Η αναβάθμιση των 38 F-16 Block 50 της Πολεμικής Αεροπορίας από τις 341 και 347 Μοίρες «ΒΕΛΟΣ» και «ΠΕΡΣΕΑΣ» επανέρχεται με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο στο προσκήνιο, καθώς αποτελεί ένα από τα βασικά εξοπλιστικά προγράμματα που οδηγούνται προς έγκριση στην αρμόδια επιτροπή της Βουλής.

Για το Αεροπορικό Επιτελείο δεν πρόκειται για μια απλή επιλογή ενίσχυσης, αλλά για πρόγραμμα απολύτως κομβικό, το οποίο θα καθορίσει την ομογενοποίηση του στόλου των F-16 και θα διαμορφώσει τον βασικό κορμό της ελληνικής αεροπορικής ισχύος για τα επόμενα χρόνια.

Το συνολικό ύψος του προγράμματος υπολογίζεται, σύμφωνα με πληροφορίες του OnAlert, στο 1,05 δισ. ευρώ, ενώ στόχος είναι η επίσπευση της διαδικασίας ώστε τα Block 50 να ακολουθήσουν τη γραμμή των Viper και η  Πολεμική Αεροπορία έως τα τέλη της δεκαετίας να διαθέτει στη φαρέτρα της 120 «οχιές». Ήδη τότε θα έχει παραλάβει τα πρώτα F-35 και θα αποτελεί τη μοναδική αεροπορία παγκοσμίως που θα διαθέτει τον πανίσχυρο συνδυασμό F-16 Viper-Rafale και F-35 δηλαδή μαχητικά 4,5 και 5ης γενιάς.

Παρά τις φήμες που διακινήθηκαν το τελευταίο διάστημα περί ματαίωσης ή μετατόπισης του ενδιαφέροντος προς την απόκτηση πρόσθετων F-35, στο Αεροπορικό Επιτελείο η θέση δεν άλλαξε. Η αναβάθμιση των Block 50 αντιμετωπίζεται ως «must» πρόγραμμα και ως απολύτως αναγκαία συνέχεια του ήδη εξελισσόμενου προγράμματος εκσυγχρονισμού των 82 F-16 Block 52+ και Block 52+ Advanced.

Η λογική είναι ξεκάθαρη καθώς τα F-35 αποτελούν στρατηγική επιλογή άλλης κατηγορίας, όμως δεν μπορούν να υποκαταστήσουν τον αριθμητικό και επιχειρησιακό όγκο που χρειάζεται η Πολεμική Αεροπορία για αποστολές αναχαίτισης, αεροπορικής υπεροχής, κρούσης και διαρκούς επιφυλακής. Ο μαζικός πολλαπλασιαστής ισχύος παραμένει το F-16 και ακριβώς γι’ αυτό τα Block 50 δεν μπορούν να μείνουν πίσω.

Το πρόγραμμα που δεν ακυρώθηκε παρά τις πιέσεις

Η συζήτηση για τα 38 Block 50 πέρασε από πολλές φάσεις. Υπήρξαν περίοδοι κατά τις οποίες το πρόγραμμα έδειχνε να καθυστερεί, ενώ δεν έλειψαν οι εισηγήσεις και οι εκτιμήσεις ότι θα μπορούσε να αναβληθεί λόγω κόστους ή λόγω της ανάγκης να χρηματοδοτηθούν παράλληλα άλλα μείζονα προγράμματα. Ωστόσο, η Πολεμική Αεροπορία δεν εγκατέλειψε ποτέ τον βασικό της σχεδιασμό.

Αντίθετα, επέμεινε ότι τα Block 50 αποτελούν κρίσιμο κρίκο της συνολικής μαχητικής ισχύος. Δεν πρόκειται για αεροσκάφη δεύτερης γραμμής, αλλά για μαχητικά που έχουν σηκώσει διαχρονικά σημαντικό βάρος σε αποστολές επιφυλακής, αναχαίτισης και επιχειρησιακής δράσης.

Εάν αυτά τα αεροσκάφη έμεναν σε χαμηλότερο τεχνολογικό επίπεδο από τα υπόλοιπα F-16, τότε η Πολεμική Αεροπορία θα ήταν υποχρεωμένη να διαχειρίζεται στο ίδιο επιχειρησιακό περιβάλλον αεροσκάφη με διαφορετικές δυνατότητες αισθητήρων, επεξεργασίας δεδομένων και δικτυοκεντρικής συνεργασίας. Και αυτό ακριβώς ήθελε να αποφύγει το Αεροπορικό Επιτελείο. Για τον λόγο αυτό η θέση του παρέμεινε αμετακίνητη ότι το πρόγραμμα πρέπει να προχωρήσει, ανεξαρτήτως των πιέσεων ή των εναλλακτικών σεναρίων που διακινήθηκαν κατά καιρούς.

Στα 1,05 δισ. ευρώ μετά από σκληρή διαπραγμάτευση

Το ύψος του προγράμματος αποτελεί από μόνο του μια ξεχωριστή παράμετρο, καθώς η διαπραγμάτευση με την αμερικανική πλευρά ήταν ιδιαίτερα σκληρή. Η Πολεμική Αεροπορία επέμενε ότι το οικονομικό αποτύπωμα έπρεπε να συγκρατηθεί όσο το δυνατόν περισσότερο και να μην ξεφύγει σε επίπεδα που θα έθεταν σε κίνδυνο είτε την έγκρισή του είτε την ισορροπία με τα υπόλοιπα μεγάλα προγράμματα που τρέχουν ή σχεδιάζονται.

Η αρχική προσφορά των Αμερικανών άγγιξε το 1,8 δις ευρώ. Κόστος απαγορευτικό για τα δημοσιονομικά δεδομένα της χώρας αλλά και αντικειμενικά πολύ υψηλό για τον εκσυγχρονισμό 38 μαχητικών σε διαμόρφωση Viper.

Το αποτέλεσμα αυτής της προσπάθειας ήταν να διαμορφωθεί το συνολικό κόστος στα 1,05 δισ. ευρώ, ποσό που θεωρείται ότι προσεγγίζει το όριο το οποίο είχε θέσει ως βασική γραμμή το Αεροπορικό Επιτελείο. Στο παρασκήνιο των επαφών και των διαπραγματεύσεων, καθοριστικός εμφανίζεται ο ρόλος του Αρχηγού ΓΕΑ, Αντιπτεράρχου Γρηγοριάδη, ο οποίος πίεσε ώστε να υπάρξει μια συμφωνία οικονομικά ελεγχόμενη, χωρίς όμως να θυσιαστεί η ουσία της αναβάθμισης.

Η επιμονή αυτή είχε ιδιαίτερη σημασία, καθώς η Πολεμική Αεροπορία δεν επιδίωκε έναν περιορισμένο εκσυγχρονισμό, αλλά μια λύση που θα εντάσσει πραγματικά τα Block 50 στην οικογένεια των Viper. Αυτό σημαίνει ότι το τελικό πακέτο έπρεπε να έχει ουσιαστικό επιχειρησιακό αντίκρισμα και όχι απλώς να εξυπηρετεί μια λογιστική εξίσωση.

Η ανάγκη συνέχειας του προγράμματος

Στην Πολεμική Αεροπορία αποδίδεται ιδιαίτερη σημασία στο γεγονός ότι η στρατιωτική ηγεσία δεν αντιμετώπισε το πρόγραμμα ως μια γενική κατεύθυνση, αλλά ως συγκεκριμένη αποστολή με σαφές διακύβευμα. Η προσπάθεια επικεντρώθηκε στι γεγονός ότι το κόστος πρέπει να παραμείνει ελεγχόμενο, να μη χαθεί η επιχειρησιακή απαίτηση και ταυτόχρονα να διαμορφωθούν όροι που θα επιτρέψουν να συνδεθεί το πρόγραμμα πάνω στη γραμμή των ήδη εξελισσόμενων Viper.

Στην αμερικανική πλευρά ξεκαθαρίστηκε τόσο από το ΓΕΑ όσο και από το ΓΕΕΘΑ και τον Αρχηγό Στρατηγό Χούπη ότι η Ελλάδα αποτελεί τον πλέον αξιόπιστο σύμμαχο στην περιοχή, ενώ και οι ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις έχουν προχωρήσει τα τελευταία χρόνια σε συμφωνίες με τις ΗΠΑ ύψους αρκετών δις για απόκτηση οπλικών συστημάτων ακόμα και σε εποχές κρίσης, όταν ο δημοσιονομικός χώρος ήταν από εξαιρετικά περιορισμένος έως ανύπαρκτος για εξοπλισμούς.

Η μάχη δεν δόθηκε απλώς για να εγκριθεί ένα ακόμη πρόγραμμα. Η μάχη ήταν να εγκριθεί το σωστό πρόγραμμα, στη σωστή στιγμή, με όρους που να εξυπηρετούν τον ευρύτερο σχεδιασμό. Και αυτός ο σχεδιασμός δεν είναι άλλος από την πλήρη ομογενοποίηση του στόλου των F-16, έτσι ώστε οι Μοίρες να διαθέτουν κοινές δυνατότητες, κοινό επίπεδο ηλεκτρονικών συστημάτων και κοινή αντίληψη επιχειρησιακής αξιοποίησης.

Η σημασία αυτής της παραμέτρου γίνεται ακόμα μεγαλύτερη εάν ληφθεί υπόψη ότι οι αποφάσεις που λαμβάνονται τώρα θα καθορίσουν τη μορφή της Πολεμικής Αεροπορίας έως και τη δεκαετία του 2040.

Γιατί τα Block 50 είναι απολύτως απαραίτητα

Τα 38 F-16 Block 50 από τις 341 και 347 Μοίρες αποτελούν ένα ιδιαίτερα υπολογίσιμο κομμάτι της μαχητικής δύναμης της Πολεμικής Αεροπορίας. Σε ένα περιβάλλον έντασης, κάθε διαθέσιμο και αξιόμαχο αεροσκάφος μετρά. Όμως δεν μετρά μόνο ο αριθμός. Μετρά και το επίπεδο δυνατοτήτων του.

Την ώρα που ο κορμός των F-16 περνά στη νέα εποχή των Viper, αν έμεναν πίσω τα Block 50, θα δημιουργούσαν μια εσωτερική ασυμμετρία. Άλλα αεροσκάφη θα είχαν πιο προηγμένα ραντάρ, ανώτερη δικτύωση, καλύτερη σύντηξη δεδομένων και μεγαλύτερη δυνατότητα συνεργασίας με άλλες πλατφόρμες και άλλα όχι. Σε επίπεδο σχεδίασης επιχειρήσεων αυτό σημαίνει περιορισμούς και αδυναμία της Πολεμικής Αεροπορίας να αξιοποιεί με την ίδια ευελιξία το σύνολο των Μοιρών της. Σημαίνει επίσης ότι θα διατηρείται μια κατάσταση πολλών ταχυτήτων, με αυξημένο βάρος σε τεχνική υποστήριξη, εκπαίδευση και λογιστική μέριμνα. Επιπλέον, η διαφοροποίηση στην εκπαίδευση θα δημιουργούσε ιπτάμενους πολλών ταχυτήτων στα F-16, με ότι αυτό συνεπάγεται σε κέρδος χρόνου και οικονομικό κόστος.

Η αναβάθμιση των Block 50 έρχεται να κλείσει ακριβώς αυτή την απόσταση. Να δώσει στην Πολεμική Αεροπορία τη δυνατότητα να χειρίζεται πολύ μεγαλύτερο αριθμό αεροσκαφών με κοινό τεχνολογικό και επιχειρησιακό υπόβαθρο.

Ο στόχος των 120 Viper

Το μεγάλο επιχειρησιακό ζητούμενο περιγράφεται με έναν αριθμό που δεν είναι άλλος από τα 120 Viper. Αυτός είναι ο τελικός στόχος της Πολεμικής Αεροπορίας όσον αφορά τον κορμό των F-16. Μετά την αναβάθμιση των 82 Block 52+/52+ Advanced, τα 38 Block 50 έρχονται να συμπληρώσουν την εικόνα και να διαμορφώσουν μια αεροπορική δύναμη με ενιαία φιλοσοφία.

Η ομογενοποίηση αυτή έχει άμεσο επιχειρησιακό όφελος. Οι χειριστές εκπαιδεύονται σε κοινά πρότυπα. Οι τεχνικοί υποστηρίζουν παρόμοιες διαμορφώσεις. Οι Μοίρες μπορούν να ανταλλάσσουν εμπειρία, διαδικασίες και αποστολικά πρότυπα πιο εύκολα. Τα αποθέματα ανταλλακτικών και υλικών διαχειρίζονται αποτελεσματικότερα. Η ένταξη νέων όπλων και πιστοποιήσεων γίνεται με πιο ορθολογικό τρόπο.

Πάνω απ’ όλα όμως, ένας ενιαίος στόλος 121 Viper σημαίνει ότι η Πολεμική Αεροπορία αποκτά πραγματικό βάθος. Δεν θα διαθέτει απλώς λίγα αεροσκάφη κορυφαίων δυνατοτήτων, αλλά έναν μεγάλο αριθμό μαχητικών που θα μπορούν να λειτουργούν σε κοινή αεροπορική εικόνα, με κοινές δικτυοκεντρικές δυνατότητες και υψηλό βαθμό διαλειτουργικότητας.

Τι θα φέρει η διαμόρφωση Viper στα Block 50

Η μετάβαση των Block 50 στη διαμόρφωση Viper συνιστά αλλαγή επιπέδου και όχι μια τυπική βελτίωση. Το επίκεντρο βρίσκεται στο ραντάρ AESA AN/APG-83, το οποίο αποτελεί κρίσιμο πολλαπλασιαστή ισχύος για το αεροσκάφος. Το AESA δίνει καλύτερη επίγνωση κατάστασης, μεγαλύτερη ικανότητα αποκάλυψης και παρακολούθησης πολλαπλών στόχων, ισχυρότερη αντοχή σε παρεμβολές και σαφώς πιο αποτελεσματική λειτουργία σε ένα απαιτητικό ηλεκτρονικό περιβάλλον. Σε ένα θέατρο όπως το Αιγαίο, το πλεονέκτημα αυτό είναι καθοριστικό.

Παράλληλα, η αναβάθμιση αφορά τον νέο υπολογιστή αποστολής, τη συνολική ψηφιακή αρχιτεκτονική avionics, τη βελτιωμένη απεικόνιση πληροφοριών στο cockpit, αλλά και την ένταξη σε μια πολύ πιο ώριμη δικτυοκεντρική φιλοσοφία μάχης. Μέσω Link-16, τα αεροσκάφη μπορούν να ανταλλάσσουν δεδομένα σε πραγματικό χρόνο, να συμμετέχουν σε κοινή τακτική εικόνα και να συνεργάζονται αποδοτικότερα με άλλα μαχητικά, αεροσκάφη έγκαιρης προειδοποίησης, επίγεια ραντάρ και ναυτικές μονάδες.

Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι το Viper δεν είναι απλώς ένα καλύτερο F-16. Είναι ένα αεροσκάφος που μπορεί να λειτουργεί ως κόμβος μέσα σε ένα πλέγμα αισθητήρων και οπλικών συστημάτων. Και ακριβώς αυτό είναι το ζητούμενο για την Πολεμική Αεροπορία της επόμενης ημέρας.

Η πώληση των παλαιότερων ραντάρ και το οικονομικό ισοζύγιο

Ένα από τα σημεία που δίνουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον στο πρόγραμμα είναι η πρόβλεψη που αφορά τα ραντάρ και υλικά τα οποία θα αποδεσμευτούν από την αναβάθμιση. Σύμφωνα με τις πληροφορίες που έχουν δει το φως της δημοσιότητας, η αμερικανική πλευρά προβλέπεται να αγοράσει τα ραντάρ που θα αφαιρεθούν από τα F-16 Block 52 και τα F-16 Block 50 μετά την αναβάθμισή τους.

Η παράμετρος αυτή αποκτά ιδιαίτερη αξία, καθώς συνδέεται με τη γενικότερη προσπάθεια να συμπιεστεί το τελικό οικονομικό αποτύπωμα του προγράμματος. Δεν αναιρεί τη δαπάνη των 1,05 δισ. ευρώ, αλλά συνιστά στοιχείο που βελτιώνει τη συνολική εικόνα της συμφωνίας και ενισχύει το επιχείρημα ότι η Πολεμική Αεροπορία πέτυχε μια πιο ισορροπημένη διαπραγματευτική φόρμουλα.

Σε κάθε περίπτωση, το πιο σημαντικό για το Αεροπορικό Επιτελείο δεν είναι μόνο το λογιστικό όφελος, αλλά το ότι η τελική δομή του προγράμματος υπηρετεί τον στρατηγικό στόχο της ομογενοποίησης  χωρίς να αποδυναμώνεται η επιχειρησιακή ουσία του εκσυγχρονισμού και με το κόστος να διατηρείται σε αποδεκτό επίπεδο εντός σχεδιασμού.

Η συνέχεια της γραμμής Viper στην ΕΑΒ

Ένα ακόμη στοιχείο που καθιστά το πρόγραμμα must είναι ο ρόλος της ΕΑΒ. Η αναβάθμιση των 82 F-16 σε Viper έχει ήδη δημιουργήσει μια γραμμή εργασίας, μια συσσωρευμένη εμπειρία, εξειδικευμένο προσωπικό και συγκεκριμένη τεχνογνωσία. Για την Πολεμική Αεροπορία, το ιδανικό σενάριο είναι τα Block 50 να ακολουθήσουν ως φυσική συνέχεια του υφιστάμενου έργου, ώστε να μη χαθεί η δυναμική που έχει αποκτηθεί.

Εάν μεσολαβήσει μεγάλο κενό ανάμεσα στο ένα πρόγραμμα και στο άλλο, τότε το κόστος δεν θα είναι μόνο χρονικό. Θα υπάρχει κίνδυνος απώλειας ρυθμού, μετακίνησης προσωπικού, υποχώρησης της εμπειρίας που αποκτήθηκε και τελικά ακριβότερης επανεκκίνησης. Η συνέχεια της γραμμής στην ΕΑΒ δεν έχει μόνο βιομηχανική σημασία. Έχει και καθαρά επιχειρησιακή, καθώς συνδέεται με τον ρυθμό παραδόσεων και με τη δυνατότητα της Πολεμικής Αεροπορίας να αρχίσει να παραλαμβάνει εγκαίρως τα αναβαθμισμένα αεροσκάφη.

Η πίεση του χρόνου και η σημασία της Βουλής

Το πέρασμα του προγράμματος από την αρμόδια επιτροπή της Βουλής έχει βαρύτητα που ξεπερνά την τυπική θεσμική διαδικασία. Για το Αεροπορικό Επιτελείο, η κοινοβουλευτική έγκριση λειτουργεί ως πολιτικό και διαδικαστικό σήμα ότι το πρόγραμμα αποκτά πλέον σαφές πλαίσιο προώθησης. Αυτό είναι κρίσιμο σε μια περίοδο κατά την οποία τρέχουν παράλληλα πολλά μεγάλα εξοπλιστικά και κάθε καθυστέρηση μπορεί να έχει αλυσιδωτές συνέπειες.

Ο χρόνος πιέζει γιατί επιχειρησιακά τα Block 50 δεν μπορούν να παραμένουν για πολύ ακόμη εκτός της γραμμής Viper αλλά και γιατί η ΕΑΒ χρειάζεται συνέχεια στο έργο χωρίς μεγάλα κενά. Επιπλέον όσο μετατίθενται τα χρονοδιαγράμματα τόσο αυξάνεται ο κίνδυνος μεταβολών σε τιμές, πακέτα, διαθεσιμότητα υλικών και γενικότερα στους όρους ενός FMS προγράμματος. Με αυτά τα δεδομένα, το πράσινο φως από τη Βουλή αποκτά χαρακτήρα επιταχυντή. Δεν μεταφράζεται σε άμεση υλοποίηση του προγράμματος  αλλά δίνει την απαιτούμενη θεσμική ώθηση για να προχωρήσει το πρόγραμμα χωρίς νέα πισωγυρίσματα.

Τα F-35 δεν ακυρώνουν τα Block 50

Ένα από τα βασικά σημεία στα οποία επέμεινε η Πολεμική Αεροπορία είναι ότι η προοπτική των F-35 δεν αναιρεί σε καμία περίπτωση την ανάγκη για εκσυγχρονισμό των Block 50. Τα F-35 αποτελούν στρατηγική επένδυση επόμενης γενιάς, όμως θα έρθουν σε περιορισμένο αριθμό και με διαφορετική φιλοσοφία αποστολών. Η Πολεμική Αεροπορία χρειάζεται παράλληλα έναν μεγάλο αριθμό αξιόμαχων μαχητικών 4,5 γενιάς, με σύγχρονα ραντάρ, προηγμένη δικτύωση και δυνατότητα να σηκώσουν το κύριο βάρος της καθημερινής επιχειρησιακής δραστηριότητας.

Σε αυτό ακριβώς το σημείο βρίσκεται η αξία των Block 50. Με την αναβάθμιση, θα πάψουν να αποτελούν ξεπερασμένες πλατφόρμες και θα μετατραπούν σε πλήρως ενταγμένο κομμάτι του μαζικού πυλώνα ισχύος της HAF. Τα F-35 θα προσφέρουν επιπλέον δυνατότητες. Τα Viper όμως θα εξακολουθήσουν να αποτελούν τη ραχοκοκαλιά και τον κύριο όγκο μαχητικών της Πολεμικής Αεροπορίας, τα όποια μέσω του Link-16 θα δέχεται δεδομένα από τα stealth μαχητικά και θα αναλαμβάνει αποστολές είτε αναχαίτισης είτε κρούσης.

Το πραγματικό διακύβευμα για την Πολεμική Αεροπορία

Το πρόγραμμα των Block 50 δεν αφορά μόνο 38 αεροσκάφη, αλλά τη συνολική φυσιογνωμία της Πολεμικής Αεροπορίας. Αφορά το αν η χώρα θα μπορέσει να αποκτήσει έναν στόλο με ενιαία τεχνολογική βάση, ανθεκτικότητα, καλύτερη διαθεσιμότητα και ισχυρότερη δικτυοκεντρική λειτουργία. Αφορά, επίσης, το αν θα διατηρηθεί η δυναμική της ΕΑΒ και αν η ελληνική πλευρά θα εκμεταλλευτεί στο έπακρο το momentum που έχει δημιουργηθεί από το ήδη εξελισσόμενο πρόγραμμα Viper.

Γι’ αυτό και για το Αεροπορικό Επιτελείο ο εκσυγχρονισμός των 38 F-16 Block 50 δεν είναι πρόγραμμα που μπορεί να περιμένει ή να ακυρωθεί αλλά μια  κρίσιμη επένδυση αποτροπής, οικονομίας κλίμακας και επιχειρησιακής συνοχής. Με κόστος 1,05 δισ. ευρώ, με σαφή προτεραιότητα από το Αεροπορικό Επιτελείο και με κεντρικό στόχο τα 120 Viper, η αναβάθμιση των αεροσκαφών από την 341 και 347 Πολεμικές Μοίρες αποτελεί έναν από τους πιο καθοριστικούς κρίκους στη διαμόρφωση της αεροπορικής ισχύος της χώρας για τις επόμενες δεκαετίες.

The post Εκσυγχρονισμός F-16 Block 50: Το πρόγραμμα των 1,05 δισ. ευρώ που οδηγεί την Πολεμική Αεροπορία στα 120 Viper appeared first on OnAlert.

Η μεγαλύτερη εξοπλιστική δέσμη των τελευταίων δεκαετιών οδηγείται – σύμφωνα με πληροφορίες του Onalert.gr – προς έγκριση στην αρμόδια επιτροπή της Βουλής την προσεχή Δευτέρα 16 Μαρτίου, καθώς το υπουργείο Εθνικής Άμυνας προωθεί ταυτόχρονα μια σειρά από κρίσιμα προγράμματα που αφορούν και τους τρεις Κλάδους των Ενόπλων Δυνάμεων.

Στο επίκεντρο βρίσκονται πέντε μεγάλα προγράμματα:

• ο εθνικός αντιαεροπορικός θόλος ύψους 3 δισ. ευρώ
• η αναβάθμιση των 38 F-16 Block 50 της Πολεμικής Αεροπορίας
• τα έργα υποδομής για την υποδοχή των F-35 στην Ανδραβίδα
• η σύμβαση υποστήριξης για τα μεταφορικά C-27J Spartan και
• δύο συμβάσεις για τον εκσυγχρονισμό των φρεγατών ΜΕΚΟ του Πολεμικού Ναυτικού

Πρόκειται για προγράμματα που προσεγγίζουν σχεδόν τα 5 δισ. ευρώ και αφορούν την αναδιάρθρωση κρίσιμων επιχειρησιακών τομέων: την αεράμυνα, την αεροπορική ισχύ, τη στρατηγική αερομεταφορά και τη ναυτική ισχύ.

Το πακέτο αυτό αποτελεί ουσιαστικά το επόμενο μεγάλο βήμα του εξοπλιστικού σχεδιασμού μετά την ένταξη των Rafale, των φρεγατών FDI και την απόφαση για την απόκτηση των F-35.

Ο θόλος αεράμυνας των 3 δισ. ευρώ

Το μεγαλύτερο πρόγραμμα αφορά την ανάπτυξη ενός ολοκληρωμένου πολυεπίπεδου συστήματος αεράμυνας που θα καλύπτει το σύνολο της ελληνικής επικράτειας.

Στον πυρήνα του σχεδιασμού βρίσκεται η ανάπτυξη ενός δικτυοκεντρικού πλέγματος αισθητήρων, ραντάρ και συστημάτων αναχαίτισης, το οποίο θα λειτουργεί ως ενιαίο σύστημα και θα αποτελεί την άμυνα της χώρας από:

• βαλλιστικούς πυραύλους
• πυραύλους cruise
• μαχητικά
• UAV και loitering munitions
• drones χαμηλού κόστους τύπου Shahed
• επιθέσεις κορεσμού με πολλαπλά μέσα.

Ο θόλος αυτός θα βασίζεται κυρίως σε τρία ισραηλινά συστήματα:

1. Spyder
2. Barak MX
3. David’s Sling

Τα συστήματα αυτά θα λειτουργούν σε συνδυασμό με νέα ραντάρ ELM-2084 AESA, τα οποία θα αποτελούν τη βασική υποδομή έγκαιρης προειδοποίησης και εντοπισμού στόχων.

Σύμφωνα με τον σχεδιασμό που έχει αποκαλύψει το OnAlert.gr, τα συστήματα αυτά θα αποτελέσουν τη ραχοκοκαλιά της νέας ελληνικής αντιαεροπορικής ασπίδας.

Spyder: H πρώτη γραμμή άμυνας

Το σύστημα Spyder θα αποτελεί την πρώτη γραμμή άμυνας του ελληνικού θόλου.

Πρόκειται για αντιαεροπορικό σύστημα μικρής και μέσης εμβέλειας το οποίο έχει σχεδιαστεί για την αντιμετώπιση:

• UAV και drones
• αεροσκαφών
• πυραύλων cruise
• ελικοπτέρων

Το Spyder χρησιμοποιεί τους πυραύλους Python-5 και Derby, οι οποίοι έχουν αναπτυχθεί για αεροπορική χρήση αλλά έχουν προσαρμοστεί και σε επίγειες πλατφόρμες.

Το βασικό πλεονέκτημα του συστήματος είναι ο εξαιρετικά μικρός χρόνος αντίδρασης, κάτι που το καθιστά ιδανικό για την αντιμετώπιση αιφνιδιαστικών επιθέσεων από UAV ή loitering munitions.

Barak MX: Η ραχοκοκαλιά της μεσαίας άμυνας

Το δεύτερο επίπεδο του ελληνικού θόλου θα αποτελεί το σύστημα Barak MX.

Πρόκειται για ένα από τα πιο σύγχρονα αντιαεροπορικά συστήματα πολλαπλών ρόλων στον κόσμο.

Το Barak MX διαθέτει πυραύλους διαφορετικής εμβέλειας:

• Barak MR
• Barak LR
• Barak ER

Με εμβέλεια που φτάνει έως και τα 150 χιλιόμετρα, το σύστημα μπορεί να αντιμετωπίσει:

• αεροσκάφη
• UAV
• πυραύλους cruise
• κατευθυνόμενα όπλα

Το σημαντικότερο χαρακτηριστικό του Barak είναι η σπονδυλωτή αρχιτεκτονική, η οποία επιτρέπει την προσαρμογή του συστήματος σε διαφορετικά επιχειρησιακά περιβάλλοντα.

David’s Sling: Η αντιβαλλιστική ομπρέλα

Στην κορυφή της πυραμίδας θα βρίσκεται το σύστημα David’s Sling.

Το σύστημα αυτό αποτελεί την ενδιάμεση λύση μεταξύ παραδοσιακής αεράμυνας και αντιβαλλιστικής άμυνας.

Με τον αναχαιτιστή Stunner, το David’s Sling μπορεί να αντιμετωπίσει:

• βαλλιστικούς πυραύλους
• πυραύλους cruise
• προηγμένα UAV

Το σύστημα λειτουργεί με λογική hit-to-kill, δηλαδή καταστρέφει τον στόχο με άμεση πρόσκρουση χωρίς εκρηκτική κεφαλή.

Αποτελεί ένα από τα πιο προηγμένα αντιπυραυλικά συστήματα στον κόσμο και καλύπτει το κενό μεταξύ της κλασικής αεράμυνας και της καθαρής αντιβαλλιστικής άμυνας.

Τα ραντάρ ELM-2084

Κομβικό ρόλο στον ελληνικό θόλο θα έχουν τα ραντάρ ELM-2084 AESA.

Τα ραντάρ αυτά έχουν δυνατότητα:

• εντοπισμού βαλλιστικών πυραύλων
• ταυτόχρονης παρακολούθησης εκατοντάδων στόχων
• καθοδήγησης πυραύλων αναχαίτισης.

Το ίδιο ραντάρ χρησιμοποιείται ήδη από το σύστημα Iron Dome του Ισραήλ.

Το ελληνικό Command and Control

Ιδιαίτερη σημασία έχει το γεγονός ότι το σύστημα διοίκησης και ελέγχου αναμένεται να αναπτυχθεί από ελληνικές εταιρείες.

Ο στόχος είναι η δημιουργία ενός εθνικού συστήματος διαχείρισης της αεράμυνας που θα μπορεί να διασυνδέει όλα τα υφιστάμενα συστήματα των Ενόπλων Δυνάμεων.

Το σύστημα θα λειτουργεί ως κόμβος διαχείρισης δεδομένων από:

1. επίγεια ραντάρ
2. ιπτάμενα ραντάρ
3. πλοία του Πολεμικού Ναυτικού
4. αεροσκάφη της Πολεμικής Αεροπορίας
5. δορυφορικά συστήματα επιτήρησης.

Η δημιουργία ενός τέτοιου δικτύου θεωρείται κρίσιμη για την αντιμετώπιση κορεστικών επιθέσεων με UAV ή πυραύλους.

Αναβάθμιση των F-16 Block 50

Ένα ακόμη σημαντικό πρόγραμμα που οδηγείται προς έγκριση αφορά την αναβάθμιση των 38 F-16 Block 50 της Πολεμικής Αεροπορίας. Σύμφωνα με τον σχεδιασμό του Αεροπορικού Επιτελείου, το πρόγραμμα θα κοστίσει περίπου 1,1 δισ. ευρώ.

Η αναβάθμιση θα μετατρέψει τα αεροσκάφη σε διαμόρφωση Viper, ενισχύοντας σημαντικά τις δυνατότητές τους.

Το πρόγραμμα αποτελεί μέρος της ευρύτερης στρατηγικής της Πολεμικής Αεροπορίας για τη δημιουργία ενός στόλου 121 F-16 Viper, ο οποίος θα αποτελεί τη ραχοκοκαλιά της ελληνικής αεροπορικής ισχύος.

Τα Block 50 υπηρετούν στην 111 Πτέρυγα Μάχης στη Νέα Αγχίαλο και αποτελούν εδώ και χρόνια βασικό στοιχείο των αποστολών αναχαίτισης και κυρίως κρούσης.

Η αναβάθμισή τους δεν αποτελεί απλώς τεχνική παρέμβαση αλλά επανατοποθέτηση του ρόλου τους στο σύγχρονο επιχειρησιακό περιβάλλον.

Τι θα περιλαμβάνει η αναβάθμιση

Η αναβάθμιση θα περιλαμβάνει:

• ραντάρ AN/APG-83 AESA
• νέο mission computer
• σύγχρονα datalinks
• δυνατότητα χρήσης σύγχρονων όπλων ακριβείας.

Το αποτέλεσμα θα είναι η πλήρης διαλειτουργικότητα με τα Rafale και τα μελλοντικά F-35.

Ο στόχος των 200 μαχητικών

Η αναβάθμιση των Block 50 αποτελεί μέρος του συνολικού σχεδιασμού της Πολεμικής Αεροπορίας.

Σύμφωνα με τον σχεδιασμό του Αεροπορικού Επιτελείου, ο στόλος των μαχητικών θα διαμορφωθεί σταδιακά σε περίπου 200 αεροσκάφη.

Ο πυρήνας θα αποτελείται από:

• 121 F-16 Viper
• 24 Rafale
• 20 + 20 F-35

Ο συνδυασμός αυτός θα μετατρέψει την Πολεμική Αεροπορία μια από τις ισχυρότερες αεροπορικές δυνάμεις στην Ευρώπη.

Τα έργα για τα F-35 στην Ανδραβίδα

Ένα ακόμη σημαντικό πρόγραμμα αφορά τις υποδομές για τα F-35.

Η 117 Πτέρυγα Μάχης στην Ανδραβίδα θα αποτελέσει τη βάση των νέων μαχητικών πέμπτης γενιάς.

Το κόστος των έργων εκτιμάται περίπου στα 290 εκατομμύρια ευρώ.

Οι εργασίες περιλαμβάνουν:

• νέες εγκαταστάσεις συντήρησης
• shelters υψηλής προστασίας
• υποδομές ασφαλείας
• συστήματα κυβερνοασφάλειας
• εγκαταστάσεις υποστήριξης stealth αεροσκαφών.

Τα F-35 απαιτούν υποδομές υψηλής τεχνολογίας, καθώς μεγάλο μέρος των δεδομένων τους διαχειρίζεται μέσω δικτυοκεντρικών συστημάτων.

Η Ανδραβίδα μετασχηματίζεται σε κόμβο αεροπορικής ισχύος

Η επιλογή της Ανδραβίδας δεν είναι τυχαία.

Η βάση φιλοξενεί ήδη:

• το Κέντρο Αεροπορικής Τακτικής
• την άσκηση ΗΝΙΟΧΟΣ
• υποδομές εκπαίδευσης προηγμένων αποστολών.

Με την ένταξη των F-35 η Ανδραβίδα θα εξελιχθεί σε έναν από τους σημαντικότερους αεροπορικούς κόμβους της Νοτιοανατολικής Ευρώπης.

Η σύμβαση FOS για τα C-27 Spartan

Στη Βουλή οδηγείται και η σύμβαση υποστήριξης για τα μεταφορικά C-27J Spartan. Το κόστος της πενταετούς σύμβασης ανέρχεται σε περίπου 241 εκατομμύρια ευρώ.  Στόχος είναι η βελτίωση των διαθεσιμοτήτων των αεροσκαφών.

Τα C-27 αποτελούν κρίσιμο μέσο για:

• μεταφορά προσωπικού
• μεταφορά υλικών
• αεροδιακομιδές
• επιχειρήσεις ειδικών δυνάμεων.

Η έλλειψη ανταλλακτικών τα προηγούμενα χρόνια είχε μειώσει σημαντικά τις διαθεσιμότητες, ενώ η νέα σύμβαση στοχεύει στην πλήρη επαναφορά του στόλου.

Πέρα όμως από τη σύμβαση υποστήριξης (FOS) το πρόγραμμα για τα μεταφορικά C-27J Spartan της Πολεμικής Αεροπορίας περιλαμβάνει και σημαντικές παρεμβάσεις εκσυγχρονισμού των αεροσκαφών. Σύμφωνα με τον σχεδιασμό που έχει αποκαλύψει το OnAlert, η νέα συμφωνία δεν περιορίζεται μόνο στην προμήθεια ανταλλακτικών και στην τεχνική υποστήριξη, αλλά προβλέπει και εργασίες αναβάθμισης σε κρίσιμα υποσυστήματα των αεροσκαφών, με στόχο την αύξηση της διαθεσιμότητας και τη διατήρηση του στόλου σε πλήρη επιχειρησιακή κατάσταση για τα επόμενα χρόνια.

Οι παρεμβάσεις θα αφορούν κυρίως τα avionics, τα συστήματα αποστολής, την αναβάθμιση λογισμικού και την υποστήριξη των κινητήρων Rolls-Royce AE2100, ενώ προβλέπεται και η ενσωμάτωση νέων δυνατοτήτων που θα επιτρέπουν στα αεροσκάφη να ανταποκρίνονται στις σύγχρονες επιχειρησιακές απαιτήσεις της Πολεμικής Αεροπορίας.

Στόχος είναι τα C-27 να μπορούν να εκτελούν με μεγαλύτερη αξιοπιστία ένα ευρύ φάσμα αποστολών, όπως:

• μεταφορά προσωπικού και υλικών,
• επιχειρήσεις ειδικών δυνάμεων,
• αεροδιακομιδές, αποστολές έρευνας και διάσωσης αλλά και
• υποστήριξη αποστολών ανθρωπιστικής βοήθειας.

Παράλληλα, με τον εκσυγχρονισμό και τη νέα σύμβαση υποστήριξης επιδιώκεται η δραστική αύξηση των διαθεσιμοτήτων του στόλου, ο οποίος τα προηγούμενα χρόνια αντιμετώπισε σημαντικές δυσκολίες λόγω έλλειψης ανταλλακτικών και καθυστερήσεων στην τεχνική υποστήριξη.

Με την ενεργοποίηση της νέας συμφωνίας η Πολεμική Αεροπορία φιλοδοξεί να επαναφέρει σταδιακά το σύνολο των αεροσκαφών σε πλήρη επιχειρησιακή κατάσταση, ενισχύοντας έτσι σημαντικά τις δυνατότητες στρατηγικής και τακτικής αερομεταφοράς των ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων.

Οι δύο συμβάσεις για τον εκσυγχρονισμό των ΜΕΚΟ

Παράλληλα, στη Βουλή οδηγούνται και δύο συμβάσεις για τον εκσυγχρονισμό των φρεγατών ΜΕΚΟ 200HN του Πολεμικού Ναυτικού.

Πρόκειται για ένα πρόγραμμα το οποίο θεωρείται απολύτως κρίσιμο για τη διατήρηση της επιχειρησιακής ισχύος του Στόλου έως και τη δεκαετία του 2040, καθώς οι τέσσερις φρεγάτες της κλάσης αποτελούν εδώ και περισσότερα από τριάντα χρόνια τη ραχοκοκαλιά των μονάδων επιφανείας του Πολεμικού Ναυτικού.

Οι φρεγάτες ΥΔΡΑ, ΣΠΕΤΣΑΙ, ΨΑΡΑ και ΣΑΛΑΜΙΣ, που εντάχθηκαν σε υπηρεσία μεταξύ 1992 και 1998, έχουν συμμετάσχει σε δεκάδες επιχειρήσεις και αποστολές στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο. Ωστόσο, η τεχνολογική εξέλιξη των τελευταίων δεκαετιών καθιστά απαραίτητο τον εκσυγχρονισμό των συστημάτων τους ώστε να μπορούν να ανταποκριθούν στις σύγχρονες απειλές.

Για τον λόγο αυτό το πρόγραμμα εκσυγχρονισμού έχει διαχωριστεί σε επιμέρους συμβάσεις, ώστε να επιταχυνθούν οι διαδικασίες και να ξεκινήσει άμεσα η υλοποίησή του.

Οι δύο πρώτες συμβάσεις που οδηγούνται προς έγκριση στη Βουλή αποτελούν ουσιαστικά το πρώτο μεγάλο βήμα για την έναρξη του προγράμματος.

Η σύμβαση για τα ηλεκτρονικά και το σύστημα μάχης

Η πρώτη σύμβαση αφορά το πακέτο των ηλεκτρονικών συστημάτων και κυρίως το νέο Combat Management System των φρεγατών.

Κεντρικό ρόλο έχει η Thales Nederland, η οποία αναλαμβάνει την εγκατάσταση του σύγχρονου συστήματος μάχης TACTICOS, ενός από τα πιο διαδεδομένα και αξιόπιστα συστήματα διαχείρισης μάχης παγκοσμίως.

Το TACTICOS χρησιμοποιείται ήδη σε δεκάδες πολεμικά πλοία σε όλο τον κόσμο και προσφέρει τη δυνατότητα ολοκληρωμένης διαχείρισης αισθητήρων και οπλικών συστημάτων σε ένα πλήρως ψηφιακό περιβάλλον.

Με την εγκατάστασή του οι ελληνικές ΜΕΚΟ θα αποκτήσουν ένα ενιαίο κέντρο επιχειρήσεων το οποίο θα επιτρέπει την ταυτόχρονη παρακολούθηση πολλαπλών στόχων και τη διαχείριση διαφορετικών τύπων απειλών.

Το σημαντικότερο όμως στοιχείο του νέου συστήματος είναι η δυνατότητα πλήρους δικτυοκεντρικής λειτουργίας.

Οι φρεγάτες θα μπορούν να ανταλλάσσουν δεδομένα σε πραγματικό χρόνο με:

• άλλες μονάδες του στόλου
• μαχητικά αεροσκάφη της Πολεμικής Αεροπορίας
• ελικόπτερα ναυτικής συνεργασίας
• ιπτάμενα ραντάρ
• επίγεια κέντρα διοίκησης.

Με τον τρόπο αυτό οι ΜΕΚΟ θα ενταχθούν πλήρως στο σύγχρονο δικτυοκεντρικό επιχειρησιακό περιβάλλον των ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων.

Ο ρόλος της ελληνικής SSMART

Στο πρόγραμμα αναβάθμισης σημαντικό ρόλο έχει και η ελληνική εταιρεία SSMART, η οποία είναι πιστοποιημένος συνεργάτης της Thales.

Η SSMART αναλαμβάνει την εγκατάσταση και ολοκλήρωση των νέων συστημάτων πάνω στα πλοία, λειτουργώντας ως integrator των ηλεκτρονικών που θα προμηθεύσει η Thales.

Η συμμετοχή της ελληνικής εταιρείας στο πρόγραμμα θεωρείται ιδιαίτερα σημαντική, καθώς ενισχύει την εγχώρια αμυντική βιομηχανία και δημιουργεί τεχνογνωσία στον τομέα της ολοκλήρωσης ναυτικών συστημάτων.

Στο σχήμα υλοποίησης του προγράμματος συμμετέχει επίσης η ελληνική εταιρεία HYDRUS Engineering, η οποία θα συνδράμει στις εργασίες εγκατάστασης και πιστοποίησης των νέων συστημάτων.

Η εμπλοκή ελληνικών εταιρειών στο πρόγραμμα αποτελεί πάγια απαίτηση του Πολεμικού Ναυτικού, το οποίο επιδιώκει τη μέγιστη δυνατή συμμετοχή της εγχώριας βιομηχανίας σε μεγάλα εξοπλιστικά έργα.

Οι αναβαθμίσεις στα συστήματα των φρεγατών

Ο εκσυγχρονισμός των ΜΕΚΟ θα περιλαμβάνει σημαντικές παρεμβάσεις στα ηλεκτρονικά και στα οπλικά συστήματα των πλοίων.

Μεταξύ άλλων προβλέπεται:

Νέο σύστημα μάχης TACTICOS

Το νέο CMS θα επιτρέψει την ολοκληρωμένη διαχείριση αισθητήρων και όπλων και θα αντικαταστήσει τα παλαιότερα συστήματα που βρίσκονται σήμερα σε υπηρεσία.

Αναβάθμιση αισθητήρων

Οι φρεγάτες θα αποκτήσουν βελτιωμένες δυνατότητες εντοπισμού στόχων τόσο στον αέρα όσο και στη θάλασσα.

Νέα συστήματα ηλεκτρονικού πολέμου

Η ενίσχυση των δυνατοτήτων ηλεκτρονικού πολέμου θεωρείται ιδιαίτερα κρίσιμη για την αντιμετώπιση σύγχρονων απειλών όπως:

• drones
• πυραύλους cruise
• επιθέσεις κορεσμού

Βελτιωμένη αντιαεροπορική άμυνα

Οι φρεγάτες θα συνεχίσουν να χρησιμοποιούν τους πυραύλους ESSM, ενώ η αναβάθμιση θα επιτρέψει την πλήρη αξιοποίηση των νεότερων εκδόσεων του πυραύλου.

Οι παρεμβάσεις θα περιλαμβάνουν:

• νέα ηλεκτρονικά συστήματα
• αναβάθμιση αισθητήρων
• νέο σύστημα μάχης
• εκσυγχρονισμό ραντάρ
• αναβάθμιση συστημάτων αυτοπροστασίας.

Οι τέσσερις φρεγάτες ΜΕΚΟ αποτελούν σήμερα έναν από τους βασικούς πυλώνες του στόλου. Το επόμενο διάστημα αναμένεται να εγκριθεί υπογραφεί μια ακόμα μεγάλη σύμβαση που αφορά τις εργασίες που θα πραγματοποιηθούν για τις φρεγάτες στο Ναυπηγείο Σκαραμαγκά

Ένα νέο δόγμα άμυνας

Τα προγράμματα που οδηγούνται προς έγκριση δεν αποτελούν απλώς εξοπλιστικές κινήσεις.

Αποτελούν μέρος ενός νέου δόγματος άμυνας που βασίζεται σε:

• δικτυοκεντρικές επιχειρήσεις
• πολυεπίπεδη αεράμυνα
• αεροπορική υπεροχή
• ισχυρό Στόλο επιφανείας.

Η φιλοσοφία αυτή αντανακλά την ανάγκη αντιμετώπισης ενός περιβάλλοντος όπου οι απειλές εξελίσσονται με μεγάλη ταχύτητα.

Η ανάπτυξη UAV, drones και πυραύλων μεγάλου βεληνεκούς έχει αλλάξει δραστικά τη μορφή του πολέμου.

Το μεγαλύτερο εξοπλιστικό άλμα τις τελευταίες δεκαετίες

Με συνολικό κόστος που πλησιάζει 5 δισ. ευρώ, τα προγράμματα αυτά αποτελούν ένα από τα μεγαλύτερα εξοπλιστικά πακέτα της τελευταίας εικοσαετίας.

Σε συνδυασμό μεταξύ άλλων με:

• τα Rafale
• τις φρεγάτες FDI
• τα F-35
• τους πολλαπλούς εκτοξευτές PULS
• τα ελικόπτερα Romeo
• τα ελικόπτερα Black Hawk
• τα Spike Nlos
• την αναβάθμιση των Apache A
• την απόκτηση drones και loitering munition

διαμορφώνουν ένα νέο επιχειρησιακό περιβάλλον και εκτινάσσουν κατακόρυφα την ισχύ των Ενόπλων Δυνάμεων.

The post Αποκλειστικό: Εξοπλιστική «καταιγίδα» στη Βουλή – Θόλος αεράμυνας, αναβάθμιση F-16 Block 50, έργα για F-35, εκσυγχρονισμός ΜΕΚΟ και FOS για C-27 appeared first on OnAlert.

Ιπτάμενο αντικείμενο, πιθανότατα UAV, εντοπίστηκε από τα ραντάρ λίγο πριν τις 10 το πρωί κοντά στον εναέριο χώρο της Κύπρου. Η κατεύθυνσή του ήταν από τον Λίβανο προς την μεγαλόνησο.

Σήμανε συναγερμός και κάποια πολιτικά αεροσκάφη που εκείνη την ώρα ήταν στον αέρα συνέχισαν τις πτήσεις τους, κάποιες δεν αναχώρησαν κατά την προγραμματισμένη ώρα, ενώ τουλάχιστον μία αναγκάστηκε να επιστρέψει από τη Λάρνακα στην Αθήνα.

Απογειώθηκαν αμέσως από την βάση της Πάφου τα δύο ελληνικά F-16 Viper που βρίσκοντας σε άμεση ετοιμότητα. Όμως  όταν έφτασαν στο σημείο επαφής δεν εντόπισαν το UAV. Παρ’ όλα αυτά, συνέχισαν επί μία και πλέον ώρα την επιτήρηση εντός του FIR Λευκωσίας, πριν επιστρέψουν στην βάση της Πάφου.

Νέος συναγερμός για πιθανό ύποπτο αντικείμενο- Απογειώθηκαν τα ελληνικά f-16 pic.twitter.com/fkme86Aop4

— Sigmalive (@Sigmalivecom) March 4, 2026

Εντοπίστηκε πιθανό ύποπτο αντικείμενο, στον εναέριο χώρο πλησίον του Λιβάνου. Για προληπτικούς λόγους λήφθηκαν όλα τα ενδεδειγμένα μέτρα από τις αρμόδιες αρχές για τη διερεύνηση και, εφόσον απαιτηθεί, την αντιμετώπιση του περιστατικού.
Για το αποτέλεσμα θα ακολουθήσει νεότερη…

— Λετυμπιώτης Κων/νος (@letymbiotis) March 4, 2026

The post Ύποπτο UAV κοντά στον εναέριο χώρο της Κύπρου – Απογειώθηκαν τα ελληνικά F-16 Viper από την Πάφο appeared first on OnAlert.

Η εικόνα που διαμορφώνεται στην Ανατολική Μεσόγειο δεν αφήνει περιθώρια για εφησυχασμό. Η Κύπρος βρίσκεται σε μια γεωγραφία όπου η απειλή μπορεί να έρθει σε κύματα, με φθηνά drones τύπου Shahed-136, με UAV μεγαλύτερων δυνατοτήτων, με cruise που πετούν χαμηλά πάνω από θάλασσα και ξηρά, ακόμη και με βαλλιστικά μέσα που, σε ένα ευρύτερο περιφερειακό σενάριο, συνδυάζονται πάνω σε μια λογική κορεσμού της άμυνας.

Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, η απόφαση για αποστολή της φρεγάτας FDI «ΚΙΜΩΝ», της φρεγάτας «ΨΑΡΑ» – με το ελληνικό, battle proven σύστημα αντι-drone «ΚΕΝΤΑΥΡΟΣ» – και μαχητικών F-16 Viper, έχει βαρύ επιχειρησιακό και πολιτικό αποτύπωμα.

Δεν πρόκειται απλώς για μια κίνηση συμβολισμού αλλά για ενεργοποίηση στην πράξη του ενιαίου αμυντικού δόγματος με την Κύπρο. Ο συνδυασμός που αναπτύσσεται – δύο φρεγάτες και αεροπορική δύναμη Viper και μεταφορικό C-130 με προσωπικό υποστήριξης – δημιουργεί ένα πλέγμα έγκαιρης προειδοποίησης, επιτήρησης, ηλεκτρονικών αντίμετρων και δυνατοτήτων αναχαίτισης.

Έναν πρακτικό «θόλο», όχι ως ένα ενιαίο σύστημα τύπου επίγειας αεράμυνας, αλλά ως συνδυασμό αισθητήρων και όπλων που μπορούν να λειτουργήσουν συμπληρωματικά, να κερδίσουν χρόνο, να μειώσουν την αποτελεσματικότητα του κορεσμού και να αυξήσουν δραστικά το κόστος του επιτιθέμενου.

Το σενάριο απειλής: από τα Shahed μέχρι τους βαλλιστικούς

Η απειλή για την Κύπρο, με όρους μαζικότητας και κόστους, είναι τα drones κατηγορίας Shahed-136. Πρόκειται για φθηνά όπλα, σχεδιασμένα για επιθέσεις κορεσμού, με στόχο να πιέσουν την άμυνα και να την αναγκάσουν είτε να καταναλώσει ακριβούς αντιαεροπορικούς πυραύλους είτε να αφήσει κενά στην κάλυψη.

Σε τέτοιου τύπου απειλές, το κλειδί δεν είναι μόνο η κατάρριψη. Είναι να μειωθεί η πιθανότητα επιτυχίας, να διασπαστεί ο σχηματισμός και να «τυφλωθούν» τα drones, ώστε να πέσουν πριν φτάσουν στο στόχο ή να χάσουν την ακρίβειά τους.

Τα βαλλιστικά είναι μια διαφορετική κατηγορία. Η αναχαίτισή τους απαιτεί εξειδικευμένη αντιβαλλιστική αρχιτεκτονική (BMD) και αντίστοιχα βλήματα. Κυρίως όμως απαιτεί έγκαιρο εντοπισμό.

Η φρεγάτα «ΚΙΜΩΝ»: Το πανίσχυρο SEA FIRE και η άμυνα περιοχής

Η FDI «ΚΙΜΩΝ» είναι η ισχυρή πλατφόρμα του πακέτου, γιατί προσφέρει αυτό που λείπει από πολλά σενάρια άμυνας στην Ανατολική Μεσόγειο και δεν είναι άλλο από την άμυνα περιοχής στη θάλασσα, με αισθητήρα υψηλών επιδόσεων και δυνατότητα εμπλοκής σε αποστάσεις που επιτρέπουν προστασία όχι μόνο του ίδιου του πλοίου, αλλά και ευρύτερης περιοχής και παραπλεόντων μονάδων.

Ο πυρήνας είναι ο συνδυασμός ραντάρ Sea Fire και πυραύλων Aster 30. Το Sea Fire, ενσωματώνει τέσσερις σταθερούς πίνακες AESA για κάλυψη 360°, συνεχή επιτήρηση χωρίς τυφλά σημεία και δυνατότητα ταυτόχρονης παρακολούθησης μεγάλου αριθμού στόχων. Στο ραντάρ αποδίδεται ικανότητα αποκάλυψης στόχων σε πολύ μεγάλες αποστάσεις, με αναφορά ακόμη και άνω των 500 χλμ  ως προς την επιτήρηση/εικόνα, στοιχείο που – ανεξάρτητα από τις επιμέρους παραμέτρους (ύψη, RCS, περιβάλλον) – δείχνει τη φιλοσοφία και δίνει το πλεονέκτημα του έγκαιρου εντοπισμού.

Στην πράξη, η «ΚΙΜΩΝ» πάνω από την Κύπρο προσφέρει τρία καθοριστικά πλεονεκτήματα:

– Χρόνο αντίδρασης. Επιτρέπει έγκαιρη αποκάλυψη, αναγνώριση του «μοτίβου» μιας επίθεσης και αποφυγή σπασμωδικών αντιδράσεων.

– Επιλογές εμπλοκής. Η ύπαρξη αντιαεροπορικών βλημάτων άμυνας περιοχής επιτρέπει έγκαιρες εμπλοκές μακριά από κρίσιμες υποδομές και καλύτερη διαχείριση πυρομαχικών, ειδικά σε σενάρια κορεσμού.

– Ρόλο κόμβου. Η φρεγάτα λειτουργεί ως κόμβος στο τακτικό δίκτυο καθώς συλλέγει, συνθέτει και διανέμει εικόνα. Σε περιβάλλον κορεσμού, η «ποιότητα» της εικόνας καθαρή ταυτοποίηση, διαβάθμιση απειλής και σταθερή ιχνηλάτηση είναι καθοριστική.

Η «ΨΑΡΑ» με τον «ΚΕΝΤΑΥΡΟ»: όταν το anti-drone γίνεται όπλο πρώτης γραμμής

Η δεύτερη μονάδα επιφανείας, τύπου ΜΕΚΟ 200HN, εισφέρει έναν ιδιαίτερα κρίσιμο ρόλο. Την αντιμετώπιση της μαζικής απειλής από drones με το ελληνικής σχεδίασης σύστημα αντι-UAV «ΚΕΝΤΑΥΡΟΣ».

Η φιλοσοφία του στηρίζεται σε soft kill και αφορά εντοπισμό/παρακολούθηση και εξουδετέρωση χωρίς χρήση βλημάτων, με αξιοποίηση λειτουργιών ηλεκτρονικού πολέμου και παρεμβολών που μπορούν να αποσταθεροποιήσουν ή να αποπροσανατολίσουν τα drones.

Αυτό είναι κομβικό απέναντι σε Shahed-136, καθώς αλλάζει την οικονομία της μάχης. Επιτρέπει αντιμετώπιση πολλαπλών απειλών χωρίς εξάρτηση αποκλειστικά από ακριβούς πυραύλους. Παράλληλα, η ίδια η πλατφόρμα διαθέτει ισχυρή εγγύς προστασία και αντιαεροπορική διάταξη: δύο CIWS Phalanx, VLS Mk 48 mod 2 (16 κελιά για Sea Sparrow/ESSM ανά διαμόρφωση), αντίμετρα SRBOC και συνολικά το πακέτο αισθητήρων/διευθυντών βολής της κλάσης.

Η πρακτική συνέπεια είναι άμυνα δύο επιπέδων. Soft kill για το μαζικό drone threat και hard kill εγγύς προστασίας για ό,τι περάσει ή για απειλές που δεν επηρεάζονται από παρεμβολές.

Τα F-16 Viper: τέσσερα μαχητικά ως «κινητή αντιαεροπορική ζώνη»

Το αεροπορικό σκέλος, με τέσσερα αναβαθμισμένα F-16V – δύο από 340 Μοίρα «Αλεπού» και δύο από 343 Μοίρα «Αστέρι» -, μετατρέπει την άμυνα από στατική σε κινητή. Ο εκσυγχρονισμός Viper στηρίζεται σε τρεις κρίσιμους πυλώνες:

• Ραντάρ AESA APG-83 (SABR). Το AESA προσφέρει ταχύτερη σάρωση, αυξημένη αντοχή σε ηλεκτρονικά αντίμετρα, δυνατότητα παρακολούθησης περισσότερων στόχων και πιο καθαρή εικόνα σε σύνθετο περιβάλλον.
• Δικτύωση και διαμοιρασμός εικόνας. Σε συνδυασμό με ναυτικούς αισθητήρες υψηλών επιδόσεων, τα Viper μπορούν να λειτουργήσουν ως αεροπορικός βραχίονας μιας ενιαίας εικόνας: να λάβουν έγκαιρη προειδοποίηση/κατεύθυνση, να αναπτυχθούν σε CAP και να κλείσουν «τρύπες» κάλυψης.
• BVR οπλισμός με AMRAAM. Ο AMRAAM παραμένει βασικό όπλο beyond-visual-range για αναχαίτιση. Σε επιχειρησιακό επίπεδο, τα Viper αποτελούν γραμμή εμπλοκής απέναντι σε εναέρια μέσα (UAV/MALE, UCAV) και ιδιαίτερα απέναντι σε cruise και βαλλιστικούς , όπου η ταχύτητα αντίδρασης και η σωστή καθοδήγηση είναι κρίσιμες.

Τα μαχητικά δεν αποτελούν το βέλτιστο μέσο για την οικονομική αντιμετώπιση κάθε Shahed σε μαζικές επιθέσεις. Η κύρια αξία τους είναι η ταχύτητα, η ακτίνα δράσης και η δυνατότητα να αλλάζουν σημείο εμπλοκής, αναλαμβάνοντας τις απειλές υψηλότερης προτεραιότητας.

Ο «θόλος» ως συνδυασμός ρόλων: αισθητήρες, soft kill, hard kill αναχαίτιση

Ο ελληνικός «θόλος» πάνω από την Κύπρο συγκροτείται ως κατανομή ρόλων:

• Η «ΚΙΜΩΝ» παρέχει ευρεία επιτήρηση, έγκαιρη προειδοποίηση, σταθερή εικόνα και άμυνα περιοχής με Aster 30.
• Η «ΨΑΡΑ» λειτουργεί ως «ομπρέλα απέναντι στα drones» με τον «ΚΕΝΤΑΥΡΟ», μειώνοντας την πίεση στους αντιαεροπορικούς πυραύλους, ενώ διατηρεί ισχυρή εγγύς προστασία (Phalanx/VLS/αντίμετρα).
• Τα τέσσερα Viper αποτελούν κινητή ζώνη αναχαίτισης, με AESA ραντάρ και BVR οπλισμό, ικανά να διακόπτουν το σχέδιο του αντιπάλου πριν αυτό φτάσει σε αποστάσεις προσβολής κρίσιμων στόχων.

Η συνέργεια προκύπτει όταν τα μέσα  δρουν ενιαία. Παρέχουν κοινή αεροπορική εικόνα, σαφείς κανόνες εμπλοκής, ιεράρχηση στόχων, σωστή διαχείριση ηλεκτρονικού φάσματος για αποφυγή αλληλοπαρεμβολών και αποφυγή σπατάλης πυρομαχικών σε δολώματα.

Το C-130 και το αθέατο μισό της αποστολής: υποστήριξη, διαθεσιμότητες, ρυθμός επιχειρήσεων

Η αποτελεσματικότητα μιας τέτοιας αποστολής δεν κρίνεται μόνο από τα οπλικά συστήματα αλλά και από τον ρυθμό επιχειρήσεων. Ανταλλακτικά, τεχνικοί, ειδικά εργαλεία, υποστήριξη οπλισμού, επικοινωνίες και διαδικασίες ταχείας επαναφοράς διαθεσιμότητας.

Το C-130 με προσωπικό υποστήριξης λειτουργεί ως γέφυρα, ώστε η αεροπορική παρουσία να διαθέτει αντοχή στον χρόνο, να μπορεί να διατηρεί υψηλή διαθεσιμότητα και να προσαρμόζει φόρτους ανάλογα με την εξέλιξη της απειλής.

Μπορούν να «σταματήσουν κάθε απειλή»;

Ο στόχος ενός τέτοιου πακέτου είναι:

1. να μειώσει δραστικά την πιθανότητα επιτυχίας επίθεσης κορεσμού με drones,

2. να αυξήσει την ακτίνα έγκαιρης προειδοποίησης και να αποτρέψει αιφνιδιασμό,

3. να δημιουργήσει επιλογές αναχαίτισης απέναντι σε cruise/UAV με κινητά μέσα,

4. να ενισχύσει την αποτροπή, καθώς ο αντίπαλος καλείται να αντιμετωπίσει συνδυασμό άμυνας περιοχής, ηλεκτρονικού πολέμου και αεροπορικής ισχύος.

Το στρατηγικό μήνυμα της Αθήνας

Το κρίσιμο μήνυμα δεν είναι ο αριθμός των μέσων, αλλά ο τρόπος χρήσης τους. Σε ένα περιβάλλον όπου τα drones είναι φθηνά, η απάντηση δεν μπορεί να στηρίζεται μόνο σε ακριβές αναχαιτίσεις. Απαιτείται soft kill, δικτύωση, αισθητήρες μεγάλης εμβέλειας, αεροπορική ευελιξία και ικανότητα διαχείρισης κορεσμού χωρίς εξάντληση επιλογών.

Η συγκεκριμένη ανάπτυξη συνδυάζει δύο σχολές άμυνας σε ενιαίο αποτέλεσμα.Άμυνα περιοχής υψηλής τεχνολογίας από την FDI και οικονομικά βιώσιμη αντιμετώπιση του drone threat με ελληνικό σύστημα, με τα Viper να λειτουργούν ως κινητή γραμμή αναχαίτισης.

Έτσι ο «θόλος» πάνω από την Κύπρο δεν παραμένει στατικός, αλλά μετακινείται, προσαρμόζεται και κλείνει διαδρόμους απειλής πριν αυτοί εξελιχθούν σε άμεσο κίνδυνο.

The post Ελληνικός θόλος πάνω από την Κύπρο: Πώς οι δύο φρεγάτες και τα τέσσερα Viper αναλαμβάνουν την αποτροπή [vid] appeared first on OnAlert.

Η αναβάθμιση των 38 F-16 Block 50 της Πολεμικής Αεροπορίας σε διαμόρφωση Viper παραμένει στο προσκήνιο ως πρόγραμμα πρώτης γραμμής, με σαφή κατεύθυνση να προχωρήσει χωρίς περαιτέρω καθυστερήσεις.

Παρά τα όσα διακινούνται κατά καιρούς περί ακύρωσης ή περί αντικατάστασης του προγράμματος από εναλλακτικό σενάριο αγοράς επιπλέον F-35, οι τελευταίες πληροφορίες του OnAlert.gr συγκλίνουν στο γεγονός ότι τα Block 50 χαρακτηρίζονται ως κορυφαία προτεραιότητα και η αναβάθμισή τους αντιμετωπίζεται ως κρίσιμος κρίκος για την ομοιογένεια του στόλου, τη διατήρηση υψηλών διαθεσιμοτήτων  αλλά και για τη συνέχεια της γραμμής Viper στην ΕΑΒ.

Το σημαντικότερο στοιχείο των τελευταίων ημερών αφορά την ίδια τη διαδικασία που πρέπει να «ξεκλειδώσει» το επόμενο βήμα.

Σύμφωνα με πληροφορίες, προκειμένου να προχωρήσει η αποστολή LOA, ώστε να παραληφθεί το LOR και να αποκτήσει θεσμικό και διαπραγματευτικό βάρος το αίτημα της ελληνικής πλευράς, έχει ζητηθεί από την αμερικανική κυβέρνηση επίσημο έγγραφο πρότασης, με ακριβή στοιχεία διαμόρφωσης, τιμές, χρονοδιάγραμμα, πακέτα υποστήριξης και τις τεχνικές παραμέτρους που θα καθορίσουν τον τελικό σχεδιασμό.

Το έγγραφο αναμένεται να περάσει στο υπουργείο Εθνικής Άμυνας μέσω του αρμόδιου γραφείου της πρεσβείας των ΗΠΑ στην Αθήνα. Μέχρι σήμερα, στα χέρια του Επιτελείου υπάρχει μόνο ένα ανεπίσημο draft, το οποίο δεν αρκεί για να «τρέξουν» με ασφαλή τρόπο τα βήματα που ακολουθούν, ούτε για να κλείσουν εκκρεμότητες που επηρεάζουν κόστος και χρόνο.

Η «γραμμή» είναι ξεκάθαρη: το πρόγραμμα προχωρά – έχει ενταχθεί στο ΜΠΑΕ

Η κοινή απόφαση της Στρατιωτικής Ηγεσίας κινείται σε σαφή άξονα, με στόχο το πρόγραμμα να προχωρήσει, αφού άλλωστε έχει ήδη ενταχθεί στο ΜΠΑΕ. Αυτό από μόνο του ανεβάζει την υποχρέωση υλοποίησης σε επίπεδο στρατηγικού προγραμματισμού, καθώς δεν μιλάμε για πρόθεση, αλλά για έναν σχεδιασμό που έχει καταγραφεί ως προτεραιότητα με συγκεκριμένη λογική συνέχειας και επιχειρησιακής αναγκαιότητας.

Η συζήτηση περί ακύρωσης δεν είναι καινούργια. Επανέρχεται, όμως, κάθε φορά που το οικονομικό περιβάλλον πιέζει ή όταν ανοίγουν παράλληλα μεγάλα προγράμματα, όπως η υποστήριξη υφιστάμενων μέσων, οι ανάγκες σε όπλα και ανταλλακτικά, οι υποδομές για νέες πλατφόρμες και φυσικά η προοπτική των F-35.

Ωστόσο, η ουσία είναι διαφορετική, καθώς το F-35 αποτελεί στρατηγική επιλογή επόμενης γενιάς, αλλά δεν μπορεί να καλύψει από μόνο του το «βάθος» αριθμών και την αντοχή εξόδων που απαιτείται σε ένα περιβάλλον υψηλής έντασης. Αυτός ακριβώς είναι ο λόγος που το F-16 Viper παραμένει ο μαζικός πολλαπλασιαστής ισχύος και η αναβάθμιση των Block 50 κρίνεται απαραίτητη για να μην δημιουργηθεί στόλος πολλών ταχυτήτων.

Πίεση χρόνου για υλοποίηση του προγράμματος

Η πίεση χρόνου είναι μετρήσιμο επιχειρησιακό και οικονομικό δεδομένο. Κάθε καθυστέρηση αυξάνει τρία παράλληλα ρίσκα:

• Επιχειρησιακό ρίσκο: Τα 38 Block 50 αποτελούν υπολογίσιμο κομμάτι της μαχητικής ισχύος. Αν μείνουν τεχνολογικά πίσω την ώρα που ο κορμός των F-16 περνά σε ανώτερο επίπεδο αισθητήρων και δικτύωσης, το Επιτελείο θα κληθεί να διαχειριστεί έναν στόλο με διαφορετικές δυνατότητες και διαφορετικούς κανόνες στην ίδια αεροπορική εικόνα. Σε κρίση, αυτό μεταφράζεται σε περιορισμούς, όχι σε ευελιξία.
• Βιομηχανικό ρίσκο: Η ΕΑΒ έχει επενδύσει χρόνο, εκπαίδευση και πιστοποιήσεις, έχει αποκτήσει εμπειρία σε ένα πρόγραμμα υψηλής τεχνολογικής απαίτησης και έχει σταδιακά βελτιώσει ρυθμούς. Ένα μεγάλο «κενό» μετά το πρόγραμμα των 83 Block 52+/52M δεν σημαίνει απλώς παύση αλλά απώλεια ρυθμού, μετακίνηση εξειδικευμένου προσωπικού, διάβρωση τεχνογνωσίας και τελικά μεγαλύτερο κόστος επανεκκίνησης.
• Οικονομικό και διαπραγματευτικό ρίσκο: Η καθυστέρηση αυξάνει την πιθανότητα αλλαγών σε τιμές, διαθεσιμότητα υλικών, απαιτήσεις, ακόμη και στη «σειρά προτεραιότητας» που δίνει η αμερικανική πλευρά σε FMS προγράμματα. Το «παράθυρο» σταθερότητας δεν είναι απεριόριστο, αφού όσο περνά ο χρόνος, αυξάνεται ο κίνδυνος δυσμενέστερων οικονομικών δεδομένων.

Λαμβάνοντας υπόψη όλες αυτές τις παραμέτρους, η απαίτηση για επίσημο έγγραφο πρότασης αποκτά ιδιαίτερη σημασία. Στόχος είναι να περάσει η διαδικασία από το στάδιο των ανεπίσημων συζητήσεων και αλληλογραφίας σε θεσμικό πλαίσιο που επιτρέπει δεσμευτικό σχεδιασμό, σαφή χρονοδιάγραμμα και κλείσιμο των τεχνικών λεπτομερειών που καθορίζουν τελικά το κόστος.

Από τα 83 στα 121 Viper: ο στόχος της ομοιογένειας

Ο στρατηγικός στόχος περιγράφεται καθαρά ως η δημιουργία ενιαίου κορμού 121 F-16 σε διαμόρφωση Viper. Η ομοιογένεια αποτελεί επιχειρησιακό όφελος πρώτης γραμμής.

Ένας ομοιογενής κορμός σημαίνει:

• κοινές διαδικασίες εκπαίδευσης και αξιοποίησης
• κοινά πακέτα ανταλλακτικών και υποστήριξης, άρα καλύτερη προβλεψιμότητα κόστους
• κοινή δικτύωση και ανταλλαγή δεδομένων
• κοινή φιλοσοφία αποστολών, από αναχαίτιση μέχρι κρούση και ναυτική συνεργασία
• μεγαλύτερη ευελιξία στη διάθεση Μοιρών χωρίς περιορισμούς στη διαμόρφωση.

Σε μια αεροπορική αναμέτρηση όπου το αποτέλεσμα κρίνεται από την ποιότητα της πληροφορίας, την ταχύτητα απόφασης και τη συνεργασία πλατφορμών, η δυνατότητα διάθεσης μεγάλου αριθμού αεροσκαφών στο ίδιο επίπεδο αισθητήρων και δικτυοκεντρικής λειτουργίας δεν αποτελεί πολυτέλεια, αλλά ζητούμενο και  προϋπόθεση αποτροπής.

Ο ρόλος της ΕΑΒ ως κέντρο βάρους

Το πιο κρίσιμο στοιχείο στον σχεδιασμό είναι να αντιμετωπιστούν τα Block 50 όχι ως νέο πρόγραμμα από μηδενική βάση, αλλά ως φυσική συνέχεια της γραμμής Viper που έχει ωριμάσει στην ΕΑΒ. Το πρόγραμμα των 83 Block 52+/52+ ADV έχει ήδη διανύσει τη φάση όπου η γραμμή οργανώνεται και περνά σε στάδιο παραγωγικής ωριμότητας. Αυτό είναι ένα κεφάλαιο που πρέπει να αξιοποιηθεί, όχι να χαθεί.

Η ΕΑΒ έχει περάσει από δυσκολίες, τεχνικά εμπόδια και περιόδους χαμηλότερου ρυθμού. Παρά τα προβλήματα, η εικόνα έχει βελτιωθεί, το πρόγραμμα παράγει αποτέλεσμα και η εμπειρία έχει συσσωρευτεί.

Αν ο σχεδιασμός των Block 50 υλοποιηθεί χρονικά αμέσως μετά, η χώρα και η εθνική αμυντική βιομηχανία κερδίζει:

• διατήρηση τεχνογνωσίας και ανθρώπινου δυναμικού
• σταθερή ροή εργασιών και βελτίωση ρυθμών
• ομαλή μετάβαση χωρίς απώλεια παραγωγικής δυναμικής
• καλύτερη συνολική διαχείριση ανταλλακτικών, δοκιμών και πιστοποιήσεων

Αντίθετα, ένα μεγάλο κενό δεν δημιουργεί απλώς καθυστέρηση στην παράδοση των αναβαθμισμένων αεροσκαφών. Δημιουργεί δομικό πρόβλημα επανεκκίνησης, επανεκπαίδευσης, επαναφοράς πιστοποιήσεων στην πράξη, ανάκτησης ρυθμού, και τελικά μεγαλύτερο κόστος.

Κομβική η τήρηση της επίσημης διαδικασίας

Το αίτημα για επίσημο έγγραφο πρότασης δεν είναι γραφειοκρατική λεπτομέρεια, αλλά το σημείο που μετατρέπει μια συζήτηση σε πρόγραμμα με μετρήσιμα δεδομένα. Με ένα ανεπίσημο draft μπορούν να γίνουν εκτιμήσεις. Με ένα επίσημο πακέτο πρότασης μπορούν να ληφθούν αποφάσεις που «κλειδώνουν» χρονοδιάγραμμα, διαμόρφωση, υποστήριξη και συνολικό κόστος.

Σε πρακτικό επίπεδο, το επίσημο έγγραφο δίνει:

• σαφή τεχνική διαμόρφωση
• αναλυτική κοστολόγηση ανά κατηγορία χρονοδιάγραμμα ροής υλικών και παραδόσεων
• πλαίσιο FMS που μειώνει αβεβαιότητες και αποτρέπει αιφνιδιασμούς
• βάση για θεσμικές εγκρίσεις και για το πέρασμα από την αρμόδια επιτροπή της Βουλής

Αυτός είναι ο λόγος που η ελληνική πλευρά επιδιώκει να φύγει άμεσα από την «γκρίζα» ζώνη της ανεπίσημης πληροφόρησης και να αποκτήσει στα χέρια της ένα επίσημο κείμενο που θα λειτουργήσει ως σημείο αναφοράς σε όλα τα επόμενα στάδια.

Τι προσφέρει το Viper στην πράξη: αισθητήρες, επεξεργασία, δικτύωση

Η αναβάθμιση σε Viper αποτελεί αλλαγή επιπέδου στον τρόπο που το αεροσκάφος βλέπει, επεξεργάζεται και εμπλέκει στόχους.

• Ραντάρ AESA AN/APG-83 (SABR):

Καλύτερη επίγνωση, ταυτόχρονη παρακολούθηση και εμπλοκή πολλαπλών στόχων, ισχυρότερη αντοχή σε παρεμβολές, βελτιωμένες δυνατότητες χαρτογράφησης και στοχοποίησης σε ξηρά και θάλασσα. Σε ένα περιβάλλον όπως το Αιγαίο, με σύνθετο γεωγραφικό ανάγλυφο και αυξημένη ηλεκτρονική δραστηριότητα, το AESA λειτουργεί ως προϋπόθεση επιβίωσης και αποτελεσματικότητας.

• Νέος υπολογιστής αποστολής και ψηφιακή αρχιτεκτονική avionics:

Η επεξεργασία δεδομένων και η σύντηξη πληροφοριών ανεβάζουν δραματικά την ποιότητα της τακτικής εικόνας. Ο χειριστής έχει καλύτερη εικόνα, πιο γρήγορη απόφαση και πιο καθαρή διαχείριση όπλων και αυτοπροστασίας.

• Link-16 και δικτυοκεντρική λειτουργία:

Το Viper λειτουργεί ως κόμβος σε ένα πλέγμα πλατφορμών. Ανταλλάσσει δεδομένα, μοιράζεται εικόνα, συνεργάζεται καλύτερα με Rafale, μελλοντικά F-35, αλλά και με ναυτικές και επίγειες μονάδες. Η μάχη πλέον δεν κρίνεται μόνο από το «ποιος βλέπει πρώτος», αλλά από το ποιος μπορεί να αξιοποιήσει καλύτερα τη συλλογική εικόνα.

• Συστήματα ασφάλειας πτήσης (όπως AGCAS/PARS):

Σε απαιτητικά προφίλ και χαμηλά ύψη, τα συστήματα αυτά έχουν απτό αποτύπωμα σε ανθρώπινες ζωές, διαθεσιμότητες και διατήρηση μέσων.

• Cockpit, εργονομία και μείωση φόρτου:

Η καλύτερη απεικόνιση και διαχείριση πληροφοριών επιτρέπουν ταχύτερη αντίδραση, ειδικά σε περιβάλλον όπου τα δευτερόλεπτα κάνουν τη διαφορά.

Τα Block 50 και το επιχειρησιακό «κλείσιμο της απόστασης»

Τα 38 F-16  Block 50 δεν αποτελούν μαχητικά «δεύτερης γραμμής». Έχουν σηκώσει μεγάλο βάρος σε αποστολές και αναχαιτίσεις. Όμως, όσο αυξάνεται ο αριθμός των Viper, η τεχνολογική απόσταση μεγαλώνει και αυτό δημιουργεί περιορισμούς στη συνολική διαχείριση στόλου.

Η αναβάθμιση εξαλείφει τη διαφορά δυνατοτήτων, επιτρέποντας στο Επιτελείο να διαθέτει περισσότερες Μοίρες με κοινά εργαλεία και κοινή επιχειρησιακή «γλώσσα». Σε περίοδο έντασης, αυτό μεταφράζεται σε:

• μεγαλύτερη αντοχή και σταθερότητα στην παραγωγή εξόδων
• μεγαλύτερη ευελιξία κατανομής δυνάμεων
• λιγότερους περιορισμούς που επιβάλλουν οι διαφορετικές διαμορφώσεις

Η «φαρέτρα»: χωρίς όπλα, καμία αναβάθμιση δεν αποδίδει πλήρως

Κανένα Viper δεν αξιοποιείται στο μέγιστο χωρίς αντίστοιχη μέριμνα σε οπλισμό, πιστοποιήσεις και υποστήριξη. Η Πολεμική Αεροπορία δεν επιδιώκει απλώς καλύτερα ηλεκτρονικά. Επιδιώκει επιχειρησιακό αποτέλεσμα: δυνατότητες αέρος-αέρος που εκμεταλλεύονται το AESA, όπλα ακριβείας για κρούση ημέρα-νύχτα, ναυτική κρούση και επιχειρήσεις σε περιβάλλον υψηλής απειλής.

Ο ομοιογενής κορμός διευκολύνει κοινές τακτικές, κοινή υποστήριξη και καλύτερη αξιοποίηση αποθεμάτων, άρα αυξάνει διαθεσιμότητες και μειώνει «τριβές» που δημιουργεί ένας στόλος διαφορετικών εκδόσεων. Το πρόγραμμα των Block 50 έχει βρεθεί στο παρελθόν στο επίκεντρο προβληματισμού για το κόστος και τις απαιτήσεις. Είναι λογικό: όταν τρέχουν παράλληλα μεγάλες δαπάνες, κάθε ευρώ πρέπει να αποδίδει καθαρή επιχειρησιακή αξία.

Ωστόσο, η αξιολόγηση δεν μπορεί να περιοριστεί σε μια στατική ανάγνωση κόστους «ανά αεροσκάφος». Το πραγματικό μέτρο είναι ο κύκλος ζωής. Ένας ομοιογενής στόλος 121 F-16 Viper σημαίνει:

• λιγότερες διαφορετικές γραμμές ανταλλακτικών
• απλοποιημένη τεχνική υποστήριξη
• καλύτερη αξιοποίηση ανθρώπινου δυναμικού
• σταθερότερο επιχειρησιακό αποτύπωμα για δεκαετίες

Με άλλα λόγια, η αναβάθμιση δεν είναι μόνο δαπάνη. Είναι εργαλείο που μπορεί να μειώσει δομικά το κόστος λειτουργίας μεγάλου μέρους του στόλου, ενώ παράλληλα αυξάνει την επιχειρησιακή αξία σε συνθήκες πραγματικής πίεσης.

Η μεγάλη εικόνα: 200 μαχητικά αιχμής και «βάθος» αποτροπής

Η αναβάθμιση των Block 50 εντάσσεται στη μεγάλη εικόνα ενός στόλου περίπου 200 μαχητικών υψηλών δυνατοτήτων. Τα Viper αποτελούν τον μαζικό πυλώνα, τα Rafale προσθέτουν κρίσιμες δυνατότητες σε συγκεκριμένα προφίλ αποστολών και η προοπτική των F-35 ανεβάζει το επίπεδο σε επιβιωσιμότητα, αισθητήρες και αποστολές διείσδυσης.

Σε αυτό το πλέγμα, τα 38 Block 50 είναι «κλειδί» γιατί αυξάνουν τον αριθμό των κορυφαίων F-16 σε μέγεθος που προσφέρει πραγματική επιχειρησιακή αντοχή, όχι μόνο ποιοτικό πλεονέκτημα σε περιορισμένο αριθμό αεροσκαφών.

Το επόμενο βήμα: Βουλή, θεσμικό πράσινο φως και «κλείδωμα» διαδικασιών

Το Αεροπορικό Επιτελείο πιέζει ώστε το πρόγραμμα να περάσει από την αρμόδια επιτροπή της Βουλής, όχι ως τυπική πράξη, αλλά ως θεσμικό «πράσινο φως» που επιταχύνει βήματα τα οποία δεν αντέχουν άλλο χρόνο. Η κοινοβουλευτική έγκριση λειτουργεί ως καταλύτης, καθώς ξεκαθαρίζει το πλαίσιο, δίνει πολιτική κάλυψη και επιτρέπει να προχωρήσουν οι διαδικασίες FMS με σαφή προγραμματισμό.

Το διακύβευμα για την Πολεμική Αεροπορία δεν είναι απλώς η υλοποίηση ενός ακόμη προγράμματος. Είναι η υλοποίηση στη σωστή στιγμή και με τέτοιο ρυθμό, ώστε να προστατευθεί η επιχειρησιακή ομοιογένεια και να διατηρηθεί η βιομηχανική δυναμική στην ΕΑΒ.

Αν ο σχεδιασμός προχωρήσει χωρίς νέες παύσεις, το κέρδος είναι πολλαπλό:

• 121 F-16 Viper ως ενιαίος κορμός υψηλών δυνατοτήτων
• συνέχεια στη γραμμή αναβάθμισης και διατήρηση τεχνογνωσίας στην ΕΑΒ
• υψηλότερες διαθεσιμότητες και απλούστερη υποστήριξη
• μεγαλύτερη αποτρεπτική αντοχή σε περίοδο που η τεχνολογία και οι εξελίξεις δεν συγχωρούν καθυστερήσεις.

Εν γένει η αναβάθμιση των 38 F-16 Block 50 δεν είναι μια παράλληλη επιλογή που μπορεί να μετακινηθεί. Είναι πρόγραμμα που πρέπει να τρέξει με συνέπεια, γιατί αφορά ταυτόχρονα την ισχύ των Μοιρών, την οικονομία κλίμακας υποστήριξης και τη διατήρηση μιας εθνικής βιομηχανικής δυνατότητας που χτίστηκε με κόπο

The post F-16 Block 50: Αμετάκλητη η απόφαση για Viper – Το επίσημο έγγραφο από τις ΗΠΑ και το στοίχημα της συνέχειας στην ΕΑΒ appeared first on OnAlert.

Στην Τανάγρα, εκεί όπου «τρέχει» το μεγαλύτερο και τεχνικά πιο απαιτητικό πρόγραμμα εκσυγχρονισμού της Πολεμικής Αεροπορίας, η εικόνα έχει αλλάξει οριστικά. Όχι μόνο επειδή οι γραμμές της ΕΑΒ έχουν αποκτήσει έναν σταθερό ρυθμό παραγωγής που πριν από λίγα χρόνια έμοιαζε δύσκολος, αλλά –κυρίως– επειδή το F-16 Viper δεν αντιμετωπίζεται πλέον ως «νέο αεροπλάνο που έρχεται».

Αντιμετωπίζεται ως η ραχοκοκαλιά της αεροπορικής ισχύος, πάνω στην οποία «κουμπώνουν» τα επιχειρησιακά σχέδια, οι νέες τακτικές και η δικτυοκεντρική φιλοσοφία που απαιτούν οι σύγχρονες αποστολές στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο.

Το 2025 καταγράφηκε ως χρονιά-τομή. Σύμφωνα με τον προγραμματισμό που έχει ήδη υλοποιηθεί, 18 μαχητικά F-16 αναβαθμισμένα σε διαμόρφωση Viper παραδόθηκαν από την ΕΑΒ στις Πολεμικές Μοίρες μέσα στο έτος, επιβεβαιώνοντας ότι οι «παιδικές ασθένειες» της εκκίνησης αποτελούν παρελθόν. Στο Αεροπορικό Επιτελείο η ικανοποίηση δεν συνδέεται μόνο με τον αριθμό, αλλά με την ποιότητα του ρυθμού καθώς οι παραδόσεις αποκτούν προβλεψιμότητα, επιτρέποντας καλύτερο σχεδιασμό εκπαίδευσης, καλύτερη κατανομή αεροσκαφών και κυρίως πιο γρήγορη επιχειρησιακή αφομοίωση.

Η επίσημη «σφραγίδα» ότι το πρόγραμμα πέρασε σε φάση σταθερής απόδοσης ήρθε το φθινόπωρο, όταν παραδόθηκε το 42ο F-16V, γεγονός που χαρακτηρίστηκε ως «μέσον της διαδρομής» για το πρόγραμμα. Από εκεί και πέρα, ο στόχος για κλείσιμο του 2025 με 46 Viper θεωρήθηκε ρεαλιστικός και συμβατός με έναν ρυθμό που εφόσον διατηρηθεί κρατά ανοιχτό ακόμη και το ενδεχόμενο ολοκλήρωσης νωρίτερα από το αρχικό ορόσημο.

Αυτή ακριβώς είναι η «μεγάλη εικόνα» με την οποία ξεκινά το 2026. Η Πολεμική Αεροπορία δεν καταγράφει πλέον μόνο παραδόσεις, αλλά ωριμότητα και ενσωμάτωση. Μετρά το πόσο γρήγορα τα Viper περνούν από το στάδιο του «delivery» στο στάδιο της πλήρους αξιοποίησης σε πραγματικές επιχειρησιακές συνθήκες.

«Afterburning» ρυθμός στην Τανάγρα

Η ΕΑΒ λειτουργεί σαν «καρδιά» ενός προγράμματος που έχει εθνικό αποτύπωμα και δεν αφορά μόνο την απόκτηση δυνατοτήτων, αλλά και την ικανότητα της χώρας να υλοποιεί σύνθετα έργα υψηλής τεχνολογίας εντός Ελλάδας. Η συνεργασία με τη Lockheed Martin, η συσσώρευση τεχνογνωσίας, η τυποποίηση διαδικασιών και ο καλύτερος έλεγχος ποιότητας, οδήγησαν στην υλοποίηση του στόχου καθώς το πρόγραμμα αρχικά κινδύνευε με εκτροχιασμό.

Το αποτέλεσμα αποτυπώνεται με αριθμούς, αλλά δεν εξηγείται μόνο με αριθμούς. Η σταθερή ροή παραδόσεων επιτρέπει:

• να οργανώνεται η απόσυρση αεροσκαφών για αναβάθμιση χωρίς να δημιουργούνται επιχειρησιακά κενά,
• να σχεδιάζεται η εκπαίδευση χειριστών και τεχνικών σε κύματα,
• να διατηρείται η επιφυλακή και η καθημερινή επιτήρηση του Αιγαίου χωρίς κενά σε διαθεσιμότητες,
• να προσαρμόζονται σταδιακά τα επιχειρησιακά δόγματα πάνω στις νέες δυνατότητες.

Το 2025, με το πρόγραμμα να περνά στην ώριμη φάση του, η Πολεμική Αεροπορία άρχισε να αντιμετωπίζει το Viper όχι ως «αναβαθμισμένο Block 52», αλλά ως νέο μαχητικό με κύρια χαρακτηριστικά το διαφορετικό ραντάρ, τη διαφορετική διαχείριση πληροφορίας, τη διαφορετική λογική στοχοποίησης και την διαφορετική συνεργασία μέσα στο δίκτυο.

Το 2026 διατηρεί την ταχύτητα και έρχεται η σειρά του Άραξου

Το κρίσιμο για τη νέα χρονιά δεν είναι απλώς ότι αναμένεται να διατηρηθεί ο υψηλός ρυθμός παραδόσεων. Είναι ότι αλλάζει ο χάρτης των Πολεμικών Μοιρών που μπαίνουν στο παιχνίδι της μετάβασης. Με βάση τον σχεδιασμό που έχει αναπτυχθεί, το επόμενο στοίχημα αφορά τις Μοίρες στην 116 Πτέρυγα Μάχης-335 «ΤΙΓΡΗΣ» και 336 «ΟΛΥΜΠΟΣ», οι οποίες έως σήμερα επιχειρούν με F-16 Block 52+ Advanced και περνούν σταδιακά στη «γενιά» των Viper.

Ο Άραξος άλλωστε είναι κόμβος αποστολών που εκτείνονται από το Ιόνιο και τη δυτική Ελλάδα μέχρι την κεντρική Μεσόγειο, ενώ παραδοσιακά στηρίζει και ένα μεγάλο κομμάτι της καθημερινής επιχειρησιακής δραστηριότητας. Η είσοδος της 116 ΠΜ στην εποχή Viper Άραξος στη «σειρά» των Viper είναι το ζητούμενο  του 2026 με τη μετάβαση να γίνεται «εν κινήσει», με παράλληλη διατήρηση της ετοιμότητας. Οι παραδόσεις του 2026 θα λειτουργήσουν ως «γέφυρα» για να διαμορφωθεί μια ακόμη πιο ομοιογενής δύναμη, να αυξηθεί το ποσοστό των αεροσκαφών με AESA ραντάρ και να διευρυνθεί η βάση των πληρωμάτων που έχουν πλήρη εξοικείωση με τις Viper διαδικασίες.

Η επιχειρησιακή αφομοίωση σε στάδιο υψηλής ωρίμανσης

Η Πολεμική Αεροπορία έχει περάσει σε στάδιο υψηλής ωρίμανσης ως προς την αφομοίωση των Viper στα επιχειρησιακά της σχέδια. Είναι μια αλυσίδα αλλαγών που ξεκινά από το κόκπιτ και καταλήγει στο πώς «σχεδιάζεται» μια αποστολή, καθώς αλλάζει ο τρόπος με τον οποίο ο χειριστής «βλέπει» τον χώρο μάχης. Το APG-83 AESA, σε συνδυασμό με την αναβαθμισμένη υπολογιστική ισχύ και την αρχιτεκτονική αποστολής, δημιουργεί ένα περιβάλλον όπου η πληροφορία γρήγορα και σε μεγάλο εύρος.

Σημαντικό είναι πλέον το πώς «μοιράζεται» η πληροφορία. Η λογική του Link-16 και η σύνδεση με το ευρύτερο επιχειρησιακό δίκτυο μετατρέπουν τα Viper σε πραγματικούς κόμβους. Δεν είναι απλώς αεροσκάφη που λαμβάνουν δεδομένα αλλά μαχητικά που τροφοδοτούν το δίκτυο με εικόνα και στοχοποιήσεις. Αυτή η αλλαγή είναι καθοριστική για αποστολές επιτήρησης, αναχαίτισης, αλλά και για πιο σύνθετες επιχειρήσεις πολλαπλών πακέτων.

Επιπλέον, αλλάζουν οι διαδικασίες «ταχείας λήψης απόφασης». Η καλύτερη εικόνα μεταφράζεται σε  πιο γρήγορη σύνθεση δεδομένων  ενώ όταν ο φόρτος εργασίας μειώνεται  λόγω του νέου cockpit και της καλύτερης εργονομίας εξοικονομείται πολύτιμος χρόνος. Κάθε Πολεμική Μοίρα που περνά σε Viper δεν αλλάζει μόνο αεροσκάφος. Αλλάζει τρόπο εκπαίδευσης, τρόπο briefing/debriefing, τρόπο που «γράφονται» οι τακτικές οδηγίες, τρόπο που αξιολογούνται οι αποστολές. Η ένταξη των νέων δυνατοτήτων δημιουργεί νέο κύκλο TTPs (Tactics, Techniques and Procedures).

Το Viper ως πολλαπλασιαστής ισχύος

Το F-16 Viper δεν είναι απλώς μια αναβάθμιση ηλεκτρονικών. Είναι ένα μαχητικό που επιτρέπει στην Πολεμική Αεροπορία να σχεδιάζει επιχειρήσεις με διαφορετική γεωμετρία.

Σε αποστολές αεράμυνας, ο συνδυασμός αισθητήρων και δικτύου σημαίνει ότι οι αναχαιτίσεις μπορούν να γίνουν με καλύτερη προειδοποίηση, με καλύτερη κατανομή στόχων, με μεγαλύτερη εμπιστοσύνη στην εικόνα. Σε ένα περιβάλλον όπως το Αιγαίο, όπου οι χρόνοι είναι μικροί και οι αποστάσεις συχνά «συμπιέζονται», αυτή η βελτίωση δεν είναι θεωρητική αλλά καθαρά επιχειρησιακή.

Σε αποστολές κρούσης, η υψηλής ανάλυσης χαρτογράφηση, η ικανότητα ακριβούς στοχοποίησης και ο καλύτερος συγχρονισμός με άλλα μέσα δημιουργούν προϋποθέσεις για επιθετικές επιχειρήσεις με χαμηλότερο ρίσκο, ειδικά όταν η στοχοποίηση μπορεί να γίνει «συνδυαστικά» από αισθητήρες του ίδιου αεροσκάφους, από άλλες πλατφόρμες, ή από το δίκτυο).

Viper – Rafale – F-35: αρχιτεκτονική ισχύος

Η μετάβαση στα Viper δεν είναι μεμονωμένο πρόγραμμα. Είναι ένα ακόμα βήμα μιας ευρύτερης αρχιτεκτονικής ισχύος.

Τα Rafale φέρνουν δυνατότητες αεροπορικής υπεροχής και κρούσης με διαφορετική φιλοσοφία.

Τα μελλοντικά F-35 φέρνουν ικανότητα χαμηλής παρατηρησιμότητας και προηγμένη συλλογή/σύνθεση δεδομένων.

Τα Viper βρίσκονται ανάμεσα, καθώς είναι ο μαζικός, σύγχρονος κορμός που μπορεί να στηρίξει επιχειρήσεις μεγάλης κλίμακας και να λειτουργήσει ως «workhorse» πρώτης γραμμής.

Η βιομηχανική διάσταση του προγράμματος Viper

Υπάρχει, όμως, και η βιομηχανική διάσταση. Όσο το πρόγραμμα σταθεροποιείται, τόσο η ΕΑΒ αποκτά μια πραγματική δυνατότητα ικανότητας σε έργο υψηλής τεχνολογίας, με διεθνή πρότυπα και αυστηρές διαδικασίες. Και αυτό έχει αξία όχι μόνο για το ίδιο το πρόγραμμα, αλλά και για το τι μπορεί να ακολουθήσει.

Στο κάδρο βρίσκεται ήδη και το επόμενο μεγάλο βήμα που αφορά την αναβάθμιση και των F-16 Block 50 σε Viper, ώστε να δημιουργηθεί ακόμη μεγαλύτερη ομοιογένεια στόλου.

The post Viper: Η χρονιά που «κλείδωσε» ο ρυθμός – 18 παραδόσεις το 2025, ίδια ταχύτητα και το 2026 με σειρά για τον Άραξο appeared first on OnAlert.

Η συντριβή του μαχητικού F-16 που έγινε την περασμένη Τρίτη έχει οξύνει τη συζήτηση σχετικά με το κατά πόσον οι αναβαθμίσεις και οι αγορές νέων όπλων μπορούν ρεαλιστικά να συμβαδίσουν με την αυξανόμενη φθορά, τους περιορισμούς συντήρησης και τον ταχύ εκσυγχρονισμό των δυνάμεων της Κίνας, σύμφωνα με αναλυτές.

Το περιστατικό αφορούσε ένα μονοθέσιο μαχητικό F-16V (αριθμός ουράς 6700) Block20 από τη βάση Χουαλιέν στην ανατολική Ταϊβάν, το οποίο εξαφανίστηκε κατά τη διάρκεια μιας νυχτερινής εκπαιδευτικής πτήσης ρουτίνας πάνω από τα ύδατα ανοιχτά της Χουαλιέν. Ο πιλότος του, Σμηναγός Χσιν Πο-γι, πρόλαβε να κάνει χρήση του εκτινασσόμενου καθίσματος και διεσώθη λίγο αργότερα.

Η Πολεμική Αεροπορία της Ταϊβάν (ROCAF) ανέφερε ότι ο Χσιν ανέφερε δυσλειτουργία του αρθρωτού υπολογιστή αποστολής (modular mission computer – MMC) του αεροσκάφους κατά τη διάρκεια της πτήσης, χωρίς να διευκρινίσει ποια συστήματα επηρεάστηκαν.

Ήταν η δεύτερη απώλεια ενός F-16V από τότε που η πρώτη μοίρα τέθηκε σε υπηρεσία τον Νοέμβριο του 2021. Η αναβάθμιση 141 αεροσκαφών ολοκληρώθηκε το 2023.

Η απώλεια αυτή έχει εντείνει τα ερωτήματα σχετικά με το κατά πόσον οι πολύπλοκες δυσλειτουργίες των ηλεκτρονικών συστημάτων αεροσκαφών -ιδίως κατά τη διάρκεια νυχτερινών πτήσεων ή σε συνθήκες συννεφιάς- μπορούν να οδηγήσουν τους πιλότους σε αποπροσανατολισμό, και κατά πόσον η Ταϊβάν έχει κινηθεί αρκετά γρήγορα ώστε να θέσει σε λειτουργία συστήματα ασφαλείας στον αναβαθμισμένο στόλο της.

Το σύστημα Auto-GCAS

Ο υπουργός Άμυνας της Ταϊβάν, Γουέλινγκτον Κου Λι-χσιούνγκ, δήλωσε την Πέμπτη ότι οι έλεγχοι έδειξαν ότι το αεροσκάφος δεν είχε παρουσιάσει καμία δυσλειτουργία στο MMC τους τελευταίους τρεις μήνες και θεωρούνταν λειτουργικό.

Υποστήριξε ότι το MMC είχε αναβαθμιστεί αυτόν τον μήνα και λειτουργούσε σε σταθερή κατάσταση, απορρίπτοντας τους ισχυρισμούς των μέσων ενημέρωσης ότι το σύστημα ήταν «υπερφορτωμένο».

Ο Κου δήλωσε ότι το σύστημα αυτόματης αποφυγής πρόσκρουσης στο έδαφος (Automatic Ground Collision Avoidance System / Auto-GCAS) αντιμετώπιζε «τεχνικές προκλήσεις» στα Block 20.

Εξήγησε ότι τα νεοαποκτηθέντα αεροσκάφη F-16 «Viper» Block 70 της Ταϊβάν χρησιμοποιούσαν ψηφιακά συστήματα ελέγχου πτήσης, ενώ ο αναβαθμισμένος στόλος Block 20 διατήρησε αναλογικά συστήματα ελέγχου πτήσης και ότι το Auto-GCAS που αναπτύχθηκε από την Lockheed Martin σχεδιάστηκε για ψηφιακές αρχιτεκτονικές.

Ο Κου δήλωσε ότι το υπουργείο Άμυνας της Ταϊβάν είχε υπογράψει σύμβαση με την Lockheed Martin το 2020, η οποία απαιτούσε τροποποιήσεις για να καταστεί δυνατή μια υβριδική ψηφιοαναλογική λύση, μια διαδικασία που διήρκεσε περισσότερο από το αναμενόμενο.

«Οι δοκιμές φαίνεται τώρα να προχωρούν ομαλά», είπε, προσθέτοντας ότι η αεροπορία του νησιού αναμένεται να αρχίσει να παραλαμβάνει το σύστημα μέχρι το τέλος του τρέχοντος έτους, με την εγκατάσταση σε ολόκληρο τον στόλο να έχει προγραμματιστεί να ολοκληρωθεί πριν από το τέλος του επόμενου έτους.

Υψηλές επιχειρησιακές απαιτήσεις

Οι πολιτικοί της αντιπολίτευσης στην Ταϊβάν, ωστόσο, χαρακτήρισαν τη συντριβή ως μέρος ενός ευρύτερου προβλήματος ετοιμότητας που δημιουργήθηκε από τον υψηλό επιχειρησιακό ρυθμό – ένα διαρκές επίπεδο υψηλής δραστηριότητας ως απάντηση στην πίεση από την Κίνα – τα γερασμένα αεροσκάφη και την αργή παράδοση νέου εξοπλισμού.

Η νομοθετική ομάδα του κύριου κόμματος της αντιπολίτευσης Κουομιντάνγκ (KMT) δήλωσε ότι το εμπλεκόμενο αεροσκάφος «φέρεται να είχε υποβληθεί πρόσφατα σε επισκευές λόγω δυσλειτουργίας του υπολογιστή και ενδέχεται να έχει παρουσιάσει ξανά βλάβη».

Κατηγόρησε το υπουργείο Άμυνας ότι «αγνοεί τα χαμηλά ποσοστά επιχειρησιακής ικανότητας, προκαλεί υπερβολικές απαιτήσεις για εξόδους» και αντιμετωπίζει τα μέλη των ενόπλων δυνάμεων ως «ανθρώπινες ασπίδες», ενώ ζήτησε την υποβολή πλήρους έκθεσης προς το κοινό και τη νομοθετική εξουσία.

Η κοινοβουλευτική ομάδα του KMT δήλωσε ότι από τότε που το Δημοκρατικό Προοδευτικό Κόμμα (DPP) επέστρεψε στην εξουσία το 2016, οι αυξανόμενες εντάσεις στα στενά έχουν αναγκάσει «συχνότερες ναυτικές και αεροπορικές επιχειρήσεις, συμβάλλοντας στη μείωση της λειτουργικότητας του εξοπλισμού, στον μεγαλύτερο φόρτο εργασίας και στην αύξηση των πρόωρων συνταξιοδοτήσεων».

Η αναβάθμιση δεν είναι «πανάκεια» για τα γηρασμένα μαχητικά

Η ευρύτερη προσπάθεια βελτίωσης της απόδοσης των μαχητικών της Ταϊβάν έχει επανειλημμένα καθυστερήσει επειδή δεν έχουν φτάσει μεγάλες ποσότητες σχετικού εξοπλισμού και όπλων, όπως αναφέρουν οι αναλυτές.

«Αφού αναβαθμίστηκαν τα μαχητικά F-16 της Ταϊβάν στο πλαίσιο του προγράμματος Phoenix Rising, η συχνότητα των βλαβών των MMC ήταν σχετικά υψηλή, με απογοητευτικές επιδόσεις», δήλωσε ο Lu De-yun, στρατιωτικός εμπειρογνώμονας και πρώην γραμματέας Τύπου του υπουργείου Άμυνας της Ταϊβάν.

Ο απόστρατος υποπτέραρχος της ROCAF, Τσανγκ Γεν-τίνγκ, δήλωσε ότι το πρόγραμμα αναβάθμισης «δεν αποτελεί πανάκεια» για αεροσκάφη που βρίσκονταν σε υπηρεσία για σχεδόν 30 χρόνια.

«Μόνο περίπου το 20% των εξαρτημάτων αντικαταστάθηκαν – όπως τα συστήματα ραντάρ και πιλοτηρίου – ενώ τα περισσότερα παλαιά συστήματα παραμένουν», είπε, προσθέτοντας ότι οι αλλαγές στην ατμοσφαιρική πίεση, το υψόμετρο και τη θερμοκρασία θα μπορούσαν να αποκαλύψουν τρωτά σημεία που δεν είναι εμφανή στο έδαφος.

Ο Τσανγκ επεσήμανε επίσης ότι τα γαλλικής κατασκευής Mirage 2000-5 αντιμετωπίζουν παρόμοιες προκλήσεις, όπως προβλήματα συμβατότητας και προσαρμογής μεταξύ αναβαθμισμένων εξαρτημάτων και παλαιότερων συστημάτων.

Ο Μαξ Λο, εκτελεστικός διευθυντής της Διεθνούς Εταιρείας Στρατηγικών Μελετών της Ταϊβάν, μιας δεξαμενής σκέψης με έδρα την Ταϊπέι, δήλωσε: «Χρειάζεται χρόνος για να προσδιοριστεί εάν ο νέος εξοπλισμός ταιριάζει πραγματικά με τα παλαιότερα συστήματα».

Οι συχνές πτήσεις αεροσκαφών του Λαϊκού Απελευθερωτικού Στρατού (PLA) της Κίνας και οι ασκήσεις γύρω από την Ταϊβάν έχουν επιταχύνει την κόπωση στην Πολεμική Αεροπορία του νησιού.

«Αυτό έχει οδηγήσει σε κόπωση των πιλότων και των αεροσκαφών, αυξάνοντας τόσο τον κίνδυνο όσο και τη φθορά», δήλωσε ο Λο, προσθέτοντας ότι ορισμένοι έμπειροι πιλότοι έχουν έκτοτε εγκαταλείψει την υπηρεσία στην πρώτη γραμμή.

«Η ίδια κατάσταση δεν περιορίζεται στην Αεροπορία», είπε ο Λου. «Παρόμοιες πιέσεις επηρεάζουν επίσης το προσωπικό και τα σκάφη του Πολεμικού Ναυτικού – μια άλλη πραγματικότητα που η κυβέρνηση δεν λέει στο κοινό». Μετά τη συντριβή του F-16 έχει ξεκινήσει έλεγχος και στα χερσαία συστήματα πυροβολικού του στρατού.

Οι ΗΠΑ «χρωστάνε» ακόμα 66 αεροσκάφη F-16V Block 70 που αρχικά είχαν προγραμματιστεί να φτάσουν στην Ταϊβάν μεταξύ 2024 και 2026.

«Εάν τα νέα αεροσκάφη και τα εκσυγχρονισμένα συστήματα εδάφους συνεχίσουν να φτάνουν αργά, το βάρος της καθημερινής ετοιμότητας θα πέσει όλο και πιο βαρύ στους παλαιότερους στόλους – εντείνοντας το άγχος συντήρησης και την κόπωση των χειριστών», είπε ο αναλυτής.

Πηγή: scmp.com

The post F-16: Η Ταϊβάν επανεξετάζει την ετοιμότητα του στόλου της, μετά τη συντριβή μαχητικού – Οι αναβαθμίσεις και οι υψηλές επιχειρησιακές απαιτήσεις appeared first on OnAlert.

Το πρόγραμμα αναβάθμισης των 38 F-16 Block 50 της Πολεμικής Αεροπορίας σε διαμόρφωση Viper μπαίνει ξανά στο προσκήνιο, όχι ως ένα ακόμη εξοπλιστικό «σε αναμονή», αλλά ως κρίκος που πρέπει να κουμπώσει χρονικά και επιχειρησιακά πάνω στην ήδη εξελισσόμενη αναβάθμιση των 83 F-16 Block 52+/52M.

Και αυτό ακριβώς είναι το μεγάλο στοίχημα: να μην αντιμετωπιστούν τα Block 50 ως ένα νέο, ανεξάρτητο πρόγραμμα που ξεκινά από το μηδέν, αλλά ως η φυσική συνέχεια μιας γραμμής που έχει πλέον ωριμάσει στην ΕΑΒ, έχει αποκτήσει ρυθμό και παράγει αποτέλεσμα.

Το Αεροπορικό Επιτελείο που διαθέτει ολοκληρωμένη εικόνα των εξοπλιστικών αναγκών πιέζει, ώστε το επόμενο διάστημα το πρόγραμμα να περάσει από την αρμόδια επιτροπή της Βουλής και να εγκριθεί ανοίγοντας τον δρόμο για τη θεσμική «σφραγίδα» που απαιτείται ώστε να ξεκλειδώσουν τα επόμενα βήματα. Το πέρασμα από τη Βουλή, σε αυτή τη φάση, δεν είναι τυπικό. Είναι ο μηχανισμός που δίνει πολιτικό και θεσμικό «πράσινο φως» ώστε να τρέξουν με ταχύτητα οι κινήσεις που δεν αντέχουν άλλη αναμονή.

Γιατί «καίει» ο χρόνος

Η πίεση χρόνου δεν είναι ρητορική. Είναι πραγματική και μετρήσιμη. Κάθε καθυστέρηση μεταφράζεται σε τρία παράλληλα ρίσκα:

–Επιχειρησιακό ρίσκο. Τα 38 Block 50 είναι ένα σημαντικό κομμάτι της μαχητικής ισχύος, το οποίο δεν πρέπει να μείνει τεχνολογικά πίσω, την ώρα που ο κορμός των F-16 περνά σε άλλο επίπεδο αισθητήρων και δικτύωσης. Αν η «ψαλίδα» ανοίξει, τότε σε περίοδο έντασης το Επιτελείο δεν θα έχει έναν ενιαίο κορμό με κοινές δυνατότητες, αλλά έναν στόλο πολλαπλών ταχυτήτων.

–Βιομηχανικό ρίσκο. Η ΕΑΒ, μέσα από δυσκολίες και τεχνικά σκαμπανεβάσματα, κατάφερε να στήσει γραμμή, να αποκτήσει πιστοποιήσεις, να εκπαιδεύσει προσωπικό και να μειώσει σταδιακά τον χρόνο ανά αεροσκάφος. Αν υπάρξει «κενό» μετά την ολοκλήρωση του προγράμματος των Block 52, η γραμμή δεν μένει απλώς ανενεργή. Χάνει ρυθμό, χάνει εξειδικευμένο προσωπικό, χάνει εμπειρία που αποκτήθηκε με μεγάλο κόστος χρόνου και χρήματος.

–Διαπραγματευτικό και οικονομικό ρίσκο. Όσο ένα πρόγραμμα καθυστερεί, τόσο αυξάνονται οι πιθανότητες να αλλάξει το πλαίσιο απαιτήσεων, τιμών, διαθεσιμότητας υλικών, ακόμη και προτεραιοτήτων. Το «παράθυρο ευκαιρίας» δεν είναι θεωρία. Είναι η δυνατότητα ενσωμάτωσης σε μια ήδη τρέχουσα διαδικασία FMS,αξιοποίησης υφιστάμενων ροών, περιορισμού της αβεβαιότητας ώστε μην εμφανιστούν επιπλέον  απαιτήσεις από την αμερικανική πλευρά.

Γι’ αυτό και το Αεροπορικό Επιτελείο πιέζει ώστε το πρόγραμμα να προχωρήσει με πρώτο βήμα την κοινοβουλευτική έγκριση, ακριβώς για να μην χαθεί άλλος χρόνο και να δρομολογηθούν οι διαδικασίες.

Η «ουρά» των Block 50 πάνω στα 83 Viper: το κρίσιμο σημείο του σχεδιασμού

Η Πολεμική Αεροπορία βρίσκεται ήδη στη μέση ενός από τα πλέον σύνθετα και απαιτητικά προγράμματα αναβάθμισης που έχουν εκτελεστεί εντός χώρας: τη μετατροπή των F-16 Block 52+/52M σε Viper, με την ΕΑΒ στον πυρήνα υλοποίησης. Η πρόοδος είναι μετρήσιμη: το 2025 ανακοινώθηκε παράδοση του 42ου αναβαθμισμένου F-16 Viper, που αντιστοιχεί περίπου στο «μισό» της συνολικής προσπάθειας.

Αυτό το πρόγραμμα έχει πλέον αποκτήσει «momentum». Και αυτό ακριβώς θέλει να προστατεύσει το Αεροπορικό Επιτελείο: να μην υπάρξει μεγάλο κενό που θα διαλύσει τη δυναμική, αλλά μια ομαλή μετάβαση, σαν αλλαγή παρτίδας στην ίδια γραμμή. Η λογική είναι απλή καθώς αν τα Block 50 ξεκινήσουν έγκαιρα, τότε το κέρδος είναι διπλό. Και αναβαθμίζονται 38 αεροσκάφη σε επίπεδο Viper, και διατηρείται σε λειτουργία μια εθνική παραγωγική ικανότητα που χτίστηκε με κόπο.

Σε διαφορετική περίπτωση, υπάρχει ο κίνδυνος να μείνει η γραμμή ανενεργή για μεγάλο διάστημα, μέχρι να ολοκληρωθούν διαδικασίες, εγκρίσεις, συμβάσεις, ροές κιτ και υποστήριξης. Και τότε, το «κόστος» δεν θα είναι μόνο οικονομικό. Θα είναι κυρίως απώλεια χρόνου και εξειδίκευσης.

Από 83 σε 121 Viper: ομοιογένεια στόλου και πραγματική ισχύς

Ο στρατηγικός στόχος που ωριμάζει, και πλέον περιγράφεται καθαρά, είναι η δημιουργία ενός κορμού 121 F-16 σε διαμόρφωση Viper (83 + 38).

Η ομοιογένεια δεν είναι λογιστικό όφελος αλλά κυρίως πολλαπλασιαστής ισχύος:

• Κοινές διαδικασίες εκπαίδευσης και επιχειρησιακής αξιοποίησης.
• Κοινά πακέτα ανταλλακτικών και υποστήριξης, άρα μικρότερο κόστος κύκλου ζωής.
• Κοινή «γλώσσα» δικτύωσης και ανταλλαγής δεδομένων.
• Κοινή φιλοσοφία αποστολών, από αναχαίτιση έως κρούση και ναυτική συνεργασία.

Σε ένα περιβάλλον όπου το επιχειρησιακό αποτέλεσμα κρίνεται από την ταχύτητα απόφασης, την ποιότητα πληροφορίας και τη δυνατότητα συνεργασίας πλατφορμών, το να έχεις έναν κορμό αεροσκαφών στο ίδιο επίπεδο αισθητήρων και δικτύωσης είναι καθοριστικό.

Τι σημαίνει Viper στην πράξη: αισθητήρες, «εγκέφαλος» και δικτύωση

Το Viper δεν είναι «ανακαίνιση» αλλά μεταμόρφωση. Το αεροσκάφος αλλάζει τρόπο που βλέπει, που επεξεργάζεται πληροφορία και που εμπλέκει στόχους.

• Ραντάρ AESA AN/APG-83 (SABR)

Ο πυρήνας της ποιοτικής αναβάθμισης είναι το AESA ραντάρ, που προσφέρει καλύτερη επίγνωση τακτικής κατάστασης, ταυτόχρονη παρακολούθηση/εμπλοκή πολλαπλών στόχων, υψηλότερη αντοχή σε περιβάλλον ηλεκτρονικών παρεμβολών και ισχυρότερες δυνατότητες εντοπισμού/χαρτογράφησης για αποστολές κρούσης σε ξηρά και θάλασσα. Σε ένα Αιγαίο με σύνθετο γεωγραφικό ανάγλυφο και υψηλή «ηλεκτρονική» ένταση, το AESA δεν είναι πολυτέλεια. Είναι προϋπόθεση.

• Νέος υπολογιστής αποστολής και αρχιτεκτονική avionics

Ο «εγκέφαλος» του F-16 Viper επιτρέπει γρηγορότερη σύντηξη δεδομένων από αισθητήρες, καλύτερη διαχείριση όπλων και συστημάτων αυτοπροστασίας και συνολικά μια ψηφιακή αρχιτεκτονική που ανεβάζει δραματικά την αποτελεσματικότητα του χειριστή. Δεν είναι υπερβολή να ειπωθεί ότι ο ίδιος χειριστής, στο ίδιο αεροσκάφος, με αυτή την αρχιτεκτονική, γίνεται πιο επικίνδυνος.

• Link-16 και δικτυοκεντρική λειτουργία

Το Viper λειτουργεί ως κόμβος. Ανταλλάσσει δεδομένα, «μοιράζεται» εικόνα, συνεργάζεται καλύτερα με άλλες πλατφόρμες και δεν επιχειρεί ως «μοναχικός κυνηγός». Αυτή η δικτύωση είναι που επιτρέπει πραγματική συνέργεια με Rafale, μελλοντικά F-35, αλλά και με ναυτικές και επίγειες μονάδες, ιδίως όταν η μάχη κρίνεται από την πληροφορία.

• Ασφάλεια πτήσης και νέες δυνατότητες

Η διαμόρφωση Viper, όπως έχει παρουσιαστεί και σε ελληνικό βιομηχανικό πλαίσιο, περιλαμβάνει και αναβαθμίσεις ασφάλειας όπως AGCAS (Automatic Ground Collision Avoidance System) και PARS (Pilot Activated Recovery System). Σε χαμηλά ύψη και σε απαιτητικά προφίλ, αυτά τα συστήματα δεν είναι «λεπτομέρεια». Είναι διάσταση που μετρά σε ανθρώπινες ζωές και σε διαθεσιμότητα μέσων.

• Cockpit και εργονομία μάχης

Η αναβάθμιση δεν μένει στους αισθητήρες. Η απεικόνιση πληροφοριών, η καλύτερη εργονομία, η ενσωμάτωση κράνους στοχοποίησης και η συνολική «ψηφιακή» λογική επιτρέπουν στον χειριστή να αντιδρά ταχύτερα, να διαχειρίζεται περισσότερα δεδομένα και να μειώνει φόρτο εργασίας σε ένα περιβάλλον όπου τα δευτερόλεπτα κάνουν διαφορά.

Η αναβάθμιση δεν έχει νόημα χωρίς «φαρέτρα»

Κανένα Viper δεν είναι πλήρως αξιοποιήσιμο χωρίς αντίστοιχη πολιτική και επιχειρησιακή μέριμνα στον οπλισμό, στις πιστοποιήσεις και στην υποστήριξη. Η Πολεμική Αεροπορία δεν θέλει απλώς «καλύτερα ηλεκτρονικά». Θέλει αποτέλεσμα: δυνατότητες αέρος-αέρος που εκμεταλλεύονται το AESA, όπλα ακριβείας για κρούση ημέρα-νύχτα, ναυτική κρούση και αποστολές σε περιβάλλον υψηλής απειλής.

Εδώ βρίσκεται και μια ουσιαστική παράμετρος καθώς με ομοιογενή κορμό Viper, γίνεται πιο εύκολο να «χτιστούν» κοινές τακτικές και κοινές αποθήκες υποστήριξης, άρα να αυξηθούν διαθεσιμότητες και να μειωθούν «τριβές» που προκαλεί ένας στόλος διαφορετικών διαμορφώσεων.

Το οικονομικό σκέλος: η μάχη της ισορροπίας

Το πρόγραμμα των Block 50 έχει «περάσει» από κύκλους έντονου προβληματισμού στο κόστος και στις απαιτήσεις. Και είναι απολύτως λογικό: όταν τρέχουν παράλληλα μεγάλες δαπάνες (υποστήριξη στόλου, όπλα, εκπαίδευση, υποδομές, νέα προγράμματα), κάθε ευρώ πρέπει να αποδίδει καθαρή επιχειρησιακή αξία.

Το κρίσιμο, όμως, είναι να μην εγκλωβιστεί η απόφαση σε μια στατική ανάγνωση κόστους «ανά αεροσκάφος». Η πραγματική εικόνα είναι ο κύκλος ζωής. Ένας ομοιογενής στόλος 121 Viper σημαίνει:

• λιγότερες διαφορετικές γραμμές ανταλλακτικών,
• πιο απλοποιημένη τεχνική υποστήριξη,
• καλύτερη αξιοποίηση ανθρώπινου δυναμικού,
• πιο σταθερό επιχειρησιακό αποτύπωμα.

Με άλλα λόγια, η αναβάθμιση των Block 50 δεν είναι μόνο δαπάνη. Είναι και εργαλείο που μπορεί να μειώσει δομικά το κόστος λειτουργίας ενός μεγάλου μέρους του στόλου σε βάθος δεκαετίας.

Οι Μοίρες της Νέας Αγχιάλου και το επιχειρησιακό «κλείσιμο της ψαλίδας»

Τα Block 50 δεν είναι «δεύτερης γραμμής» αεροσκάφη. Έχουν σηκώσει τεράστιο βάρος σε αποστολές και αναχαιτίσεις. Όμως, όσο τα Viper πολλαπλασιάζονται σε άλλες Μοίρες, η τεχνολογική απόσταση αυξάνει. Και αυτή η απόσταση δεν είναι απλώς θέμα «εμβέλειας ραντάρ». Είναι θέμα δικτύωσης, επίγνωσης, διαχείρισης απειλών, συνεργασίας.

Η αναβάθμιση «κλείνει τη ψαλίδα» και δίνει στο Επιτελείο περισσότερες Μοίρες με κοινές δυνατότητες, κοινά τακτικά εργαλεία και κοινή γλώσσα επιχειρήσεων. Σε κρίση, αυτό μεταφράζεται σε μεγαλύτερη αντοχή, ταχύτερη παραγωγή εξόδων και μεγαλύτερη ευελιξία στη διάθεση δυνάμεων, χωρίς περιορισμούς που δημιουργούν οι πολλαπλές διαμορφώσεις.

Η ΕΑΒ ως «κέντρο βάρους» και το δίλημμα της συνέχειας

Η Ελληνική Αεροπορική Βιομηχανία βρίσκεται στο σημείο που ενώνονται πολιτική απόφαση, χρήματα και επιχειρησιακό αποτέλεσμα. Τα Viper έχουν αποδείξει ότι όταν υπάρχει σταθερή ροή εργασιών και σαφής συνεργασία, η ΕΑΒ μπορεί να φέρει εις πέρας ένα απαιτητικό πρόγραμμα υψηλής τεχνολογίας και να επιταχύνει τους χρόνους.

Αυτός είναι και ο πυρήνας του «συναγερμού»: αν χαθεί το σωστό timing, η γραμμή κινδυνεύει να μείνει χωρίς αντικείμενο για μεγάλο διάστημα, με συνέπειες που δεν είναι εύκολο να αναστραφούν. Και τότε, η επανεκκίνηση δεν θα είναι συνέχεια. Θα είναι νέο ξεκίνημα.

Η μεγάλη εικόνα: περίπου 200 μαχητικά αιχμής και το βάθος της αποτροπής

Η αναβάθμιση των Block 50 δεν στέκεται μόνη της. Είναι κομμάτι της μεγάλης εικόνας όπου η Πολεμική Αεροπορία στοχεύει σε στόλο περίπου 200 μαχητικών υψηλών δυνατοτήτων, με κορμό 4,5ης και 5ης γενιάς:

• τα Viper ως «μαζικός» πολλαπλασιαστής ισχύος,
• τα Rafale ως πλατφόρμα που προσθέτει κρίσιμες δυνατότητες σε συγκεκριμένα προφίλ αποστολών,
• και η προοπτική των F-35 ως κατακόρυφη αναβάθμιση σε επιβιωσιμότητα, αισθητήρες και αποστολές διείσδυσης.

Σε αυτό το πλέγμα, τα 38 Block 50 είναι «κλειδί» γιατί ανεβάζουν τον αριθμό των κορυφαίων F-16 σε επίπεδο που προσφέρει πραγματική επιχειρησιακή αντοχή, όχι απλώς ποιοτικό πλεονέκτημα σε μικρό αριθμό αεροσκαφών.

LOR: το τυπικό βήμα που δεν πρέπει να γίνει «στενωπός»

Μετά το πέρασμα από τη Βουλή, ακολουθούν τα τυπικά και ουσιαστικά βήματα: διαμόρφωση, τελικές διαπραγματεύσεις, κοστολόγηση και χρονοδιάγραμμα. Όμως, η ουσία είναι μία: να μην χαθεί το παράθυρο που επιτρέπει στα Block 50 να «κουμπώσουν» ως συνέχεια των 83 F-16 Viper, διατηρώντας τη γραμμή ενεργή και προστατεύοντας τη βιομηχανική και επιχειρησιακή δυναμική.

Για την Πολεμική Αεροπορία, το πραγματικό στοίχημα δεν είναι να υλοποιηθεί το πρόγραμμα. Είναι να ξεκινήσει στη σωστή στιγμή, με σωστό ρυθμό, χωρίς εκπλήξεις που θα τινάξουν το κόστος και χωρίς καθυστερήσεις που θα δημιουργήσουν κενό στη γραμμή και κενό στις Μοίρες.

Αν ο σχεδιασμός προχωρήσει χωρίς άλλες παύσεις, η Ελλάδα κερδίζει ταυτόχρονα:

• 121 Viper ως ενιαίο, ομοιογενή κορμό,
• βιομηχανική συνέχεια στην ΕΑΒ και διατήρηση τεχνογνωσίας,
• υψηλότερες διαθεσιμότητες και απλούστερη υποστήριξη,
• και ένα μεγάλο, πραγματικό άλμα αποτροπής σε μια περίοδο που η ταχύτητα της τεχνολογίας δεν συγχωρεί καθυστερήσεις.

Αυτός είναι ο λόγος που η καθυστέρηση «εγκυμονεί κινδύνους» αφού όχι μόνο γιατί ροκανίζει χρόνο, αλλά γιατί μπορεί να κοστίσει και τη συνέχεια ενός προγράμματος που πρέπει να λειτουργήσει ως αλυσίδα και όχι ως μεμονωμένες αποφάσεις.

The post Αναβάθμιση F-16 Block 50 σε Viper: Ο χρόνος πιέζει και η καθυστέρηση εγκυμονεί κινδύνους appeared first on OnAlert.

Η εικόνα που διαμορφώνεται στο αεροπορικό ισοζύγιο του Αιγαίου αλλάζει ξανά. Όχι επειδή η Πολεμική Αεροπορία δεν έχει ήδη περάσει σε νέα εποχή με τα Rafale και τα F-16 Viper, αλλά επειδή στο απέναντι πεδίο αρχίζει να «γράφει» ένα νέο κεφάλαιο: η Τουρκία κινείται πλέον στην κατεύθυνση απόκτησης Eurofighter Typhoon ως ενδιάμεσης λύσης υψηλών επιδόσεων, ενώ κρατά ζωντανό – έστω με πολιτικές και τεχνικές προϋποθέσεις – το σενάριο επιστροφής στο πρόγραμμα των F-35, σε ορίζοντα που πολλοί τοποθετούν μετά το 2030.

Για την Αθήνα, η ουσία δεν είναι να «μαντέψει» τι ακριβώς θα συμβεί, αλλά να σχεδιάσει έτσι ώστε να μη βρεθεί ποτέ να τρέχει πίσω από τις εξελίξεις. Και αυτός είναι ο πυρήνας της «λογικής επόμενης μέρας» που χτίζει η Πολεμική Αεροπορία: σχεδιασμός με βάση το δυσμενέστερο πιθανό σενάριο, αξιοποίηση του χρόνου που προσφέρει το τρέχον προβάδισμα και συγκρότηση μιας δύναμης που δεν θα κρίνεται μόνο από τον αριθμό των μαχητικών, αλλά από το δίκτυο, τα όπλα, την εκπαίδευση, την αντοχή και τους πολλαπλασιαστές ισχύος.

Eurofighter: το «σκληρό» ενδιάμεσο βήμα της Άγκυρας

Το Eurofighter Typhoon είναι πλατφόρμα που, εφόσον έρθει σε σύγχρονη διαμόρφωση και με πλήρες πακέτο αισθητήρων/όπλων, ανεβάζει τον πήχη. Τα χαρακτηριστικά του – υψηλή επιτάχυνση, εξαιρετική ικανότητα εμπλοκής στον αέρα, μεγάλος φόρτος και διαθεσιμότητα σύγχρονων όπλων – το καθιστούν «πολλαπλασιαστή» για μια αεροπορία που θέλει να καλύψει κενά μέχρι να ωριμάσουν τα εγχώρια προγράμματα πέμπτης γενιάς.

Στο επιχειρησιακό πεδίο, το Typhoon δεν «ισοδυναμεί» με F-35. Όμως μπορεί να δημιουργήσει σύνθετες απειλές στον αέρα, να πιέσει την ελληνική αεράμυνα μέσω όγκου και ταχύτητας αντίδρασης, να λειτουργήσει ως φορέας όπλων μεγάλου βεληνεκούς, να αναλάβει ρόλους αναχαίτισης και συνοδείας, να υποστηρίξει επιχειρήσεις κρούσης ή αποστολές καταστολής αεράμυνας, ανάλογα με τον εξοπλισμό που θα αποκτήσει.

Το κρίσιμο, για το Αεροπορικό Επιτελείο, είναι ότι το Eurofighter μπορεί να «κουμπώσει» πάνω σε μια ευρύτερη τουρκική προσπάθεια αναβάθμισης αισθητήρων και δικτύων. Δηλαδή να μην έρθει μόνο του ως «σύγχρονο αεροπλάνο», αλλά ως κόμβος μέσα σε μια λογική διασύνδεσης με UAV, συστήματα ηλεκτρονικού πολέμου, αεροπορική επιτήρηση, νέα όπλα και – όπου είναι δυνατόν – δικτυοκεντρική εικόνα τακτικής κατάστασης.

Και μετά το 2030; Το σενάριο F-35 δεν αντιμετωπίζεται ως «φήμη»

Το δεύτερο σκέλος του σεναρίου, αυτό των F-35, λειτουργεί διαφορετικά. Εδώ δεν μιλάμε για ένα ακόμη προηγμένο μαχητικό, αλλά για αλλαγή «κανόνων» στο πεδίο: χαμηλή παρατηρησιμότητα, σύντηξη αισθητήρων, ικανότητα να βλέπει πρώτο και να χτυπά πρώτο, να λειτουργεί ως συλλέκτης/διανομέας πληροφοριών και να «ανοίγει» το δρόμο για τα υπόλοιπα μέσα.

Το αν, πότε και με ποιους όρους θα μπορούσε να επιστρέψει η Τουρκία στο πρόγραμμα είναι πρωτίστως πολιτικό ζήτημα. Όμως η Πολεμική Αεροπορία δεν έχει την πολυτέλεια να το αντιμετωπίσει ως κάτι «μακρινό και αβέβαιο». Το αντιμετωπίζει ως πιθανότητα που, ακόμη κι αν καθυστερήσει, επιβάλλει από σήμερα να χτίζεται μια αρχιτεκτονική αποτροπής ικανή να λειτουργήσει απέναντι σε στόλο μεικτής σύνθεσης: Typhoon, εκσυγχρονισμένα F-16, UAV, πυραυλικά όπλα, ισχυρότερη ηλεκτρονική επίθεση και – στο βάθος – stealth πλατφόρμες.

Το ελληνικό σχέδιο ως αρχιτεκτονική ισχύος

Το μεγάλο στοίχημα για την Αθήνα είναι να μη μείνει σε μεμονωμένες αγορές, αλλά να «δέσει» τα πάντα σε ένα σύστημα συστημάτων.

1. Ομογενοποίηση στόλου 4ης γενιάς με επίπεδο 4.5+
   Η ολοκλήρωση των Viper με άμεσο εκσυγχρονισμό των F-16 block 50, η διατήρηση των Mirage 2000-5 με τα πλεονεκτήματά τους και η επιχειρησιακή ωρίμανση των Rafale συγκροτούν μια πρώτη γραμμή που ήδη αλλάζει τους όρους. Η ομογενοποίηση δεν είναι μόνο τεχνικό θέμα. Είναι θέμα τακτικής: κοινές διαδικασίες, κοινά όπλα όπου είναι εφικτό, κοινά data links, κοινή φιλοσοφία αποστολών και ένα πλαίσιο που μειώνει κόστος/χρόνο και αυξάνει ρυθμούς εξόδων.
2. F-35 ως «κεντρικός κόμβος» και όχι ως «ειδική μοίρα»
   Το F-35, όταν ενταχθεί, πρέπει να σχεδιαστεί εξαρχής ως πλατφόρμα που θα «τραβά» πληροφορία από παντού και θα τη μοιράζει. Αν αντιμετωπιστεί σαν «άλλο ένα αεροσκάφος», χάνεται το μισό του όφελος. Αν σχεδιαστεί ως κεντρικός κόμβος σε κοινό δίκτυο με Viper/Rafale/AEW&C/ναυτικά μέσα/επίγεια ραντάρ, τότε πολλαπλασιάζεται η αποτρεπτική ισχύς.
3. Όπλα stand-off και “first-night” ικανότητες
   Απέναντι σε εξελιγμένη αεράμυνα και σε μαχητικά που θα επιχειρούν με καλύτερη εικόνα, το πλεονέκτημα δεν είναι να πλησιάζεις, αλλά να επιλέγεις πότε και από πού θα χτυπήσεις. Η λογική των όπλων stand-off, της κρούσης από αποστάσεις που «σπάνε» την άμυνα, της ικανότητας να ανοίγει διάδρομος μέσω ηλεκτρονικών/αντιακτινοβολίας/παραπλάνησης, μπαίνει στο κέντρο του σχεδιασμού. Αυτό αφορά τόσο την ανανέωση αποθεμάτων όσο και την απόκτηση νέων ικανοτήτων, ώστε η πρώτη νύχτα – το πιο δύσκολο σημείο ενός πιθανού επεισοδίου – να μη βασίζεται στην τύχη, αλλά σε δόγμα και μέσα.
4. Ηλεκτρονικός πόλεμος – το «αόρατο» πεδίο που κρίνει το ορατό
   Όσο ανεβαίνει η ποιότητα των αισθητήρων, τόσο αυξάνει η σημασία του να τους «τυφλώνεις» ή να τους παραπλανείς. Η Πολεμική Αεροπορία αντιμετωπίζει τον ηλεκτρονικό πόλεμο ως ισότιμο πεδίο μάχης: αυτοπροστασία, συνοδευτικές παρεμβολές, υποστήριξη καταστολής αεράμυνας, καλύτερη επιβιωσιμότητα σε περιβάλλον όπου ο αντίπαλος θα έχει επίσης ισχυρότερες δυνατότητες.
5. Δικτύωση και ανταλλαγή δεδομένων: το “game changer” της δεκαετίας
   Το μεγάλο πλεονέκτημα δεν είναι απλώς «καλύτερο ραντάρ», αλλά καλύτερη εικόνα για όλους. Link-16/νέα πρότυπα δικτυώσεων, ζεύξεις δεδομένων μεταξύ πλατφορμών, συγχρονισμός με ναυτικά και χερσαία μέσα, κοινές διαδικασίες C2. Στο Αιγαίο, όπου οι χρόνοι αντίδρασης είναι ελάχιστοι, η πληροφορία που φτάνει πρώτα κερδίζει δευτερόλεπτα που μεταφράζονται σε νίκη.

Πολλαπλασιαστές ισχύος: AEW&C, ISR, UAV, τάνκερ

Η επικράτηση στον αέρα κερδίζεται μόνο με μαχητικά. Κερδίζεται με το ποιος βλέπει, ποιος συντονίζει, ποιος αντέχει και ποιος μπορεί να μείνει στον αέρα περισσότερο.

• Αερομεταφερόμενη έγκαιρη προειδοποίηση (AEW&C): Η αναβάθμιση/αναζωογόνηση του στόλου ιπτάμενων ραντάρ και η βελτίωση της διαλειτουργικότητας είναι κρίσιμη. Χωρίς ισχυρή AEW&C, ακόμη και τα καλύτερα μαχητικά χάνουν μέρος της «συλλογικής» τους ισχύος.
• ISR και επίγεια/θαλάσσια εικόνα: Η σύγχρονη μάχη απαιτεί σταθερή ροή δεδομένων: από ραντάρ, αισθητήρες, επιτήρηση, ναυτικές μονάδες, drones.
• UAV και “loyal wingman” λογική: Τα μη επανδρωμένα μπορούν να αναλάβουν ρόλους επιτήρησης, παραπλάνησης, κορεσμού, ακόμη και κρούσης. Απέναντι σε μια Τουρκία που επενδύει διαχρονικά στα UAV, η ελληνική απάντηση δεν είναι να «κυνηγά» μεμονωμένες πλατφόρμες, αλλά να χτίζει αντι-UAV άμυνα και να εντάσσει δικά της μη επανδρωμένα στο επιχειρησιακό σχέδιο.
• Εναέριος ανεφοδιασμός: Η συζήτηση για τάνκερ είναι πρακτική, όχι θεωρητική. Αν ο αντίπαλος αυξήσει την ακτίνα και τη διάρκεια δράσης μέσω νέων πλατφορμών, η απάντηση δεν μπορεί να μείνει μόνο στις βάσεις του Αιγαίου. Η ικανότητα να επιχειρούν μαχητικά σε μεγαλύτερο βάθος και για περισσότερο χρόνο, χωρίς να «σπάνε» τον ρυθμό, δίνει πλεονέκτημα.

Εκπαίδευση και δόγμα: το «κρυφό» πλεονέκτημα της ΠΑ

Στο τέλος, ο καλύτερος εξοπλισμός δεν αποδίδει αν δεν υπάρχει δόγμα. Η Πολεμική Αεροπορία επενδύει σταθερά σε ρεαλιστική εκπαίδευση, σε σενάρια υψηλής δυσκολίας, σε συνεκπαιδεύσεις, σε κοινές επιχειρήσεις και στη μεταφορά τεχνογνωσίας από συμμάχους που έχουν ήδη εμπειρία σε επιχειρήσεις 5ης γενιάς.

Η «επόμενη μέρα» απαιτεί επίσης αλλαγή νοοτροπίας:

• επιχειρήσεις διασποράς και αντοχής
• γρήγορη επαναφορά διαδρόμων,
• προστασία κρίσιμων εγκαταστάσεων,
• κυβερνοασφάλεια και προστασία των δικτύων που θα κουβαλούν το μεγαλύτερο μέρος της αξίας.

Στο Αιγαίο, ο χρόνος δεν συγχωρεί. Όποιος οργανωθεί για να αντέξει την πρώτη πίεση, να κρατήσει ρυθμούς εξόδων και να διατηρήσει εικόνα, αποκτά στρατηγικό πλεονέκτημα.

Υποδομές, διαθεσιμότητες και ελληνική βιομηχανία

Η συζήτηση για την «επόμενη μέρα» δεν τελειώνει στους διαδρόμους. Χωρίς διαθεσιμότητες, τα χαρτιά μένουν χαρτιά. Χωρίς υποστήριξη, τα αεροσκάφη «γερνούν» γρηγορότερα. Χωρίς υποδομές και βιομηχανική συμμετοχή, κάθε κρίση μετατρέπεται σε αγώνα δρόμου με ανταλλακτικά και χρόνους παράδοσης.

Η Πολεμική Αεροπορία δείχνει να αντιμετωπίζει πλέον την υποστήριξη ως στρατηγικό κεφάλαιο: καλύτερη αλυσίδα ανταλλακτικών, τεχνική επάρκεια, αναβαθμισμένα υπόστεγα και μέσα, ενίσχυση εγχώριας τεχνογνωσίας, ώστε να μειώνεται η εξάρτηση από εξωτερικούς χρόνους που δεν ελέγχονται.

Το βασικό μήνυμα είναι σαφές: η Ελλάδα δεν μπορεί να περιμένει να δει «τι θα πάρει η Τουρκία» για να απαντήσει. Η απάντηση πρέπει να είναι προληπτική, όχι αντιδραστική.

Με Eurofighter στο απέναντι πεδίο και με το σενάριο F-35 να παραμένει – έστω ως πιθανότητα – για την επόμενη δεκαετία, η Πολεμική Αεροπορία χτίζει μια αποτροπή που βασίζεται σε τέσσερις λέξεις: δίκτυο, όπλα, πολλαπλασιαστές, αντοχή. Αυτό είναι που θα κρίνει την ισχύ πάνω από το Αιγαίο στην εποχή όπου η τεχνολογία δεν θα «συγχωρεί» κενά, και όπου το πλεονέκτημα θα ανήκει σε όποιον έχει την καλύτερη εικόνα, την ταχύτερη απόφαση και την ικανότητα να χτυπά από εκεί που ο αντίπαλος δεν περιμένει.

The post Πολεμική Αεροπορία: Η «επόμενη μέρα» απέναντι στα τουρκικά Eurofighter και στο βάθος F-35 appeared first on OnAlert.

Το CORE MODULE αποτελεί το πλέον κρίσιμο από τα 5 κύρια υποσυγκροτήματα του συγκεκριμένου αεροκινητήρα. Με την ολοκλήρωση της συγκεκριμένης εργασίας, ολοκληρώθηκε επιτυχώς ο κύκλος των πιλοτικών γενικών επισκευών σε όλα τα modules των αεροκινητήρων (FAN, LPT, CORE, AUGMENTOR και GEAR BOX).

Η εξέλιξη αυτή σηματοδοτεί την πλήρη ανάπτυξη εργοστασιακού επιπέδου συντήρησης των αεροκινητήρων F100-PW-229 στο ΚΕΑ, παρέχοντας στην Πολεμική Αεροπορία ουσιαστική επιχειρησιακή αυτονομία. Τα οφέλη είναι ιδιαίτερα σημαντικά, τόσο σε επίπεδο διαθεσιμότητας των αεροσκαφών F-16 Viper, όσο και σε χρόνο και κόστος υποστήριξης.

Η Πολεμική Αεροπορία συνεχίζει να επενδύει με συνέπεια στην τεχνογνωσία και την αυτάρκεια ενισχύοντας καθοριστικά την επιχειρησιακή της ισχύ.

Πηγή ΓΕΑ

The post F-16 Viper: Πλήρης ανάπτυξη για τη συντήρηση εργοστασιακού επιπέδου των αεροκινητήρων των αναβαθμισμένων μαχητικών από το ΚΕΑ appeared first on OnAlert.

Το επόμενο διάστημα το πρόγραμμα αναβάθμισης των 38 F-16 Block 50 της Πολεμικής Αεροπορίας σε διαμόρφωση Viper αναμένεται να περάσει από την αρμόδια επιτροπή της Βουλής, ανοίγοντας τον δρόμο για τη θεσμική «σφραγίδα» σε ένα εξοπλιστικό που εδώ και χρόνια θεωρείται κρίσιμο για την ομοιογένεια και τη μαχητική ισχύ του στόλου. Αυτή η κοινοβουλευτική διαδικασία δεν είναι μια τυπική φάση. Είναι το σημείο που ξεκλειδώνει τον πολιτικό και διοικητικό μηχανισμό ώστε να τρέξουν με ταχύτητα οι επόμενες κινήσεις για την αποστολή της LOR προς την αμερικανική πλευρά, χωρίς να χαθεί άλλο χρόνος.

Και ο χρόνος είναι η παράμετρος που καίει περισσότερο. Όχι μόνο γιατί κάθε μήνας καθυστέρησης μεταφράζεται σε καθυστέρηση παραδόσεων και διαθεσιμοτήτων, αλλά γιατί ο στρατηγικός στόχος της Αθήνας είναι ξεκάθαρος. Καθώς η αναβάθμιση των F-16 Block 50 πρέπει να ενταχθεί ως συνέχεια, ως “ουρά” στο ήδη εξελισσόμενο πρόγραμμα μετατροπής των 83 F-16 Block 52+/52M σε Viper, ώστε να μην υπάρξει κενό στην παραγωγική αλυσίδα της ΕΑΒ και να μη χαθεί το momentum ενός έργου που πλέον έχει «στρώσει» και αποδίδει.

Με άλλα λόγια το στοίχημα δεν είναι μόνο να γίνουν Viper τα Block 50. Είναι να γίνουν τη σωστή στιγμή, με τον σωστό ρυθμό, χωρίς να παγώσει η γραμμή και χωρίς να δημιουργηθεί επιχειρησιακό κενό στις Μοίρες.

Το παράθυρο» που δεν πρέπει να χαθεί

Η αναβάθμιση των 83 Viper βρίσκεται σε εξέλιξη, η ΕΑΒ έχει αποκτήσει εμπειρία, διαδικασίες, πιστοποιήσεις, ανθρώπους και ρυθμό. Αυτό το οικοδόμημα δεν χτίστηκε σε μια νύχτα αλλά μέσα από δυσκολίες, καθυστερήσεις, τεχνικά ζητήματα και σταδιακή ωρίμανση. Το να υπάρξει μεγάλο διάστημα αδράνειας μετά το τέλος της αναβάθμισης των block 52 θα είναι διπλή ζημιά:

• Βιομηχανική: η γραμμή και το ειδικευμένο προσωπικό δεν κρατιούνται “στον πάγο” επ’ αόριστον.
• Επιχειρησιακή: κάθε καθυστέρηση σπρώχνει πιο πίσω το χρόνο που οι Μοίρες της Νέας Αγχιάλου θα αποκτήσουν ισοδύναμες δυνατότητες με τα υπόλοιπα Viper.

Γι’ αυτό και η πίεση χρόνου είναι πραγματική. Η Πολεμική Αεροπορία θέλει να πετύχει μια «ομαλή μετάβαση» από το ένα πρόγραμμα στο άλλο, σαν να αλλάζει παρτίδα στην ίδια γραμμή και όχι σαν να ξεκινά νέο έργο από μηδενική βάση.

Η ουσία της αναβάθμισης: ομοιογένεια στόλου και πραγματική ισχύς 4,5ης γενιάς

Τα F-16 Block 50 δεν είναι “παλιά αεροπλάνα” που απλώς πρέπει να «φρεσκαριστούν». Είναι 38 μαχητικά που, αν μετατραπούν σε Viper, δημιουργούν μια τεράστια ποιοτική τομή σε έναν σχεδόν ενιαίο κορμό F-16 με ίδια λογική αισθητήρων, δικτύωσης και υποστήριξης.

Ο στόχος που ωριμάζει είναι σαφής: 121 F-16 Viper (83 + 38) που θα αποτελέσουν τη ραχοκοκαλιά της αεροπορικής ισχύος έως τα τέλη της δεκαετίας και πολύ πέρα από αυτήν. Αυτό σημαίνει:

• κοινές διαδικασίες εκπαίδευσης και επιχειρησιακής αξιοποίησης,
• κοινά ανταλλακτικά και πακέτα υποστήριξης (χαμηλότερο κόστος κύκλου ζωής),
• κοινά όπλα/διασυνδέσεις και «γλώσσα» δικτύωσης,
• κοινή επιχειρησιακή φιλοσοφία.

Η ομοιογένεια δεν είναι “γραφειοκρατικό όφελος”. Είναι πολλαπλασιαστής ισχύος. Διότι σε μια κρίση, δεν αποτελεί πλεονέκτημα η διαθεσιμότητα πολλών αεροσκαφών σε διαφορετικά επίπεδα, με διαφορετικές απαιτήσεις και διαφορετική υποστήριξη. Στόχος είναι η Πολεμική Αεροπορία να διαθέτει ικανό αριθμό μαχητικών στο ίδιο υψηλό επίπεδο, που να βγαίνουν στο Αιγαίο με κοινό τρόπο λειτουργίας.

Τι σημαίνει Viper στην πράξη: αισθητήρες, υπολογιστής αποστολής, δικτύωση

Το Viper είναι κάτι πολύ περισσότερο από μια «αναβάθμιση ηλεκτρονικών». Είναι μεταμόρφωση. Το αεροσκάφος αλλάζει τρόπο που “βλέπει”, που “σκέφτεται” και που “πολεμά”.

Ραντάρ AESA (AN/APG-83):

Το βασικό βήμα που δίνει στο μαχητικό δυνατότητα ταυτόχρονης παρακολούθησης και εμπλοκής πολλαπλών στόχων, βελτιωμένη αντοχή σε ηλεκτρονικά αντίμετρα και καλύτερη επίγνωση τόσο σε αεροπορικούς όσο και σε χερσαίους/θαλάσσιους στόχους. Σε ένα σύγχρονο περιβάλλον όπου ο ηλεκτρονικός πόλεμος είναι κανόνας και όχι εξαίρεση, το AESA δεν είναι «πολυτέλεια». Είναι προϋπόθεση.

Νέος υπολογιστής αποστολής και αρχιτεκτονική avionics:

Εδώ βρίσκεται ο «εγκέφαλος» του Viper. Η διασύνδεση αισθητήρων-όπλων-αυτοπροστασίας-επικοινωνιών σε ένα ψηφιακό περιβάλλον δίνει στον χειριστή μεγαλύτερη επίγνωση, ταχύτερη λήψη απόφασης και καλύτερη εκμετάλλευση της πληροφορίας.

Link-16 / δικτυοκεντρική λειτουργία:

Το μαχητικό παύει να λειτουργεί ως «μοναχικός κυνηγός» και γίνεται μέρος ενός δικτύου. Και αυτό το δίκτυο –σε πραγματικές επιχειρήσεις– είναι που κρίνει την έκβαση: ανταλλαγή δεδομένων, κοινή εικόνα τακτικής κατάστασης, συνεργασία με άλλες πλατφόρμες (μαχητικά, πλοία, επίγειες μονάδες, ιπτάμενα ραντάρ). Το Viper δεν είναι απλώς γρήγορο και οπλισμένο. Είναι κόμβος πληροφοριών.

Κράνος στοχοποίησης (JHMCS) και αναβαθμίσεις cockpit:

Σε close combat, το “βλέπω και αντιδρώ πιο γρήγορα” είναι εξαιρετικά κρίσιμο . Η δυνατότητα στοχοποίησης με το βλέμμα, η καλύτερη απεικόνιση πληροφοριών, η ολοκλήρωση αισθητήρων και όπλων, κάνουν το μαχητικό πιο αποτελεσματικό και τον χειριστή πιο «επικίνδυνο».

Όπλα και δυνατότητες: η αναβάθμιση δεν έχει νόημα χωρίς οπλισμό στη «φαρέτρα»

Η Πολεμική Αεροπορία δεν θέλει απλώς να αναβαθμίσει πλατφόρμες. Θέλει να μεγιστοποιήσει επιχειρησιακό αποτέλεσμα. Γι’ αυτό, πέρα από τα ηλεκτρονικά, τεράστια σημασία έχει το πώς “δένει” ο φάκελος όπλων και οι πιστοποιήσεις.

Σε επίπεδο λογικής (χωρίς να χρειάζεται να φορτώσουμε το θέμα με τεχνικές λίστες), η κατεύθυνση είναι:

• ισχυρές δυνατότητες αέρος-αέρος με σύγχρονους πυραύλους μεσαίας/μεγαλύτερης εμβέλειας που αξιοποιούν πλήρως το AESA,
• όπλα ακριβείας που επιτρέπουν κρούση ημέρα-νύχτα, σε κάθε καιρό
• δυνατότητες stand-off εκεί που η πολιτική/διαθεσιμότητα επιτρέπει,
• και συνολικά ένα Viper που δεν θα περιορίζεται σε αναχαιτίσεις, αλλά θα είναι έτοιμο για πολλαπλά προφίλ αποστολών: κρούση, ναυτική συνεργασία, υποστήριξη φίλιων δυνάμεων, επιτήρηση, αποστολές σε περιβάλλον υψηλής απειλής.

Γιατί στο τέλος της ημέρας, η αεροπορική ισχύς δεν μετριέται μόνο σε αριθμούς αεροσκαφών. Μετριέται στο ποιος μπορεί να χτυπήσει πρώτος, ακριβέστερα, με μεγαλύτερη ασφάλεια και με καλύτερη εικόνα της μάχης.

Το οικονομικό σκέλος: σκληρές διαπραγματεύσεις, στόχος ένα «βιώσιμο» πακέτο

Ένα πρόγραμμα τέτοιου μεγέθους δεν περνά χωρίς μάχη στο κόστος. Οι αρχικές εκτιμήσεις για την αναβάθμιση των Block 50 θεωρήθηκαν υψηλές και έβαλαν την Πολεμική Αεροπορία στη διαδικασία να ιεραρχήσει ανάγκες, να πιέσει για καλύτερες τιμές, να διαπραγματευτεί πακέτα υποστήριξης και να διαμορφώσει μια λύση που να χωρά στον μακροπρόθεσμο σχεδιασμό. Σε αυτή τη διαδικασία της σκληρής διαπραγμάτευσης καίριος ήταν ο ρόλος του Αρχηγού της Πολεμικής Αεροπορίας Αντιπτέραρχου Δημοσθένη Γρηγοριάδη.

Το ζητούμενο είναι να υπάρχει πλήρης επιχειρησιακή αναβάθμιση, χωρίς να τιναχθεί στον αέρα το συνολικό εξοπλιστικό πλάνο που περιλαμβάνει παράλληλες μεγάλες δαπάνες (υποστήριξη στόλου, όπλα, εκπαίδευση, υποδομές). Η στόχευση, λοιπόν, είναι ένα πακέτο με καθαρή επιχειρησιακή αξία και «λογικό» κόστος σε σχέση με το αποτέλεσμα.

Και εδώ εισέρχεται και η πιο σημαντική, συχνά παραγνωρισμένη λεπτομέρεια: το πραγματικό κόστος δεν είναι μόνο η αναβάθμιση. Είναι και το κόστος κύκλου ζωής. Ένας ομοιογενής στόλος Viper μειώνει το κόστος σε ανταλλακτικά, διαθεσιμότητες, τεχνικές διαδικασίες και υποστήριξη. Άρα, το πρόγραμμα των Block 50 δεν είναι απλώς “δαπάνη”. Είναι και “επένδυση” για το τι θα πληρώνεις και πώς θα επιχειρείς την επόμενη 15ετία.

Οι Μοίρες της Νέας Αγχιάλου: από «ιστορικός κορμός» σε σύγχρονη αιχμή

Τα Block 50 αποτελούν τη ραχοκοκαλιά της 111 Πτέρυγας Μάχης στη Νέα Αγχίαλο, με Μοίρες που έχουν σηκώσει τεράστιο βάρος σε αναχαιτίσεις και επιχειρησιακές αποστολές επί δεκαετίες. Όμως η τεχνολογία εξελίσσεται και η «ψαλίδα» ανοίγει όταν ένα μέρος του στόλου περνά σε Viper και ένα άλλο μένει πίσω.

Η αναβάθμιση των Block 50 σε Viper κλείνει αυτή τη ψαλίδα. Και αυτό έχει τεράστια σημασία:

• οι χειριστές θα επιχειρούν με αντίστοιχα εργαλεία και τακτικές,
• το Επιτελείο θα διαθέτει περισσότερες Μοίρες με κοινό επίπεδο δυνατοτήτων,
• και σε περίπτωση κρίσης, η Πολεμική Αεροπορία δεν θα χρειάζεται να «μοιράζει» ρόλους με βάση περιορισμούς παλαιότερων υποσυστημάτων.

Με απλά λόγια τα Block 50 δεν θα είναι «εργαλεία για δεύτερους ρόλους» αλλά μέρος της πρώτης γραμμής.

Η ΕΑΒ στο επίκεντρο: το βιομηχανικό στοίχημα της δεκαετίας

Η Ελληνική Αεροπορική Βιομηχανία είναι το σημείο που ενώνει πολιτική απόφαση, χρήματα και επιχειρησιακό αποτέλεσμα. Στα Viper έχει αποδειχθεί πως όταν υπάρχει σταθερή ροή εργασιών και καθαρή συνεργασία με τον κατασκευαστή, η ΕΑΒ μπορεί να φέρει εις πέρας ένα από τα πιο απαιτητικά προγράμματα που έχουν εκτελεστεί στην Ελλάδα.

Η ένταξη των Block 50 ως συνέχεια στο ίδιο «μονοπάτι» έχει συγκεκριμένα οφέλη:

• κρατά ζεστή την παραγωγική γραμμή,
• διατηρεί και εξελίσσει τεχνογνωσία,
• εξασφαλίζει μεγαλύτερη ανεξαρτησία και ταχύτητα σε τεχνικά ζητήματα,
• και αυξάνει τις πιθανότητες να αποκτήσει η χώρα μακροπρόθεσμα ικανότητα να υποστηρίζει πιο σύνθετα έργα χωρίς πλήρη εξάρτηση.

Το μεγάλο ζητούμενο : 200 μαχητικά αιχμής και η επόμενη μέρα

Η αναβάθμιση των Block 50 δεν είναι ένα πρόγραμμα που στέκεται μόνο του. Είναι κομμάτι της μεγάλης εικόνας, όπου η Πολεμική Αεροπορία στοχεύει σε έναν στόλο περίπου 200 μαχητικών υψηλών δυνατοτήτων, με κορμό 4,5 και 5ης γενιάς.

Σ’ αυτήν την εικόνα:

• τα Viper είναι ο «μαζικός» πολλαπλασιαστής ισχύος,
• τα Rafale προσθέτουν ισχυρές δυνατότητες και ιδιαίτερα πολύτιμες επιλογές σε συγκεκριμένα προφίλ αποστολών,
• και η προοπτική των F-35 (όταν ολοκληρωθούν οι διαδικασίες) ανεβάζει κατακόρυφα την ποιότητα σε αισθητήρες, επιβιωσιμότητα και αποστολές πρώτου πλήγματος/διείσδυσης.

Ο στόχος δεν είναι να υπάρχουν πολλά διαφορετικά αεροσκάφη σε ράφια. Είναι να υπάρχει συνδυασμένη ισχύς: δικτύωση, αισθητήρες, όπλα, υποστήριξη, κοινή εικόνα πεδίου μάχης. Και εδώ τα Block 50, όταν μετατραπούν σε Viper, παίζουν ρόλο «κλειδιού»: ανεβάζουν τον αριθμό των κορυφαίων F-16 σε επίπεδο που επιτρέπει πραγματική επιχειρησιακή αντοχή.

Η στρατηγική διάσταση: ποιοτικό πλεονέκτημα και αποτροπή

Σε ένα περιβάλλον όπου η Τουρκία διατηρεί αριθμητικό όγκο σε F-16 αλλά αντιμετωπίζει κατά περιόδους περιορισμούς σε πρόσβαση σε συγκεκριμένα οπλικά/αναβαθμίσεις και γενικότερες αβεβαιότητες, η ελληνική στρατηγική δεν στηρίζεται στην αριθμητική υπεροχή.Στηρίζεται στο ποιος έχει καλύτερα, ποιος έχει μεγαλύτερη δικτύωση, ποιος έχει καλύτερη εικόνα, ποιος μπορεί να δράσει με μεγαλύτερη ακρίβεια και ταχύτητα.

Ένας κορμός 121 Viper –με σωστή υποστήριξη, επαρκή όπλα και υψηλές διαθεσιμότητες– αποτελεί κατ’ ουσίαν εγγύηση ότι η Πολεμική Αεροπορία θα έχει την ικανότητα:

1. να επιβάλει αεροπορική υπεροχή σε κρίσιμες περιοχές,
2. να εκτελεί αποστολές κρούσης με υψηλό ποσοστό επιτυχίας,
3. να συνεργάζεται καλύτερα με το Ναυτικό και τις επίγειες μονάδες,
4. και να διατηρεί ισχυρό αποτρεπτικό αποτύπωμα.

LOR: το τυπικό βήμα που δεν πρέπει να καθυστερήσει

Μετά το πέρασμα από τη Βουλή, θα ακολουθήσουν τα τυπικά βήματα με την αμερικανική πλευρά μεταξύ αυτών και η αποστολή του επίσημου αιτήματος μέσω LOR. Όμως η ουσία δεν βρίσκεται στα γράμματα των εγγράφων. Βρίσκεται στο ζητούμενο να μην καθυστερήσει το πρόγραμμα, να “μπει” στη σωστή χρονική θέση και να παραδώσει επιχειρησιακό αποτέλεσμα χωρίς εκπλήξεις στο κόστος και στη ροή εργασιών.

Για την Πολεμική Αεροπορία, το πραγματικό στοίχημα είναι να δει μέσα στη δεκαετία έναν ενιαίο κορμό Viper να διαμορφώνεται, με τις Μοίρες να αποκτούν κοινές δυνατότητες και το επιτελικό σχέδιο να αποκτά βάθος.

Το πρόγραμμα των F-16 Block 50 μπαίνει στο κρίσιμο σημείο της θεσμικής του ωρίμανσης: πέρασμα από την αρμόδια επιτροπή της Βουλής και στη συνέχεια επιτάχυνση των διαδικασιών ώστε να ξεκινήσει το project χωρίς να χαθεί το “παράθυρο” που το συνδέει με την αναβάθμιση των Viper.

Αν ο σχεδιασμός προχωρήσει η Πολεμική Αεροπορία Ελλάδα κερδίζει ταυτόχρονα:

• 121 Viper ως ενιαίο, ομοιογενή κορμό,
• βιομηχανική συνέχεια και εμπειρία στην ΕΑΒ,
• καλύτερες διαθεσιμότητες,
• και ένα μεγάλο, πραγματικό άλμα αποτροπής.

The post F-16 Block 50: Έγκριση από τη Βουλή και αγώνας δρόμου για να «κουμπώσει» το πρόγραμμα στην αναβάθμιση των Viper appeared first on OnAlert.

Στην Τανάγρα, εκεί όπου βρίσκεται σε εξέλιξη το μεγαλύτερο εξοπλιστικό πρόγραμμα της Πολεμικής Αεροπορίας, η εικόνα έχει αλλάξει οριστικά. Ο «after burning» ρυθμός που τα παλαιότερα F-16 block 52 μετατρέπονται σε ψηφιακά Viper, με τις χαρακτηριστικές κεραίες και το νέο «πρόσωπο» του Block 72, προκαλεί έντονη ικανοποίηση στο Αεροπορικό Επιτελείο.

Το πρόγραμμα εκσυγχρονισμού βρίσκεται πλέον ξεκάθαρα εντός χρονοδιαγράμματος, με ανοιχτό μάλιστα το ενδεχόμενο να ολοκληρωθεί ακόμη και νωρίτερα από τον αρχικό σχεδιασμό, που έκανε λόγο για πλήρη επιχειρησιακή ένταξη έως τα τέλη του  2027.

Ήδη, με την παράδοση του 42ου Viper το φθινόπωρο του 2025, το πρόγραμμα έφτασε και επίσημα στο «μέσον της διαδρομής», όπως τόνισαν Lockheed Martin και ΕΑΒ. Με βάση τον σημερινό ρυθμό, μέχρι τα τέλη του έτους ο στόλος των αναβαθμισμένων μαχητικών αναμένεται να αγγίξει τα 46 αεροσκάφη, κάτι που επιβεβαιώνει ότι η ΕΑΒ έχει πλέον αποκτήσει σταθερό και υψηλό ρυθμό παραγωγής, αφήνοντας πίσω τις παιδικές ασθένειες της εκκίνησης.

Από την πρώτη απόφαση στο σήμερα – Ένα πρόγραμμα εθνικής προτεραιότητας

Η απόφαση για τον εκσυγχρονισμό των F-16 σε διαμόρφωση Viper πάρθηκε σε μια περίοδο που η ισορροπία ισχύος στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο έτεινε επικίνδυνα να ανατραπεί. Η Τουρκία επένδυε σε νέα οπλικά συστήματα, σε ραντάρ AESA, σε εκτεταμένη χρήση UAV και σε ένα φιλόδοξο πρόγραμμα εκσυγχρονισμού της δικής της αεροπορικής ισχύος.

Για την Αθήνα, το δίλημμα ήταν σαφές: είτε αφήνει τα πλέον σύγχρονα F-16 της (τα Block 52+ και Block 52+ Advanced) να «γεράσουν» τεχνολογικά, είτε προχωρά σε ένα άλμα γενιάς, μετατρέποντάς τα σε μαχητικά με δυνατότητες που ακουμπούν – σε αρκετούς τομείς – την 5η γενιά. Η επιλογή της δεύτερης οδού, με εκσυγχρονισμό 83 αεροσκαφών σε διαμόρφωση Block 72 Viper, αποτέλεσε πυλώνα της νέας αμυντικής πολιτικής.

Το πρόγραμμα σχεδιάστηκε ώστε να υλοποιηθεί στην Ελλάδα, στις εγκαταστάσεις της ΕΑΒ στην Τανάγρα, με την τεχνική υποστήριξη της Lockheed Martin. Αυτό σημαίνει μεταφορά τεχνογνωσίας, επένδυση σε υποδομές, προσλήψεις εξειδικευμένου προσωπικού και ουσιαστική αναβάθμιση της ελληνικής αμυντικής βιομηχανίας. Αν και αρχικά υπήρξαν ανησυχίες για καθυστερήσεις, η εικόνα της τελευταίας διετίας είναι εντελώς διαφορετική: η ΕΑΒ έχει αυξήσει θεαματικά την παραγωγικότητά της, με τις παραδόσεις να επιταχύνονται.

Χαρακτηριστικό είναι ότι την περίοδο 2024-2025 παραδόθηκαν 20 αεροσκάφη μέσα σε έναν χρόνο.

46 Viper μέχρι το τέλος του έτους – Ρυθμός που «κλειδώνει» την επιτυχία

Ο ρυθμός των 46 εκσυγχρονισμένων Viper έως τα τέλη του 2025 δεν είναι απλώς «ικανοποιητικός». Επιτρέπει στο Επιτελείο να μιλά πλέον με συγκρατημένη αισιοδοξία ακόμα και για πρόωρη ολοκλήρωση του προγράμματος, ίσως και πριν από το ορόσημο του 2027, εφόσον διατηρηθεί η ίδια δυναμική και δεν υπάρξουν διεθνείς ανατροπές στην εφοδιαστική αλυσίδα.

Παράλληλα, η σταθερή ροή παραδόσεων επιτρέπει στην Πολεμική Αεροπορία να οργανώνει καλύτερα την οργάνωση στις Πολεμικές Μοίρες.

• Μοίρες που παραλαμβάνουν τα νέα Viper μπαίνουν σε φάση εντατικής εκπαίδευσης.
• Άλλες Μοίρες συνεχίζουν την αποστολή επιφυλακής με τα μη αναβαθμισμένα ακόμη F-16, ώστε να μη δημιουργηθεί κενό στην αεράμυνα.
• Ο στόλος ανανεώνεται σταδιακά, χωρίς να παρουσιάζεται κενό στις εκπαιδευτικές και επιχειρησιακές αποστολές της Πολεμικής Αεροπορίας πόσο μάλλον στην επιτήρηση του Αιγαίου.

Η σταδιακή αυτή μετάβαση είναι κρίσιμη καθώς επιτρέπει στους χειριστές να «γράψουν» ώρες στο νέο κόκπιτ, να εξοικειωθούν με τα συστήματα και να διαμορφώσουν νέες τακτικές, ενώ ταυτόχρονα διατηρείται ακέραια η αποτρεπτική ισχύς.

Τι φέρνει το Viper – Από το ραντάρ AESA στο ψηφιακό κόκπιτ

Ο εκσυγχρονισμός δεν είναι μια απλή «ανακαίνιση». Πρόκειται για μια σχεδόν ριζική αναγέννηση του F-16, με πυρήνα το νέο ραντάρ και ένα πλήρως ψηφιακό σύστημα αποστολής:

• Ραντάρ APG-83 AESA: Το νέο ραντάρ τεχνολογίας ενεργής ηλεκτρονικής σάρωσης (Active Electronically Scanned Array) προσφέρει πολλαπλάσια εμβέλεια, δυνατότητα ταυτόχρονης παρακολούθησης πολλών στόχων και προηγμένες λειτουργίες αέρος-αέρος και αέρος-εδάφους. Η δυνατότητα high-resolution SAR χαρτογράφησης επιτρέπει στα ελληνικά Viper να «βλέπουν» με ακρίβεια στόχους εδάφους, ακόμη και σε δύσκολες καιρικές συνθήκες ή έντονη ηλεκτρονική παρεμβολή.
• Νέος ψηφιακός υπολογιστής αποστολής και αρχιτεκτονική avionics: Ο ισχυρότερος mission computer επιτρέπει την ταυτόχρονη επεξεργασία δεδομένων από ραντάρ, αισθητήρες, σκοπευτικό επί κράνους, όπλα και ζεύξεις δεδομένων, προσφέροντας ένα πραγματικά «δικτυοκεντρικό» αεροσκάφος.
• Μεγάλη κεντρική οθόνη & νέο κόκπιτ: Η αντικατάσταση των παλαιών οθονών με μια μεγάλη, υψηλής ανάλυσης κεντρική οθόνη αλλάζει τη φιλοσοφία εργασίας του χειριστή. Πλέον, ο ιπτάμενος έχει μπροστά του ένα ενιαίο «ταμπλό» που συνδυάζει χάρτες, δεδομένα ραντάρ, εικόνα από το SNIPER pod και πληροφορίες όπλων, μειώνοντας δραστικά τον φόρτο εργασίας.
• AGCAS & PARS – Ασφάλεια χειριστή: Στη διαμόρφωση Viper ενσωματώνεται το Automatic Ground Collision Avoidance System (AGCAS) και το Pilot Activated Recovery System (PARS), συστήματα που μπορούν να σώσουν τόσο τον χειριστή όσο και το αεροσκάφος σε περίπτωση απώλειας προσανατολισμού ή επικίνδυνης βύθισης.
• Συστήματα επικοινωνιών και Link-16: Η δυνατότητα μετάδοσης και λήψης δεδομένων σε πραγματικό χρόνο με άλλα αεροσκάφη, πλοία, επίγειους σταθμούς και –στο μέλλον– UAV, μετατρέπει το Viper σε «κόμβο» πληροφορίας στο πεδίο μάχης.

Με απλά λόγια, η αναβάθμιση σε Viper μετατρέπει το ελληνικό F-16 από ένα άξιο μαχητικό 4,5ης γενιάς σε μια πλατφόρμα προηγμένης δικτυοκεντρικής αεροπορικής ισχύος, ικανή να «δέσει» με τα Rafale και τα επερχόμενα F-35.

Όπλα και τακτικές – Τα Viper ως πολλαπλασιαστής ισχύος

Η πλήρης αξιοποίηση των Viper έρχεται όταν συνδυαστούν με τα κατάλληλα όπλα και αισθητήρες. Το νέο ραντάρ AESA και το ψηφιακό κόκπιτ επιτρέπουν:

• Βολές πέραν του οπτικού ορίζοντα (BVR) με AIM-120 AMRAAM, αξιοποιώντας στο έπακρο την αυξημένη εμβέλεια ανίχνευσης και την καλύτερη ικανότητα ιχνηλάτησης στόχων.
• Επιχειρήσεις κρούσης ακριβείας με JDAM, Paveway και – όπου υπάρχει διαθεσιμότητα – stand-off όπλα τύπου JSOW, με την υποστήριξη του SNIPER ATP για εντοπισμό και κατάδειξη στόχων σε πολύ μεγάλες αποστάσεις. Συνδυασμό αισθητήρων (ραντάρ, pod, Link-16) για στοχοποίηση σε περιβάλλον έντονης αντιαεροπορικής άμυνας.

Κομβικής σημασίας είναι και ο ρόλος του σκοπευτικού επί κράνους (JHMCS) για μάχη μικρών αποστάσεων, όπου σε συνδυασμό με τα υπερ-ευέλικτα βλήματα IRIS-T δίνει στους Έλληνες χειριστές ένα σαφές τακτικό πλεονέκτημα στο dogfight. Με αυτά τα δεδομένα, κάθε Viper που προσγειώνεται στην Τανάγρα μετά τον εκσυγχρονισμό δεν είναι απλώς «ένα ακόμη F-16». Είναι ένας πολλαπλασιαστής ισχύος που αναβαθμίζει ολόκληρη τη δομή μάχης της Πολεμικής Αεροπορίας.

Αιγαίο & Ανατολική Μεσόγειος – Τι αλλάζει επιχειρησιακά

Η ένταξη των Viper στις Μοίρες της Πολεμικής Αεροπορίας έχει ήδη άμεσο αντίκτυπο στην επιχειρησιακή εικόνα πάνω από το Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο:

1. Καλύτερη επίγνωση τακτικής κατάστασης

Χάρη στο AESA και στο Link-16, τα ελληνικά πληρώματα έχουν πιο καθαρή εικόνα για το τι συμβαίνει στον εναέριο χώρο. Στόχοι που παλαιότερα απαιτούσαν συνεργασία πολλών μέσων για να εντοπιστούν, πλέον εμφανίζονται σε πραγματικό χρόνο στο κόκπιτ.

2. Πιο αποτελεσματική αεράμυνα νησιών και κρίσιμων υποδομών

Η δυνατότητα ταυτόχρονης παρακολούθησης και εμπλοκής πολλαπλών στόχων, σε συνδυασμό με την αυξημένη εμβέλεια, επιτρέπει στα Viper να καλύπτουν μεγαλύτερο όγκο χώρου με λιγότερα αεροσκάφη. Αυτό σημαίνει πιο πυκνή και αξιόπιστη «ομπρέλα» προστασίας για νησιά, βάσεις και κρίσιμες υποδομές.

3. Επιχειρήσεις κρούσης σε βάθος

Με τα κατάλληλα stand-off όπλα, τα Viper μπορούν να προσβάλλουν στόχους βαθιά στην ενδοχώρα ή σε εχθρικές βάσεις, χωρίς να χρειάζεται να εισέλθουν σε «ζώνες θανάτου» αντιαεροπορικών συστημάτων.

4. Υποστήριξη συμμαχικών επιχειρήσεων

Η διαλειτουργικότητα με ΝΑΤΟϊκές πλατφόρμες σημαίνει ότι τα ελληνικά Viper μπορούν να ενταχθούν σε πολυεθνικά πακέτα κρούσης ή αεράμυνας, αυξάνοντας τον ρόλο της Ελλάδας ως πυλώνα σταθερότητας στη νοτιοανατολική πτέρυγα της Συμμαχίας.

Viper, Rafale, F-35 – Ο συνδυασμός  ισχύος της ΠΑ

Ο εκσυγχρονισμός των F-16 σε Viper δεν είναι ένα μεμονωμένο πρόγραμμα. Εντάσσεται σε μια συνολική αρχιτεκτονική αεροπορικής ισχύος, όπου:

• Τα Rafale F3R ήδη επιχειρούν με προηγμένα ραντάρ AESA, βλήματα Meteor και SCALP/Exocet, δημιουργώντας ένα ισχυρό «μακρύ χέρι» για την Πολεμική Αεροπορία.
• Τα μελλοντικά F-35A θα προσθέσουν ικανότητες στελθ, βαθιάς διείσδυσης και προηγμένης συλλογής πληροφοριών.
• Τα Viper αναλαμβάνουν τον ρόλο της «ραχοκοκαλιάς», παρέχοντας μαζικό και τεχνολογικά ανώτερο στόλο, ικανό να επιχειρεί σε αρμονία με τα Rafale και τα F-35, μέσα από κοινά δίκτυα δεδομένων και κοινές τακτικές.

Σε αυτή την εικόνα πρέπει να προστεθεί και η απόφαση για αναβάθμιση 38 F-16 Block 50 σε Viper, που ανοίγει τον δρόμο για συνολικό στόλο 121 μαχητικών Viper μέχρι το τέλος της δεκαετίας. Όταν η επιλογή αυτή γίνει πράξη, η Ελλάδα θα διαθέτει έναν από τους πιο ομοιογενείς και ισχυρούς στόλους F-16 παγκοσμίως, μειώνοντας το κόστος υποστήριξης και αυξάνοντας κατακόρυφα την επιχειρησιακή διαθεσιμότητα.

ΕΑΒ και βιομηχανική διάσταση – Η Ελλάδα αναβαθμίζει μαχητικά 4ης+ γενιάς

Πέρα από τα καθαρά επιχειρησιακά οφέλη, το πρόγραμμα Viper αποτελεί και σχολείο για την ελληνική αμυντική βιομηχανία.

Η ΕΑΒ, μετά τις γνωστές περιπέτειες και καθυστερήσεις του παρελθόντος, καλείται να διαχειριστεί ένα πρόγραμμα υψηλής τεχνολογίας, με αυστηρά χρονοδιαγράμματα και διεθνείς δεσμεύσεις. Η μέχρι στιγμής πορεία δείχνει ότι:

• Έχει αποκτήσει τεχνογνωσία σε επίπεδο δομικών εργασιών, ηλεκτρονικών, software και ολοκλήρωσης συστημάτων.
• Μπορεί, στο μέλλον, να διεκδικήσει ρόλο σε αντίστοιχα προγράμματα άλλων χωρών ή σε αναβαθμίσεις τρίτων χρηστών, εφόσον υπάρξει πολιτική βούληση και κατάλληλες συμφωνίες αντισταθμιστικών/βιομηχανικής συνεργασίας.
• Δημιουργεί καλύτερες προοπτικές για τους Έλληνες τεχνικούς, μηχανικούς και επιστήμονες, που μέχρι πρότινος έβλεπαν την ΕΑΒ ως μια στατική, προβληματική εταιρεία.

Ταυτόχρονα, η στενή συνεργασία με τη Lockheed Martin και τις αμερικανικές αρχές ενισχύει το στρατηγικό αποτύπωμα της χώρας στο πλαίσιο των ελληνοαμερικανικών σχέσεων και της ευρύτερης ΝΑΤΟϊκής αρχιτεκτονικής.

Το νέο επιχειρησιακό και γεωστρατηγικό αποτύπωμα

Ο εκσυγχρονισμός των F-16 σε διαμόρφωση Viper μεταφράζεται συνολικά για Πολεμική Αεροπορία:

1. Ποιοτικό άλμα δυνατοτήτων

Η ΠΑ αποκτά ένα μεγάλο αριθμό μαχητικών με ραντάρ AESA, ψηφιακό κόκπιτ, προηγμένα συστήματα ασφαλείας και πλήρη δικτυοκεντρική αρχιτεκτονική.

2. Ομοιογενή, ισχυρό στόλο για τα επόμενα 20+ χρόνια

Τα Viper, σε συνδυασμό με τα Rafale και τα F-35, δίνουν στην Ελλάδα τη βεβαιότητα ότι μέχρι τη δεκαετία του 2040 θα διαθέτει αεροπορική ισχύ πρώτης γραμμής, ικανή να αντιμετωπίσει κάθε περιφερειακή απειλή.

3. Ενίσχυση της αποτροπής απέναντι στην Τουρκία

Κάθε νέο Viper που εντάσσεται στις Μοίρες στέλνει ένα σαφές μήνυμα στην Άγκυρα: η Ελλάδα δεν παρακολουθεί παθητικά τις εξελίξεις, αλλά επενδύει συστηματικά στην ποιοτική της υπεροχή.

4. Αναβάθμιση της θέσης της Ελλάδας στο ΝΑΤΟ

Με έναν από τους πλέον προηγμένους στόλους F-16 στην Ευρώπη και πλήρη διαλειτουργικότητα με Rafale και, σύντομα, F-35, η χώρα μας μετατρέπεται σε κομβικό παίκτη στην αεράμυνα της νοτιοανατολικής πτέρυγας της Συμμαχίας.

5. Ανάπτυξη της εγχώριας αμυντικής βιομηχανίας

Η εμπειρία που αποκτά η ΕΑΒ από το πρόγραμμα Viper δημιουργεί προϋποθέσεις για επόμενα βήματα – από την υποστήριξη και αναβάθμιση άλλων τύπων μέχρι την ενεργότερη συμμετοχή σε διεθνή προγράμματα.

Καθώς η κλεψύδρα του χρόνου γυρίζει ανάποδα και τα  Viper πλησιάζουν στην πλήρη επιχειρησιακή τους ωρίμανση, γίνεται σαφές ότι το πρόγραμμα αποτελεί κεντρικό στοίχημα της Πολεμικής Αεροπορίας για να διατηρήσει την επιχειρησιακή της υπεροχή.

The post F-16 Viper: Με «πατημένο γκάζι» ο εκσυγχρονισμός – Ανοιχτό το ενδεχόμενο ταχύτερης υλοποίησης του προγράμματος appeared first on OnAlert.

Η αντίστροφη μέτρηση για ένα από τα σημαντικότερα εξοπλιστικά προγράμματα της τελευταίας δεκαετίας φαίνεται ότι έχει ήδη ξεκινήσει, αφού η πολιτική ηγεσία, σύμφωνα με πληροφορίες του OnAlert.gr, άναψε το «πράσινο φως» για την αναβάθμιση των 38 μαχητικών αεροσκαφών τύπου F-16 Block 50 της Πολεμικής Αεροπορίας σε διαμόρφωση Viper, έπειτα από τη σχετική εισήγηση του ΓΕΑ, ανοίγοντας τον δρόμο για την οριστική διαμόρφωση του στόλου των ελληνικών μαχητικών.

Στις αρχές του 2026 το πρόγραμμα αναμένεται να περάσει από την αρμόδια κοινοβουλευτική επιτροπή, με στόχο οι διαδικασίες με την αμερικανική πλευρά να «τρέξουν» γρήγορα, ώστε η αναβάθμιση των Block 50 να ενταχθεί ως «ουρά» στο ήδη εξελισσόμενο πρόγραμμα των 83 F-16 Block 52+ που μετατρέπονται σε Viper.

Στόχος είναι μέχρι τα τέλη της δεκαετίας η Πολεμική Αεροπορία να διαθέτει έναν ενιαίο στόλο 121 Viper και συνολικά περίπου 200 μαχητικά 4,5 και 5ης γενιάς, ικανά να επιβάλλουν κυριαρχία σε Αιγαίο και Ανατολική Μεσόγειο.

Η αντίστροφη μέτρηση: Από την LOR στη LOA

Στο επιχειρησιακό παρασκήνιο, το Αεροπορικό Επιτελείο έχει ήδη περάσει στο τελικό στάδιο προετοιμασίας. Το επίσημο Letter of Request (LOR) για την αναβάθμιση των 38 F-16 Block 50 σε Viper το επόμενο διάστημα θα «ταξιδέψει» στις ΗΠΑ, σηματοδοτώντας την επίσημη εκκίνηση του προγράμματος. Η LOR δεν είναι απλώς ένα τυπικό έγγραφο. Είναι ο πλήρης φάκελος απαιτήσεων της Πολεμικής Αεροπορίας:

• τεχνικές προδιαγραφές,
• πλήρης φάκελος όπλων,
• ανάγκες σε ανταλλακτικά,
• μεταπωλητική υποστήριξη υλικών (follow-on support),
• και πρόβλεψη για μελλοντικές αναβαθμίσεις.

Η αποστολή της LOR ανοίγει τον δρόμο για το επόμενο κρίσιμο βήμα: την Letter of Offer and Acceptance (LOA). Εκεί θα «κλειδώσουν» επισήμως οι όροι, το κόστος, τα χρονοδιαγράμματα και τα πακέτα υλικών.

Πως φτάσαμε στο 1 δισεκ. ευρώ: Το παρασκήνιο των σκληρών διαπραγματεύσεων

Το οικονομικό σκέλος του προγράμματος υπήρξε ίσως το πιο δύσκολο. Η αρχική αμερικανική πρόταση για τον εκσυγχρονισμό των Block 50 ξεπερνούσε τα 1,8 δισ. ευρώ, ποσό που αξιολογήθηκε από το ελληνικό επιτελείο ως απαγορευτικό. Ακολούθησαν νέοι γύροι συζητήσεων, με τις προσφορές να μειώνονται περίπου στα 1,5 δισ. ευρώ, αλλά για μόλις 30 μονοθέσια F-16, όχι για το σύνολο των 38.

Αυτό δημιούργησε νέα αδιέξοδα, καθώς έθετε σε κίνδυνο τη συνοχή της δομής δυνάμεων και άφηνε εκτός ένα σημαντικό μέρος του στόλου. Η Πολεμική Αεροπορία, με επιμονή, τεκμηριωμένα επιχειρήματα και σαφείς «κόκκινες γραμμές», δεν αποδέχθηκε μια «κουτσουρεμένη» λύση.

Με σκληρές αλλά στοχευμένες αντιπροτάσεις, αξιοποιώντας την ευνοϊκή ισοτιμία ευρώ/δολαρίου, τη δυνατότητα αξιοποίησης-πώλησης ραντάρ και απαρτίων από τα Block 52+ (και εν μέρει από τα ίδια τα Block 50) και την ανάγκη για πλήρη αναβάθμιση και των 38 αεροσκαφών, οδήγησε τις διαπραγματεύσεις σε μια νέα πρόταση κοντά στα 1,2 δισ. ευρώ.

Με περαιτέρω «συμμάζεμα» μέσω μεταπώλησης υλικών και βέλτιστης δομής του πακέτου, το τελικό κόστος εκτιμάται ότι θα κινηθεί περίπου στο 1 δισ. ευρώ – ένα ποσό που θεωρείται βιώσιμο εντός του μακροπρόθεσμου εξοπλιστικού σχεδιασμού.

Τι προβλέπει η αναβάθμιση: Από τα ηλεκτρονικά στην «καρδιά» αποστολής

Η αναβάθμιση των F-16 Block 50 σε Viper δεν είναι απλώς αλλαγή ραντάρ και ορισμένων υποσυστημάτων. Πρόκειται για συνολική μεταμόρφωση του αεροσκάφους, ώστε να φθάσει σε επίπεδο 4,5 γενιάς. Στον πυρήνα του πακέτου βρίσκονται:

Το ραντάρ ηλεκτρονικής σάρωσης AESA ραντάρ AN/APG-83 SABR που επιτρέπει:

• ανίχνευση στόχων σε πολύ μεγαλύτερες αποστάσεις,
• ταυτόχρονη παρακολούθηση και εμπλοκή πολλαπλών στόχων,
• αυξημένη αντοχή σε περιβάλλον έντονου ηλεκτρονικού πολέμου,
• υψηλής ανάλυσης εικόνα εδάφους και θαλάσσης για αποστολές κρούσης.

Modular Mission Computer MMC-7000A: Ο νέος υπολογιστής αποστολής είναι ο «εγκέφαλος» που διασυνδέει αισθητήρες, όπλα, συστήματα αυτοπροστασίας και δίκτυα δεδομένων, δίνοντας στον ιπτάμενο πλήρη επίγνωση τακτικής κατάστασης σε πραγματικό χρόνο.

Link-16: Το σύστημα τακτικών δεδομένων επιτρέπει πλήρη δικτυοκεντρική διασύνδεση με άλλα αεροσκάφη, επίγειες μονάδες, πλοία του Στόλου και ιπτάμενα ραντάρ. Το F-16 παύει να είναι «μόνο του» και γίνεται κόμβος σε ένα ενιαίο πλέγμα μάχης.

JHMCS (Helmet-Mounted Cueing System): Το κράνος στοχοποίησης επιτρέπει στον πιλότο να «κλειδώνει» στόχους με το βλέμμα, ιδιαίτερα κρίσιμο σε κλειστές αερομαχίες και σε αιφνίδιες εμπλοκές, όπου τα κλάσματα του δευτερολέπτου κάνουν τη διαφορά.

Νέα avionics, επικοινωνίες και αυτοπροστασία: Αναβαθμισμένα συστήματα EW, IFF, σύγχρονες κρυπτογραφημένες επικοινωνίες και δυνατότητα ενσωμάτωσης μελλοντικών όπλων και αισθητήρων, ώστε τα Viper να παραμείνουν επί χρόνια «up to date» χωρίς να απαιτούνται κάθε φορά ριζικοί εκσυγχρονισμοί.

Με αυτά τα δεδομένα τα αναβαθμισμένα F-16 Block 50 δεν θα υπολείπονται σε τίποτα από τα ήδη εκσυγχρονισμένα Block 52+ Viper, διαμορφώνοντας έναν απόλυτα ομοιογενή στόλο 121 αεροσκαφών στην αιχμή της 4,5ης γενιάς.

Ο πλήρης φάκελος όπλων: Από το AIM-120D έως τον JASSM

Εάν η «καρδιά» του εκσυγχρονισμού είναι τα ηλεκτρονικά, τότε το «σπαθί» του είναι ο φάκελος όπλων. Η Πολεμική Αεροπορία δεν διαπραγματεύτηκε απλώς αναβάθμιση πλατφόρμας, αλλά την εισαγωγή ενός πλήρους, σύγχρονου πακέτου όπλων που θα απογειώσει τη μαχητική ικανότητα των Μοιρών:

AIM-120D: Ο σύγχρονος πύραυλος αέρος-αέρος μακράς εμβέλειας, σε συνδυασμό με το ραντάρ AESA, δίνει στα Viper δυνατότητες αναχαίτισης σύμφωνα με τα πλέον σύγχρονα πρότυπα. Η ελληνική πλευρά επιμένει αποδέσμευση και ενσωμάτωσή του όχι μόνο στα F-35. ώστε τα Viper να έχουν ισοδύναμη ικανότητα με τα πιο προηγμένα μαχητικά της περιοχής.

JDAM / JSOW: Όπλα ακριβείας, καθοδηγούμενα, που επιτρέπουν κρούση από αποστάσεις ασφαλείας, ημέρα και νύχτα, σε στόχους υψηλής αξίας. Με αυτά, το Viper μετατρέπεται σε πανίσχυρη πλατφόρμα κρούσης, πολλαπλασιάζοντας τις επιλογές του επιτελείου.

Harpoon & JASSM/JAASM: Πύραυλοι αντιπλοϊκοί και στρατηγικής κρούσης. Ο Harpoon για στόχους επιφανείας στη θάλασσα και ο JASSM/JAASM για στρατηγικά πλήγματα στην ενδοχώρα. Η πρόβλεψη για τέτοια όπλα δείχνει ότι η Π.Α. δεν περιορίζεται στο air-to-air, αλλά διαμορφώνει ένα πλήρες φάσμα αποτροπής: από θάλασσα έως βαθιά στην εχθρική επικράτεια.

IRIS-T και άλλοι μικρού βεληνεκούς πύραυλοι αέρος-αέρος: Για την κλειστή αερομαχία, συμπληρωματικά στον AIM εξασφαλίζοντας υπεροχή ακόμη και στο πιο απαιτητικό «σκηνικό» εμπλοκής.

Συνολικά, ο φάκελος όπλων που ζητείται μετατρέπει τα Block 50 Viper σε πλατφόρμες ικανές για:

• αποστολές SEAD/DEAD (καταστολή/καταστροφή εχθρικής αεράμυνας),
• κρούση ακριβείας,
• αντιαεροπορική υπεροχή,
• αντιπλοϊκές επιχειρήσεις.

Οι Μοίρες «Βέλος» και «Περσέας»: Από τη Νέα Αγχίαλο στην εποχή Viper

Τα F-16 Block 50 υπηρετούν από τα μέσα της δεκαετίας του ’90 στην 341 Μοίρα «ΒΕΛΟΣ» και την 347 Μοίρα «ΠΕΡΣΕΑΣ», με έδρα την 111 Πτέρυγα Μάχης στη Νέα Αγχίαλο. Υπήρξαν για χρόνια ο κορμός της ελληνικής ικανότητας αεροπορικής άμυνας και κρούσης.

Ωστόσο, η τεχνολογική πρόοδος των τελευταίων δεκαετιών δημιούργησε σταδιακά ένα χάσμα:

• υστέρηση στα ραντάρ,
• περιορισμένη συνδεσιμότητα,
• avionics προηγούμενης γενιάς.

Με την αναβάθμιση σε Viper, το χάσμα αυτό κλείνει οριστικά. Οι δύο ιστορικές Μοίρες δεν θα είναι πλέον απλώς «ποιοτικές» μέσα στα δεδομένα της δεκαετίας του ’90, αλλά θα μετατραπούν σε κεντρικούς πυλώνες ενός σύγχρονου, δικτυοκεντρικού αεροπορικού σχηματισμού.

Για τους χειριστές της Νέας Αγχιάλου, το πρόγραμμα αυτό δεν είναι απλά logistics αλλά εκτίναξη της επιχειρησιακής τους ταυτότητας.

Το χρονοδιάγραμμα: «Ουρά» στο πρόγραμμα των 83 Viper

Σύμφωνα με τον σχεδιασμό, μετά την αποστολή της LOR θα ακολουθήσει η διαδικασία διαμόρφωσης και αποστολής της LOA από την αμερικανική πλευρά, κάτι που συνήθως απαιτεί μερικούς μήνες. Η εκτίμηση είναι ότι η LOA θα φτάσει στην Αθήνα ενώ το πρόγραμμα αναβάθμισης των 83 F-16 Block 52+ σε Viper θα βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη.

Η υλοποίηση της αναβάθμισης των 38 Block 50 μπορεί να ξεκινήσει εντός του 2028, στον ρυθμό που θα επιτρέπουν:

• η διαθεσιμότητα εγκαταστάσεων και προσωπικού στην ΕΑΒ,
• οι απαιτήσεις της Lockheed Martin και των συνεργατών,
• και η ανάγκη να διατηρηθεί επιχειρησιακά αξιόμαχο ποσοστό του στόλου σε κάθε χρονική στιγμή.

Στόχος είναι κάθε παρτίδα αεροσκαφών που ολοκληρώνει την αναβάθμιση να εντάσσεται άμεσα στην επιχειρησιακή δομή, με ελάχιστο «νεκρό» χρόνο, ώστε η Πολεμική Αεροπορία να έχει συνεχώς διαθέσιμα πλήρως λειτουργικά Viper.

Η ΕΑΒ στο επίκεντρο: Η σημασία για την εγχώρια βιομηχανία

Όπως και στο πρόγραμμα των Block 52+, την κύρια ευθύνη εκτέλεσης θα αναλάβει η Ελληνική Αεροπορική Βιομηχανία (ΕΑΒ). Με την εμπειρία και την πιστοποίηση που έχει αποκτήσει, η ΕΑΒ διαθέτει πλέον το know-how, τις υποδομές και το ανθρώπινο δυναμικό για να φέρει εις πέρας ένα τόσο σύνθετο έργο.

Η ανάθεση αυτή έχει διπλή αξία:

• Επιχειρησιακή: εξασφαλίζεται άμεση τεχνική υποστήριξη, περιορίζονται εξαρτήσεις από το εξωτερικό και διασφαλίζεται ότι η χώρα μπορεί να διαχειρίζεται κρίσιμα υποσυστήματα σε βάθος χρόνου.
• Οικονομική – βιομηχανική: σημαντικό μέρος της δαπάνης επιστρέφει στην ελληνική οικονομία, διατηρείται και αναπτύσσεται υψηλή τεχνογνωσία, δημιουργούνται θέσεις εργασίας και ανοίγει ο δρόμος για μελλοντικά προγράμματα – όχι μόνο για την Πολεμική Αεροπορία αλλά και για εξαγωγικές προοπτικές.

Ο στόλος των 200 μαχητικών αεροσκαφών αιχμής

Η αναβάθμιση των 38 Block 50 σε Viper εντάσσεται σε ένα μακρόπνοο σχέδιο συγκρότησης στόλου περίπου 200 μαχητικών 4,5 και 5ης γενιάς:

• 83 F-16 Viper (αναβαθμισμένα Block 52+),
• 38 F-16 Viper (τα σημερινά Block 50),
• 24 Rafale F3R,
• 20+ F-35A Lightning II (με παραδόσεις προς το τέλος της δεκαετίας),
• με Mirage 2000-5 και F-16 Block 30 σε υποστηρικτικό ρόλο στη μεταβατική περίοδο.

Στόχος δεν είναι απλώς ένας μεγάλος αριθμός αεροσκαφών, αλλά μια δομή δυνάμεων με:

• ομοιογένεια σε όπλα και αισθητήρες,
• κοινή επιχειρησιακή φιλοσοφία,
• πλήρη δικτυοκεντρική λειτουργία.

Τα F-35 θα λειτουργούν ως stealth «αισθητήρες» του συστήματος, τα Rafale ως πλατφόρμες πρώτου πλήγματος με όπλα όπως SCALP και Meteor, και τα Viper ως πολλαπλασιαστές ισχύος για SEAD, αναχαίτιση και κρούση. Αυτός ο συνδυασμός είναι ο πραγματικός «game changer» στην Ανατολική Μεσόγειο.

Η στρατηγική υπεροχή έναντι της Τουρκίας

Η τουρκική αεροπορία διατηρεί αριθμητικό πλεονέκτημα σε F-16, όμως υστερεί σε κρίσιμους τομείς:

• απουσία πρόσβασης στο πρόγραμμα F-35,
• περιορισμοί σε προηγμένα δυτικά όπλα όπως Meteor και SCALP,
• αβεβαιότητα ως προς την πλήρη και έγκαιρη ενσωμάτωση ραντάρ AESA σε μεγάλη κλίμακα.

Αντίθετα, η Ελλάδα, με 121 F-16 Viper, 24 Rafale και μελλοντικά F-35, διαμορφώνει ένα ποιοτικό πλεονέκτημα που δεν μετριέται μόνο σε αριθμούς, αλλά σε τεχνολογία, αισθητήρες, όπλα και δικτύωση.

Σε ένα επιτελικό σενάριο:

• τα F-35 ανοίγουν τον δρόμο, εντοπίζοντας στόχους και «ταΐζοντας» δεδομένα στο δίκτυο,
• τα Rafale εκτελούν αποστολές πρώτου πλήγματος και βαθιάς κρούσης,
• τα Viper αναλαμβάνουν αναχαίτιση, SEAD και κρούση ακριβείας.

Σε αυτό το πλαίσιο, η αναβάθμιση των F-16 Block 50 σε Viper δεν είναι πολυτέλεια, αλλά στρατηγική αναγκαιότητα, κρίσιμος κρίκος στη διατήρηση της αεροπορικής υπεροχής και της αποτρεπτικής ικανότητας της Πολεμικής Αεροπορίας.

The post F-16 Block 50: «Πράσινο φως» για την αναβάθμιση σε Viper – Τα επόμενα βήματα appeared first on OnAlert.

Όπως ανακοινώθηκε από το Γενικό Επιτελείο Αεροπορίας, η Πολεμική Αεροπορία έλαβε μέρος με 4 αεροσκάφη F-16 Viper και αντίστοιχο προσωπικό.

Στην άσκηση «Falcon Strike 2025» συμμετείχαν, επίσης, δυνάμεις από τη Γαλλία με Rafale, τις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής με F-35, το Ηνωμένο Βασίλειο με F-35 και την Ιταλία με F-35 και Eurofighter.

Κατά τη διάρκεια της άσκησης, διεξήχθησαν ευρείας κλίμακας διακλαδικές επιχειρήσεις, οι οποίες ενσωμάτωσαν αεροπορικές, χερσαίες και ναυτικές δυνάμεις σε ένα σύνθετο και ρεαλιστικό επιχειρησιακό περιβάλλον.

Η εκπαίδευση επικεντρώθηκε στην ενσωμάτωση αεροσκαφών 4ης και 5ης γενιάς σε ενιαίους σχηματισμούς, με στόχο τη βελτιστοποίηση των τακτικών σύγχρονου αεροπορικού πολέμου.

Σκοπός της άσκησης «Falcon Strike 2025», τονίζεται στην ανακοίνωση, ήταν η ενίσχυση της αποτροπής και της άμυνας του ΝΑΤΟ, καθώς και η βελτίωση της διαλειτουργικότητας και της τυποποίησης μεταξύ των συμμαχικών αεροπορικών δυνάμεων, στο πλαίσιο της συλλογικής ασφάλειας και συνεργασίας.

Δείτε στιγμιότυπα από την άσκηση που έδωσε στη δημοσιότητα το ΓΕΑ:

The post «Falcon Strike 2025»: Συμμετοχή της 340 Μοίρας της Πολεμικής Αεροπορίας στην πολυεθνική άσκηση [pics] appeared first on OnAlert.

«Η Αθήνα ζήτησε τιμή από την εταιρεία σχετικά με μια πιθανή αγορά πριν από περίπου 18 μήνες, αλλά πιστεύουμε ότι η απόφαση θα ληφθεί αρκετά γρήγορα», δήλωσε στο Breaking Defense ο David Nyikos, διευθυντής διεθνών προγραμμάτων ηλεκτρονικού πολέμου (EW) για αερομεταφερόμενα συστήματα μάχης στην L3Harris.

Πρόσθεσε ότι η L3Harris βλέπει την Ελλάδα ως τον «επόμενο πιθανό συνεργάτη» της σουίτας Viper Shield AN/ALQ-254 της εταιρείας.

Το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας δεν απάντησε σε αίτημα του Breaking Defense να σχολιάσει την πιθανή αγορά, πάντως η σουίτα έχει παρουσιαστεί σε επιτελείς της ΠΑ.

Η Lockheed Martin και η ΕΑΒ έχουν παραδώσει μέχρι τώρα 42 αναβαθμισμένα F-16, από τα 84 που συνολικά θα εκσυγχρονιστούν στο επίπεδο «Viper».

Το συνολικό πρόγραμμα αναμένεται να ολοκληρωθεί το 2027 και περιλαμβάνει την ενσωμάτωση του ραντάρ AESA (Active Electronically Scanned Array) APG-83 της Northrop Grumman, μεταξύ άλλων συστημάτων ηλεκτρονικού πολέμου και επικοινωνιών.

«Μετά την Πολωνία, νομίζω ότι η Ελλάδα θα είναι πιθανότατα η επόμενη» που θα αποκτήσει την ψηφιακή οσυίτα ηλεκτρονικού πολέμου της L3Harris, δήλωσε ο David Nyikos.

Το Viper Shield είναι η «κατάλληλη επιλογή» για την Ελλάδα λόγω της διαθεσιμότητάς του και της «πλήρως ψηφιακής» δομής του, πρόσθεσε.

Τα χαρακτηριστικά του

Το σύστημα Viper Shield δημιουργεί μια «εικονική ηλεκτρονική ασπίδα» γύρω από το αεροσκάφος, επιτρέποντας στους πιλότους να εκτελούν σύνθετες αποστολές με μεγαλύτερη ασφάλεια και επιβιωσιμότητα στο πεδίο επιχειρήσεων.

Συνδυάζει έναν ψηφιακό δέκτη προειδοποίησης ραντάρ με ένα πλήρως ενσωματωμένο ψηφιακό σύστημα παρεμβολών, τα οποία συνεργάζονται με το ραντάρ AESA τύπου APG-83 των F-16 που ενισχύουν την δυνατότητα των πιλότων να έχουν επίγνωση της κατάστασης για να αντιμετωπίζουν εγκαίρως και με επιτυχία τις εχθρικές απειλές.

Ο αρθρωτός σχεδιασμός του Viper Shield  επιτρέπει την ενσωμάτωση πρόσθετων εφαρμογών ηλεκτρονικού πολέμου για την αντιμετώπιση αναδυόμενων και μελλοντικών απειλών και προσφέρεται σε δύο διαμορφώσεις είτε πλήρως ενσωματωμένο στο μαχητικό αεροσκάφος είτε ως ατρακτίδιο (pod).

The post Viper Shield: «Επόμενος πελάτης θα είναι η Ελλάδα με τα αναβαθμισμένα F-16», λέει η L3Harris appeared first on OnAlert.