Το Σάββατο 23 Μαΐου 2026, πραγματοποιήθηκαν, στο Αθλητικό Κέντρο Κουμπέ Χανίων, εκδηλώσεις Τιμής και Μνήμης για τον Σμηναγό (Ι) Κωνσταντίνο Ηλιάκη από την Πολεμική Αεροπορία.
Φέτος συμπληρώνονται 20 χρόνια από τον θάνατο του Σμηναγού (Ι) Κωνσταντίνου Ηλιάκη, ο οποίος έχασε τη ζωή του, στις 23 Μαΐου 2006, κατά τη διάρκεια διατεταγμένης αποστολής αναχαίτισης τουρκικών F-16 που είχαν εισέλθει παράνομα στο FIR Αθηνών. Οι εκδηλώσεις συνδιοργανώθηκαν από τους Δήμους Χανίων και Καρπάθου, σε συνεργασία με το Γενικό Επιτελείο Αεροπορίας (ΓΕΑ).
Το πρόγραμμα περιλάμβανε επιμνημόσυνη δέηση, αποκαλυπτήρια της προτομής του Σμηναγού (Ι) Κωνσταντίνου Ηλιάκη, επίσημη ονοματοδοσία του Αθλητικού Κέντρου Κουμπέ σε «Αθλητικό Κέντρο Κώστας Ηλιάκης» με απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου Χανίων, καθώς και κατάθεση στεφάνων.
Ο χαιρετισμός του Α/ΓΕΑ Αντιπτέραρχου (Ι) Δημοσθένη Γρηγοριάδη:
«Υπάρχουν άνθρωποι που, ενώ έφυγαν νωρίς από τη ζωή, κατάφεραν με το παράδειγμά τους να νικήσουν τη λήθη και να περάσουν στην αθανασία. Άνθρωποι που δεν έπεσαν ποτέ πραγματικά… γιατί συνεχίζουν να πετούν στις ψυχές όσων σηκώνουν ακόμη το βλέμμα στον ουρανό.
Είναι κάποια ονόματα που δεν σβήνουν με το πέρασμα του χρόνου, γιατί χαράσσονται βαθιά μέσα στη συλλογική μνήμη ενός Έθνους και συνεχίζουν να φωτίζουν τον δρόμο των επόμενων γενεών. Κι όταν η Ιστορία τους αναζητά για να γράψει τις πιο ένδοξες σελίδες της, διαλέγει εκείνους που ταπεινά και απλόχερα θυσιάζονται για κάτι μεγαλύτερο από τον εαυτό τους, για τις υψηλές αξίες και ιδανικά που σηματοδοτούν την ταυτότητά μας ως Έθνος.
Έναν τέτοιο Έλληνα αεροπόρο τιμούμε σήμερα με βαθιά συγκίνηση, με υπερηφάνεια αλλά και με εκείνο το βαρύ αίσθημα ευθύνης που γεννά η αναφορά στους ήρωες, τον Σμηναγό (Ι) Κωνσταντίνο Ηλιάκη. Έναν αεροπόρο που τίμησε μέχρι την τελευταία του πνοή τον όρκο προς την πατρίδα, έναν άνθρωπο που ύψωσε το καθήκον πάνω από τον φόβο και τη θυσία πάνω από την προσωπική ασφάλεια.
Είκοσι χρόνια έχουν περάσει από εκείνη τη στιγμή που η σειρήνα ήχησε στα Readiness της 343 Μοίρας με την εντολή για «Scramble», εδώ στα Χανιά, στη γενέτειρα γη του, σκίζοντας τη σιωπή μίας συνηθισμένης ημέρας, της 23ης Μαΐου 2006 που έμελλε να είναι η ημέρα που θα τον κατέτασσε στο πάνθεον των αθανάτων, σε αυτούς που τολμούν, αγωνίζονται και όταν χρειαστεί, προσφέρουν ό,τι πολυτιμότερο έχουν: τη ζωή τους.
Ο Κωνσταντίνος απογειώθηκε για ακόμη μία αποστολή αναχαίτισης, χωρίς να γνωρίζει ότι έγραφε τις τελευταίες γραμμές της επίγειας πορείας του και τις πρώτες της αθανασίας του. Πέταξε έχοντας στο μυαλό και την καρδιά του την Ελλάδα, με μοναδικό μέλημα να δώσει το μήνυμα σε όλους όσοι επιβουλεύονται την ακεραιότητα της Χώρας μας, ότι θα μας βρίσκουν πάντα «εκεί», παρόντες και έτοιμους, οποιαδήποτε ώρα, σε οποιοδήποτε σημείο.
Το «Αστέρι» της 343 Μοίρας, προσέφερε την ίδια του τη ζωή, γιατί δεν έκανε σπιθαμή πίσω, δεν διαπραγματεύτηκε, αλλά έπεσε ηρωικά και ανέδειξε τι σημαίνει να παραμένει κανείς πιστός στον όρκο του, τι σημαίνει το να υπηρετείς την πατρίδα με λεβεντιά μέχρι της τελευταίας ρανίδος του αίματός σου. Ήταν «εκεί» για να βροντοφωνάξει ότι «Η μεγαλοσύνη των λαών δεν μετριέται με το στρέμμα… με της καρδιάς το πύρωμα μετριέται και με το αίμα».
Ο Κωνσταντίνος Ηλιάκης δεν έγινε ήρωας τη στιγμή της θυσίας του. Εκείνη τη στιγμή απλώς ολοκλήρωσε με τον πιο υψηλό τρόπο μια πορεία ζωής που ήταν ήδη ποτισμένη με ήθος, αυταπάρνηση και αφοσίωση στην αποστολή. Ήρωας είχε γίνει μέσα από τις αμέτρητες ώρες εκπαίδευσης, μέσα από τις αλλεπάλληλες απογειώσεις για αναχαίτιση, μέσα από τις νύχτες αγωνίας που μόνο οι οικογένειες των αεροπόρων γνωρίζουν πραγματικά.
Είχε γίνει ήρωας κάθε φορά που έκλεινε την καλύπτρα γνωρίζοντας ότι πετά σε έναν ουρανό όπου το καθήκον δεν επιτρέπει δεύτερες σκέψεις και όπου η ευθύνη απέναντι στην πατρίδα υπερβαίνει το προσωπικό κόστος. Την ημέρα εκείνη δεν δοκιμάστηκε μόνο ένας αεροπόρος αλλά το ίδιο το φρόνημα της Ελλάδας. Και η απάντηση που δόθηκε ήταν η απάντηση που διαχρονικά δίνει αυτός ο λαός όταν βρίσκεται μπροστά στην πρόκληση της ιστορίας: «ΜΟΛΩΝ ΛΑΒΕ»!
Η προτομή που αποκαλύπτουμε σήμερα, η φιλοτέχνηση της οποίας αποτέλεσε για την Πολεμική Αεροπορία ένα ιερό χρέος τιμής, αποτελεί μια άγρυπνη υπενθύμιση προς όλους μας, μια σιωπηλή αλλά διαρκή φωνή που θα υπογραμμίζει στις επόμενες γενιές ότι η ελευθερία αυτού του τόπου δεν υπήρξε ποτέ δεδομένη, αλλά διαφυλάχθηκε από ανθρώπους που ήταν έτοιμοι να προσφέρουν ακόμη και την ίδια τους τη ζωή για να παραμείνει η γαλανόλευκη ψηλά και το Αιγαίο ελεύθερο.
Σεβαστή Οικογένεια, Κανένας λόγος δεν μπορεί να απαλύνει πλήρως το βάρος μιας τόσο μεγάλης απώλειας. Ωστόσο, να γνωρίζετε ότι ο Κωνσταντίνος Ηλιάκης δεν ανήκει πλέον μόνο στη δική σας οικογένεια. Ανήκει στην οικογένεια ολόκληρου του Ελληνισμού! Σήμερα, είκοσι χρόνια μετά, το όνομά του εξακολουθεί να ακούγεται σαν υπόμνηση καθήκοντος μέσα στις αίθουσες επιχειρήσεων, στα οικήματα ετοιμότητας, στα υπόστεγα των μαχητικών, στους διαδρόμους των Μοιρών.
Γιατί οι αεροπόροι γνωρίζουν καλά ότι υπάρχουν συνάδελφοι που δεν θεωρούνται ποτέ απόντες. Συνεχίζουν να πετούν δίπλα μας, συνεχίζουν να βρίσκονται νοερά σε κάθε αποστολή, συνεχίζουν να υπενθυμίζουν ότι η τιμή της πατρίδας απαιτεί διαρκή εγρήγορση και πίστη. Να είστε βέβαιοι ότι δεν θα τον ξεχάσουμε ποτέ! Κυρίες και κύριοι, Τα Έθνη επιβιώνουν όχι μόνο χάρη στη δύναμη των όπλων τους, αλλά κυρίως χάρη στη δύναμη της μνήμης τους.
Όσο θυμόμαστε τους ήρωες μας, όσο κρατάμε ζωντανά τα παραδείγματά τους, τόσο θα παραμένει άσβεστη η ψυχή της πατρίδας μας. Και αν κάποτε η ιστορία αναζητήσει πώς γράφεται η λέξη «Πατρίδα», η Ελλάδα θα δείξει έναν αεροπόρο που πέταξε ανατολικά χωρίς δεύτερη σκέψη, κρατώντας στα χέρια του όχι μόνο το χειριστήριο και τη μανέτα ενός μαχητικού, αλλά την τιμή ενός ολόκληρου Έθνους… «ενός Έθνους που όταν κοιτά τον ουρανό τη νύχτα, δεν βλέπει αστέρια. Βλέπει τους αεροπόρους της να συνεχίζουν την αιώνια περιπολία». Αθάνατος!».
Πηγή: ΓΕΑ
