026. Ο Αμερικανός πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ διαβεβαίωνε ήδη από τα μέσα Μαρτίου ότι ο πόλεμος «θα τελειώσει σύντομα».
«Εμείς είμαστε εκείνοι που θα αποφασίσουν για το τέλος του πολέμου», ανταπάντησε ωστόσο ο εκπρόσωπος των Φρουρών της Επανάστασης, του ιδεολογικού στρατού του καθεστώτος, κρίνοντας ότι η έκβαση βρίσκεται «στα χέρια» των δικών τους ενόπλων δυνάμεων. «Οι αμερικανικές δυνάμεις δεν θα θέσουν τέλος στον πόλεμο», επέμεινε.
Ο Ισραηλινός πρωθυπουργός Μπενιαμίν Νετανιάχου πλειοδότησε, υποσχόμενος ότι ο πόλεμος θα «τελειώσει πολύ πιο γρήγορα από ό,τι φαντάζεται ο κόσμος», χωρίς όμως να παρουσιάσει κάποιο χρονοδιάγραμμα. Εκτίμησε ότι το Ιράν «δεν έχει πλέον την ικανότητα να κατασκευάζει βαλλιστικούς πυραύλους». Η απάντηση των Φρουρών: «Ακόμα και σε καιρό πολέμου, συνεχίζουμε την παραγωγή».
Για τον Πιερ Ραζού, διευθυντή ερευνών στο Μεσογειακό Ίδρυμα Στρατηγικών Μελετών (FMES), «το ιρανικό καθεστώς είναι αυτό που αποφασίζει τη διάρκεια αυτής της παρτίδας πόκερ — υπό την προϋπόθεση ότι θα επιβιώσει». «Υπάρχουν λίγες πιθανότητες να λάβει εγγυήσεις μη επίθεσης από τις ΗΠΑ και το Ισραήλ», συνεχίζει. «Το συμφέρον του είναι να συνεχίσει έναν πόλεμο φθοράς χαμηλής έντασης σε βάθος χρόνου».
Η ισραηλινο-αμερικανική δύναμη πυρός επιβλήθηκε από την πρώτη ημέρα, χωρίς να αφήσει στο Ιράν την παραμικρή πιθανότητα να διατηρήσει τον έλεγχο του εναέριου χώρου του.
«Διαρκής απειλή»
Οι Ηνωμένες Πολιτείες στόχευσαν τις πυρηνικές και βαλλιστικές εγκαταστάσεις του Ιράν, ενώ το Ισραήλ έπληξε τα κέντρα εξουσίας και εξόντωσε τα υψηλόβαθμα στελέχη του κράτους. Όμως η Τεχεράνη δεν σταμάτησε ποτέ να απαντά, βασιζόμενη σε μια στρατηγική που είναι ταυτόχρονα χαμηλού κόστους με φθηνούς πυραύλους και μη επανδρωμένα εναέρια μέσα και αποτελεσματική σε παγκόσμια κλίμακα.
Οι Φρουροί απέκλεισαν τα στρατηγικής σημασίας Στενά του Ορμούζ, από όπου διέρχεται το 20% των παγκόσμιου πετρελαίου και φυσικού αερίου. Στη συνέχεια, στόχευσαν αποθήκες, διυλιστήρια και εγκαταστάσεις παραγωγής υδρογονανθράκων στον Κόλπο. Τα βλήματά τους συχνά αναχαιτίζονταν από τα αντιαεροπορικά μέσα της περιοχής, αλλά το ποσοστό επιτυχίας τους ήταν αρκετό για να προκαλέσει αναταραχή στον κλάδο.
Για τον Τζακ Γουάτλινγκ, ειδικό σε θέματα πολέμου στο Βασιλικό Ινστιτούτο Ενωμένων Υπηρεσιών (RUSI), «οι Ιρανοί μπορούν πιθανότατα να διατηρήσουν μια διαρκή απειλή για τη θαλάσσια ναυσιπλοΐα (…) για πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα». Το έργο της επαναλειτουργίας των Στενών του Χορμούζ, αναγκαίο για την παγκόσμια οικονομία, αποδεικνύεται περίπλοκο σε στρατιωτικό επίπεδο.
«Ερασιτεχνικές μέθοδοι»
Ο Ντόναλντ Τραμπ διαπίστωσε τη διστακτικότητα των παραδοσιακών συμμάχων του να παρέμβουν για την ασφάλεια του πολύτιμου θαλάσσιου περάσματος. Ο Αμερικανός πρόεδρος μάλιστα υποστήριξε ότι δεν περίμενε τον αποκλεισμό των Στενών από την Τεχεράνη, προκαλώντας κατάπληξη σε ορισμένους και ειρωνεία σε άλλους. «Πρόκειται για κάτι πολύ περισσότερο από μια απλή γκάφα (…), μια πραγματικά ανεξήγητη αμέλεια», είπε ο Κόλιν Κλαρκ του Soufan Center στη Νέα Υόρκη.
Εδώ και δεκαετίες, «η πιθανότητα να υιοθετήσει το Ιράν μια στρατηγική φθοράς μέσω οικονομικού πολέμου (…) αποτελούσε αντικείμενο ανοιχτών συζητήσεων μεταξύ πανεπιστημιακών, αναλυτών και στρατιωτικών», προσθέτει, καταγγέλλοντας τις «ερασιτεχνικές» μεθόδους.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες πρέπει επίσης να διαχειριστούν έναν Ισραηλινό σύμμαχο που επιδιώκει τους δικούς του στόχους. Ο Νετανιάχου αναγκάστηκε να παραδεχτεί ότι το Ισραήλ «έδρασε μόνο του» στο πλήγμα στο South Pars / North Dome, το μεγαλύτερο κοίτασμα φυσικού αερίου στον κόσμο, το οποίο μοιράζονται το Ιράν με το Κατάρ. «Ο πρόεδρος Τραμπ μας ζήτησε να αναστείλουμε κάθε νέα επίθεση και συμμορφωνόμαστε», παραδέχτηκε ο Ισραηλινός πρωθυπουργός.
Η Μόνα Γιακουμπιάν, διευθύντρια του τομέα Μέσης Ανατολής στο CSIS, εκτιμά ότι οι ιρανικές δυνατότητες σε ό,τι αφορά τα μη επανδρωμένα αεροσκάφη θα μπορούσαν να αποδειχθούν «δύσκολο, αν όχι αδύνατο, να εξουδετερωθούν πλήρως».
Η ιρανική εξουσία μπορεί επομένως να παρατείνει αυτή την ασύμμετρη σύγκρουση, το μοντέλο πάνω στο οποίο εκπαίδευσε τις συμμαχικές ένοπλες ομάδες, Χούθι της Υεμένης, Χεζμπολάχ του Λιβάνου, ιρακινές πολιτοφυλακές, παλαιστινιακή Χαμάς. Η Τεχεράνη «φαίνεται να έχει επιλέξει μια κλιμάκωση χωρίς αυτοσυγκράτηση», εκτιμά επίσης η ειδικός. «Διάφορα σενάρια κλιμάκωσης είναι πιθανά, χωρίς να διαφαίνεται καμία οδός αποκλιμάκωσης», πρόσθεσε.