Ο κυβερνήτης, ο ναύαρχος ,ο Αρχηγός θα αποχαιρετήσει το ΒΕΛΟΣ,τη Τρίτη το μεσημέρι,αφού μετά από την νεκρώσιμη ακολουθία στον ναό των Αγίων Θεοδώρων στο Α’ Νεκροταφείο,η πομπή θα πάει στο Τροκαντερό όπου βρίσκεται το πλοίο θρύλος,δίπλα στον ΑΒΕΡΩΦ.
Από εκεί η σορός του ναυάρχου θα μεταφερθεί στην Κύμη ,όπου και θα ταφεί.
Ο ναύαρχος σαλπάρει ,αφήνοντας όμως πίσω του αθάνατο το πρότυπο του αξιωματικού που σέβεται τα γαλόνια και τη στολή που φοράει, που ξέρει ότι η προστασία της πατρίδας είναι πάνω απ΄ όλα και όλους. Άφησε το πρότυπο του αξιωματικού που αποφασίζει τις κρίσιμες ώρες με γνώμονα μόνο το πατριωτικό συμφέρον και τίποτα άλλο.
Το ΒΕΛΟΣ θα πρέπει να αποτελεί -μαζί με πολλές άλλες στιγμές της ιστορίας μας- ένα φωτεινό παράδειγμα του τι μπορούμε να πετύχουμε με ηγέτες που νοιάζονται και αποφασίζουν. Και επίσης τι μπορούμε να κατορθώσουμε όταν είμαστε ενωμένοι και όχι διχασμένοι. Γιατί στο ΒΕΛΟΣ δεν βρίσκονταν εκείνες τις ιστορικές στιγμές “δεξιοί” και “αριστεροί”. Βρίσκονταν μόνο Έλληνες πατριώτες.
