Αν η Ευρωπαϊκή Ένωση ήταν πραγματική ένωση κι όχι ένα “κλάμπ” όπου οι ισχυρές χώρες απλά καθορίζουν τις τύχες των πιο αδύναμων, η Άνγκελα Μέρκελ ίσως και να έλεγε ένα ευχαριστώ για την πραγματικά σημαντική συμβολή της Ελλάδας, στην βιομηχανία της χώρας της. Ειδικά στην πολεμική!
Το ελληνικό οπλοστάσιο έχει εδώ και πολλά χρόνια περάσει στα χέρια του Βερολίνου, κόβοντας τους “αμερικανικούς δεσμούς” δεκαετιών.
Η ναυπήγηση γερμανικών φρεγατών και υποβρυχίων, η προμήθεια γερμανικών αρμάτων μάχης, ο “εκσυγχρονισμός” παλαιών F 4, ήταν μετικά μόνο από τα πλουσιοπάροχα συμβόλαια που πήραν οι Γερμανοί από την Ελλάδα, κερδίζοντας όχι μόνο χρήμα, αλλά και χρόνο που ήταν απαραίτητος στη γερμανική αμυντική βιομηχανία για να κερδίσει κι άλλα συμβόλαια, κι άλλους πελάτες με τελευταίους τους Τούρκους στους οποίους θα φτιάξει έξι υποβρύχια.
Αν η Ελλάδα δεν είχε κάνει τις παραγγελίες τη “χρυσή” περίοδο 1996-2004, πιθανόν κάποιες γραμμές παραγωγής της γερμανικής αμυντικής βιομηχανίας να είχαν κλείσει.
Η Μέρκελ δεν πρόκειται δημοσίως να κάνει οποιαδήποτε αναφορά σε εξοπλισμούς. Αυτό έλειπε. Ωστόσο δεν πρέπει να έχουμε καμία αυταπάτη. Όπως έχει συμβεί και σε άλλες περιόδους χρεοκοπίας της χώρας, η …”σωτηρία” προβλέπει πάντα και το “χώσιμο” της χώρας σε αγορές νέων εξοπλισμών. Μας έχουν στο πρόγραμμα,μόλις …μας σταθεροποιήσουν.
Η Μέρκελ θέλει να πουλήσει στην Ελλάδα και Eurofighter αυτό δεν είναι κρυφό. Και πιθανότατα να υπάρξουν και άλλες προτάσεις. Όλα αυτά για να “χωνευτούν” από την ελληνική κοινή γώμη θα συνδεθούν πιθανότατα με την “αξιοποίηση”, “ιδιωτικοποίηση” ή όπως άλλιως ονομαστεί ελληνικών αμυντικών βιομηχανιών.
Το γεγονός ότι η Γερμανία εξακολουθεί να ενδιαφέρεται για τους ελληνικούς εξοπλισμούς αποδεικνύεται και από τον “πάγο” που μπαίνει από την ελληνική κυβέρνηση σε οποιαδήποτε άλλη εναλλακτική λύση εξοπλισμών ,όπως για παράδειγμα των αμερικανικών αρμάτων μάχης Abrams. Υπόθεση που η ελληνική κυβέρνηση ούτε που συζητά το τελευταίο διάστημα.
