Την ανακοίνωση αυτή εξέδωσε με αφορμή τις χθεσινές δηλώσεις του Ερντογάν κατά την προεκλογική ομιλία του στην Κερασούντα ότι «αυτά τα πάτρια εδάφη είχαν κατατροπώσει τις συμμορίες των Ποντίων. Έτσι πιστεύω πως και σήμερα η Κερασούντα θα κάνει κόλαση την πατρίδα για τους κλακαδόρους του όρους Καντρίλ (Κούρσους) και του Γκιουλενιστές».

«Προκαλούν τους απογόνους, 2.000.000 εκατ. θυμάτων της πολιτικής της Γενοκτονίας των Νεοτούρκων και των Κεμαλιστών. Πρέπει να συμβιβαστούν επιτέλους με το ιστορικό τους παρελθόν και να ζητήσουν συγνώμη για τα όσα τραγικά οι πρόγονοί τους έπραξαν σε βάρος των προγόνων μας, για να απαλλαγούν από το βάρος των εγκλημάτων των προγόνων τους», αναφέρει η ανακοίνωση.

Το Παγκόσμιο Συμβούλιο Ποντιακού Ελληνισμού υπενθυμίζει ότι η Ολομέλεια του Ελληνικού Κοινοβουλίου, στις 24 Φεβρουαρίου 1994, ομοφώνως αναγνώρισε ως πράξεις Γενοκτονίας, τα όσα την περίοδο 1914-1922 συνέβησαν αρχικά από τους Νεότουρκους και στην συνέχεια από τους Κεμαλιστές, σε βάρος του Ελληνισμού του Πόντου και καθιέρωσε την 19 Μαΐου ως ημέρα μνήμης των 353.000 θυμάτων.

Αναφέρει επίσης ότι η ολομέλεια του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου στις 13 Σεπτεμβρίου 2006 στην ετήσια έκθεσή του για την πρόοδο της Τουρκίας για την ένταξή της στην Ευρωπαϊκή Ένωση, ρητά επισημαίνει ότι η Τουρκία θα πρέπει να συμβιβαστεί με το ιστορικό της παρελθόν και να αναγνωρίσει ότι όσα συνέβησαν την περίοδο 1914-1922, σε βάρος Αρμενίων, Ασσυρίων και Ελλήνων του Πόντου, αποτελούν πράξεις Γενοκτονίας.

Επίσης υπενθυμίζει πως με βάση τις προφορικές μαρτυρίες συγγενών και συμπολιτών που διασώθηκαν από την πολιτική των γενοκτονιών, χιλιάδων αθώων θυμάτων που έπεσαν θύματα Γενοκτονίας, των διπλωματικών εγγράφων και ντοκουμέντων ελληνικών και ξένων χωρών, που επιστήμονες, ερευνητές, δημοσιογράφοι και συγγραφείς, έφεραν στο φως της δημοσιότητας, των συμπερασμάτων δεκάδων επιστημονικών συνεδρίων, σχετικά με την ιστορία της περιόδου 1914-1923 στον Πόντο και την Μικρά Ασία και μελέτησε «η I.A.G.S., η Διεθνής Ένωσης Μελετητών των Γενοκτονιών» και αποφάνθηκε το 2007 ότι, τα όσα συνέβησαν εκείνη την περίοδο, σε βάρος Αρμενίων, Ασσυρίων και Ελλήνων, αρχικά από τους Νεότουρκους και στην συνέχεια από του Κεμαλιστές, σύμφωνα με το άρθρο 2 της σύμβασης του 1948 του Ο.Η.Ε. αποτελούν πράξεις Γενοκτονίας.

Πηγή: ΑΠΕ – ΜΠΕ / Φωτογραφία αρχείου Reuters

The post Παγκόσμιο Συμβούλιο Ποντιακού Ελληνισμού: Η απάντηση στις προκλητικές δηλώσεις Ερντογάν appeared first on OnAlert.

Με αυτό το απελπισμένο τηλεγράφημα τον Ιούλιο του 1920, η Επιτροπεία Ποντίων ενημέρωνε με σπαρακτικό τρόπο τον Ελευθέριο Βενιζέλο για τα γεγονότα που αποτέλεσαν την αρχή του τέλους του Ποντιακού Ελληνισμού.

Κατά την περίοδο 1914- 1923, οι Τούρκοι θανάτωσαν τουλάχιστον 200.000 Έλληνες του Πόντου. Ο ακριβής αριθμός των θυμάτων δεν έχει προσδιοριστεί, ωστόσο υπάρχουν ιστορικοί και ερευνητές, που υποστηρίζουν ότι αγγίζει τις 350.000. Η σφαγή ήταν αποτέλεσμα του σχεδίου εκτουρκισμού της ευρύτερης περιοχής του Πόντου και στόχος δεν ήταν μόνο οι Έλληνες, αλλά και οι Αρμένιοι.

Οι διώξεις είχαν αρχίσει αρκετά χρόνια νωρίτερα, χωρίς όμως να έχουν τον χαρακτήρα της οργανωμένης γενοκτονίας. Την «εκκαθάριση» ξεκίνησε το κίνημα των Νεότουρκων το 1911, τη συνέχισε κατά τη διάρκεια του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου και την ολοκλήρωσε με φριχτό τρόπο ο Μουσταφά Κεμάλ από το 1916 έως το 1923.

Τα πρώτα χρόνια, οι Έλληνες του Πόντου οδηγούνταν στα λεγόμενα τάγματα εργασίας, τα Αμελέ Ταμπουρού, όπου μετά τις εξαντλητικές πορείες και την ασιτία, οι περισσότεροι δεν άντεχαν και πέθαιναν. Αργότερα, οι διώξεις πήραν το χαρακτήρα της γενοκτονίας και οι Τούρκοι δεν έδειχναν κανένα έλεος. Σκότωναν εν ψυχρώ άνδρες γυναίκες και παιδιά.

Οι συγκλονιστικές μαρτυρίες

Στις 19 Μαΐου του 1919, ημερομηνία που έχει καθοριστεί επίσημα σαν ημέρα μνήμης, ο Κεμάλ αποβιβάστηκε στη Σαμψούντα με τις δυνάμεις του. Τότε άρχισε η δεύτερη και πιο φριχτή φάση της ποντιακής τραγωδίας. Σύμφωνα με τον πρόξενο της Αυστρίας στην Τραπεζούντα: «οι Τούρκοι εφαρμόζουν τακτική εκτόπισης του πληθυσμού, δίχως διάκριση και δυνατότητα επιβίωσης, από τις ακτές στο εσωτερικό της χώρας, ώστε οι εκτοπισμένοι να είναι εκτεθειμένοι στην αθλιότητα και τον θάνατο από την πείνα».

Πολλοί, προκειμένου να σωθούν από τη σφαγή, κατέφυγαν στα γύρω βουνά, ενώ μεγάλο μέρος του πληθυσμού σκορπίστηκε στα βάθη της Μικράς Ασίας και την Ελλάδα. Οι μαρτυρίες όσων επέζησαν έχουν καταγραφεί και τεκμηριώνουν τη γενοκτονία. Σε άρθρο του δημοσιογράφου Τάσου Κοντογιαννίδη διαβάζουμε τη συγκλονιστική περιγραφή μιας αμερικανίδας δημοσιογράφου, η οποία ήταν αυτόπτης μάρτυρας των γεγονότων:

«Καθ’ οδόν συναντούσαμε ομίλους γερόντων, παιδιών, σε μια ατέλειωτη πορεία μαρτυρίου, όπου έπεφταν νεκροί από την εξάντληση και από τα χτυπήματα των συνοδών Τούρκων. Οι περισσότεροι εκλιπαρούν τον θάνατον. Στην πόλη Μεζερέχ ξαφνικά ακούσαμε φωνές περίπου τριακοσίων μικρών παιδιών, μαζεμένων σε κύκλο. Είκοσι τσανταρμάδες – χωροφύλακες που κατέβηκαν από τα άλογά τους- χτυπούσαν σκληρά και ανελέητα τα παιδιά με τα μαστίγια και τα τρυπούσαν με τα ξίφη τους για να μην κλαίνε. Το θέαμα ήτο πρωτοφανές, φρικώδες! Τα παιδάκια έσκυβαν κι έβαζαν τα χεράκια τους πάνω στο κεφάλι για ν’ αποφύγουν τα χτυπήματα. Μία μητέρα που όρμησε για να σώσει το παιδί της δέχτηκε το ξίφος στην καρδιά κι έπεσε κατά γης. Πάθαμε νευρική κρίση! Παντού βλέπαμε πτώματα γυναικών, παιδιών και γερόντων. Η Αμερικανική Υπηρεσία υπολογίζει τους Έλληνες που εξολόθρευσαν οι Τούρκοι στη Σεβάστεια σε τριάντα χιλιάδες!»

Οι Νεότουρκοι έβγαλαν και πολλές φωτογραφίες γύρω από τα πτώματά των Ελλήνων του Πόντου. Σε κάποιες φαίνονται να χαμογελούν… Τα φωτογραφικά ντοκουμέντα αποδεικνύουν αυτό που οι Τούρκοι αμφισβητούν. Ότι έγινε οργανωμένη γενοκτονία των Ποντίων.

Ο Χ. Τσιρκινίδης συμπεριέλαβε τη μαρτυρία του θείου του Ευριπίδη, στο βιβλίο «Η γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου:

«Με πολλά βάσανα φτάσαμε στην Κερασούντα. Η πόλη ήταν γεμάτη από ρακένδυτους πρόσφυγες που έφυγαν από την τρομοκρατία των Τούρκων. Εκεί στην Κερασούντα μας προειδοποίησαν οι συμπατριώτες μας. Μαζεύουν όλους του Έλληνες και τους μεν μεγάλους τους κλείνουν στην εκκλησία του Αγίου Γεωργίου για να τους εξορίσουν, κάθε φορά που συμπλήρωνε ο αριθμός των 250 ατόμων, τους δε μικρούς τους οδηγούν με μικρά καύκια σε άγνωστα μέρη. Στην εκκλησία δεν συμπληρώθηκε ποτέ ο αριθμός 250, γιατί εκεί χωρίς φαγητό, νερό, μέσα στις ίδιες τους τις ακαθαρσίες, σε λίγες μέρες πέθαιναν οι περισσότεροι. Με τα ίδια μας τα μάτια είδαμε εγώ και ο αδελφός μου να μεταφέρουν τα παιδιά λίγο παρά έξω από την Κερασούντα και εκεί να τα παραδίδουν στους άγριους τσέτες αντάρτες. Αυτοί τα άρπαζαν από τα πόδια και χτυπούσαν τα κεφάλια τους πάνω στα μεγάλα βράχια της ακτής μέχρι να πεθάνουν».

Παρόλο που η πράξη των Τούρκων συγκεντρώνει τα χαρακτηριστικά που την καθιστούν γενοκτονία βάσει του διεθνούς ορισμού, οι Τούρκοι δεν το παραδέχονται. Η επίσημη άποψή τους είναι πως οι θάνατοι και οι διώξεις των χιλιάδων Ποντίων συγκαταλέγονται στις συνήθεις απώλειες του πολέμου…

Πηγή: mixanitouxronou.gr

The post Γενοκτονία των Ποντίων: «Τρυπούσαν τα παιδιά με τα ξίφη τους» – H τουρκική βαρβαρότητα του Κεμάλ μέσα από μαρτυρίες appeared first on OnAlert.

Συγκεκριμένα, με την ξενάγηση στο ιστορικό μοναστήρι της Παναγίας Σουμελά, από τον γενικό διευθυντή του υπουργείου Πολιτισμού και Τουρισμού της Τουρκίας, ξεκίνησε χθες ο υφυπουργός Εξωτερικών Μάρκος Μπόλαρης την επίσκεψή του στην Τραπεζούντα.

Ο κ. Μπόλαρης, σύμφωνα με διπλωματικές πηγές, είχε την ευκαιρία να περιηγηθεί στο εσωτερικό της Μονής, να ενημερωθεί για την πορεία των εργασιών αναστήλωσης και να διαπιστώσει τις προσπάθειες που καταβάλλει η τουρκική πλευρά ώστε να παραδοθεί το μοναστήρι το συντομότερο δυνατόν στους επισκέπτες.

Όπως του εξήγησε ο γενικός διευθυντής, στις 18 Μαΐου θα ανοίξει η είσοδος της Μονής ώστε το κοινό να έχει τη δυνατότητα να βλέπει από ψηλά τμήμα του μοναστηριού, χωρίς όμως να είναι ακόμη σαφές πότε θα είναι δυνατή η πλήρης πρόσβαση των προσκυνητών στο εσωτερικό της Μονής κι αν τελικά θα καταστεί δυνατόν να τελεστεί θεία λειτουργία τον Δεκαπενταύγουστο.

Σήμερα ο υφυπουργός Εξωτερικών, σύμφωνα πάντα με τις ίδιες πηγές, είχε συνάντηση με τον νομάρχη της Τραπεζούντας Ισμαήλ Ουστάογλου, στον οποίο αφού εξέφρασε τις ευχαριστίες του προς το υπουργείο Πολιτισμού για τη δυνατότητα που του δόθηκε να ξεναγηθεί στη Μονή της Παναγίας Σουμελά, τόνισε την επιθυμία της ελληνικής κυβέρνησης για εντατικοποίηση των επαφών και των σχέσεων των δύο λαών, γεγονός που επιβεβαιώθηκε εμπράκτως και από τη λειτουργία κέντρου ετήσιων θεωρήσεων βίζας στην Τραπεζούντα, επισήμως από την 1 Απριλίου.

Ο κ. Ουστάογλου, από την πλευρά του, ευχαρίστησε την ελληνική πλευρά για τη λειτουργία του κέντρου θεωρήσεων και εκδήλωσε το ενδιαφέρον του για στενότερη συνεργασία ώστε να ενισχυθούν περαιτέρω οι διμερείς σχέσεις μας.

Συνάντηση είχε επίσης ο κ. Μπόλαρης στη συνέχεια και με τον νεοεκλεγέντα δήμαρχο Τραπεζούντας, Μουράτ Ζορλούογλου, τον οποίο αφού συνεχάρη για τη νίκη του στις πρόσφατες δημοτικές εκλογές, του δήλωσε την ετοιμότητα της ελληνικής πλευράς για συνεργασία σε επίπεδο Τοπικής Αυτοδιοίκησης.

Ο κ. Ζορλούογλου, από την πλευρά του, εξέφρασε ιδιαίτερο ενδιαφέρον για την προώθηση αδελφοποιήσεων με δήμους της Ελλάδας και ζήτησε τη βοήθεια της χώρας μας ώστε να μπορέσει να αυξηθεί ο αριθμός των Ελλήνων τουριστών που επισκέπτονται την Τραπεζούντα οι οποίοι, όπως είπε, μειώθηκαν ραγδαία τα τελευταία χρόνια με το κλείσιμο της Μονής της Παναγίας Σουμελά λόγω των εργασιών αναστήλωσης. Ταυτόχρονα εξέφρασε την επιθυμία να αυξηθεί και ο αριθμός των Τούρκων επισκεπτών στην Ελλάδα μέσω στοχευμένων δράσεων.

Ιδιαίτερης σημασίας ήταν η παρουσία του υφυπουργού στα εγκαίνια του κέντρου υποδοχής αιτήσεων θεωρήσεων που πραγματοποιήθηκαν σε κεντρικό ξενοδοχείο της Τραπεζούντας με τη συμμετοχή των τοπικών αρχών, του προέδρου και του διοικητικού συμβουλίου του εμπορικού επιμελητήριου, εκπροσώπους του τουρκικού οργανισμού τουρισμού, του τουριστικού επιχειρηματικού κόσμου, τουριστικών πρακτορείων, ξενοδοχειακών επιχειρήσεων της πόλης καθώς και τον γενικό διευθυντή τουρισμού της Τρπεζούντας.

Παρόντες ήταν επίσης επίτιμοι πρόξενοι διαφόρων χωρών στην Τραπεζούντα καθώς και ο γενικός διευθυντής του υπουργείου Πολιτισμού και Τουρισμού της Τουρκίας.

Πηγή: ΑΠΕ – ΜΠΕ

The post Στην Παναγία Σουμελά βρέθηκε ο ΥΦΥΠΕΞ Μάρκος Μπόλαρης appeared first on OnAlert.

Σύμφωνα με την ανακοίνωση, «δεν υπήρξαν τραυματισμοί προσωπικού ή ζημιά σε κύριο υλικό, πλην των φθορών στη σκηνή στην οποία βρισκόταν η συσκευή φόρτισης».

Ολόκληρη η ανακοίνωση του ΓΕΣ:

Το Γενικό Επιτελείο Στρατού ανακοινώνει ότι, το πρωί της Πέμπτης 14 Φεβρουαρίου 2019, στο πλαίσιο προγραμματισμένης άσκησης της 71 Αερομεταφερόμενης Ταξιαρχίας, στην περιοχή του Πεδίου Βολής Ασκού Προφήτη, σημειώθηκε ανάφλεξη συσσωρευτών ασυρμάτων, λόγω βραχυκυκλώματος στη συσκευή φόρτισής των.

Δεν υπήρξαν τραυματισμοί προσωπικού ή ζημιά σε κύριο υλικό, πλην των φθορών στη σκηνή στην οποία βρισκόταν η συσκευή φόρτισης.

The post ΓΕΣ: Η ανακοίνωση του Στρατού για το συμβάν στην άσκηση της 71 ΤΑΞΑΣ appeared first on OnAlert.

Κατά τη διάρκεια της επίσκεψης, η οποία συνέπεσε με την τελική φάση της πολυεθνικής άσκησης Multilayer 2018, οι σπουδαστές της ΑΔΙΣΠΟ, είχαν την ευκαιρία να παρακολουθήσουν τη δυναμική επίδειξη του σχηματισμού, ενώ επισκέφθηκαν και τον καταυλισμό πρότυπο που είχε στηθεί για τις ανάγκες της άσκησης.

Καλύτερος »ξεναγός» των σπουδαστών, δε θα μπορούσε να ήταν άλλος από τον Υποδιοικητή της Ταξιαρχίας, Συνταγματάρχη Γιώργο Μποσμαλή, ο οποίος ενημέρωσε διεξοδικά τους σπουδαστές, για το το ρόλο και τις δραστηριότητες του σχηματισμού.

Να σημειώσουμε ότι, την ίδια ημέρα, σπουδαστές της ΑΔΙΣΠΟ, από το Στρατό Ξηράς, επισκέφθηκαν το Αρχηγείο Τακτικής Αεροπορίας.

Πηγή kranos.gr

The post Ναύτες και Αεροπόροι της ΑΔΙΣΠΟ στην 71 Α/Μ Ταξιαρχία «ΠΟΝΤΟΣ» appeared first on OnAlert.

Την Πέμπτη 22 Νοεμβρίου 2018, θα πραγματοποιηθεί στην έδρα του Ευρωπαϊκού Στρατηγείου στη Λάρισα, η τελετή λήξης της πολυεθνικής ασκήσεως, στην οποία θα παρευρεθεί ο Αρχηγός ΓΕΣ, Αντιστράτηγος Αλκιβιάδης Στεφανής.

Πηγή kranos.gr

The post Άσκηση MULTILAYER 2018: Μπίκος και Ζερβάκης στην 71η Α/Μ Ταξιαρχία «ΠΟΝΤΟΣ» appeared first on OnAlert.

«Για δεκαέξι αιώνες, η Μονή της Παναγίας Σουμελά στον ιστορικό Πόντο υπήρξε το συλλογικό βίωμα πνευματικής και πολιτιστικής συνείδησης του ελληνισμού, ήταν σημείο αναφοράς», είπε στον ραδιοφωνικό σταθμό του Αθηναϊκού-Μακεδονικού Πρακτορείου Ειδήσεων «Πρακτορείο 104,9 FM» ο επίτιμος πρόεδρος της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Ποντιακών Σωματείων και συγγραφέας ιστορικής έκδοσης με θέμα την Παναγία Σουμελά, Στέφανος Τανιμανίδης.

Οι εκδηλώσεις, λατρευτικές και πολιτιστικές, στο πλαίσιο της πανήγυρης ξεκίνησαν χθες, στις 4 το απόγευμα, και κορυφώνονται σήμερα με τον επίσημο εορτασμό και με καλλιτεχνικές εκδηλώσεις από παραδοσιακά ποντιακά μουσικά και χορευτικά συγκροτήματα.

Φέτος, θα είναι η πρώτη φορά, που στο ιερό προσκύνημα στο Βέρμιο θα συνεορτάσουν μαζί με την εικόνα της Παναγίας Σουμελά και οι εικόνες των δύο γειτονικών της μονών στον ιστορικό Πόντο, του Ιωάννη Βαζελώνος και του Γεωργίου Περιστερεώτα.

«Πριν από το 1922 η επιρροή των μονών στον Πόντο ήταν τεράστια. Είχαμε τρεις μεγάλες μονές, σταυροπηγιακές, της Παναγίας Σουμελά, του Ιωάννη του Βαζελώνα και του Γεωργίου Περιστερεώτα, Αυτές έχουν ανιστορηθεί και οι τρεις και στην Ελλάδα. Υπήρχαν και άλλες μικρότερες ανά περιοχή. Επειδή ο Πόντος ήταν μια εκτεταμένη περιοχή, κάθε περιοχή είχε το δικό της μοναστικό κέντρο, τους κατοίκους της, τα παρχάρια της. Μετά τη μικρασιατική καταστροφή και την προσφυγιά, αυτά τα μοναστήρια ιστοριοποιούνται στο χώρο της προσφυγικής εγκατάστασης», λέει στο «Πρακτορείο 104,9 FM» ο ιστορικός Βλάσης Αγτζίδης.

«Είναι αρχαίες μονές πολύ σημαντικές μονές στον χώρο του Πόντου, που άπλωσαν την ακτινοβολία της ελληνορθοδοξίας σε όλη τη Μαύρη Θάλασσα, τη Ρωσία, την Ουκρανία, την Κριμαία, είχε τεράστια απήχηση το ελληνορθόδοξο πνεύμα· μην το δούμε ως στενά ποντιακό, είναι ο ελληνορθόδοξος κόσμος, είναι μονές που προέρχονται από τη βαθιά αρχαιότητα», εξηγεί ο κ. Αγτζίδης.

Η ιστορία της Παναγίας Σουμελά

Το παλιό ιστορικό μοναστήρι της Παναγιάς Σουμελά, χτισμένο στην πλαγιά του βουνού στην περιοχή της Ματσούκα της Τραπεζούντας, στην Τουρκία, ήταν για δεκαέξι αιώνες σημείο αναφοράς όχι μόνο για τους Ποντίους, αλλά και ένα ευρύτερο πνευματικό κέντρο τεράστιας ακτινοβολίας και ιστορικής σημασίας. Δεν είναι τυχαίο, ότι πέραν των Βυζαντινών αυτοκρατόρων, ιδιαιτέρως των Κομνηνών και του Αλεξίου του Γ’, που υπήρξε και ο πιο σημαντικός δωρητής της εκείνα τα χρόνια, πολλοί ισχυροί Οθωμανοί σουλτάνοι, όχι μόνο σεβάστηκαν τη μονή, αλλά και επέκτειναν τα προνόμιά της επικυρώνοντας τα, με διατάγματα τους και προσφέροντας σημαντικές δωρεές προς το μοναστήρι.

Oι σουλτάνοι Βαγιαζήτ Β΄, Σελήμ Α΄, Μουράτ Γ΄, Σελήμ Β΄, Iμπραήμ A΄, Μωάμεθ Δ΄, Σουλεϊμάν Β΄, Μουσταφά Β΄, Αχμέτ Γ΄ είναι ορισμένοι από τους ευεργέτες της ιστορικής μονής, που σύμφωνα με την παράδοση ιδρύθηκε το 386 μ.Χ. από τους μοναχούς Βαρνάβα και Σωφρόνιο. Θρυλείται, μάλιστα, ότι στον τόπο, όπου χτίστηκε η ιστορική μονή, σε υψόμετρο 1063 μέτρα, άγγελοι είχαν μεταφέρει την ιερή εικόνα της Παναγίας της Aθηνιώτισσας, την οποία, εικονογράφος της οποίας κατά την παράδοση ήταν ο Ευαγγελιστής Λουκάς.

«Είναι η Παναγία του Όρους Μελά. Το «στου» στα ποντιακά προφέρεται «σου» και έτσι γίνεται η Παναγία που βρίσκεται στο όρος Μελά (στου όρους Μελά), Παναγία Σουμελά», λέει ο Βλάσης Αγτζίδης.

Μετά τη μικρασιατική καταστροφή και την ανταλλαγή πληθυσμών το 1923 οι ελάχιστοι -μετρημένοι στα δάχτυλα του ενός χεριού- εναπομείναντες μοναχοί της παλιάς μονής, που είχαν ήδη προλάβει να υποστούν δοκιμασίες, ληστείες, διωγμούς, ακολούθησαν τη μοίρα των χιλιάδων προσφύγων και ήρθαν στην Ελλάδα. Όμως, προηγουμένως είχαν φροντίσει να θάψουν, με την προσδοκία κάποτε να τα ξαναβρούν τα πιο σημαντικά κειμήλια του μοναστηριού σε απόσταση δέκα περίπου χιλιομέτρων στα ερείπια του παρεκκλησίου της Αγίας Βαρβάρας. Τρία πολύ σημαντικά κειμήλια. Την εικόνα της Παναγίας, τον σταυρό του αυτοκράτορα Mανουήλ Γ΄ του Kομνηνού και το χειρόγραφο Ευαγγέλιο του Οσίου Χριστοφόρου.

Μερικά χρόνια αργότερα, περί το 1930, όταν το πολιτικό κλίμα ανάμεσα στις δύο χώρες εξομαλύνθηκε, χρειάστηκε μια σειρά από ενέργειες του τότε πρωθυπουργού του Ελευθερίου Βενιζέλου, σε συνεννόηση με τον Ισμέτ Ινονού να γίνει από την Ελλάδα αποστολή για την εξεύρεση των θαμμένων κειμηλίων και την μεταφορά τους στην Ελλάδα.

«Ο πόντιος βουλευτής Λεωνίδας Ιασωνίδης, γνώστης της τουρκικής γλώσσας και παρών και μεταφραστής στις επαφές που είχαν οι δύο πρωθυπουργοί έπαιξε σημαντικό ρόλο», λέει ο κ. Τανιμανίδης,

Προσθέτει, μάλιστα, ότι ο ο Ινονού εντυπωσιάστηκε από τις γνώσεις και την ομιλία του Ιασωνίδη και τον ενθάρρυνε να του πει εάν κάτι μπορούσε να κάνει για αυτόν. Και εκείνος αποκρίθηκε ότι θα ήθελε να έρθουν τα πολύτιμα κειμήλια της Παναγίας Σουμελά στην Ελλάδα. Μάλιστα, ο Ιασωνίδης, σε ομιλία του το 1932, αφού είχαν έρθει στην Ελλάδα τα κειμήλια, είπε χαρακτηριστικά: «Μέχρι σήμερα είχαν έρθει οι Πόντιοι. Τώρα ήρθε και ο Πόντος».

Η αποστολή στην παλιά μονή οργανώθηκε σε συνεννόηση και αφού έγιναν όλες οι απαραίτητες γραφειοκρατικές ενέργειες, μεταξύ των δύο χωρών. Ο ιερομόναχος Αμβρόσιος Σουμελιώτης ήταν εκείνος που μετέβη στην περιοχή, καθ υπόδειξη του μοναχού Ιερεμία, ο οποίος ασθενούσε και δεν είχε τη δύναμη να πάρει μέρος στην αποστολή, αλλά ήταν από τους τελευταίους μοναχούς του μοναστηριού και γνώριζε την κρύπτη. Η αποκάλυψη των κειμηλίων ήταν επίπονη, το τοπίο εγκαταλειμμένο και διαφορετικό, αλλά ο ιερομόναχος Αμβρόσιος κατάφερε να τα βρει και να τα φέρει στην Αθήνα.

Για την επόμενη εικοσαετία, από το 1931,μέχρι και το 1951 τα κειμήλια φυλάσσονταν στο Βυζαντινό Μουσείο Αθηνών. Μέχρι που ο Κρωμναίος γιατρός και συγγραφέας Φίλων Κτενίδης πρόεδρος του σωματείου «Παναγία Σουμελά» προώθησε δημόσια την ιδέα για την ίδρυση της μονής Παναγίας Σουμελά στην Καστανιά του Βερμίου. Οι πρώτες εργασίες ξεκίνησαν εκείνη τη χρονιά με τη θεμελίωση και την ανέγερση του πρώτου πετρόκτιστου ναού μικρών σχετικά διαστάσεων, σε σχέδια του αρχιτέκτονα Φυλλίδη. «Ηταν λαμπρός αρχιτέκτονας, είχε κάνει το ρυμοτομικό σχέδιο όλης της Τραπεζούντας», λέει ο Στέφανος Τανιμανίδης.

Τις επόμενες δεκαετίες, μετά το 1965 που αναλαμβάνει την προεδρία του Σωματείου ο νομικός Παναγιώτης Τανιμανίδης συνεχίζει το έργο του προκατόχου του. Μάλιστα αναβαθμίζει κόμη περισσότερο τον χώρο του προσκυνήματος καθώς, στο μεταξύ, χιλιάδες προσέρχονται για να γιορτάσουν την Κοίμηση της Θεοτόκου. Στα μέσα της δεκαετίας του 1970 χτίζεται ο δεύτερος περίλαμπρος ναός με τις ψηφιδογραφίες, διευρύνονται οι χώροι και γίνονται και άλλα κτίσματα, όπως το Μελισσανίδειο Ιδρυμα (ξενώνας), το Αμβρόσιο Ηγουμενείο και πάνω από εξακόσια κελιά, χώροι για τη φιλοξενία των πιστών, χώροι υγιεινής, κ.α.

Στο παλιό ιστορικό μοναστήρι, στις 15 Αυγούστου του 2010 έγινε για πρώτη φορά Θεία Πατριαρχική Λειτουργία, με την άδεια των τουρκικών αρχών, στο ιστορικό μοναστήρι του Πόντου στην Τουρκία, χοροστατούντος του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου και των μητροπολιτών Δράμας Παύλου και Βολοκαμάνσκ Υλαρίωνα, παρουσία χιλιάδων πιστών. Η πανήγυρης και η Θεία λειτουργία τελούνταν κάθε χρόνο για τα επόμενα πέντε χρόνια. Το 2016 το μοναστήρι δεν δόθηκε για τις ετήσιες εκδηλώσεις, καθώς όπως ανακοίνωσαν οι τουρκικές αρχές, έπρεπε να γίνουν εργασίες συντήρησης και να αφαιρεθούν κομμάτια βράχου που απειλούσαν με καταστροφή το μνημείο. Μέχρι σήμερα δεν έχει γίνει γνωστό πότε θα επιτραπούν και πάλι οι λατρευτικές εκδηλώσεις.

Το πρόγραμμα των φετινών εκδηλώσεων

Προσκυνητές από όλη την Ελλάδα και από διάφορα μέρη το κόσμου και εκπρόσωποι ποντιακών ομοσπονδιών και σωματείων συμμετέχουν και φέτος στο προσκύνημα της Παναγίας Σουμελά. Την κυβέρνηση εκπροσωπεί ο υφυπουργός Εξωτερικών Ιωάννης Αμανατίδης, ενώ θα παραστούν, μεταξύ άλλων, ο πρόεδρος της Ένωσης Κεντρώων, Βασίλης Λεβέντης, εκπρόσωποι των κομμάτων, βουλευτές, στελέχη της αυτοδιοίκησης, μέλη ποντιακών νεολαιών και οργανώσεων, κ.ά.

Φέτος, για πρώτη φορά συνεορτάζουν στη μονή της Παναγίας Σουμελά, στο Βέρμιο, οι εικόνες της Παναγίας Σουμελά, και του Γεωργίου Περιστερεώτα, του Τιμίου Προδρόμου του Ιωάννη του Βαζελώνος» είπε στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο διευθυντής του προσκυνήματος, Αντώνης Δάλλας, Ανέφερε, ακόμη, ότι φέτος γίνονται και τα αποκαλυπτήρια προτομής του αείμνηστου ποντίου πολιτικού Λεωνίδα Ιασωνίδη για τη συνεισφορά του στη μεταφορά των κειμηλίων της παλιάς μονής της Παναγίας Σουμελά στην Ελλάδα και στην ανιστόρηση του προσκυνήματος της στο Βέρμιο.

Οι εκδηλώσεις ξεκίνησαν χθες, στις 4 το απόγευμα, με τη διανομή νηστίσιμης σούπας (σορβά) και αργότερα έγινε η υποδοχή των τριών εικόνων, ακολούθησε Μέγας Εσπερινός και λιτανεία και η σημερινή μέρα κλείνει με καλλιτεχνικό παραδοσιακό πρόγραμμα.

Σήμερα, θα γίνει η Θεία Λειτουργία, χοροστατούντος του μητροπολίτη Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας Παντελεήμονα, θα ακολουθήσει επίσημη λιτάνευση των εικόνων και κατάθεση στεφάνων στην προτομή του Αλέξανδρου Υψηλάντη. Μετά τα αποκαλυπτήρια του αγάλματος του Λεωνίδα Ιασονίδη, έργου του γλύπτη Γ. Κικώτη, θα ακολουθήσει καλλιτεχνικό πρόγραμμα από ποντιακά σωματεία.

Τέλος, για μια χρονιά ακόμη προβλέπεται να δοθούν, όπως κάθε χρόνο, υποτροφίες από το Πανελλήνιο Ιερό Προσκύνημα «Παναγία Σουμελά» σε δύο μαθητές του γενικού λυκείου Μακροχωρίου Ημαθίας, στη μνήμη των παιδιών του Λυκείου Μακροχωρίου που έχασαν τη ζωή τους στο τραγικό δυστύχημα των Τεμπών, στις 13 Απριλίου του 2003.

Πηγή ΑΠΕ-ΜΠΕ, Φωτογραφίες: Eurokinissi

The post Παναγία Σουμελά: Το ισχυρό θρησκευτικό, πνευματικό σύμβολο του ποντιακού ελληνισμού appeared first on OnAlert.

Το άγαλμα δώρισε ο Δήμος Θεσσαλονίκης στο Δήμο Κιλκίς, το οποίο τοποθετήθηκε στη Νέα Σάντα Κιλκίς, μπροστά από το Διοικητήριο της 71 Α/Μ Ταξιαρχίας.

Στην τελετή παρέστησαν εκπρόσωποι των πολιτικών και στρατιωτικών αρχών, πολιτιστικοί σύλλογοι και πλήθος κόσμου.

The post Αποκαλυπτήρια αγάλματος του «Έλληνα Πολεμιστή του Πόντου» appeared first on OnAlert.

Διαβάστε περισσότερα και δείτε φωτογραφίες στο www.dogma.gr

The post Παναγία Σουμελά: Το Σύμβολο του Ποντιακού Ελληνισμού στο Μαρούσι appeared first on OnAlert.

Η εν λόγω συνεκπαίδευση εστιάστηκε σε τεχνικά αντικείμενα ανθυποβρυχιακού πολέμου, αεράμυνας, αντιαεροπορικών πυρών και προχωρητικών ελιγμών, ενώ συμμετείχαν και αεροσκάφη της ΠΑ.

Η Φρεγάτα ΝΙΚΗΦΟΡΟΣ ΦΩΚΑΣ

Σε αναγνώριση της ηρωικής μορφής του Βυζαντινού στρατηγού και Αυτοκράτορα Νικηφόρου Φωκά αλλά και θέλοντας να υπογραμμίσει την αδιάσπαστη ιστορική συνέχεια του Ελληνισμού, το Πολεμικό Ναυτικό δίνει για πρώτη φορά όνομα Βυζαντινού ήρωα σε πολεμικό πλοίο του.

Η Φ/Γ ΝΙΚΗΦΟΡΟΣ ΦΩΚΑΣ (F-466) είναι η δέκατη κατά σειρά παραλαβής και τελευταία φρεγάτα τύπου STANDARD του Πολεμικού Ναυτικού (Φ/Γ ΕΛΛΗ, Φ/Γ ΛΗΜΝΟΣ, Φ/Γ ΑΙΓΑΙΟΝ, Φ/Γ ΑΔΡΙΑΣ, Φ/Γ ΝΑΒΑΡΙΝΟΝ, Φ/Γ ΚΟΥΝΤΟΥΡΙΩΤΗΣ, Φ/Γ ΜΠΟΥΜΠΟΥΛΙΝΑ, Φ/Γ ΚΑΝΑΡΗΣ, Φ/Γ ΘΕΜΙΣΤΟΚΛΗΣ).

Η φρεγάτα κατασκευάστηκε στα ναυπηγεία Dok en Werfmaatschappij στο Fijenoord της Ολλανδίας σιις 15 Νοεμβρίου 1980 και εντάχθηκε στη δύναμη του Ολλανδικού Ναυτικού στις 25 Νοεμβρίου 1982 με το όνομα «BLOYS VAN TRESLONG» (F-826). H ύψωση της ελληνικής σημαίας έγινε στο DEN HELDER της Ολλανδίας στις 19 Νοεμβρίου 2004 με πρώτο Κυβερνήτη τον Αντιπλοίαρχο Π.Παστουσέα ΠΝ. Ελαβε μέρος στην εκπαίδευση FOST στο PLYMOUTH της Αγγλίας τον Μάρτιο του 2005. Κατέπλευσε στην Ελλάδα στις 28 Μαρτίου 2005.

Η Φρεγάτα ΑΔΡΙΑΣ

Ναυπηγήθηκε στα ναυπηγεία Koniklijke Maatschappij de Schel-de στο Flushing της Ολλανδίας και εντάχθηκε στη δύναμη του ολλανδικού ναυτικού στις 26 Ιουλίου 1979. Αγοράσθηκε από το Π.Ν. και η ύψωση της Ελληνικής Σημαίας έγινε στις 30 Μαρτίου 1994 στο Den Helder με πρώτο κυβερνήτη τον Ανπχο Ι.Εγκολφόπουλο ΠΝ. Κατέπλευσε στην Ελλάδα στις 26 Ιουνίου 1994. ΑΔΡΙΑΣ ήταν η αρχαία ονομασία της Αδριατικής Θάλασσας. Το όνομά της αυτό το όφειλε στην ομώνυμη πόλη η οποία είχε ιδρυθεί στις εκβολές του Πάδου ποταμού από τον Βασιλιά Αδρία, υιό του Μεσσαπίου Παύσωνος και πατέρα του Ιλλυριού Ιονίου.

Το Υποβρύχιο ΠΟΝΤΟΣ

Το Υ/Β ΠΟΝΤΟΣ είναι το πρώτο στη ιστορία του Πολεμικού Ναυτικού με αυτό το όνομα.

Το Υ/Β ΠΟΝΤΟΣ (S-119) είναι το τελευταίο κλάσης 209 (1200), από τα Υποβρύχια τύπου «ΠΟΣΕΙΔΩΝ» που διαθέτει το Πολεμικό Ναυτικό. Κατασκευάσθηκε στα Ναυπηγεία της HDW στο ΚΙΕΛΟ ΓΕΡΜΑΝΙΑΣ. Καθελκύσθηκε την 19 Μαρτίου 1979. Την 8 Ιουνίου 1980 κατέπλευσε στo Ναύσταθμο Σαλαμίνος και ενετάχθη στη δύναμη των Υποβρυχίων. Συνεισφορά στην αγορά του είχε η Ένωση Ελλήνων Ποντίων, προς τιμήν των οποίων δόθηκε και το όνομά του. Αποτελεί μία από τις πιο σύγχρονες μονάδες του Πολεμίκου Ναυτικού, με πολλές δυνατότητες στον πόλεμο κατά πλοίων επιφανείας και Υποβρυχίων.

Πληροφορίες – ΓΕΝ

The post Συνεκπαίδευση του ΠΝ με το Γαλλικό Ναυτικό – ΦΩΤΟ appeared first on OnAlert.

Την θεία λειτουργία αναμένεται να τελέσει όπως τα προηγούμενα χρόνια ο Οικουμενικός Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Βαρθολομαίος.

Η τουρκική τηλεόραση θυμίζει ότι η λειτουργία δόθηκε από την Γενική Διεύθυνση Πολιτιστικών Αγαθών και Μουσείων της Τουρκίας στις 15 Αυγούστου 2010 για μια μέρα άδεια στους ορθόδοξους χριστιανούς προκειμένου να τελέσουν θεία λειτουργία μετά από 88 χρόνια. Στην τελετή αναμένεται να δοθεί άδεια εισόδου σε περίπου 300 Χριστιανούς Ορθοδόξους καθώς η αυλή της Μονής είναι αρκετά μικρή.

Αναφέρθηκε από την κρατική τηλεόραση ότι την ημερα της λειτουργίας θα βρίσκονται στη Μονή και την γύρο περιοχή δυναμη περίπου 300 άντρών εκ των οποίων και ομάδες ειδικών δυνάμεων.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

Στην Τραπεζούντα η εικόνα της Παναγίας Σουμελά;

Τουρκία: Απο την αρχή η επισκευή στην Παναγία Σουμελά

The post Για 5η χρονιά λειτουργία στην ιστορική Μονή της Παναγίας Σουμελά appeared first on OnAlert.

Άμμο, χώμα, πέτρες, ακόμα και φρούτα από τη γενέθλια γη των προγόνων τους, φέρνουν Έλληνες με καταγωγή από τον Πόντο για να βάλουν στους τάφους των προγόνων τους, εκπληρώνοντας, όπως τονίζουν, ένα ηθικό χρέος απέναντί τους.

Δεν είναι, όμως, μόνο οι Πόντιοι που ίσως, όπως «εξομολογούνται» στο ΑΠΕ-ΜΠΕ, έχουν την ανάγκη να φέρουν ένα κομμάτι γης για τους προγόνους τους, είτε επειδή το είχαν ζητήσει είτε επειδή ο Πόντος είναι κομμάτι του συναισθηματικού «γενετικού κώδικά» τους. Είναι και Έλληνες από άλλες περιοχές που «μυήθηκαν» στην ποντιακή παράδοση, «δέθηκαν» με δεσμούς συγγένειας με Πόντιους και ακολούθησαν κι αυτοί την ίδια παράδοση.

Αναζητώντας, λοιπόν, την αιτία που οδηγεί Πόντιους και μη να ταξιδεύουν στον Πόντο για να φέρουν ένα «κομμάτι» γης προκειμένου να αποτίσουν φόρο τιμής στους προγόνους τους, συναντήσαμε άτομα που έχουν ένα κοινό σημείο αναφοράς: όταν μιλούν για τον Πόντο βουρκώνουν και η νοσταλγία «σκεπάζει» το βλέμμα τους.

Ένας από τους «συνοδοιπόρους» μας σ’ αυτό το ταξίδι είναι ο Μιχάλης Καραβέλας, κρητικής καταγωγής, που διανύει την έκτη δεκαετία της ζωής του. Γεωπόνος και διοικητικό μέλος της Ευξείνου Λέσχης Θεσσαλονίκης, ο κ. Καραβέλας μας λέει ότι ο Πόντος είναι «η ονειρική πατρίδα», ανασύροντας από τη μνήμη του τις σκηνές από το πρώτο του ταξίδι στην περιοχή, το 1986, με μια παρέα 11 ατόμων.

Με αυτό το ταξίδι εκπλήρωσε, όπως είπε, το δικό του πεπρωμένο και περνώντας από τη Σινώπη, την Τραπεζούντα, τη Σαμψούντα και άλλες πόλεις έφτασαν στις 21 Ιουλίου στα παρχάρια της Τόνιας (θερινά βοσκοτόπια σε υψόμετρο άνω των 2000 μέτρων) για το πανηγύρι στις 22 Ιουλίου. Με την πολύτιμη βοήθεια του Χουσνή, εμπόρου από την Κωνσταντινούπολη, που μιλά μαζί τους στην ποντιακή διάλεκτο και τους φιλοξενεί, ο κ. Καραβέλας γνωρίζει τον 96χρονο -τότε- πατέρα του Χουσνή και βρίσκεται προ εκπλήξεως, όταν ο παππούς ζητά από την παρέα που ήρθε από την Ελλάδα να ακούσει ένα σκοπό με τον κεμεντζέ (ποντιακή λύρα).

«Η συγκίνηση ήταν έκδηλη και παράλληλα η έκπληξη για την ‘παραγγελιά’ του υπέργηρου Μαράζ (ο πατέρας του Χουσνή). Τραγουδήσαμε όλοι μαζί και κλαίγαμε…» θυμάται ο κ. Καραβέλας.

Ολοκληρώνοντας το ταξίδι του, ο κ. Καραβέλας πήρε μαζί του ψιλή, μαύρη άμμο από τις ακτές του Εύξεινου Πόντου, φουντούκια και αμάραντα.

Αυτή τη μαύρη άμμο έβαλε στον τάφο των πεθερικών του, εκπληρώνοντας ένα ηθικό χρέος απέναντι τους, όπως σημείωσε.

Με τον ίδιο σεβασμό για τη γη των προγόνων της, η Βικτωρία Σαββίδου, 62 ετών, οικονομολόγος, εκπλήρωσε και αυτή το δικό της χρέος απέναντι στον πατέρα της, φέρνοντας από τη Σάντα του Πόντου (σημερινό Dumanli) μια πέτρα από ένα ερειπωμένο κτίριο που ήταν ο ναός του Αγίου Χριστοφόρου της ενορίας Πιστοφάντων (σ.σ. η Σάντα αποτελούνταν από επτά ενορίες και δύο μικρότερους οικισμούς).

«Ασυναίσθητα, ίσως, όταν μπήκαμε μέσα στον χώρο, άπλωσα το χέρι μου και πήρα μια πέτρα την ώρα που πήγαμε να ανάψουμε κερί(…). Σκέφτηκα ότι εδώ βαφτίστηκε ο παππούς μου, παντρεύτηκε (…). Είπα θα πάρω μια πέτρα και θα τη βάλω στον τάφο του πατέρα μου όταν πεθάνει, όπως και έκανα» σημείωσε.

Πέτρες και χώμα από το σπίτι των προγόνων του έφερε και ο 45χρονος Θανάσης Στυλίδης από τα Παλατίτσια Ημαθίας, όμως λεμόνια, τελικά, άφησε πάνω στον τάφο της γιαγιάς του. Λεμόνια που έφερε από το Βατούμ (η γιαγιά του ήταν Σανταία που έμενε στο Βατούμ) και του μιλούσε όλο γι’ αυτά και τα φρούτα που είχε στην αυλή της.

Ο κ. Στυλίδης έκανε αυτό το ταξίδι επειδή, όπως είπε, «καταρχήν ήταν αυτό που μας έλεγαν οι παππούδες μας, ήταν απαίτηση, ένα ηθικό χρέος».

Πέρα, όμως, από την απαίτηση των παππούδων, ο ίδιος αισθάνθηκε την ανάγκη να υλοποιήσει την τελευταία επιθυμία της γιαγιάς του, έχοντας «οδηγό» την αγάπη για αυτά τα πρόσωπα.

«Είναι το ‘δέσιμο’ με αυτή τη γενιά (των παππούδων). Μεγαλώσαμε με παππούδες και γιαγιάδες και άλλους γέροντες και γερόντισσες που έκαναν μαζί τους ‘παρακάθ’ (συγκέντρωση φίλων και συγγενών) και έλεγαν τις ιστορίες τους. Μ’ αυτές τις ιστορίες ‘ποτιστήκαμε’ και έγιναν μνήμη» πρόσθεσε.

«…Όταν φέρνουμε την πέτρα (ή ό,τι άλλο) και τη βάζουμε στους τάφους των προγόνων μας, νιώθουμε ότι τότε πραγματικά θάφτηκε (ο νεκρός) και είναι στη γη του. Είναι αυτό που κάνει η Αντιγόνη (αναφέρεται στην αρχαία τραγωδία του Σοφοκλή)». Και, όπως, οι θυμόσοφοι Πόντιοι λένε, «σα ξένα το ταφίν τρία φοράς βαθύν εν» και γι’ αυτό, μας εξήγησε ο κ. Στυλίδης, υπάρχει η ανάγκη να φέρουν χώμα ή οτιδήποτε άλλο από τον Πόντο για να το βάλουν στους τάφους των προγόνων τους.

Την τελευταία επιθυμία του παππού του, που έφυγε από τον Πόντο σε νηπιακή ηλικία, σεβάστηκε και εκπλήρωσε ο 28χρονος, σήμερα, Θεόφιλος Ασλανίδης: «Μου είπε (ο παππούς του) κατ’ θα λέω σε. Κι θα προφτάνω να πάω. Θέλω εσύ να πας. Όταν θα πας θα φερτς χώμα και θα βάλτς’ ατο σο ταφί’μ».

Ο Θεόφιλος πήγε, το 2011, στη Σάντα του Πόντου (το σημερινό Dumanli), βρήκε το σπίτι του προπάππου του, πήρε χώμα και όταν ο παππούς του πέθανε, τήρησε την υπόσχεση που του ‘δωσε, επειδή, όπως λέει, «κάνουμε ένα ηθικό χρέος, αναπαύεται η ψυχή τους».

«…Όταν πήγα εκεί (στη Σάντα) αλλά και στην Τραπεζούντα και άλλες πόλεις, όλες οι ‘εικόνες’ από τις αφηγήσεις ‘ζωντάνευαν’. Έβλεπα τα σπίτια και τα μέρη για τα οποία μου μιλούσαν, όταν ήμουν μικρός. Νόμιζα ότι είμαι σε εκείνο το ‘παραμύθι’ που έφτιαχναν οι αφηγήσεις τους (των γερόντων και των γιαγιάδων)» τόνισε ο κ. Ασλανίδης και συμπλήρωσε πως «οι ‘ρίζες’ μας είναι εκεί».

Αυτές, λοιπόν, τις «ρίζες» βρίσκουν και τιμούν, εκπληρώνοντας τις τελευταίες επιθυμίες των προγόνων τους -κυρίως- Πόντιοι ανεξαρτήτου ηλικίας . Ίσως επειδή, ‘γαλουχήθηκαν’ με την αγάπη των παππούδων για αυτή την περιοχή, όπως, αυτή αποτυπώνεται και στο ποίημα του Φίλωνος Κτενίδη «Η Καμπάνα του Πόντου» (γράφτηκε τον Ιανουάριο του 1950): «Θεέ μ! Δείξον τη δύναμη Σ! Χριστέ μ’ ποίσον το θάμα Σ! Ποίσον με ποταμόπετραν βαρύν τη καταράχτε, Ποίσον με σπέλιας κατωθύρ’, ‘ς σην γην καταχωμένον, Ποίσον μ’, αν θελ’τς, μικρόν λιθάρ, αν θελτ’ς ποίσο με χώμαν. Θεέ μ’…ποίσον με ϊντιαν θελ’τς… μόνον’ς σον τόπο μ’ άφ’ς με. Αφ’ς με αδά να θάφκουμαι ‘ς σον τόπον ντ’ εγεννέθα, ‘ς σο μνήμαν όμπου έθαψα την μάνα μ’ και τον κύρη μ’…».

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

Βίκτωρ Σαρηγιαννίδης: Ο μεγάλος Έλληνας του Πόντου που διέπρεψε στη Ρωσία

Αρχαιολογικά ευρήματα στον Εύξεινο Πόντο

«Δεν ξεχνώ το Πόντο».Οι Εύζωνες,»μίλησαν» μπροστά στον Άγνωστο Στρατιώτη.Συγκλονιστικές φωτό

The post Χώμα από τον Πόντο για τους τάφους των προγόνων appeared first on OnAlert.

Το αφιέρωμα που είχε κάνει ο infognomonpoitics εξαιρετικό:

Η Αρχόντισσα του Πόντου, η Γιαγιά όλων των Ποντίων, η θρυλική μορφή της αγαπημένης μας Σάνο Χάλο (Ευθυμία Βαρυτιμίδου του Χαραλάμπους, σύζυγος Αβραάμ Χάλο) έφυγε από κοντά τα ξημερώματα της Τρίτης 29η Απριλίου 2014 σε ηλικία 105 ετών. Υπήρξε μια εξέχουσα προσωπικότητα, ένας ζωντανός θρύλος μαχητικότητας και κουράγιου, μια γυναίκα με όραμα και πίστη.

Η Σάνο Χάλο με την προσωπική της μαρτυρία για τα πάθη που είχε υποστεί πριν 90 χρόνια στη γενέτειρα της, στον Πόντο, όπως αυτές καταγράφηκαν από τη κόρη της, κ. Θία Χαλο (Thea Halo) στο βιβλίο «Not Even My Name» (“Ούτε Καν το Όνομα Μου”), προέβαλλε σε όλη την οικουμένη το μείζον εθνικό ζήτημα της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου και της Μικράς Ασίας, και γενικότερα όλων των χριστιανικών λαών της τότε παραπαίουσας Οθωμανικής αυτοκρατορίας. Το βιβλίο εξιστορεί την δραματική πορεία θανάτου από τον Πόντο μέχρι τον Λίβανο της δεκάχρονης τότε Σάνο κατά την οποία ξεκληρίστηκε όλη η οικογένεια της και την συνταρακτική αναζήτηση των πατρογονικών της εστιών εβδομήντα χρόνια μετά ώστε να ανακαλύψει την εθνική της ταυτότητα και το οικογενειακό της όνομα μέσα από κάποιες θολές παιδικές αναμνήσεις.

Ήθελε η Σάνο Χάλο, με «θείο» πείσμα, όχι απλά να μην ξεχάσει, αλλά πολύ περισσότερο να αυτοπροσδιοριστεί εθνικά, κοινωνικά και ιστορικά. Και το πέτυχε μέσα από την ενδελεχή αναζήτηση της κόρης της Θία. Η «Γιαγιά του Πόντου» έμαθε επιτέλους το πραγματικό της όνομα, έμαθε ποια είναι. Δεν έκανε το χατίρι των γενοκτόνων της. Επέζησε, κράτησε σαν φυλακτό τις θύμησες, τις διηγήθηκε και τις κατέγραφε με τη πένα της κόρης της και δίδαξε την οικουμένη το ανείπωτο δράμα των Ελλήνων του Πόντου, των χριστιανών της Μικράς Ασίας.

Η Σάνο Χάλο υπήρξε αναμφισβήτητα μια θρυλική μορφή του Ελληνισμού (ίσως τη μεγαλύτερη του απόδημου Ελληνισμού), ένα τεράστιο εθνικό κεφάλαιο της Ομογένειας μας, που δυστυχώς δεν έχει μελετηθεί σοβαρά και δεν έχει αξιοποιηθεί κατάλληλα ακόμη. Ο αδυσώπητος χρόνος προσπερνούσε την υπεραιωνόβια «Γιαγιά του Πόντου», όχι απλά με κατανόηση αλλά, με βαθύ σεβασμό γιατί γνώριζε ότι η παρουσία της και το μήνυμα της αποτελούν πολύτιμες διαχρονικές αξίες που συμβάλλουν στη διαμόρφωση μιας οικουμενικής συνείδησης για σεβασμό στην ανθρώπινη ύπαρξη και τις αξίες της.

Σε μια συμβολική καμπή της ιστορίας της «Γιαγιάς το Πόντου», στα εκατοστά γενέθλια της, αποφάσισαν φίλοι και συγγενείς της, εκφράζοντας τον πόθο της ίδιας, να εορτάσουν την 9η Μαΐου του 2009 τα εκατοστά γενέθλια της στη Μονή της Παναγίας Σουμελά στο West Milford του New Jersey. Όπως κατέγραψε η ομογενειακή εφημερίδα, Εθνικός Κήρυκας, των ημερών εκείνων: «Στην τελετή … δεν υπήρχαν λόγοι και επετειακές ‘κορώνες’, παρά μόνο ευχές και λόγια χαράς και συγκίνησης για το γεγονός της συμμετοχής της Σάνο Χάλο, που δεν παρέλειψε να δώσει και η ίδια τις δικές της ευχές σε όλους: ‘εύχομαι στον καθένα από εσάς να γίνει 100’ είπε, αποδεχόμενη την αγάπη και το ενδιαφέρον όλων όσων παρευρέθηκαν. Λίγο νωρίτερα η ίδια έδωσε επιγραμματικά το στίγμα της ημέρας: ‘Είμαι χαρούμενη, είμαι υγιής, είμαι μεγάλη’ και συμπλήρωσε: ‘Σας είμαι ευγνώμων’. Κι όταν την ρώτησαν οι παρευρισκόμενοι ποιό είναι το μυστικό της μακροζωίας της, εκείνη ψύχραιμη και με ύφος στοργικό επεσήμανε: ‘δεν έχω μυστικό…’. Όμως, λίγο μετά, είπε κι ένα τραγούδι στα ελληνικά, έτσι όπως το είχε μάθει στην γη των προγόνων της. Δίπλα της η κόρη της Θία που κατέγραψε στο βιβλίο ‘Ούτε καν το όνομα μου’, την ιστορία του ξεριζωμού του ποντιακού στοιχείου.» Κοντά της βρισκόμασταν όλοι μας, με δέος και σεβασμό. Αγκαλιάζαμε τη γιαγιά μας, μια γιαγιά που ίσως κάποιοι από εμάς δεν είχαμε ποτέ.

Η Σάνο Χάλο συγκέντρωνε «… όλες εκείνες τις ιδιότητες που έχουν κάνει του Έλληνες –παρά τις όποιες δοκιμασίες- να δημιουργούν ένα σπουδαίο πολιτισμό και μια μακρόχρονη ιστορία. Κατάφερε να μετατρέψει την τραγωδία σε μια γιορτή της ζωής. Μέσα από τις στάχτες της αγαπημένης της πατρίδας ξεπήδησε η ζωή στην νέα της πατρίδα. Αλλά ποτέ δεν ξέχασε και ποτέ δεν επέτρεψε και σε εμάς να ξεχάσουμε….»

Εκατοντάδες χιλιάδες Πόντιοι προτίμησαν να θυσιαστούν για του Χριστού την πίστη την αγία παρά να αλλαξοπιστήσουν για να σωθούν. Και τα 353.000 θύματα της κτηνωδίας των Οθωμανών, των Νεότουρκων και των Κεμαλικών είναι νεομάρτυρες της εκκλησίας μας. Είναι άγιες μορφές. Πως λοιπόν θα μπορούσε η Γιαγιά να αγγίξει την μοίρα της χωρίς να προσκυνήσει τη Μεγαλόχαρη Παντάνασσα της; Ας σημειωθεί ότι οι δύο κύριες δεν έλαχαν μήτε ελληνικής παιδείας ούτε ορθόδοξης κατήχησης. Η σχέση τους, δηλαδή η ταύτιση τους, με τον Ελληνισμό και την πατρίδα Ελλάδα δεν είναι εθιμοτυπική. Αντίθετα είναι γονιδιακή. Η σχέση τους με την ορθόδοξη πίστη μας δεν είναι συγκυριακή. Είναι πηγαία, είναι αυθόρμητη και όχι συγκυριακή.

Ίσως λοιπόν «έπρεπε» η Γιαγιά να προσκυνήσει την προστάτιδα μας Σουμελιώτισσα για να έρθει η αναγνώριση, η δικαίωση, η καταξίωση! Έτσι τον Ιούνιο της ίδιας χρονιάς τακτοποιείται μια εθνικής σημασίας εκκρεμότητα. Ήταν ημέρα Πέμπτη, 12η Ιουνίου 2009 στις 1:00 μμ στο Γενικό Προξενείο της Ελλάδος στη Νέα Υόρκη όπου οι κυρίες Σάνο και Θία Χάλο ορκίστηκαν ενώπιον της Γενικής Προξένου κ. Άγης Μπαλτά και τους απονεμήθηκε τιμητικά η ελληνική υπηκοότητα. Η τακτοποίηση της πολιτογράφησης των δύο κυριών, της μητέρας και κόρης, αποτελούσε διακαή πόθο και των δύο κυριών και βέβαια πάγιο αίτημα των Ποντίων της Αμερικής. Η απόδοση επιτέλους της ελληνικής ιθαγένειας σε δύο γυναίκες που, όχι απλά είναι Ελληνίδες αλλά, προέβαλλαν τις αξίες και τα πάθη του Ποντιακού Ελληνισμού σε όλη την ανθρωπότητα, ήταν επιβεβλημένη για την ελληνική πολιτεία και χρέος για τους Ποντίους της Αμερικής να «απαιτούν» κάτι τέτοιο.

Έπρεπε λοιπόν να περάσουν 85 και πλέον χρόνια (από την καταστροφή του Ελληνισμού της Μικράς Ασίας και του Πόντου) για να ανακαλύψει η «Γιαγιά του Πόντου» την εθνική της ταυτότητα και το οικογενειακό της όνομα μέσα από τις πολύτιμες, θολές αλλά ακριβείς, παιδικές της αναμνήσεις.

Έπρεπε να περάσουν και άλλα 20 χρόνια ώστε το ελληνικό κράτος να πράξει το αυτονόητο. Στα 100 της χρόνια η Γιαγιά του Πόντου είχε πλέον την ελληνική υπηκοότητα. Είχε ελληνικό διαβατήριο. Ένοιωθε περήφανη, είχε ξανανιώσει. Ήταν για την ίδια μια ιστορική στιγμή δικαίωσης που ανέμενε για 100 χρόνια! «Τώρα πλέον κανείς δεν θα με αποκαλεί Τουρκάλα» είπε με περηφάνια αλλά και πίκρα συνάμα γιατί κάποιοι προσπάθησαν πριν 90 χρόνια, με πορείες θανάτου, αφανισμούς και εγκλήματα, να σβήσουν το φως από την ψυχή της, το γαλανό από την καρδιά της. Και πίστεψαν ότι το κατάφεραν. Αλίμονο τους. Δεν μισούσε η Γιαγιά τους ανθρώπους της αντίπερα πλευράς. Αντίθετα με μεγαλοψυχία τους μνημόνευε. Κάποιες ηγεσίες μισούσε που στην ιταμή επιχείρηση τους να σβήσουν τους «άλλους» ή τους «διαφορετικούς» από τον χάρτη της επικράτειας τους, δεν σεβάστηκαν την ανθρώπινη ύπαρξη, δολοφόνησαν, βίασαν, εξόντωσαν. Μα δυστυχώς ακόμη και σήμερα δεν μετάνιωσαν, δεν λογικεύτηκαν. Τα ίδια ξανακάνουν!

Για πρώτη φορά πλέον οι κυρίες Σάνο και Θία Χάλο, επισκέπτονται την πατρίδα Ελλάδα με ελληνικό διαβατήριο τον Σεπτέμβριο της ίδιας χρονιάς. Αυτό δεν είναι απλά είδηση. Είναι ιστορικό συμβάν με μήνυμα και προοπτική. Κατά την επίσκεψη τους έγιναν δεκτές με ξεχωριστές τιμές από την ύπατη πολιτειακή και πολιτική ηγεσία της πατρίδας μας, ήτοι από τον τότε πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας κ. Κ. Στεφανόπουλο και τον πρόεδρο της Βουλής των Ελλήνων κ. Δ. Σουφιά. Τιμούμε δύο γυναίκες, δύο σύμβολα για την ανθρωπότητα γιατί «αλλάζουν» με τη στάση και το έργο του, ανέφερε χαρακτηριστικά ένας υπουργός, «τη συλλογική συνείδηση της ανθρωπότητας» και γίνονται «ουσιαστικά στοιχεία της πανανθρώπινης συνείδησης». Ταυτόχρονα τιμούμε τα 353.000 θύματα της Γενοκτονίας μας αλλά και τις χιλιάδες ηρωικές μορφές του Πόντου. «Οι μορφές των Ποντίων είναι άγιες», είπε κάποιος μη-Πόντιος υπουργός και «πρέπει να τις σεβόμαστε».

Ας υπενθυμίσουμε ότι η κ. Χάλο έχει τιμηθεί το 2001 με το βραβείο “2001 Governor’s Award for Excellence in Honor of Women’s History Month” από τον τότε κυβερνήτη της πολιτείας της Νέας Υόρκης, Mr. G. Pataki. Έχει λάβει δε και πλήθος ευχετηρίων και συγχαρητηρίων επιστολών και διακρίσεων με χαρακτηριστικότερη την επιστολή από την πρώτη κυρία των ΗΠΑ, Mrs. Miscelle Obama, με ημερομηνία 9η Ιουλίου 2009 επ’ ευκαιρία της εκατοστής επετείου των γενεθλίων της όπου την χαρακτηρίζει σπουδαίο ορόσημο και ένα σημαντικό κομμάτι της ιστορίας του αμερικανικού έθνους.

Επιπλέον, η Ομοσπονδία Ελληνικών Σωματείων Μείζονος Νέας Υόρκης, κατόπιν σχετικής πρότασης των ποντιακών Σωματείων «Κομνηνοί» Νέας Υόρκης και «Πόντος» Νόργουοκ επέλεξε τη Σάνο Χάλο ως τελετάρχη στην εθνική παρέλαση της 25ης Μαρτίου του 2012 στην 5η λεωφόρο του Μανχάταν. Ήταν μια πραγματικά εμπνευσμένη πρόταση-απόφαση. Τι πιο συνταρακτικό και συγκινητικό αλήθεια από το να βλέπει κανείς μια υπεραιωνόβια γυναίκα-θρύλο να παρελαύνει στην 5η λεωφόρο διπλά στο άγημα των ευζώνων της ελληνικής προεδρικής φρουράς; Τι πιο ζωντανό και αληθινό μήνυμα; Γιατί η «Γιαγιά του Πόντου» υπήρξε η ανάσταση μιας παραμελημένης πτυχής της ιστορίας του Ελληνικού Έθνους, της ιστορίας 3000 χρόνων Ελληνισμού, της ιστορίας 2000 χρόνων Ορθοδοξίας των Ελλήνων, των τραντελλήνων, του Πόντου. Ήταν ένα εφαλτήριο για να δοθεί μέσω της ευρείας δημοσιογραφικής κάλυψης και προβολής μια νέα δυναμική στο μείζον εθνικό ζήτημα της διεθνοποίησης και της αναγνώρισης της Γενοκτονίας των χριστιανικών λαών της Μικράς Ασίας.

Η Σάνο Χάλο μας έκανε περήφανους. Έφυγε βιολογικά από κοντά μας. Θα μας λείψει η γλυκιά παρουσία της. Θα μας λείψει η καλοσύνη και η φιλοξενία της. Θα μας λείψει το πλατύ χαμόγελο της αισιοδοξίας της. Θα μας λείψει η καρτερικότητα και η αγάπη της. Ωστόσο θα είναι πάντα μαζί μας, στις καρδιές και στις θύμησες μας. Μας έχει κάνει περήφανους. Την ευγνωμονούμε από τα βάθη της καρδιάς μας με μια υπόσχεση, κάτι σαν τάμα. Να συνεχίσουμε ώστε όλα τα θύματα γενοκτονιών να δικαιωθούν. Να συνεχίσουμε ώστε όλοι οι θύτες να κατονομαστούν και να τιμωρηθούν Να συνεχίσουμε ώστε να μην υπάρξουν πλέον, πουθενά και ποτέ, παιδιά χωρίς όνομα, παιδιά χωρίς οικογένεια, παιδιά χωρίς πατρίδα.

Καλό ταξίδι Γιαγιά.

Εκ μέρους της Παμποντιακής Ομοσπονδίας ΗΠΑ και Καναδά, και των κάτωθι ποντιακών Ποντιακών σωματείων και αδελφοτήτων ΗΠΑ και Καναδά:
– «Πόντος», Norwalk, CT, USA
– «Παναγία Σουμελά», Clearwater, FL, USA
– «Ξενητέας» Chicago, IL, USA
– «Παναγία Σουμελά», Boston, MA, USA
– «Ποντιακή Εστία», Boston, MA, USA
– «Κομνηνοί», New York, NY, USA
– «Εύξεινος Πόντος», Rochester, NY, USA
– «Ξενητέας», Troy, NY, USA
– «Πόντος», Watervliet, NY, USA
– «Κομνηνοί», Canton, OH, USA
– «Φοίνιξ», Cleveland, OH, USA
– «Ακρίται», Philadelphia, PA, USA
– «Εύξεινος Πόντος», Montreal, Canada
– «Παναγία Σουμελά», Toronto, Canada, καθώς και του
– Ιερού Ιδρύματος «Παναγία Σουμελά» των Ποντίων Ελλήνων στις ΗΠΑ και Καναδά

Κωνσταντίνος Τσιλφίδης, Πρόεδρος
Παμποντιακή Ομοσπονδία ΗΠΑ και Καναδά

ΠΗΓΗ: Infognomonpolitics

The post «Έφυγε» η γυναίκα θρύλος του Πόντου – Η ιστορία της ράπισμα στην Τουρκία appeared first on OnAlert.

Τον αποκαλούσαν θρύλο της παγκόσμιας αρχαιολογίας, καθώς έκανε δύο από τις μεγαλύτερες αρχαιολογικές ανακαλύψεις του 20ου αιώνα: Βρήκε τη νεκρόπολη του Γκονούρ στο έδαφος του σημερινού Τουρκμενιστάν και επτά βασιλικούς τάφους στο βόρειο Αφγανιστάν, όπου ανακαλύφθηκαν 20 χιλιάδες αντικείμενα από χρυσό, ο λεγόμενος «Χρυσός της Βακτριανής» (ή της Βακτρίας).

Απαντες συμφωνούν ότι οι συγκεκριμένες ανακαλύψεις είναι ίσης αξίας με τα ευρήματα από τους θησαυρούς του Πριάμου στην Τροία, όπως και με εκείνα του Τουταγχαμών. Οι συνάδελφοί του τον αποκαλούσαν «Λέοντα της Καρα-Κουμ». Ο Σαρηγιαννίδης κατόρθωσε όχι μόνο να βρει τον ξακουστό Χρυσό της Βακτρίας στους τάφους των γεμάτων μυστήριο Κουσάν που κατέλυσαν το Ελληνικό βασίλειο της Βακτρίας, αλλά και να ανακαλύψει έναν νέο -άγνωστο έως τότε- πολιτισμό, το αρχαιολογικό συγκρότημα της Βακτρίας-Μαργιανής που αποτελούσε εστία του αρχαίου πολιτισμού της Κεντρικής Ασίας της Εποχής του Χαλκού.

Ο διαπρεπής αρχαιολόγος γεννήθηκε το 1929 στην Τασκένδη και αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο Κεντρικής Ασίας. Όλη του τη ζωή σχεδόν, εργάστηκε στο Ινστιτούτο Αρχαιολογίας της Ρωσικής Ακαδημίας Επιστημών στη Μόσχα, πραγματοποίησε ανασκαφές στο Ουζμπεκιστάν, Αφγανιστάν και Τουρκμενιστάν. Ο Σαρηγιαννίδης δημοσίευσε περίπου 300 επιστημονικές μελέτες, μεταξύ των οποίων 35 βιβλία που εκδόθηκαν σε διάφορες χώρες και σε πολλές γλώσσες. Ήταν επίτιμος ακαδημαϊκός της Ακαδημίας Επιστημών του Τουρκμενιστάν, μέλος της Εθνικής Ακαδημίας Ντέι Λίντσεϊ της Ιταλίας, μέλος της Ανθρωπολογικής Εταιρίας της Ελλάδας.

Ο Μεγάλος Ελληνας του Πόντου
Για την προσφορά του ο Σαρηγιαννίδης τιμήθηκε με πολυάριθμα βραβεία, μεταξύ αυτών και με αναμνηστικά μετάλλια του Πανεπιστημίου Κρήτης, των ενώσεων Ελλήνων του Πόντου στη Θεσσαλονίκη και την Αθήνα, καθώς και με τον χρυσό σταυρό του Τάγματος Τιμής της Ελλάδας. Για τους Έλληνες της Ποντιακής Διασποράς τρεις ήταν οι προσωπικότητες «κολοσσοί», όπως γράφει ο γνωστός δημοσιογράφος της Διασποράς της Ρωσίας, Νίκος Σιδηρόπουλος. Πρόκειται για τους Οδυσσέα Δημητριάδη, Θεοχάρη Κεσσίδη και Βίκτωρα Σαρηγιαννίδη και ο Σαρηγιαννίδης ήταν εκείνος που «έφυγε» τελευταίος. «Ο θάνατός του αποτελεί μια τεράστια και αναντικατάστατη απώλεια για τον ελληνικό κόσμο της Ρωσίας και της πρώην ΕΣΣΔ, για τον απανταχού Ελληνισμό, για την παγκόσμια αρχαιολογία», ανέφερε ο δημοσιογράφος, τον οποίο συνέδεε προσωπική φιλία με τον Σαρηγιαννίδη.

Η Ναντέζντα Ντούμποβα, διδάκτωρ Ιστορικών Επιστημών, φίλη και συνοδοιπόρος σε δραστηριότητες του σπουδαίου αρχαιολόγου, δήλωσε ότι ο Βίκτωρας Σαρηγιαννίδης είχε συγκροτήσει μια εξαιρετική ομάδα επιστημόνων και πως η ίδια με τους συναδέλφους της θα προσπαθήσουν να κάνουν ό,τι είναι δυνατό για να συνεχίσουν το έργο του. Από την πλευρά του, το μέλος του Ινστιτούτου Αρχαιολογίας, Σεργκέι Κορενιέβσκι, ανέφερε τα παρακάτω λόγια για τον Σαρηγιαννίδη: «Τον γνώριζα περισσότερα από 40 χρόνια. Η ζωή του είναι ένας επιστημονικός και ανθρώπινος άθλος. Η μοίρα τον προστάτευσε και τον επιβράβευσε για την αφοσίωσή του στην Αρχαιολογία, για τις υπέροχες ανθρώπινες αρετές του».
Τα συλλυπητήριά τους εξέφρασαν επίσης ο πρόεδρος του Τουρκμενιστάν, Γκουρμπανγκουλί Μπερντιμουχαμέντοφ, ο κοσμήτορας της Ιστορικής Σχολής του Κρατικού Πανεπιστημίου Μόσχας «Λομονόσοφ», Σεργκέι Κάρποφ, ο έλληνας ιστορικός και καθηγητής, Κωνσταντίνος Φωτιάδης, ο πρώτος ελληνικής καταγωγής ρώσος κοσμοναύτης, Φιόντορ Γιουρτσίχιν, ο διευθυντής του εθνικού Μουσείου Ερμιτάζ, Μιχαήλ Πιοτρόβσκι, καθώς και οι φίλοι του Σαρηγιαννίδη, καθηγητής του Πανεπιστημίου του Παρισιού, Ολιβιέ Λεκόντ, που ηγήθηκε της γαλλικής αρχαιολογικής αποστολής στο Τουρκμενιστάν, και ο αρχαιολόγος διδάκτωρ Χούλιο Μπεντέζο-Σαρμιέντο.

Ο αποχαιρετισμός στον Βίκτωρα Σαρηγιαννίδη έγινε στη Μόσχα στις 25 Δεκεμβρίου σε αίθουσα της Ρωσικής Ακαδημίας Επιστημών. Ο διακεκριμένος αρχαιολόγος ετάφη στο νεκροταφείο Τροεκούροβσκογε της Μόσχας. 

ΠΗΓΗ: Η Ρωσία Τώρα 

The post Βίκτωρ Σαρηγιαννίδης: Ο μεγάλος Έλληνας του Πόντου που διέπρεψε στη Ρωσία appeared first on OnAlert.

Κανείς δεν πρέπει να ξεχνά τα όσα απάνθρωπα διέπραξαν εναντίον των Ποντίων.Κυρίως εκείνοι που τα διέπραξαν και αρνούνται ακόμη να τα παραδεχτούν.

ΔΕΙΤΕ ΤΙ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ 

The post «Δεν ξεχνώ το Πόντο».Οι Εύζωνες,»μίλησαν» μπροστά στον Άγνωστο Στρατιώτη.Συγκλονιστικές φωτό appeared first on OnAlert.