«Η αξιοκρατία στο στράτευμα ακόμη ζητούμενο»

 Του Χρήστου Καπούτση

Η νέα πολιτική ηγεσία του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας , ο Υπουργός Π. Καμμένος, ο αναπληρωτής Δ. Βίτσας και ο νέος Αρχηγός ΓΕΕΘΑ Ναύαρχος Β. Αποστολάκης, ας έχουν υπόψιν τους και τα εξής:

Ο καλύτερος τρόπος, για να αποφύγει ένας Λαός έναν πόλεμο, είναι να μην τον αποκλείει , αλλά να προετοιμάζεται ακόμη και για το κακό ενδεχόμενο.
Ένα κράτος με το μέγεθος και τη Γεωγραφική θέση της Ελλάδας, είναι υποχρεωμένο, να διαμορφώσει μια ευέλικτη και αποτελεσματική Εθνική Στρατηγική, που θα στηρίζεται στους εξής πυλώνες. Οικονομία (ένα καταχρεωμένο κράτος δεν μπορεί να ασκήσει ανεξάρτητη εξωτερική πολιτική με αποκλειστικό γνώμονα τα Εθνικά του συμφέροντα), κοινωνική συνοχή (οι ανισότητες, η φτώχεια και η εξαθλίωση των πολιτών αποδομούν την κρατική εξουσία), ενεργή και μάλλον επιθετική Διπλωματία (λόγω του ασταθούς και συγκρουσιακού διεθνούς περιβάλλοντας), που για να είναι αξιόπιστη, θα πρέπει να στηρίζεται σε ισχυρές Ένοπλες Δυνάμεις.

Μία από τις οδυνηρές συνέπειες των περιοριστικών πολιτικών λιτότητας, που απορρέουν από τα μνημόνια (1,2,3), είναι η καθήλωση της μαχητικής ισχύος των Ενόπλων μας Δυνάμεων. Το Στράτευμα, λόγω των περικοπών στον προϋπολογισμό του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας, δεν έχει προχωρήσει στην αγορά κρίσιμων για την εθνική μας Άμυνα οπλικών συστημάτων, δεν έχει πρόσβαση σε οπλικά συστήματα με τεχνολογία αιχμής και το κυριότερο, ήδη έχουν προκύψει σοβαρά προβλήματα στη συντήρηση και τη καλή λειτουργία μαχητικών αεροσκαφών και πολεμικών πλοίων. Και αυτή η διαπίστωση έχει αρνητικές επιπτώσεις και στην Διπλωματία. Για παράδειγμα, οι Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις θα μπορούσαν να εγγυηθούν την ασφαλή μεταφορά φυσικού αερίου και πετρελαίου , μέσω του ελληνικού θαλάσσιου ή χερσαίου χώρου προς την Κεντρική Ευρώπη, ως μέρος μιας καλοσχεδιασμένης πολιτικής, που θα είχε ως στόχο να αναδειχτεί η Ελλάδα σε ενεργειακό διαμετακομιστικό κόμβο.
Επομένως, θα πρέπει να ιεραρχηθούν οι ανάγκες των Ενόπλων Δυνάμεων με βάσει τις εισηγήσεις των Γενικών Επιτελείων , να κοστολογηθούν πλήρως και ενταχθούν στον νέο αναμορφωμένο προϋπολογισμό, αλλά υπό την απαρέγκλιτη προϋπόθεση ότι, ικανοποιούνται επιτακτικές ανάγκες για την Εθνική μας Άμυνα και όχι για τις στρατιωτικές επιχειρήσεις του ΝΑΤΟ , της Ε.Ε., ή της συμμαχίας των «προθύμων» κρατών. Η εκπλήρωση των συμμαχικών υποχρεώσεων της χώρας, είναι δυνατόν να γίνει με πολύ χαμηλότερο κόστος.

Ασφαλώς, περαιτέρω μείωση τα αμυντικών δαπανών στον ήδη ελλειμματικό προϋπολογισμό του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας, με πρόσχημα να ικανοποιηθούν «Δίκαια κοινωνικά αιτήματα», δεν είναι μόνο φτηνός λαϊκισμός, αλλά τραγικό λάθος, που μπορεί να αποβεί μοιραίο για την πορεία και την Εξέλιξη του Ελληνισμού.
Επειδή όμως, ακόμη και τα πιο σύγχρονα οπλικά συστήματα, στα χέρια αδιάφορων, ανεκπαίδευτων ή ανίκανων χειριστών, δεν είναι παρά μόνο άχρηστα παλιοσίδερα, θα πρέπει να υπάρχει αληθινή και όχι παραπλανητικά μέριμνα για το στρατιωτικό προσωπικό.

Η εντατικοποίηση της στρατιωτικής εκπαίδευσης (διακλαδικές ασκήσεις, βολές κ.ά), η επιμόρφωση και η ενημέρωση των στρατιωτικών για τις γεωπολιτικές εξελίξεις, θα πρέπει να είναι συνεχής και να συνοδεύεται από ανάλογες οικονομικές παροχές. Δεν είναι δυνατόν, θεωρητικά και πρακτικά, να απαιτεί η Κυβέρνηση από πενόμενα στελέχη να προσφέρουν κάθε ικμάδα των δυνάμεων τους για την Ασφάλεια της Χώρας. Ο χωρίς χρονοτριβή πλήρης εφαρμογή της αμετάκλητης απόφασης του Συμβουλίου της Επικρατείας, που αποκαθιστά την μισθολογική αδικία σε βάρος των στρατιωτικών και των αποστράτων, αποτελεί ΗΘΚΗ υποχρέωση των ΚΑΜΜΕΝΟΥ-ΒΙΤΣΑ.

Ο Πατριωτισμός, ως κοινωνιολογική φαινόμενο , δεν είναι πλέον ανιδιοτελής, αλλά κοστίζει…. Γι’ αυτό και οι στρατιωτικοί είναι επαγγελματίες και όχι εθελοντές. Βέβαια, για να ανταποκριθεί κάποιος επαρκώς στην υψηλή αποστολή του Στρατιωτικού, επιβάλλεται να έχει αγγίξει τα «κατάβαθα της ψυχής του» το, «Μητρός τε και πατρὸς και των άλλων προγόνων απάντων τιμιώτερόν εστιν η Πατρὶς και σεμνότερον και αγιώτερον και εν μείζονι μοίρα και παρα θεοίς και παρ᾿ ανθρώποις τοις νουν έχουσι.» (Σωκράτης, 469-399 π.Χ.,)

Αλλά αποτελεί πατριωτικό καθήκον και Συνταγματική υποχρέωση, για κάθε Έλληνα και όχι μόνο τους στρατιωτικούς, να περιφρουρήσουμε αξίες, πολιτισμό, περιβάλλον, γλώσσα και τον γεωγραφικό χώρο που μας απέμεινε και περικλείεται στα «στενά» όρια του Ελλαδικού και Κυπριακού Κράτους. Και για να θυμηθούμε τον Στρατηγό Μακρυγιάννη, «Τούτην την πατρίδα την έχομεν όλοι μαζί, και σοφοί και αμαθείς, και πλούσιοι και φτωχοί, και πολιτικοί και στρατιωτικοί, και οι πλέον μικρότεροι άνθρωποι. Όσοι αγωνιστήκαμεν αναλόγως ο καθείς, έχομεν να ζήσομεν εδώ. Το λοιπόν δουλέψαμε ό­λοι μαζί, και να μη λέγει ούτε ο δυνατός εγώ, ούτε ο αδύνατος. Ξέρετε πότε να λέγει ο καθείς εγώ; Όταν αγωνιστεί μόνος του και φτιάσει ή χα­λάσει, να λέγει εγώ. Όταν όμως αγωνίζονται πολλοί και φκιάνουν, τότε να λένε εμείς. Είμαστε εις το εμείς και όχι εις το εγώ!»…

Τέλος η νέα πολιτική και στρατιωτική ηγεσία του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας (Π. Καμμένος, Δ.Βίτσας και Β.Αποστολάκης), θα πρέπει να έχει την οξυδέρκεια και την προνοητικότητα, να ξεριζώσει επιτέλους το καρκίνωμα του κομματισμού από το Στράτευμα.

Είναι αθλιότητα ο διαχωρισμός των στελεχών του Στρατεύματος σε δικούς μας και στους άλλους με βάση την κομματική ταυτότητα (υπαρκτή ή ανύπαρκτη). Ένα θα πρέπει να είναι το κριτήριο για τις προαγωγές και τις τοποθετήσεις σε θέσεις κλειδιά του στρατιωτικού μηχανισμού η ΑΞΙΟΚΡΑΤΙΑ, που δυστυχώς παραμένει ζητούμενο….