Tου Γιώργου Καραϊβάζ
Το θέατρο του παραλόγου στο υπουργείο Εθνικής Άμυνας και κατ’ επέκταση στο εξακολουθητικά «διαλογιζόμενο» Δημόσιας Τάξης καλά κρατεί, αναφορικά με την παρουσία και τη διάθεση καθηκόντων ΜΑΤ στους στρατιώτες που παρακολουθούσαν την παρέλαση των στρατιωτικών τμημάτων αλλά σε διάταξη αστυνομικών διμοιριών.
Το bloko.gr ζήτησε την γνώμη αξιωματικού της Αστυνομίας αναφορικά για παράδειγμα με το ενδεχόμενο που κάποιος από τους θεατές χτυπούσε ένα στρατιώτη. Τί θα έκανε και πως θα αντιδρούσε: Η απάντηση και η τεκμηρίωση της είναι εξόχως αποκαλυπτική και συνάμα δραματικά αποκαρδιωτική για τον διοικητικό τραγέλαφο που αυτή την εποχή μετουσιώνεται στις ηγεσίες των Ενόπλων Δυνάμεων και των Σωμάτων Ασφαλείας.
«Εάν ο στρατιώτης δεχόταν επίθεση, είχε δύο νομικές επιλογές. Ή να κάτσει και να συνεχίσει να δέχεται τα χτυπήματα, ακόμα και να τραυματιστεί και στη συνέχεια να στραφεί είτε ο ίδιος όταν απολυθεί είτε οι γονείς του νομικά εναντίον του δημοσίου για έκθεση του σε κίνδυνο, είτε ν’ αντιδράσει, ν’ ανταποδώσει τα χτυπήματα και να συλληφθεί και να του αποδοθούν κατηγορίες, καθώς καμία νομική διάταξη δεν νομιμοποιεί ούτε την εκεί παρουσία του, πολύ δε περισσότερο την αντίδραση του. Συνεπώς οι επιλογές του στρατιώτη είναι ασφυκτικά περιορισμένες. Ή δαρμένος, ή κατηγορούμενος».
Σύμφωνα με τον ίδιο αξιωματικό, μέχρι σήμερα δεν υπάρχει καμία διάταξη, νόμος ή οτιδήποτε άλλο που να καθιστά νόμιμη την παρουσία του στρατού σε διαδηλώσεις, παρελάσεις ή οτιδήποτε συσχετίζεται με δημόσιες λαϊκές συναθροίσεις και μέτρα για τη δημόσια τάξη και ασφάλεια. Στο Στρατό επιμερίζονται καθήκοντα τάξης και ασφάλειας μόνο σε περιπτώσεις φυσικών και τεχνολογικών καταστροφών, σύμφωνα με το νόμο 3013 του 2002 περί πολιτικής προστασίας.
Συνεπώς, ενδιαφέρον και μάλιστα τεράστιο παρουσιάζει η έκδοση της διαταγής για το είδος και τον σκοπό της διάθεσης κατ’ αυτόν ακριβώς τον τρόπο των στρατιωτών στη διαδήλωση, καταλήγει ο αξιωματικός της Αστυνομίας. Εάν δεν υπάρχει όπως ορίζεται διαταγή, τότε αυτό σημαίνει έμμεση παραδοχή ανάθεσης σε στρατιώτες καθιηκόντων αστυνομικού χαρακτήρα και συνακόλουθα ομολογία παράνομης απόφασης της ηγεσίας τους.
