Οι οθωμανικές δυνάμεις επιχείρησαν να καταλάβουν το Μεσολόγγι (1822) χωρίς επιτυχία, ενώ το 1825 ο Κιουταχής κινήθηκε με πολλές δυνάμεις εναντίον της πόλης αλλά όλες οι επιθέσεις που επιχείρησε απέτυχαν, ωστόσο, με την άφιξη ισχυρών δυνάμεων από ξηρά και θάλασσα υπό τον Ιμπραήμ η πολιορκία ξανάρχισε σφοδρότερη, με αποτέλεσμα να οδηγήσει στην ηρωϊκή έξοδο του Μεσολογγίου.
Μέχρι τον Φεβρουάριο του 1826 οι Τούρκοι δεν είχαν σημειώσει καμία επιτυχία και ο Ανδρέας Μιαούλης με το στόλο του κατάφερνε να ανεφοδιάζει το Μεσολόγγι με επιτυχία. Ωστόσο, το Μάρτιο η κατάληψη των νησίδων της λιμνοθάλασσας, όπως το Βασιλάδι και ο Ντολμάς, δυσκόλεψαν τον ανεφοδιασμό της πόλης με εφόδια και πολεμικό υλικό.
Ο έλεγχος της νησίδας Κλείσοβα από τους Έλληνες δεν επαρκούσε για την εξασφάλιση του ανεφοδιασμού και οι αμυνόμενοι βρέθηκαν χωρίς τροφή και πολεμοφόδια. Έτσι, το συμβούλιο των οπλαρχηγών και των προκρίτων της πόλης έλαβε την απόφαση για την έξοδο των κατοίκων από το Μεσολόγγι τη νύχτα του Σαββάτου (του Λαζάρου) με ξημερώματα Κυριακής (των Βαΐων), μεταξύ 10ης και 11ης Απριλίου 1826.
Το σχέδιο της εξόδου πιθανότατα προδόθηκε και χιλιάδες Έλληνες σφαγιάστηκαν ή αιχμαλωτίστηκαν. Τα τραγικά γεγονότα της πτώσης του Μεσολογγίου ισχυροποίησαν το φιλελληνικό κίνημα στην Ευρώπη και έδρασαν καταλυτικά για την τελική λύση του ελληνικού ζητήματος από τις μεγάλες δυνάμεις.
Πηγή και φωτογραφία από: ΓΕΣ
