Πώς είναι άραγε η ζωή των ισλαμιστών μαχητών ενώ περιμένουν να τους στείλουν σε μια αποστολή αυτοκτονίας;
Ο Νορβηγός δημοσιογράφος Πολ Ρέφσνταλ, στο νέο του ντοκιμαντέρ, μεταφέρει τον θεατή σε περιοχές που ελέγχουν οι τζιχαντιστές στη Συρία και παίρνει συνεντεύξεις από επίδοξους βομβιστές αυτοκτονίας και επιχειρεί να μάθει πως είναι η καθημερινότητά τους, ενώ περιμένουν πότε θα τους στείλουν στον θάνατο.
Η ταινία «Dugma: The Button» γυρίστηκε στα τέλη του 2014 και το 2015. Η κάμερα ακολουθεί μέλη της οργάνωσης Μέτωπο Αλ Νούσρα, όπως ονομαζόταν τότε προτού μετονομαστεί σε Τζαμπχάτ Φάταχ Αλ Σαμ («Μέτωπο Κατάκτησης της Συρίας»), ενώ αναμένουν τη στιγμή που θα αναλάβουν μια αποστολή αυτοκτονίας. Ο φακός τους ακολουθεί ενώ τρώνε σε ένα εστιατόριο, πλένουν πιάτα ή ακόμα και συζητούν την ώρα που σε κοντινή απόσταση οι σφαίρες πέφτουν βροχή.
«Ελπίζω ότι αυτό το ντοκιμαντέρ καταρχάς θα βοηθήσει τους ανθρώπους να καταλάβουν ότι οι εχθροί μας είναι ανθρώπινα όντα και δεν είναι τέλεια ανθρώπινα όντα» είπε ο Ρέφσνταλ σε μια συνέντευξη που παραχώρησε στο πρακτορείο ειδήσεων Ρόιτερς. «Είναι αδέξιοι, κάνουν λάθη, έχουν μερικές φορές τύψεις, αντιμετωπίζουν διλήμματα» περιέγραψε ο δημοσιογράφος.
Ο Ρέφσνταλ, ηλικίας 52 ετών, εργάστηκε σε περιοχές όπου μαίνονταν συρράξεις για περισσότερα από 30 χρόνια και στην τελευταία του ταινία ασχολήθηκε με τους Ταλιμπάν στο Αφγανιστάν.
Στο «Dugma», που στα αραβικά σημαίνει «κουμπί», μια λέξη που χρησιμοποιούν οι τζιχαντιστές για να αναφερθούν στην τελική τους αποστολή, σύμφωνα με τους παραγωγούς της ταινίας, βλέπουμε έναν άνδρα που εγκατέλειψε την πατρίδα του, τη Σαουδική Αραβία, για να ενταχθεί στην ισλαμιστική οργάνωση και παρακολουθεί το κοριτσάκι του να μεγαλώνει από μακριά μέσω βίντεο.
Ένας Βρετανός που έχει ασπαστεί το Ισλάμ αρχίζει να τον ρωτάει εάν μπορεί να διαπράξει μια επίθεση αυτοκτονίας καθώς είναι παντρεμένος. «Δεν εκφράζω τη γνώμη μου, δεν αφηγούμαι, δεν προσπαθώ να πω στους ανθρώπους τι να σκεφτούν για όσα» βλέπουν, επισημαίνει ο 52χρονος δημιουργός για την ταινία του. «Δείχνω απλά την καθημερινότητα αυτών των μαχητών της Αλ Κάιντα». Ο ίδιος δηλώνει ότι ελπίζει η ταινία του να εμπνεύσει κι άλλους κινηματογραφιστές ώστε να «επιχειρήσουν να πάνε κι από την άλλη πλευρά» για να παρουσιάσουν ιστορίες που δεν είδαν ποτέ το φως της δημοσιότητας.
