Η σύμβαση υπεγράφη με τη βελγική εταιρεία Sabena Engineering.

Η σύμβαση προβλέπει τη συντήρηση των αεροσκαφών και των κινητήρων F-16, καθώς και υποστήριξη για τη διαχείριση της τεχνικής και υλικής εφοδιαστικής αλυσίδας για την Ουκρανία.

Οι εργασίες θα εκτελεστούν στην πόλη Woluwe-Saint-Lambert στο Βέλγιο και αναμένεται να ολοκληρωθούν έως τις 28 Ιανουαρίου 2029.

Τον Μάιο του 2025, υπήρχαν αναφορές ότι η Ρουμανία και η Ολλανδία σχεδιάζουν να δημιουργήσουν ένα κοινό κέντρο για την εκπαίδευση του ουκρανικού τεχνικού προσωπικού για τα μαχητικά αεροσκάφη F-16.

Την ίδια περίπου εποχή, το Υπουργείο Άμυνας της Ολλανδίας ανακοίνωσε την παράδοση της τελευταίας παρτίδας 24 μαχητικών αεροσκαφών στην Ουκρανία.

Τον Μάιο του 2025, το Υπουργείο Εξωτερικών των ΗΠΑ ενέκρινε ένα πακέτο 310,5 εκατομμυρίων δολαρίων ΗΠΑ για την Ουκρανία, το οποίο περιλαμβάνει υπηρεσίες συντήρησης και εκπαίδευσης των F-16.

The post F-16: Το Υπουργείο Άμυνας των ΗΠΑ υπέγραψε σύμβαση 235 εκατομμυρίων δολαρίων για τη συντήρηση των μαχητικών της Ουκρανίας appeared first on OnAlert.

Ειδικότερα, οι μυστικές υπηρεσίες πληροφοριών της Ουκρανίας έχουν στην διάθεσή τους μια Tier 1 μονάδα ειδικών επιχειρήσεων, την διαβόητη «Alpha Unit» η οποία πραγματοποιεί πλήγματα ακριβείας πίσω από τις γραμμές των ρωσικών δυνάμεων, βάζοντας στο στόχαστρο στρατηγικής σημασίας υποδομές, εγκαταστάσεις αλλά και στρατιωτικούς εξοπλισμούς – ιδιαίτερα πολύτιμους για την «πολεμική μηχανή» της Μόσχας

Στο πλαίσιο αυτό, η SBU ανακοίνωσε το σύνολο τέτοιων στόχων που κατέστρεψε το 2025, λέγοντας χαρακτηριστικά ότι χτυπήθηκαν πέντε ρωσικά στρατιωτικά αεροδρόμια στα μετόπισθεν, με αποτέλεσμα να τεθούν εκτός επιχειρησιακής λειτουργίας 15 στρατιωτικά αεροσκάφη, δημοσιεύοντας παράλληλα βίντεο από τις σχετικές επιδρομές.

Αναλυτικά καταστράφηκαν:

• 2 μαχητικά αεροσκάφη τύπου  Su-30SM
• 2 μαχητικά αεροσκάφη τύπου MiG-31
• 2 μαχητικά αεροσκάφη τύπου Su-27
• 3 μαχητικά αερσκάφη τύπου Su-24
• 2 μεταγωγικά αεροσκάφη τύπου An-26
• 1 ελικόπτερο τύπου Mi-28N
• 1 ελικόπτερο τύπου Mi-8
• 1 ελικόπτερο τύπου Mi-26

Long-range math by @ServiceSsu’s Alpha unit in 2025:
✈️ 5 airfields hit
🔥 15 aircraft destroyed
💥 Ammo & fuel depots eliminated
💰 Enemy losses exceed $1 billion pic.twitter.com/XlNPgDx12A

— Defense of Ukraine (@DefenceU) January 28, 2026

Επίσης, από τις αεροπορικές αυτές επιθέσεις κάηκαν αποθήκες πυρομαχικών και καυσίμων, με αποτέλεσμα η «Alpha Unit» της SBU να προκαλέσει στις ρωσικές στρατιωτικές δυνάμεις απώλειες που ανέρχονται σε περισσότερα από 1 δισεκατομμύριο δολάρια.

The post SBU: «Άχρηστα» έγιναν 15 ρωσικά στρατιωτικά αεροσκάφη από ουκρανικές επιδρομές το 2025 [vid] appeared first on OnAlert.

Όπως ανακοίνωσε σήμερα ο εκπρόσωπος του υπουργείου Άμυνας της Ινδονησίας, Ρίκο Ρικάρντο Σιράιτ, η χώρα παρέλαβε τα τρία πρώτα αεροσκάφη Rafale «και είναι έτοιμα για χρήση από την Ινδονησιακή Πολεμική Αεροπορία».

Η Τζακάρτα, ο κύριος εισαγωγέας γαλλικών εξοπλισμών στη Νοτιοανατολική Ασία, έχει παραγγείλει έως και 42 Rafale, κατασκευασμένα από την Dassault Aviation, καθώς και γαλλικές φρεγάτες και υποβρύχια, σε μια προσπάθεια να αυξήσεις τις αμυντικές δαπάνες – υπό τον πρόεδρο Πραμπόβο Σουμπιάντο, πρώην διοικητή των ειδικών δυνάμεων.

Η πρώτη συμφωνία με την Γαλλία, ύψους 8 δισεκατομμυρίων δολαρίων, υπεγράφη το 2022, ενώ πέρσι – κατά την επίσκεψη του Εμανουέλ Μακρόν στην χώρα – η συμφωνία επεκτάθηκε, χωρίς να προσδιοριστεί ο αριθμός των επιπλέον αεροσκαφών.

Ο Σιράιτ δήλωσε ότι τα τρία αεροσκάφη έφτασαν την Παρασκευή και στάθμευσαν στην αεροπορική βάση Roesmin Nurjadin στο Πεκανμπάρου, που βρίσκεται στο δυτικό νησί της Σουμάτρας.

Ακόμη τρία αεροσκάφη αναμένεται να φτάσουν αργότερα φέτος, πρόσθεσε.

Εκτός από τη συμφωνία για τα Rafale, η Ινδονησία το 2024 σύναψε συμφωνία με τη Naval Group για την αγορά δύο υποβρυχίων «Scorpene» και το 2023 ανακοίνωσε την αγορά 13 ραντάρ εναέριας επιτήρησης μεγάλης εμβέλειας από τη γαλλική Thales.

Η Ινδονησία επιδιώκει να αναβαθμίσει τον στόλο της Πολεμικής της Αεροπορίας, και εκτός από τα γαλλικά αεορσκάφη, εξετάζει και περισσότερες επιλογές, όπως τα κινεζικά J-10 και τα αμερικανικά F-15EX.

Μακροπρόθεσμα, έχει επίσης υπογράψει σύμβαση για την αγορά 48 μαχητικών αεροσκαφών KAAN από την Τουρκία.

Πηγή: Reuters

The post Rafale: Η Ινδονησία παρέλαβε τα τρία πρώτα μαχητικά αεροσκάφη από την Γαλλία appeared first on OnAlert.

Η εικόνα ισχύος πάνω από το Αιγαίο μπαίνει σε νέο κύκλο. Και η αιτία δεν είναι ότι η Πολεμική Αεροπορία  απώλεσε το πλεονέκτημα που απέκτησε με την αγορά των Rafale και την αναβάθμιση των F-16 σε διαμόρφωση Viper, αλλά ότι η Τουρκία προσθέτει στο οπλοστάσιό της το Eurofighter Typhoon, μια πλατφόρμα υψηλών επιδόσεων ως ενδιάμεση λύση.

Το χρονοδιάγραμμα αποκτά πλέον ιδιαίτερη βαρύτητα, καθώς οι πληροφορίες αναφέρουν ότι η TuAF παραλαμβάνει τα πρώτα μεταχειρισμένα αεροσκάφη από το Κατάρ έως τα τέλη Φεβρουαρίου 2026.

Για την Πολεμική Αεροπορία το ζητούμενο δεν είναι να μάθει την τελική τουρκική διαμόρφωση, ούτε να εγκλωβιστεί σε αγώνα εντυπώσεων. Είναι να σχεδιάσει με βάση το δυσμενέστερο σενάριο, σύμφωνα με το οποίο τα επόμενα χρόνια απέναντι δεν θα υπάρχει μόνο ένας αναβαθμισμένος στόλος F-16 και ένα μεγάλο οικοσύστημα UAV, αλλά πιθανότατα δύο Μοίρες Typhoon που έρχονται να αλλάξουν τους συσχετισμούς στον αέρα, ενώ στο βάθος θα παραμένει ζωντανό το πολιτικό σενάριο επιστροφής της Τουρκίας στο πρόγραμμα F-35, σε ορίζοντα που συχνά τοποθετείται μετά το 2030.

Typhoon στην TUAF: Γιατί αλλάζει τους συσχετισμούς

Το Eurofighter Typhoon δεν είναι αεροσκάφος πέμπτης γενιάς. Ωστόσο, αποτελεί μία από τις ισχυρότερες ευρωπαϊκές πλατφόρμες αεροπορικής υπεροχής, με εξαιρετικές επιδόσεις επιτάχυνσης, υψηλό ρυθμό ανόδου, μεγάλο φορτίο και δυνατότητα μεταφοράς σύγχρονων όπλων. Όταν ο τύπος αποκτάται σε αριθμούς που επιτρέπουν συγκρότηση Μοιρών και όχι συμβολική ένταξη, τότε δημιουργεί νέο επίπεδο απειλής. Η αντίπαλη αεροπορία θα έχει δυνατότητα για περισσότερες εξόδους υψηλής απόδοσης, περισσότερες διαθέσιμες επιλογές αναχαίτισης και συνοδείας και μεγαλύτερη ικανότητα να διατηρεί τον αέρα σε περιβάλλον υψηλής έντασης.

Το επιχειρησιακό αποτύπωμα στο Αιγαίο έχει συγκεκριμένα όρια. Οι χρόνοι αντίδρασης είναι ελάχιστοι και οι αποστάσεις μικρές. Οι εμπλοκές μπορεί να κριθούν σε λίγα λεπτά. Σε τέτοιο περιβάλλον, η είσοδος μιας πλατφόρμας που μπορεί να φέρει σύγχρονο ραντάρ AESA και όπλα μεγάλης εμβέλειας, αυξάνει τον βαθμό δυσκολίας. Ειδικά αν συνοδευτεί από αναβάθμιση δικτύων, ηλεκτρονικού πολέμου και διασύνδεση με UAV και επίγεια μέσα.

Η τουρκική «συνταγή»: Μεταχειρισμένα άμεσα, καινούργια σε βάθος χρόνου

Η τουρκική κίνηση έχει δύο επίπεδα.

Αρχικά προβλέπεται η απόκτηση μεταχειρισμένων Eurofighter από Κατάρ και Ομάν. Οι αναφορές μιλούν για απόκτηση «άμεσης ανάγκης» με αεροσκάφη, ώστε να υπάρξει γρήγορη επιχειρησιακή ένταξη πριν φτάσουν τα καινούργια.

Η συνέχεια περιλαμβάνει την απόκτηση 20 καινούργιων μαχητικών τελευταίας γενιάς από από το Ηνωμένο Βασίλειο. Το Λονδίνο ανακοίνωσε συμφωνία ύψους 8 δισ. λιρών για 20 Typhoon, με σαφή αναφορά σε ενίσχυση της συνεργασίας και στήριξη της γραμμής παραγωγής.

Παράλληλα, οι πληροφορίες αναφέρουν ότι πέρα από την εκτίμηση των 8 δισ. λιρών που προβλήθηκε πολιτικά από τη βρετανική πλευρά, το τουρκικό υπουργείο άμυνας έχει αναφέρει διαφορετικό ποσό, όπου περιλαμβάνονται και όπλα όπως Meteor και Brimstone ως μέρος του συνολικού «πακέτου». Το συμπέρασμα είναι ότι η Τουρκία επιδιώκει να κλείσει το κενό μέχρι να ωριμάσει το KAAN, κρατώντας παράλληλα ανοικτές πόρτες προς τις ΗΠΑ για την απόκτηση των F-35.

Δύο Μοίρες Typhoon: Τι σημαίνει σε αποστολές

Αν η TUAF πράγματι κινηθεί προς συγκρότηση δύο Μοιρών, τότε μιλάμε για δύναμη που δεν θα χρησιμοποιείται περιστασιακά. Θα έχει ρόλο καθημερινής αεράμυνας, αναχαίτισης και σημαντικών αποστολών είτε αναχαίτισης είτε κρούσης σε κατάσταση έντασης. Στην πράξη, το Typhoon μπορεί:

• Να αναλάβει αποστολές εναέριας υπεροχής και συνοδείας σε πακέτα κρούσης.
• Να λειτουργήσει ως φορέας όπλων μεγάλης εμβέλειας, αν δοθεί πλήρης πρόσβαση σε δυτικά πυρομαχικά ή πιστοποιηθούν όπλα εγχώριας κατασκευής.
• Να πιέσει την ελληνική πλευρά σε ρυθμούς εξόδων, κυρίως αν συνδυαστεί με μαζικότητα από F-16 και με UAV που θα επιχειρούν για επιτήρηση, κορεσμό και στοχοποίηση.

Η λεπτομέρεια που θα κρίνει πολλά είναι η τελική διαμόρφωση αισθητήρων και, κυρίως, ο οπλισμός. Η Ελλάδα έχει ήδη επιχειρησιακή εμπειρία με Meteor μέσω Rafale. Αν η Τουρκία θα αποκτήσει Meteor – οι γείτονες το θεωρούν δεδομένο – με ποιον ρυθμό και σε τι αριθμούς, είναι καθοριστικός παράγοντας που περνά πάντως αναγκαστικά από πολιτικά φίλτρα ευρωπαϊκών κυβερνήσεων.

Το ελληνικό σημείο εκκίνησης: Rafale, Viper με εκσυγχρονισμό και των block 50

Η Πολεμική Αεροπορία μπαίνει στη νέα περίοδο με δύο ισχυρά δεδομένα, αλλά και με μια σειρά από ζητούμενα.

– Έχει ήδη ολοκληρώσει την παραλαβή των 24 Rafale, με το τελευταίο να έχει παραδοθεί τον Ιανουάριο 2025. Αυτό μεταφράζεται επιχειρησιακά σε  ώριμη Μοίρα, ώριμο δόγμα, και κυρίως όπλα που αλλάζουν το παιχνίδι στην εμβέλεια και στον τρόπο εμπλοκής.

– Το πρόγραμμα Viper προχωρά με μετρήσιμα ορόσημα. Ήδη η ΕΑΒ παρέδωσε το 48ο αναβαθμισμένο F-16V και προχωρά με γοργούς ρυθμούς στην υλοποίηση του προγράμματος.

– Η Πολεμική Αεροπορία έχει θέσει ως κύρια προτεραιότητα την αναβάθμιση και των 38 μαχητικών F-16 block 50 σε διαμόρφωση Viper ως συνέχεια του προγράμματος με στόχο πριν από το 2030 να διαθέτει 121 «οχιές» σε κοινή διαμόρφωση.

– Επιπλέον, «σημαδεύει» μια σειρά από όπλα είτε stand off είτε αναχαίτισης και μάλιστα σε σημαντικούς αριθμούς, ώστε να ενισχύσει τη «φαρέτρα» της και να δώσει επιπλέον δυνατότητες στις σύγχρονες πλατφόρμες.

Η αρχιτεκτονική ισχύος της επόμενης μέρας

Η ορθή ελληνική απάντηση είναι ένα σύστημα ισχύος, στο οποίο τα μαχητικά είναι μόνο η κορυφή.

• Διατήρηση και εμβάθυνση του πλεονεκτήματος BVR

Στο Αιγαίο, το ποιος βλέπει πρώτος και ποιος μπορεί να εμπλέξει πρώτος σε αποστάσεις πέραν του οπτικού πεδίου, συχνά κρίνει τον ρυθμό και όχι μόνο το αποτέλεσμα. Η ύπαρξη Meteor στα ελληνικά Rafale είναι ήδη κρίσιμο πλεονέκτημα. Το ζητούμενο είναι επάρκεια αποθεμάτων, σωστή διαχείριση εκπαιδευτικών βολών και επιχειρησιακών δεσμεύσεων, και τακτικές που αξιοποιούν την εικόνα από πολλαπλές πηγές.

• Stand-off ικανότητες

Όσο ο αντίπαλος βελτιώνει αισθητήρες, τόσο μεγαλύτερη αξία έχει η κρούση από ασφαλείς αποστάσεις και η δυνατότητα να επιβάλεις εσύ τον χρόνο και τον τόπο της εμπλοκής. Αυτό σημαίνει επένδυση σε stand-off, σε όπλα ακριβείας, σε διαδικασίες SEAD/DEAD, και σε ηλεκτρονικό πόλεμο που μειώνει την αποτελεσματικότητα των εχθρικών αισθητήρων.

• Ηλεκτρονικός πόλεμος

Η αναμέτρηση Rafale–Typhoon, αν φτάσει σε συνθήκες υψηλής έντασης, δεν θα είναι μόνο «ραντάρ εναντίον ραντάρ». Θα είναι βιβλιοθήκες απειλών, παρεμβολές, αυτοπροστασία, decoys, τακτικές σιωπής, παθητικοί αισθητήρες, και το ποιος θα αναγκάσει τον άλλον να «ανοίξει» και να αποκαλυφθεί. Σε αυτό το πλαίσιο, η Ελλάδα οφείλει να αντιμετωπίζει τις αναβαθμίσεις EW ως στρατηγικό θέμα, όχι ως τεχνική λεπτομέρεια.

• Δίκτυο και C2

Η αξία των Rafale και των Viper πολλαπλασιάζεται όταν επιχειρούν ως ομάδα μέσα σε κοινή τακτική εικόνα. Link-16, διασύνδεση με επίγεια ραντάρ, συνεργασία με ναυτικά μέσα και αντιαεροπορικά συστήματα, και ασφαλείς επικοινωνίες. Η Τουρκία θα επιχειρήσει να ανεβάσει την ποιότητα του δικού της δικτύου. Η ελληνική απάντηση είναι να το κάνει δυσανάλογα δύσκολο να «σπάσει» το δικό μας.

• Εικόνα και ανεφοδιασμός: AEW&C, ISR, UAV

Η εναέρια υπεροχή δεν κερδίζεται μόνο με μαχητικά. Τα ιπτάμενα ραντάρ και η συνολική επιτήρηση είναι κρίσιμα σε περιβάλλον κορεσμού.

Τα UAV, είτε για αναγνώριση είτε για στοχοποίηση είτε για παραπλάνηση, δεν είναι  πολυτέλεια Είναι κομμάτι της εξίσωσης, ειδικά απέναντι σε Τουρκία που επένδυσε συστηματικά σε αυτόν τον χώρο.

Ο εναέριος ανεφοδιασμός, ως επιλογή, καθορίζει ακτίνα δράσης και διάρκεια παραμονής. Αν ο αντίπαλος αυξάνει τις δυνατότητές του, η απάντηση δεν μπορεί να περιοριστεί μόνο στη γεωγραφία των βάσεων.

Το F-35 που θα ανοίξει και πάλι τη διαφορά

Το πιο δύσκολο κομμάτι της εξίσωσης στον αέρα δεν είναι το Typhoon. Είναι η πιθανότητα επιστροφής της Τουρκίας στο F-35 σε βάθος χρόνου. Δεν υπάρχει βεβαιότητα, γιατί το ζήτημα είναι πρωτίστως πολιτικό και συνδέεται με τη σχέση Άγκυρας – Ουάσιγκτον και με ανοιχτές πληγές, όπως οι S-400. Όμως, το γεγονός ότι η Τουρκία δηλώνει σταθερά ότι επιδιώκει επανένταξη, σημαίνει ότι το ελληνικό Επιτελείο ορθά το αντιμετωπίζει ως πιθανότητα που επηρεάζει τον σχεδιασμό ήδη από τώρα.

Σε αυτό το σενάριο, η ελληνική επιλογή F-35 αποκτά διπλή αξία. Όχι ως μια ακόμα πλατφόρμα, αλλά ως κόμβος συλλογής και διανομής πληροφορίας. Το F-35 είναι αλλαγή κανόνων επειδή συνδυάζει χαμηλή παρατηρησιμότητα, σύντηξη αισθητήρων και ικανότητα να λειτουργεί ως πλατφόρμα που «ανοίγει τον δρόμο» για τους υπόλοιπους. Αυτό ακριβώς είναι που καθιστά κρίσιμο το να έχει η Ελλάδα μια συνεκτική αρχιτεκτονική, όπου Rafale, Viper και μελλοντικά F-35 λειτουργούν ως ενιαίο σύστημα.

Πού κρίνεται η επόμενη δεκαετία

Αν η πρώτη παράδοση τουρκικού Eurofighter από το Κατάρ γίνει πράγματι έως το τέλος Φεβρουαρίου 2026, τότε θα ξεκινήσει ένα διάστημα, στο οποίο η Τουρκία θα «χτίζει» σταδιακά ικανότητες που αφορούν εκπαίδευση πληρωμάτων, τακτικές, πιστοποίηση όπλων, υποστήριξη και διαθεσιμότητες. Το ελληνικό πλεονέκτημα είναι ότι διαθέτει ήδη ώριμα Rafale και ένα πρόγραμμα Viper που έχει περάσει το μέσο του δρόμου. Κατά συνέπεια έχει χρόνο αρκεί να τον αξιοποιήσει σωστά σε τρία μέτωπα:

• Διαθεσιμότητες και υποστήριξη, ώστε το ποσοστό «έτοιμων για αποστολή» να παραμένει υψηλό σε βάθος χρόνου.
• Αποθέματα και ποιοτική ανανέωση οπλισμού, ώστε να μην υπάρξουν κενά σε μια περίοδο έντασης.
• Δικτύωση, ηλεκτρονικός πόλεμος και πολλαπλασιαστές ισχύος, γιατί εκεί θα κριθεί το πρώτο κρίσιμο λεπτό μιας ενδεχόμενης κρίσης.

Το μήνυμα που προκύπτει είναι ξεκάθαρο. Τα Typhoon θα μειώσουν, σταδιακά, το πλεονέκτημα της Πολεμικής Αεροπορίας, όμως δεν το εκμηδενίζουν άμεσα. Η απάντηση είναι η πιστή εφαρμογή του σχεδιασμού χωρίς χρονοτριβή. Και ο στόχος να «χτιστεί» μια δύναμη που δεν θα αξιολογείται μόνο σε αριθμό μαχητικών, αλλά σε διαθεσιμότητες, εικόνα, εύρος και ποσότητες όπλων και δυνατότητα να επιβάλλει τους όρους της εμπλοκής. Αυτός είναι ο πραγματικός ορισμός της αποτροπής πάνω από το Αιγαίο στη δεκαετία που ξεκίνησε.

The post Eurofighter στην TUAF: Η νέα εξίσωση ισχύος πάνω από το Αιγαίο και η απάντηση της Πολεμικής Αεροπορίας appeared first on OnAlert.

Ο Διοικητής της τουρκικής Πολεμικής Αεροπορίας, Πτέραρχος Ζίγια Τζεμάλ Καντίογλου, συμμετείχε σε συνομιλίες με τους ομολόγους του από το Κατάρ και το Ηνωμένο Βασίλειο, με επίκεντρο τη διαδικασία προμήθειας του Eurofighter, όπως ανακοίνωσε την Τετάρτη το τουρκικό υπουργείο Άμυνας.

Η παράδοση του πρώτου μεταχειρισμένου αεροσκάφους από το Κατάρ αναμένεται μέχρι τα τέλη Φεβρουαρίου, ανέφερε το ιδιωτικό τηλεοπτικό δίκτυο NTV, προσθέτοντας ότι η εκπαίδευση των Τούρκων πιλότων έχει ήδη ξεκινήσει.

Υπενθυμίζεται ότι, στα τέλη Οκτωβρίου 2025, η Τουρκία υπέγραψε συμφωνίας αξίας περίπου 10,7 δισεκατομμυρίων δολαρίων για την αγορά 20 Eurofighter Typhoon από το Ηνωμένο Βασίλειο, ενώ σχεδιάζει να αποκτήσει 12 μεταχειρισμένα Typhoon από το Κατάρ και 12 από το Ομάν.

Το πρώτο αεροσκάφος από την Βρετανία αναμένεται να παραδοθεί το 2030, ενώ η συμφωνία περιλαμβάνει option για την Τουρκία να αγοράσει επιπλέον 20 αεροσκάφη.

Hava Kuvvetleri Komutanı Orgeneral Ziya Cemal Kadıoğlu; resmî temaslarda bulunmak üzere Katar’a gitti.

Ziyaret kapsamında; Doha/Katar’da Typhoon uçakları tedarik sürecini görüşmek üzere Katar Hava Kuvvetleri Komutanı ev sahipliğinde Birleşik Krallık Hava Kuvvetleri ile beraber… pic.twitter.com/kzNh2ySLJm

— T.C. Millî Savunma Bakanlığı (@tcsavunma) January 21, 2026

Η Βρετανία αναβαθμίζει τα ραντάρ 

Την ίδια ώρα, το Υπουργείο Άμυνας της Βρετανίας ανέθεσε σύμβαση αξίας 610 εκατομμυρίων δολαρίων στην κατασκευάστρια εταιρεία BAE Systems, για την παραγωγή νέων ραντάρ για τα Eurofighter Typhoon.

Όπως αναφέρει η BAE Systems σε ανακοίνωσή της, η συμφωνία «σηματοδοτεί ένα σημαντικό βήμα προς τα εμπρός στην ικανότητα της Βασιλικής Πολεμικής Αεροπορίας (RAF) για τα Typhoon», σημειώνοντας ότι συνολικά 38 European Common Radar System Mk2 (ECRS Mk2) θα κατασκευαστούν από την Leonardo UK και θα ενσωματωθούν στα αεροσκάφη Tranche 3 της RAF.

Το πρόγραμμα εντάσσεται στο πλαίσιο της ευρύτερης αναβάθμισης του Eurofighter ύψους 2,35 δισεκατομμυρίων λιρών που ξεκίνησε η Βρετανία το 2022.

Το ραντάρ θα μπει σε υπηρεσία το τέλος της δεκαετίας.

Όπως δήλωσε η BAE Systems, η ανάθεση παραγωγής του ECRS Mk2 έρχεται μετά τη «μεγαλύτερη συμφωνία εξαγωγής των μαχητικών εδώ και μια γενιά», μια αναφορά στην παραγγελία 20 αεροσκαφών από την Τουρκία.

Με πληροφορίες από: Daily Sabah, Breaking Defense

The post Eurofighter: Τέλη Φλεβάρη θα φτάσει στην Τουρκία το πρώτο μεταχειρισμένο μαχητικό από το Κατάρ – Η Βρετανία αναβαθμίζει τα ραντάρ appeared first on OnAlert.

Τα μαχητικά αεροσκάφη τέταρτης γενιάς πραγματοποίησαν τις τελευταίες τους πτήσεις στην τελετή αποχαιρετισμού που πραγματοποιήθηκε το Σαββατοκύριακο, στην αεροπορική βάση Skrydstrup.

Σε υπηρεσία από το 1980, τα F-16 της Βασιλικής Πολεμικής Αεροπορίας της Δανίας πραγματοποίησαν αποστολές πάνω από το Αφγανιστάν, το Ιράκ, τη Λιβύη, τη Συρία και τα Βαλκάνια, υποστήριξαν αποστολές εναέριας αστυνόμευσης του ΝΑΤΟ και βοήθησαν στην φύλαξη της Γροιλανδίας και της Ισλανδίας.

Ωστόσο, ο αποσυρόμενος στόλος έχει ανακατευθυνθεί προς τους συμμάχους, με αρκετά αεροσκάφη να δωρίζονται στην Ουκρανία για την υποστήριξη της συνεχιζόμενης πολεμικής της προσπάθειας και 24 μεταχειρισμένα αεροσκάφη πωλήθηκαν στην Αργεντινή, η οποία παρέλαβε τα πρώτα 6 δανέζικα F-16 τον Δεκέμβριο.

Η ιστορία των F-16 της Δανίας

Το πρώτο δανέζικο F-16 έφτασε στη χώρα στις 18 Ιανουαρίου 1980. Συνολικά, η Βασιλική Πολεμική Αεροπορία της Δανίας απέκτησε 77 αεροσκάφη F-16A/B σε δύο μεγάλες παρτίδες, μαζί με δύο επιπλέον παραγγελίες για την αντικατάσταση αεροσκαφών που αποσύρθηκαν πρόωρα.

Στα τέλη της δεκαετίας του 1970, το Βέλγιο, η Δανία, η Νορβηγία και η Ολλανδία άρχισαν να αναζητούν τον αντικατάσταση του F-104 Starfighter.

Αυτές οι χώρες έγιναν οι πρώτοι διεθνείς πελάτες του F-16 και, μαζί με τις ΗΠΑ, συμμετείχαν στο πολυεθνικό πρόγραμμα ανάπτυξης μαχητικών.

Η συμφωνία προέβλεπε ότι τα αεροσκάφη F-16 για τις χώρες αυτές επρόκειτο να κατασκευαστούν στην Ευρώπη. Τα δανέζικα F-16 από την πρώτη και τη δεύτερη παραγγελία συναρμολογήθηκαν σε γραμμές παραγωγής που λειτουργούσαν από την SABCA στο Βέλγιο και την Fokker στην Ολλανδία, αντίστοιχα.

Η αρχική παραγγελία περιελάμβανε 46 μονοθέσια αεροσκάφη F-16A και 12 διθέσια αεροσκάφη F-16B. Η τελική συναρμολόγηση πραγματοποιήθηκε στο εργοστάσιο της SABCA και όλα τα αεροσκάφη συμμορφώνονταν με το πρότυπο Block 1. Οι παραδόσεις ξεκίνησαν στις 28 Ιανουαρίου 1980 με την άφιξη του πρώτου F-16B.

Μετά από συζητήσεις σχετικά με την απόκτηση 24 επιπλέον αεροσκαφών για την αντικατάσταση των παλαιών Saab Drakens – ένα σχέδιο που τελικά δεν υλοποιήθηκε – η Δανία παρήγγειλε 12 αεροσκάφη Block 15 τον Αύγουστο του 1984: 8 μονοθέσια F-16A και 4 διθέσια μαχητικά F-16B.

Σε αντίθεση με την αρχική παρτίδα, αυτά τα αεροσκάφη κατασκευάστηκαν από την Fokker στην Ολλανδία και προορίζονταν για την αντικατάσταση φθαρμένων αεροσκαφών.

F-35 – «Ο διάδοχος»

Η Δανία σχεδιάζει να θέσει σε υπηρεσία συνολικά 43 stealth μαχητικά αεροσκάφη πέμπτης γενιάς F-35A, αντικαθιστώντας τον στόλο των F-16 μετά από 46 χρόνια.

Η αρχική παραγγελία αφορούσε την απόκτηση 27 αεροσκαφών, η οποία συμπληρώνεται από 16 επιπλέον αεροσκάφη που εγκρίθηκαν τον Οκτώβριο του 2025, εν μέσω αυξημένων ανησυχιών για την περιφερειακή ασφάλεια, συμπεριλαμβανομένων των αυξανόμενων γεωπολιτικών εντάσεων στην Γροιλανδία.

Τα πρώτα τέσσερα F-35 από την αρχική παραγγελία έφτασαν τον Σεπτέμβριο του 2023, ενώ η παράδοση των υπόλοιπων αεροσκαφών αναμένεται το 2026.

Τον Απρίλιο του 2025, η Βασιλική Πολεμική Αεροπορία της Δανίας δήλωσε ότι το F-35 είναι έτοιμο να αναλάβει καθήκοντα αναχαίτισης αεράμυνας παράλληλα με το F-16, σηματοδοτώντας μια μεταβατική φάση προς την πλήρη επιχειρησιακή ικανότητα.

Μόλις την περασμένη Παρασκευή, δύο δανέζικα F-35 πραγματοποίησαν εκπαιδευτική αποστολή που περιελάμβανε εναέριο ανεφοδιασμό, πτήσεις μεγάλων αποστάσεων με τα γαλλικά ιπτάμενα τάνκερ MRTT πάνω από την Γροιλανδία.

Ολόκληρος ο στόλος των F-35 αναμένεται να είναι πλήρως λειτουργικός έως το 2027, παρέχοντας στην Κοπεγχάγη τις πλέον σύγχρονες ικανότητες για την Πολεμική της Αεροπορία.

The post F-16: Η Δανία απέσυρε και επίσημα τον στόλο των μαχητικών της μετά από 46 χρόνια υπηρεσίας και περνά στην εποχή των F-35 appeared first on OnAlert.

Ειδικότερα, ο Καναδάς και η Saab έχουν πραγματοποιήσει συνομιλίες με στόχο να βρεθεί μια «χρυσή τομή» καθώς η καναδική πλευρά εξετάζει την δημιουργία μεικτού στόλου μαχητικών αεροσκαφών τόσο με Gripen όσο και με F-35, αλλά με την διαφορά ότι θα αποκτήσει μικρότερο αριθμό αμερικανικών stealth αεροσκαφών από το προγραμματισμένο.

Ένας παράγοντας – «κλειδί» όμως για να επιτευχθεί οποιαδήποτε συμφωνία είναι η συμμετοχή της καναδικής αμυντικής βιομηχανίας στο πρόγραμμα προμήθειας μαχητικών αεροσκαφών, με την Saab να δεσμεύεται ότι θα δημιουργήσει έως και 12.000 θέσεις εργασίας στον Καναδά, οι οποίες – σύμφωνα με το CBC News, θα μπορούν να υποστηρίξουν την γραμμή παραγωγής μέχρι και 72 μαχητικών αεροσκαφών τύπου Gripen και έξι αεροσκαφών έγκαιρης προειδοποίησης και ελέγχου τύπου GlobalEye.

Ο Καναδάς θέλει να εξετάζει εναλλακτικές λύσεις για τις προμήθειες στρατιωτικών εξοπλισμών λόγω των σχέσεων με τις ΗΠΑ υπό την προεδρία Τραμπ, με αξιωματούχο της κυβέρνησης να δηλώνει: «Σίγουρα δεν μπορούμε να ελέγξουμε τον Τραμπ, αλλά μπορούμε να ελέγξουμε τις αμυντικές μας επενδύσεις, σε ποιον αναθέτουμε συμβάσεις και πώς τελικά μπορούμε να δημιουργήσουμε θέσεις εργασίας στον Καναδά. Επομένως, θα επικεντρωθούμε σε αυτό».

Η Saab επιβεβαίωσε ότι η υπόσχεση για 12.600 θέσεις εργασίας συνδέεται με την πώληση των αεροσκαφών Gripen και GlobalEye στον Καναδά, ο οποίος αυτή τη στιγμή ετοιμάζεται να παραλάβει 16 μαχητικά αεροσκάφη τύπου F-35 από φέτος, και πολλοί στρατιωτικοί εμπειρογνώμονες εγείρουν ερωτήματα σχετικά με την ικανότητα του Καναδά να ενσωματώσει δύο νέους στόλους μαχητικών ταυτόχρονα.

Από την άλλη πλευρά, η Lockheed Martin τονίζει ότι έχει επίσης σημαντικά οικονομικά οφέλη να προσφέρει στον Καναδά, υποσχόμενη 15 δισεκατομμύρια δολάρια σε θέσεις εργασίας εάν ο Καναδάς διατηρήσει την παραγγελία του για F-35 στο σύνολό της.

Πηγή: CBC News

The post Gripen και GlobalEye στον Καναδά; Ναι, αν η Saab του δημιουργήσει πάνω από 12.000 θέσεις εργασίας appeared first on OnAlert.

Ο Πάβελ δεν υπεισήλθε σε λεπτομέρειες, αλλά όπως είχε δηλώσει πριν δύο χρόνια, τα τσεχικής κατασκευής μαχητικά αεροσκάφη L-159 θα μπορούσαν μεταφερθούν στην Ουκρανία.

«Η Τσεχική Δημοκρατία μπορεί σε σχετικά σύντομο χρονικό διάστημα να παράσχει αρκετά μεσαία μαχητικά αεροσκάφη, τα οποία είναι εξαιρετικά αποτελεσματικά στην καταπολέμηση των drones, και πιστεύω ότι θα καταφέρουμε να ολοκληρώσουμε γρήγορα και με επιτυχία αυτό το ζήτημα», δήλωσε ο Πάβελ σε συνέντευξη Τύπου με τον Ζελένσκι.

Είπε ότι η Πράγα θα μπορούσε επίσης να προμηθεύσει συστήματα έγκαιρης προειδοποίησης, όπως παθητικά ραντάρ.

Ο Πάβελ, πρώην στρατηγός του στρατού και επικεφαλής της Στρατιωτικής Επιτροπής του ΝΑΤΟ, υπήρξε ένθερμος υποστηρικτής της Ουκρανίας και μιας πρωτοβουλίας υπό την ηγεσία της Τσεχίας που προμηθεύει το Κίεβο με πυρομαχικά μεγάλου διαμετρήματος, τα οποία χρηματοδοτήθηκαν από δυτικούς δωρητές.

Η νέα τσεχική κυβέρνηση με επικεφαλής τον λαϊκιστή Αντρέι Μπάμπις συμφώνησε να συνεχίσει την πρωτοβουλία, αλλά δεσμεύτηκε να μην παράσχει καμία εθνική χρηματοδότηση για βοήθεια προς την Ουκρανία.

Ο τσεχικός στρατός διαθέτει 24 αεροσκάφη L-159, μονοθέσια και διθέσια, που χρησιμοποιούνται για την εκπαίδευση και την υποστήριξη των επίγειων δυνάμεων. Τα κύρια μαχητικά αεροσκάφη του είναι 14 σουηδικά Saab JAS-39 Gripen, αλλά έχει παραγγείλει 24 αμερικανικά μαχητικά F-35 για παράδοση μετά το 2030.

Η Τσεχία, υπό την προηγούμενη κυβέρνηση, έδωσε στην Ουκρανία βαρύ εξοπλισμό, συμπεριλαμβανομένων αρμάτων μάχης και ελικοπτέρων από τα αποθέματα του στρατού και έλαβε αποζημιώσεις από τους συμμάχους του ΝΑΤΟ, καθώς επανεξοπλίζονται με δυτικά όπλα.

Πηγή: ΑΠΕ – ΜΠΕ

The post L-159: Η Τσεχία ετοιμάζεται να στείλει τα παλιά της μαχητικά στην Ουκρανία «για να καταρρίπτουν ρωσικά drones» appeared first on OnAlert.

Οι δύο πλευρές συζήτησαν τα επόμενα βήματα για την διεύρυνση της αμυντικής συνεργασίας τους, ενώ την ίδια στιγμή ο επικεφαλής της Πολεμικής Αεροπορίας της Τουρκίας, ο οποίος βρέθηκε πρόσφατα στην Ιταλία, που είναι εταίρος στο πρόγραμμα παραγωγής των Eurofighter, προγραμματίζει για αυτό το Σαββατοκύριακο (17-18.01.2026) επίσκεψη στο Κατάρ, με τα μαχητικά αεροσκάφη στην ατζέντα.

Η Τουρκία υπέγραψε τον Οκτώβριο του 2025 συμφωνία με το Ηνωμένο Βασίλειο για την αγορά 20 Eurofighter Typhoon Tranche 4, που θα ενσωματώνουν όχι μόνο τουρκικής κατασκευής συστήματα και πυρομαχικά αλλά και πυραύλους αέρος – αέρος Meteor, ενώ βάσει χρονοδιαγράμματος 6 αεροσκάφη θα είναι σε υπηρεσία το 2030, 8 αεροσκάφη το 2031 και άλλα 6 το 2032.

Ωστόσο, η Τουρκία θέλει να επεκτείνει τον στόλο μαχητικών αεροσκαφών αυτού του τύπου και να διαθέτει συνολικά 44 Eurofighter Typhoon. Έτσι, έβαλε στο στόχαστρο 12 Eurofighter του Κατάρ και άλλα 12 από το Ομάν, με την Άγκυρα να βρίσκεται σε προχωρημένες συνομιλίες με τις χώρες αυτές για να «κλείσει» το εξοπλιστικό πρόγραμμα.

Μάλιστα, ο Τούρκος υπουργός Άμυνας, Γιασάρ Γκιουλέρ, δήλωσε πως τα αεροσκάφη του Κατάρ είναι «έτοιμα» με λίγες ώρες πτήσης και θα αποκτηθούν μαζί με τα πυρομαχικά και τον εξοπλισμό τους, ενώ τόνισε πως το ίδιο ισχύει και για τα Eurofighter του Ομάν, τα οποία ωστόσο θα αναβαθμιστούν και θα ενσωματώσουν ραντάρ AESA, πυραύλους αέρος – αέρος Meteor και εκσυγχρονισμένα συστήματα avionics.

Πηγή: Τurkiye Today

The post Eurofighter στην Τουρκία: Ο στόχος των 44 μαχητικών αεροσκαφών και ο ρόλος Κατάρ – Ομάν appeared first on OnAlert.

Η Διοίκηση Προγραμμάτων Αμυντικών Προμηθειών της Νότιας Κορέας (DAPA) ανακοίνωσε χθες, Τρίτη 13 Ιανουαρίου 2026, σε δελτίο τύπου, ότι ολοκληρώθηκαν με επιτυχία περίπου 1.600 δοκιμές πτήσης σε διάστημα 42 μηνών χωρίς ούτε ένα ατύχημα.

Ελέγχθηκε η σταθερότητα και η απόδοση πτήσης του KF-21 μέσω περίπου 13.000 δοκιμών συνθηκών, συμπεριλαμβανομένων δοκιμών εκτόξευσης όπλων αέρος-αέρος και επαναφοράς από ακραίες στάσεις πτήσης.

Η ανακοίνωση της DAPA πρόσθεσε ότι το πρόγραμμα δοκιμών ολοκληρώθηκε τη Δευτέρα με το τέταρτο πρωτότυπο KF-21 να πετάει την τελευταία δοκιμαστική του πτήση από τις εγκαταστάσεις της KAI στο Saechon, ολοκληρώνοντας τις δοκιμές του δύο μήνες νωρίτερα από το χρονοδιάγραμμα.

Μετά την ολοκλήρωση του προγράμματος πτητικών δοκιμών, η DAPA θα προχωρήσει στην ολοκλήρωση του προγράμματος ανάπτυξης του KF-21 κατά το πρώτο εξάμηνο του τρέχοντος έτους και σχεδιάζει να ξεκινήσει παραδόσεις αεροσκαφών στην Πολεμική Αεροπορία της Δημοκρατίας της Κορέας (ROKAF) κατά το δεύτερο εξάμηνο του έτους.

Η Νότια Κορέα έχει υπογράψει σύμβαση για 40 αεροσκάφη KF-21 Block 1 για την ROKAF. Αυτά τα αεροσκάφη θα βελτιστοποιηθούν κυρίως για αποστολές αέρος-αέρος και η KAI αναπτύσσει μια μελλοντική παραλλαγή πολλαπλού ρόλου Block II που θα ενσωματώνει συστήματα αποστολών αέρος-εδάφους και αναγνώρισης.

Έτοιμο και για εξαγωγές

Η KAI πιέζει, επίσης, για εξαγωγές για το KF-21, με την Ινδονησία να συνεχίζει να είναι επενδυτής στο πρόγραμμα, με στόχο την απόκτηση του μαχητικού και τη συμμετοχή της δικής της αμυντικής βιομηχανίας στην κατασκευή του αεροσκάφους.

Ωστόσο, οι καθυστερήσεις στις πληρωμές και η μείωση της συνεισφοράς της στο πρόγραμμα έχουν επιδεινώσει τις σχέσεις μεταξύ των χωρών, με την κορεατική εφημερίδα JoongaAng Daily να αναφέρει ότι η Ινδονησία δεν θα παραλαμβάνει πλέον το πέμπτο πρωτότυπο αεροσκάφος για τοπικές πτητικές δοκιμές και ενσωμάτωση όπλων, όπως είχε αρχικά προγραμματιστεί.

Σύμφωνα με πληροφορίες, οι Φιλιππίνες βρίσκονται σε συνομιλίες για την απόκτηση του KF-21, με τις συζητήσεις να βρίσκονται σε εξέλιξη μεταξύ των δύο χωρών, ενώ άλλοι πιθανοί πελάτες περιλαμβάνουν τη Μαλαισία, την Πολωνία και το Περού.

Πηγή: Breaking Defense

The post KF-21: Το εθνικό μαχητικό της Νότιας Κορέας ολοκλήρωσε 1.600 δοκιμαστικές πτήσεις και είναι έτοιμο για παραδόσεις appeared first on OnAlert.

Ειδικότερα, το Πακιστάν και η Σαουδική Αραβία έχουν ξεκινήσει επίσημες συζητήσεις για να «μετατρέψουν» ένα δάνειο ύψους 2 δισεκατομμυρίων δολαρίων του Ριάντ στο Ισλαμαμπάντ, σε μια σύμβαση για μαχητικά αεροσκάφη τύπου JF-17, όπως αναφέρουν στο Reuters πηγές με γνώση των διαπραγματεύσεων, οι οποίες πρόσθεσαν ότι το εξοπλιστικό «πακέτο» ανέρχεται στα 4 δισεκατομμύρια δολάρια, με δυνητικό επιπρόσθετο κόστος 2 δισεκατομμυρίων δολαρίων για συναφή υλικοτεχνικό εξοπλισμό.

Όπως αναφέρουν αναλυτές, η Σαουδική Αραβία δεν σκοπεύει να χρησιμοποιήσει τα JF-17 που θέλει από το Πακιστάν, αλλά να τα παραδώσει στις κυβερνητικές δυνάμεις του Σουδάν για να επανακτήσουν την αεροπορική υπεροχή τους απέναντι στις Δυνάμεις Ταχείας Υποστήριξης, με απώτερο σκοπό να τερματιστεί η εμφύλια σύγκρουση με νίκη της κυβέρνησης για να σταθεροποιηθεί πλήρως η χώρα.

Την ίδια στιγμή, αξιωματούχοι του Πακιστάν ανέφεραν στο Reuters ότι βρίσκεται στο τελικό στάδιο μια συμφωνία ύψους 1,5 δισεκατομμυρίων δολαρίων για την προμήθεια όπλων και αεροσκαφών στο Σουδάν, η οποία περιλαμβάνει μεταξύ άλλων την παράδοση 10 ελαφριών μαχητικών αεροσκαφών τύπου Karakoram-8, περισσότερα από 200 drones και προηγμένα συστήματα αεράμυνας.

Είναι λοιπόν σαφές ότι η Σαουδική Αραβία, που βλέπει τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα να αμφισβητούν την ισχύ της στην Υεμένη – υποστηρίζοντας τις δυνάμεις του STC, να θέλει να περάσει στην «αντεπίθεση» με μια σημαντική στρατιωτική βοήθεια στις κυβερνητικές δυνάμεις για να πραγματοποιήσουν αποφασιστικά πλήγματα κατά των RSF και εμμέσως κατά των Εμιράτων.

Με πληροφορίες από: Defence Blog / Reuters

The post JF-17 και drones θέλει η Σαουδική Αραβία να δώσει στο Σουδάν για να νικήσει τον εμφύλιο κόντρα στους RSF appeared first on OnAlert.

Στην Τανάγρα, εκεί όπου «τρέχει» το μεγαλύτερο και τεχνικά πιο απαιτητικό πρόγραμμα εκσυγχρονισμού της Πολεμικής Αεροπορίας, η εικόνα έχει αλλάξει οριστικά. Όχι μόνο επειδή οι γραμμές της ΕΑΒ έχουν αποκτήσει έναν σταθερό ρυθμό παραγωγής που πριν από λίγα χρόνια έμοιαζε δύσκολος, αλλά –κυρίως– επειδή το F-16 Viper δεν αντιμετωπίζεται πλέον ως «νέο αεροπλάνο που έρχεται».

Αντιμετωπίζεται ως η ραχοκοκαλιά της αεροπορικής ισχύος, πάνω στην οποία «κουμπώνουν» τα επιχειρησιακά σχέδια, οι νέες τακτικές και η δικτυοκεντρική φιλοσοφία που απαιτούν οι σύγχρονες αποστολές στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο.

Το 2025 καταγράφηκε ως χρονιά-τομή. Σύμφωνα με τον προγραμματισμό που έχει ήδη υλοποιηθεί, 18 μαχητικά F-16 αναβαθμισμένα σε διαμόρφωση Viper παραδόθηκαν από την ΕΑΒ στις Πολεμικές Μοίρες μέσα στο έτος, επιβεβαιώνοντας ότι οι «παιδικές ασθένειες» της εκκίνησης αποτελούν παρελθόν. Στο Αεροπορικό Επιτελείο η ικανοποίηση δεν συνδέεται μόνο με τον αριθμό, αλλά με την ποιότητα του ρυθμού καθώς οι παραδόσεις αποκτούν προβλεψιμότητα, επιτρέποντας καλύτερο σχεδιασμό εκπαίδευσης, καλύτερη κατανομή αεροσκαφών και κυρίως πιο γρήγορη επιχειρησιακή αφομοίωση.

Η επίσημη «σφραγίδα» ότι το πρόγραμμα πέρασε σε φάση σταθερής απόδοσης ήρθε το φθινόπωρο, όταν παραδόθηκε το 42ο F-16V, γεγονός που χαρακτηρίστηκε ως «μέσον της διαδρομής» για το πρόγραμμα. Από εκεί και πέρα, ο στόχος για κλείσιμο του 2025 με 46 Viper θεωρήθηκε ρεαλιστικός και συμβατός με έναν ρυθμό που εφόσον διατηρηθεί κρατά ανοιχτό ακόμη και το ενδεχόμενο ολοκλήρωσης νωρίτερα από το αρχικό ορόσημο.

Αυτή ακριβώς είναι η «μεγάλη εικόνα» με την οποία ξεκινά το 2026. Η Πολεμική Αεροπορία δεν καταγράφει πλέον μόνο παραδόσεις, αλλά ωριμότητα και ενσωμάτωση. Μετρά το πόσο γρήγορα τα Viper περνούν από το στάδιο του «delivery» στο στάδιο της πλήρους αξιοποίησης σε πραγματικές επιχειρησιακές συνθήκες.

«Afterburning» ρυθμός στην Τανάγρα

Η ΕΑΒ λειτουργεί σαν «καρδιά» ενός προγράμματος που έχει εθνικό αποτύπωμα και δεν αφορά μόνο την απόκτηση δυνατοτήτων, αλλά και την ικανότητα της χώρας να υλοποιεί σύνθετα έργα υψηλής τεχνολογίας εντός Ελλάδας. Η συνεργασία με τη Lockheed Martin, η συσσώρευση τεχνογνωσίας, η τυποποίηση διαδικασιών και ο καλύτερος έλεγχος ποιότητας, οδήγησαν στην υλοποίηση του στόχου καθώς το πρόγραμμα αρχικά κινδύνευε με εκτροχιασμό.

Το αποτέλεσμα αποτυπώνεται με αριθμούς, αλλά δεν εξηγείται μόνο με αριθμούς. Η σταθερή ροή παραδόσεων επιτρέπει:

• να οργανώνεται η απόσυρση αεροσκαφών για αναβάθμιση χωρίς να δημιουργούνται επιχειρησιακά κενά,
• να σχεδιάζεται η εκπαίδευση χειριστών και τεχνικών σε κύματα,
• να διατηρείται η επιφυλακή και η καθημερινή επιτήρηση του Αιγαίου χωρίς κενά σε διαθεσιμότητες,
• να προσαρμόζονται σταδιακά τα επιχειρησιακά δόγματα πάνω στις νέες δυνατότητες.

Το 2025, με το πρόγραμμα να περνά στην ώριμη φάση του, η Πολεμική Αεροπορία άρχισε να αντιμετωπίζει το Viper όχι ως «αναβαθμισμένο Block 52», αλλά ως νέο μαχητικό με κύρια χαρακτηριστικά το διαφορετικό ραντάρ, τη διαφορετική διαχείριση πληροφορίας, τη διαφορετική λογική στοχοποίησης και την διαφορετική συνεργασία μέσα στο δίκτυο.

Το 2026 διατηρεί την ταχύτητα και έρχεται η σειρά του Άραξου

Το κρίσιμο για τη νέα χρονιά δεν είναι απλώς ότι αναμένεται να διατηρηθεί ο υψηλός ρυθμός παραδόσεων. Είναι ότι αλλάζει ο χάρτης των Πολεμικών Μοιρών που μπαίνουν στο παιχνίδι της μετάβασης. Με βάση τον σχεδιασμό που έχει αναπτυχθεί, το επόμενο στοίχημα αφορά τις Μοίρες στην 116 Πτέρυγα Μάχης-335 «ΤΙΓΡΗΣ» και 336 «ΟΛΥΜΠΟΣ», οι οποίες έως σήμερα επιχειρούν με F-16 Block 52+ Advanced και περνούν σταδιακά στη «γενιά» των Viper.

Ο Άραξος άλλωστε είναι κόμβος αποστολών που εκτείνονται από το Ιόνιο και τη δυτική Ελλάδα μέχρι την κεντρική Μεσόγειο, ενώ παραδοσιακά στηρίζει και ένα μεγάλο κομμάτι της καθημερινής επιχειρησιακής δραστηριότητας. Η είσοδος της 116 ΠΜ στην εποχή Viper Άραξος στη «σειρά» των Viper είναι το ζητούμενο  του 2026 με τη μετάβαση να γίνεται «εν κινήσει», με παράλληλη διατήρηση της ετοιμότητας. Οι παραδόσεις του 2026 θα λειτουργήσουν ως «γέφυρα» για να διαμορφωθεί μια ακόμη πιο ομοιογενής δύναμη, να αυξηθεί το ποσοστό των αεροσκαφών με AESA ραντάρ και να διευρυνθεί η βάση των πληρωμάτων που έχουν πλήρη εξοικείωση με τις Viper διαδικασίες.

Η επιχειρησιακή αφομοίωση σε στάδιο υψηλής ωρίμανσης

Η Πολεμική Αεροπορία έχει περάσει σε στάδιο υψηλής ωρίμανσης ως προς την αφομοίωση των Viper στα επιχειρησιακά της σχέδια. Είναι μια αλυσίδα αλλαγών που ξεκινά από το κόκπιτ και καταλήγει στο πώς «σχεδιάζεται» μια αποστολή, καθώς αλλάζει ο τρόπος με τον οποίο ο χειριστής «βλέπει» τον χώρο μάχης. Το APG-83 AESA, σε συνδυασμό με την αναβαθμισμένη υπολογιστική ισχύ και την αρχιτεκτονική αποστολής, δημιουργεί ένα περιβάλλον όπου η πληροφορία γρήγορα και σε μεγάλο εύρος.

Σημαντικό είναι πλέον το πώς «μοιράζεται» η πληροφορία. Η λογική του Link-16 και η σύνδεση με το ευρύτερο επιχειρησιακό δίκτυο μετατρέπουν τα Viper σε πραγματικούς κόμβους. Δεν είναι απλώς αεροσκάφη που λαμβάνουν δεδομένα αλλά μαχητικά που τροφοδοτούν το δίκτυο με εικόνα και στοχοποιήσεις. Αυτή η αλλαγή είναι καθοριστική για αποστολές επιτήρησης, αναχαίτισης, αλλά και για πιο σύνθετες επιχειρήσεις πολλαπλών πακέτων.

Επιπλέον, αλλάζουν οι διαδικασίες «ταχείας λήψης απόφασης». Η καλύτερη εικόνα μεταφράζεται σε  πιο γρήγορη σύνθεση δεδομένων  ενώ όταν ο φόρτος εργασίας μειώνεται  λόγω του νέου cockpit και της καλύτερης εργονομίας εξοικονομείται πολύτιμος χρόνος. Κάθε Πολεμική Μοίρα που περνά σε Viper δεν αλλάζει μόνο αεροσκάφος. Αλλάζει τρόπο εκπαίδευσης, τρόπο briefing/debriefing, τρόπο που «γράφονται» οι τακτικές οδηγίες, τρόπο που αξιολογούνται οι αποστολές. Η ένταξη των νέων δυνατοτήτων δημιουργεί νέο κύκλο TTPs (Tactics, Techniques and Procedures).

Το Viper ως πολλαπλασιαστής ισχύος

Το F-16 Viper δεν είναι απλώς μια αναβάθμιση ηλεκτρονικών. Είναι ένα μαχητικό που επιτρέπει στην Πολεμική Αεροπορία να σχεδιάζει επιχειρήσεις με διαφορετική γεωμετρία.

Σε αποστολές αεράμυνας, ο συνδυασμός αισθητήρων και δικτύου σημαίνει ότι οι αναχαιτίσεις μπορούν να γίνουν με καλύτερη προειδοποίηση, με καλύτερη κατανομή στόχων, με μεγαλύτερη εμπιστοσύνη στην εικόνα. Σε ένα περιβάλλον όπως το Αιγαίο, όπου οι χρόνοι είναι μικροί και οι αποστάσεις συχνά «συμπιέζονται», αυτή η βελτίωση δεν είναι θεωρητική αλλά καθαρά επιχειρησιακή.

Σε αποστολές κρούσης, η υψηλής ανάλυσης χαρτογράφηση, η ικανότητα ακριβούς στοχοποίησης και ο καλύτερος συγχρονισμός με άλλα μέσα δημιουργούν προϋποθέσεις για επιθετικές επιχειρήσεις με χαμηλότερο ρίσκο, ειδικά όταν η στοχοποίηση μπορεί να γίνει «συνδυαστικά» από αισθητήρες του ίδιου αεροσκάφους, από άλλες πλατφόρμες, ή από το δίκτυο).

Viper – Rafale – F-35: αρχιτεκτονική ισχύος

Η μετάβαση στα Viper δεν είναι μεμονωμένο πρόγραμμα. Είναι ένα ακόμα βήμα μιας ευρύτερης αρχιτεκτονικής ισχύος.

Τα Rafale φέρνουν δυνατότητες αεροπορικής υπεροχής και κρούσης με διαφορετική φιλοσοφία.

Τα μελλοντικά F-35 φέρνουν ικανότητα χαμηλής παρατηρησιμότητας και προηγμένη συλλογή/σύνθεση δεδομένων.

Τα Viper βρίσκονται ανάμεσα, καθώς είναι ο μαζικός, σύγχρονος κορμός που μπορεί να στηρίξει επιχειρήσεις μεγάλης κλίμακας και να λειτουργήσει ως «workhorse» πρώτης γραμμής.

Η βιομηχανική διάσταση του προγράμματος Viper

Υπάρχει, όμως, και η βιομηχανική διάσταση. Όσο το πρόγραμμα σταθεροποιείται, τόσο η ΕΑΒ αποκτά μια πραγματική δυνατότητα ικανότητας σε έργο υψηλής τεχνολογίας, με διεθνή πρότυπα και αυστηρές διαδικασίες. Και αυτό έχει αξία όχι μόνο για το ίδιο το πρόγραμμα, αλλά και για το τι μπορεί να ακολουθήσει.

Στο κάδρο βρίσκεται ήδη και το επόμενο μεγάλο βήμα που αφορά την αναβάθμιση και των F-16 Block 50 σε Viper, ώστε να δημιουργηθεί ακόμη μεγαλύτερη ομοιογένεια στόλου.

The post Viper: Η χρονιά που «κλείδωσε» ο ρυθμός – 18 παραδόσεις το 2025, ίδια ταχύτητα και το 2026 με σειρά για τον Άραξο appeared first on OnAlert.

Ειδικότερα, η Πολεμική Αεροπορία της Ινδίας (IAF) εισηγήθηκε την προμήθεια ενός σημαντικού αριθμού νέων μαχητικών αεροσκαφών τύπου Rafale, στο πλαίσιο ανανέωσης και εκσυγχρονισμού των αεροπορικών δυνάμεων της χώρας, την ίδια στιγμή που η IAF πασχίζει να καλύψει το «κενό» στον στόλο μαχητικών της, που απαιτεί τουλάχιστον 114 αεροσκάφη για να καλυφθεί.

Το πακέτο «μαμούθ» για την αγορά των Rafale πρέπει πρώτα να λάβει άδεια από το Συμβούλιο Αμυντικών Προμηθειών και στη συνέχεια την έγκριση από την Επιτροπή Ασφάλειας του Υπουργικού Συμβουλίου, ενώ η κυβέρνηση θα πρέπει επίσης να διαθέσει ειδικά κεφάλαια – από το νέο προύπολογισμό – για να υλοποιήσει το τεράστιο αυτό εξοπλιστικό πρόγραμμα, που υπολογίζεται σε πολλά δισεκατομμύρια ευρώ.

Πηγές πληροφόρησης από την Ινδία τονίζουν ότι παράγοντας – «κλειδί» για την επίτευξη συμφωνίας είναι η συμμετοχή της ινδικής αμυντικής βιομηχανίας στο πρόγραμμα παραγωγής των νέων μαχητικών αεροσκαφών, αφενός με την εμπλοκή εταιρειών που ήδη συμμετέχουν στην παγκόσμια διεθνή εφοδιαστική αλυσίδα της Dassault Aviation για τα Rafale αφετέρου με επενδύσεις για την κατασκευή νέων εργοστασίων και μονάδων παραγωγής.

Με πληροφορίες από: Defence Blog / India Today / The Wire

The post Rafale: Αγορά «μαμούθ» νέων μαχητικών αεροσκαφών σχεδιάζει η Ινδία με εμπλοκή της εγχώριας αμυντικής βιομηχανίας appeared first on OnAlert.

Το πρόγραμμα αναβάθμισης των 38 F-16 Block 50 της Πολεμικής Αεροπορίας σε διαμόρφωση Viper μπαίνει ξανά στο προσκήνιο, όχι ως ένα ακόμη εξοπλιστικό «σε αναμονή», αλλά ως κρίκος που πρέπει να κουμπώσει χρονικά και επιχειρησιακά πάνω στην ήδη εξελισσόμενη αναβάθμιση των 83 F-16 Block 52+/52M.

Και αυτό ακριβώς είναι το μεγάλο στοίχημα: να μην αντιμετωπιστούν τα Block 50 ως ένα νέο, ανεξάρτητο πρόγραμμα που ξεκινά από το μηδέν, αλλά ως η φυσική συνέχεια μιας γραμμής που έχει πλέον ωριμάσει στην ΕΑΒ, έχει αποκτήσει ρυθμό και παράγει αποτέλεσμα.

Το Αεροπορικό Επιτελείο που διαθέτει ολοκληρωμένη εικόνα των εξοπλιστικών αναγκών πιέζει, ώστε το επόμενο διάστημα το πρόγραμμα να περάσει από την αρμόδια επιτροπή της Βουλής και να εγκριθεί ανοίγοντας τον δρόμο για τη θεσμική «σφραγίδα» που απαιτείται ώστε να ξεκλειδώσουν τα επόμενα βήματα. Το πέρασμα από τη Βουλή, σε αυτή τη φάση, δεν είναι τυπικό. Είναι ο μηχανισμός που δίνει πολιτικό και θεσμικό «πράσινο φως» ώστε να τρέξουν με ταχύτητα οι κινήσεις που δεν αντέχουν άλλη αναμονή.

Γιατί «καίει» ο χρόνος

Η πίεση χρόνου δεν είναι ρητορική. Είναι πραγματική και μετρήσιμη. Κάθε καθυστέρηση μεταφράζεται σε τρία παράλληλα ρίσκα:

–Επιχειρησιακό ρίσκο. Τα 38 Block 50 είναι ένα σημαντικό κομμάτι της μαχητικής ισχύος, το οποίο δεν πρέπει να μείνει τεχνολογικά πίσω, την ώρα που ο κορμός των F-16 περνά σε άλλο επίπεδο αισθητήρων και δικτύωσης. Αν η «ψαλίδα» ανοίξει, τότε σε περίοδο έντασης το Επιτελείο δεν θα έχει έναν ενιαίο κορμό με κοινές δυνατότητες, αλλά έναν στόλο πολλαπλών ταχυτήτων.

–Βιομηχανικό ρίσκο. Η ΕΑΒ, μέσα από δυσκολίες και τεχνικά σκαμπανεβάσματα, κατάφερε να στήσει γραμμή, να αποκτήσει πιστοποιήσεις, να εκπαιδεύσει προσωπικό και να μειώσει σταδιακά τον χρόνο ανά αεροσκάφος. Αν υπάρξει «κενό» μετά την ολοκλήρωση του προγράμματος των Block 52, η γραμμή δεν μένει απλώς ανενεργή. Χάνει ρυθμό, χάνει εξειδικευμένο προσωπικό, χάνει εμπειρία που αποκτήθηκε με μεγάλο κόστος χρόνου και χρήματος.

–Διαπραγματευτικό και οικονομικό ρίσκο. Όσο ένα πρόγραμμα καθυστερεί, τόσο αυξάνονται οι πιθανότητες να αλλάξει το πλαίσιο απαιτήσεων, τιμών, διαθεσιμότητας υλικών, ακόμη και προτεραιοτήτων. Το «παράθυρο ευκαιρίας» δεν είναι θεωρία. Είναι η δυνατότητα ενσωμάτωσης σε μια ήδη τρέχουσα διαδικασία FMS,αξιοποίησης υφιστάμενων ροών, περιορισμού της αβεβαιότητας ώστε μην εμφανιστούν επιπλέον  απαιτήσεις από την αμερικανική πλευρά.

Γι’ αυτό και το Αεροπορικό Επιτελείο πιέζει ώστε το πρόγραμμα να προχωρήσει με πρώτο βήμα την κοινοβουλευτική έγκριση, ακριβώς για να μην χαθεί άλλος χρόνο και να δρομολογηθούν οι διαδικασίες.

Η «ουρά» των Block 50 πάνω στα 83 Viper: το κρίσιμο σημείο του σχεδιασμού

Η Πολεμική Αεροπορία βρίσκεται ήδη στη μέση ενός από τα πλέον σύνθετα και απαιτητικά προγράμματα αναβάθμισης που έχουν εκτελεστεί εντός χώρας: τη μετατροπή των F-16 Block 52+/52M σε Viper, με την ΕΑΒ στον πυρήνα υλοποίησης. Η πρόοδος είναι μετρήσιμη: το 2025 ανακοινώθηκε παράδοση του 42ου αναβαθμισμένου F-16 Viper, που αντιστοιχεί περίπου στο «μισό» της συνολικής προσπάθειας.

Αυτό το πρόγραμμα έχει πλέον αποκτήσει «momentum». Και αυτό ακριβώς θέλει να προστατεύσει το Αεροπορικό Επιτελείο: να μην υπάρξει μεγάλο κενό που θα διαλύσει τη δυναμική, αλλά μια ομαλή μετάβαση, σαν αλλαγή παρτίδας στην ίδια γραμμή. Η λογική είναι απλή καθώς αν τα Block 50 ξεκινήσουν έγκαιρα, τότε το κέρδος είναι διπλό. Και αναβαθμίζονται 38 αεροσκάφη σε επίπεδο Viper, και διατηρείται σε λειτουργία μια εθνική παραγωγική ικανότητα που χτίστηκε με κόπο.

Σε διαφορετική περίπτωση, υπάρχει ο κίνδυνος να μείνει η γραμμή ανενεργή για μεγάλο διάστημα, μέχρι να ολοκληρωθούν διαδικασίες, εγκρίσεις, συμβάσεις, ροές κιτ και υποστήριξης. Και τότε, το «κόστος» δεν θα είναι μόνο οικονομικό. Θα είναι κυρίως απώλεια χρόνου και εξειδίκευσης.

Από 83 σε 121 Viper: ομοιογένεια στόλου και πραγματική ισχύς

Ο στρατηγικός στόχος που ωριμάζει, και πλέον περιγράφεται καθαρά, είναι η δημιουργία ενός κορμού 121 F-16 σε διαμόρφωση Viper (83 + 38).

Η ομοιογένεια δεν είναι λογιστικό όφελος αλλά κυρίως πολλαπλασιαστής ισχύος:

• Κοινές διαδικασίες εκπαίδευσης και επιχειρησιακής αξιοποίησης.
• Κοινά πακέτα ανταλλακτικών και υποστήριξης, άρα μικρότερο κόστος κύκλου ζωής.
• Κοινή «γλώσσα» δικτύωσης και ανταλλαγής δεδομένων.
• Κοινή φιλοσοφία αποστολών, από αναχαίτιση έως κρούση και ναυτική συνεργασία.

Σε ένα περιβάλλον όπου το επιχειρησιακό αποτέλεσμα κρίνεται από την ταχύτητα απόφασης, την ποιότητα πληροφορίας και τη δυνατότητα συνεργασίας πλατφορμών, το να έχεις έναν κορμό αεροσκαφών στο ίδιο επίπεδο αισθητήρων και δικτύωσης είναι καθοριστικό.

Τι σημαίνει Viper στην πράξη: αισθητήρες, «εγκέφαλος» και δικτύωση

Το Viper δεν είναι «ανακαίνιση» αλλά μεταμόρφωση. Το αεροσκάφος αλλάζει τρόπο που βλέπει, που επεξεργάζεται πληροφορία και που εμπλέκει στόχους.

• Ραντάρ AESA AN/APG-83 (SABR)

Ο πυρήνας της ποιοτικής αναβάθμισης είναι το AESA ραντάρ, που προσφέρει καλύτερη επίγνωση τακτικής κατάστασης, ταυτόχρονη παρακολούθηση/εμπλοκή πολλαπλών στόχων, υψηλότερη αντοχή σε περιβάλλον ηλεκτρονικών παρεμβολών και ισχυρότερες δυνατότητες εντοπισμού/χαρτογράφησης για αποστολές κρούσης σε ξηρά και θάλασσα. Σε ένα Αιγαίο με σύνθετο γεωγραφικό ανάγλυφο και υψηλή «ηλεκτρονική» ένταση, το AESA δεν είναι πολυτέλεια. Είναι προϋπόθεση.

• Νέος υπολογιστής αποστολής και αρχιτεκτονική avionics

Ο «εγκέφαλος» του F-16 Viper επιτρέπει γρηγορότερη σύντηξη δεδομένων από αισθητήρες, καλύτερη διαχείριση όπλων και συστημάτων αυτοπροστασίας και συνολικά μια ψηφιακή αρχιτεκτονική που ανεβάζει δραματικά την αποτελεσματικότητα του χειριστή. Δεν είναι υπερβολή να ειπωθεί ότι ο ίδιος χειριστής, στο ίδιο αεροσκάφος, με αυτή την αρχιτεκτονική, γίνεται πιο επικίνδυνος.

• Link-16 και δικτυοκεντρική λειτουργία

Το Viper λειτουργεί ως κόμβος. Ανταλλάσσει δεδομένα, «μοιράζεται» εικόνα, συνεργάζεται καλύτερα με άλλες πλατφόρμες και δεν επιχειρεί ως «μοναχικός κυνηγός». Αυτή η δικτύωση είναι που επιτρέπει πραγματική συνέργεια με Rafale, μελλοντικά F-35, αλλά και με ναυτικές και επίγειες μονάδες, ιδίως όταν η μάχη κρίνεται από την πληροφορία.

• Ασφάλεια πτήσης και νέες δυνατότητες

Η διαμόρφωση Viper, όπως έχει παρουσιαστεί και σε ελληνικό βιομηχανικό πλαίσιο, περιλαμβάνει και αναβαθμίσεις ασφάλειας όπως AGCAS (Automatic Ground Collision Avoidance System) και PARS (Pilot Activated Recovery System). Σε χαμηλά ύψη και σε απαιτητικά προφίλ, αυτά τα συστήματα δεν είναι «λεπτομέρεια». Είναι διάσταση που μετρά σε ανθρώπινες ζωές και σε διαθεσιμότητα μέσων.

• Cockpit και εργονομία μάχης

Η αναβάθμιση δεν μένει στους αισθητήρες. Η απεικόνιση πληροφοριών, η καλύτερη εργονομία, η ενσωμάτωση κράνους στοχοποίησης και η συνολική «ψηφιακή» λογική επιτρέπουν στον χειριστή να αντιδρά ταχύτερα, να διαχειρίζεται περισσότερα δεδομένα και να μειώνει φόρτο εργασίας σε ένα περιβάλλον όπου τα δευτερόλεπτα κάνουν διαφορά.

Η αναβάθμιση δεν έχει νόημα χωρίς «φαρέτρα»

Κανένα Viper δεν είναι πλήρως αξιοποιήσιμο χωρίς αντίστοιχη πολιτική και επιχειρησιακή μέριμνα στον οπλισμό, στις πιστοποιήσεις και στην υποστήριξη. Η Πολεμική Αεροπορία δεν θέλει απλώς «καλύτερα ηλεκτρονικά». Θέλει αποτέλεσμα: δυνατότητες αέρος-αέρος που εκμεταλλεύονται το AESA, όπλα ακριβείας για κρούση ημέρα-νύχτα, ναυτική κρούση και αποστολές σε περιβάλλον υψηλής απειλής.

Εδώ βρίσκεται και μια ουσιαστική παράμετρος καθώς με ομοιογενή κορμό Viper, γίνεται πιο εύκολο να «χτιστούν» κοινές τακτικές και κοινές αποθήκες υποστήριξης, άρα να αυξηθούν διαθεσιμότητες και να μειωθούν «τριβές» που προκαλεί ένας στόλος διαφορετικών διαμορφώσεων.

Το οικονομικό σκέλος: η μάχη της ισορροπίας

Το πρόγραμμα των Block 50 έχει «περάσει» από κύκλους έντονου προβληματισμού στο κόστος και στις απαιτήσεις. Και είναι απολύτως λογικό: όταν τρέχουν παράλληλα μεγάλες δαπάνες (υποστήριξη στόλου, όπλα, εκπαίδευση, υποδομές, νέα προγράμματα), κάθε ευρώ πρέπει να αποδίδει καθαρή επιχειρησιακή αξία.

Το κρίσιμο, όμως, είναι να μην εγκλωβιστεί η απόφαση σε μια στατική ανάγνωση κόστους «ανά αεροσκάφος». Η πραγματική εικόνα είναι ο κύκλος ζωής. Ένας ομοιογενής στόλος 121 Viper σημαίνει:

• λιγότερες διαφορετικές γραμμές ανταλλακτικών,
• πιο απλοποιημένη τεχνική υποστήριξη,
• καλύτερη αξιοποίηση ανθρώπινου δυναμικού,
• πιο σταθερό επιχειρησιακό αποτύπωμα.

Με άλλα λόγια, η αναβάθμιση των Block 50 δεν είναι μόνο δαπάνη. Είναι και εργαλείο που μπορεί να μειώσει δομικά το κόστος λειτουργίας ενός μεγάλου μέρους του στόλου σε βάθος δεκαετίας.

Οι Μοίρες της Νέας Αγχιάλου και το επιχειρησιακό «κλείσιμο της ψαλίδας»

Τα Block 50 δεν είναι «δεύτερης γραμμής» αεροσκάφη. Έχουν σηκώσει τεράστιο βάρος σε αποστολές και αναχαιτίσεις. Όμως, όσο τα Viper πολλαπλασιάζονται σε άλλες Μοίρες, η τεχνολογική απόσταση αυξάνει. Και αυτή η απόσταση δεν είναι απλώς θέμα «εμβέλειας ραντάρ». Είναι θέμα δικτύωσης, επίγνωσης, διαχείρισης απειλών, συνεργασίας.

Η αναβάθμιση «κλείνει τη ψαλίδα» και δίνει στο Επιτελείο περισσότερες Μοίρες με κοινές δυνατότητες, κοινά τακτικά εργαλεία και κοινή γλώσσα επιχειρήσεων. Σε κρίση, αυτό μεταφράζεται σε μεγαλύτερη αντοχή, ταχύτερη παραγωγή εξόδων και μεγαλύτερη ευελιξία στη διάθεση δυνάμεων, χωρίς περιορισμούς που δημιουργούν οι πολλαπλές διαμορφώσεις.

Η ΕΑΒ ως «κέντρο βάρους» και το δίλημμα της συνέχειας

Η Ελληνική Αεροπορική Βιομηχανία βρίσκεται στο σημείο που ενώνονται πολιτική απόφαση, χρήματα και επιχειρησιακό αποτέλεσμα. Τα Viper έχουν αποδείξει ότι όταν υπάρχει σταθερή ροή εργασιών και σαφής συνεργασία, η ΕΑΒ μπορεί να φέρει εις πέρας ένα απαιτητικό πρόγραμμα υψηλής τεχνολογίας και να επιταχύνει τους χρόνους.

Αυτός είναι και ο πυρήνας του «συναγερμού»: αν χαθεί το σωστό timing, η γραμμή κινδυνεύει να μείνει χωρίς αντικείμενο για μεγάλο διάστημα, με συνέπειες που δεν είναι εύκολο να αναστραφούν. Και τότε, η επανεκκίνηση δεν θα είναι συνέχεια. Θα είναι νέο ξεκίνημα.

Η μεγάλη εικόνα: περίπου 200 μαχητικά αιχμής και το βάθος της αποτροπής

Η αναβάθμιση των Block 50 δεν στέκεται μόνη της. Είναι κομμάτι της μεγάλης εικόνας όπου η Πολεμική Αεροπορία στοχεύει σε στόλο περίπου 200 μαχητικών υψηλών δυνατοτήτων, με κορμό 4,5ης και 5ης γενιάς:

• τα Viper ως «μαζικός» πολλαπλασιαστής ισχύος,
• τα Rafale ως πλατφόρμα που προσθέτει κρίσιμες δυνατότητες σε συγκεκριμένα προφίλ αποστολών,
• και η προοπτική των F-35 ως κατακόρυφη αναβάθμιση σε επιβιωσιμότητα, αισθητήρες και αποστολές διείσδυσης.

Σε αυτό το πλέγμα, τα 38 Block 50 είναι «κλειδί» γιατί ανεβάζουν τον αριθμό των κορυφαίων F-16 σε επίπεδο που προσφέρει πραγματική επιχειρησιακή αντοχή, όχι απλώς ποιοτικό πλεονέκτημα σε μικρό αριθμό αεροσκαφών.

LOR: το τυπικό βήμα που δεν πρέπει να γίνει «στενωπός»

Μετά το πέρασμα από τη Βουλή, ακολουθούν τα τυπικά και ουσιαστικά βήματα: διαμόρφωση, τελικές διαπραγματεύσεις, κοστολόγηση και χρονοδιάγραμμα. Όμως, η ουσία είναι μία: να μην χαθεί το παράθυρο που επιτρέπει στα Block 50 να «κουμπώσουν» ως συνέχεια των 83 F-16 Viper, διατηρώντας τη γραμμή ενεργή και προστατεύοντας τη βιομηχανική και επιχειρησιακή δυναμική.

Για την Πολεμική Αεροπορία, το πραγματικό στοίχημα δεν είναι να υλοποιηθεί το πρόγραμμα. Είναι να ξεκινήσει στη σωστή στιγμή, με σωστό ρυθμό, χωρίς εκπλήξεις που θα τινάξουν το κόστος και χωρίς καθυστερήσεις που θα δημιουργήσουν κενό στη γραμμή και κενό στις Μοίρες.

Αν ο σχεδιασμός προχωρήσει χωρίς άλλες παύσεις, η Ελλάδα κερδίζει ταυτόχρονα:

• 121 Viper ως ενιαίο, ομοιογενή κορμό,
• βιομηχανική συνέχεια στην ΕΑΒ και διατήρηση τεχνογνωσίας,
• υψηλότερες διαθεσιμότητες και απλούστερη υποστήριξη,
• και ένα μεγάλο, πραγματικό άλμα αποτροπής σε μια περίοδο που η ταχύτητα της τεχνολογίας δεν συγχωρεί καθυστερήσεις.

Αυτός είναι ο λόγος που η καθυστέρηση «εγκυμονεί κινδύνους» αφού όχι μόνο γιατί ροκανίζει χρόνο, αλλά γιατί μπορεί να κοστίσει και τη συνέχεια ενός προγράμματος που πρέπει να λειτουργήσει ως αλυσίδα και όχι ως μεμονωμένες αποφάσεις.

The post Αναβάθμιση F-16 Block 50 σε Viper: Ο χρόνος πιέζει και η καθυστέρηση εγκυμονεί κινδύνους appeared first on OnAlert.

Οι συνομιλίες στο Ισλαμαμπάντ πραγματοποιούνται καθώς το Πακιστάν επιδιώκει να αξιοποιήσει την «επιτυχία» της Πολεμικής Αεροπορίας του στη σύγκρουση με την Ινδία, τον Μάιο του περασμένου έτους.

Ο Αρχηγός της Αεροπορίας του Πακιστάν, Ζαχίρ Αχμέντ Μπαμπέρ Σιντού, και ο ομόλογός του από το Μπαγκλαντές, Χασάν Μαχμούντ Καν, είχαν λεπτομερείς συνομιλίες για την προμήθεια του JF-17 Thunder, ενός μαχητικού αεροσκάφους πολλαπλών ρόλων που αναπτύχθηκε από κοινού με την Κίνα.

Το Πακιστάν διαβεβαίωσε επίσης το Μπαγκλαντές για την «ταχεία παράδοση των εκπαιδευτικών αεροσκαφών Super Mushshak, μαζί με ένα πλήρες οικοσύστημα εκπαίδευσης και μακροπρόθεσμης υποστήριξης», πρόσθεσε στην ανακοίνωσή του ο πακιστανικός στρατός.

Τα JF-17 έχουν γίνει ο «ακρογωνιαίος λίθος» του προγράμματος ανάπτυξης όπλων του πακιστανικού στρατού, ειδικά μετά τη συμφωνία με το Αζερμπαϊτζάν και τη συμφωνία πώλησης όπλων ύψους 4 δισεκατομμυρίων δολαρίων με τον Εθνικό Στρατό της Λιβύης, του Στρατάρχη Χαλίφα Χάφταρ.

Ο υπουργός Άμυνας του Πακιστάν δήλωσε ότι η επιτυχία της βιομηχανίας όπλων του θα μπορούσε να μεταμορφώσει τις οικονομικές προοπτικές της χώρας.

«Τα αεροσκάφη μας έχουν δοκιμαστεί και λαμβάνουμε τόσες πολλές παραγγελίες που το Πακιστάν μπορεί να μην χρειάζεται το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο σε έξι μήνες», δήλωσε ο Khawaja Asif στον ραδιοτηλεοπτικό σταθμό Geo News.

Πηγή: Reuters

The post JF-17: Μετά το Αζερμπαϊτζάν και τη Λιβύη, το Μπαγκλαντές θέλει να αγοράσει τα πακιστανικά μαχητικά appeared first on OnAlert.