* Του Κώστα Σαρικά
Το 2026 δεν μοιάζει με αφετηρία νέων εξοπλιστικών προγραμμάτων, αλλά με χρονιά επιτάχυνσης και ολοκλήρωσης. Χρονιά κατά την οποία οι τρεις Κλάδοι καλούνται να μετατρέψουν τις συμφωνίες, τα προγράμματα και τις προμήθειες των προηγούμενων μηνών σε απτή ισχύ στο πεδίο και να δώσουν ώθηση σε προγράμματα που παραμένουν σε κατάσταση αναμονής. Να περάσουν από τα PowerPoint στη γραμμή επιχειρήσεων. Να δώσουν απαντήσεις σε δύο παράλληλες απαιτήσεις: αποτροπή εδώ και τώρα και οικοδόμηση βάθους για την επόμενη δεκαετία.
Η εικόνα που έχει διαμορφωθεί από τα θέματα που «έτρεξαν» το τελευταίο διάστημα στο Onalert.gr δείχνει ότι η ατζέντα του 2026 θα κινηθεί σε τρεις άξονες, κοινούς για όλους:
- Διαθεσιμότητες και υποστήριξη
- Δικτυοκεντρική ολοκλήρωση
- Αύξηση ακτίνας και ποιότητας πυρός
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, κάθε Κλάδος έχει το δικό του «βαρύ» πακέτο προτεραιοτήτων – με κοινό παρονομαστή ότι το 2026 πρέπει να είναι έτος επιχειρησιακής ωρίμανσης.
Πολεμική Αεροπορία: «Κλείδωμα» της νέας δομής ισχύος
Αναβάθμιση F-16 Block 50: Η απόφαση που δεν επιτρέπει καθυστέρηση
Για την Πολεμική Αεροπορία, το 2026 είναι έτος-κλειδί για να «δέσει» η νέα ραχοκοκαλιά του στόλου. Η προτεραιότητα που ξεχωρίζει είναι η αναβάθμιση των F-16 Block 50 σε διαμόρφωση Viper. Όχι μόνο επειδή αυξάνει δραματικά τις δυνατότητες αισθητήρων, αυτοπροστασίας και διαχείρισης τακτικής εικόνας, αλλά γιατί ενοποιεί τον στόλο σε μια κοινή «γλώσσα» επιχειρήσεων με τα ήδη αναβαθμιζόμενα Block 52+ Advanced/Viper.
Αν το 2025 ήταν το έτος του «πράσινου φωτός», το 2026 πρέπει να είναι το έτος που θα τρέξει η διαδικασία χωρίς να χαθεί χρόνος: θεσμικά βήματα, τεχνικός σχεδιασμός, χρονοδιάγραμμα που να κουμπώνει στην υφιστάμενη γραμμή αναβάθμισης, και –κυρίως– διαχείριση ρίσκου ώστε να μη δημιουργηθεί επιχειρησιακό κενό σε Μοίρες πρώτης γραμμής.
Stand-off όπλα και φόρτος κρούσης: Η «ακτίνα» που αλλάζει την εξίσωση
Παράλληλα, η ΠΑ έχει μπροστά της μια από τις πιο καθαρές επιχειρησιακές ανάγκες της εποχής: να αυξήσει την ακτίνα και την ποιότητα του πυρός. Τα διδάγματα από σύγχρονες συγκρούσεις –ιδίως η αξία της κρούσης από απόσταση, της επιβίωσης απέναντι σε πυκνή αεράμυνα και της προσβολής κρίσιμων στόχων– μεταφράζονται σε προτεραιότητα: περισσότερα και πιο ικανά stand-off μέσα, καλύτερη αποθέωση της «πρώτης νύχτας» και δυνατότητα διατήρησης πίεσης σε βάθος χρόνου.
Το 2026, λοιπόν, η συζήτηση δεν είναι «αν», αλλά «πώς» και «πόσο γρήγορα»: από αποθέματα, ρυθμούς αποκατάστασης/αναπλήρωσης, μέχρι την ενσωμάτωση νέων όπλων και την εκπαίδευση σε σύνθετα σενάρια υψηλής δυσκολίας – όπως αυτά που ήδη «γράφουν» σχολεία Air to Ground με ολοένα πιο απαιτητική κλιμάκωση.
Ιπτάμενα ραντάρ και δικτυοκεντρικός πόλεμος: Το «μάτι» του Αιγαίου
Αν υπάρχει ένα πεδίο όπου το 2026 πρέπει να φέρει αποφάσεις, είναι η αναβάθμιση/ενίσχυση του ιπτάμενου έγκαιρου εντοπισμού και γενικότερα των δυνατοτήτων επιτήρησης–διοίκησης–ελέγχου. Το δικτυοκεντρικό περιβάλλον πάνω από το Αιγαίο απαιτεί να «γράφονται» τα δεδομένα γρήγορα, να μοιράζονται σωστά και να μετατρέπονται σε βολές πριν προλάβει να αντιδράσει ο αντίπαλος.
Εδώ κουμπώνει και η ευρύτερη ανάγκη για συνδυασμό αισθητήρων (αέρα–θάλασσας–ξηράς), με επιτάχυνση της διαλειτουργικότητας με το Ναυτικό και την Αεράμυνα. Το 2026 δεν θα κριθεί μόνο στα νέα μέσα, αλλά στο πόσο καλά μιλάνε μεταξύ τους.
Μεταφορικά και διαθεσιμότητες: Η «σιωπηλή» ισχύς
Το θέμα που συχνά υποτιμάται αλλά κρίνει κρίσεις είναι η αερομεταφορά. Η προσπάθεια αποκατάστασης διαθεσιμοτήτων σε C-130 και C-27, η «ανάσταση» αριθμών που πριν λίγα χρόνια έμοιαζαν αδύνατοι και ο σχεδιασμός για την επόμενη ημέρα με επιλογές νέου μεταφορικού, συγκροτούν μια προτεραιότητα για το 2026: να σταθεροποιηθεί η επιχειρησιακή διαθεσιμότητα και να μη χαθεί το μομέντουμ.
Πολεμικό Ναυτικό: Είσοδος στην εποχή FDI και «μάχη χρόνου» για τις ΜΕΚΟ
Η επιχειρησιακή ενσωμάτωση της «ΚΙΜΩΝ»: Το μεγάλο στοίχημα
Για το ΠΝ, το 2026 είναι η χρονιά που η «εποχή FDI» πρέπει να περάσει από τη θεωρία στην καθημερινή επιχειρησιακή πραγματικότητα. Η άφιξη, οι διαδικασίες ένταξης, η εκπαίδευση πληρωμάτων, η ωρίμανση τακτικών και η διασύνδεση με την υφιστάμενη δομή δυνάμεων αποτελούν προτεραιότητα πρώτης γραμμής. Δεν αρκεί να μπει ένα νέο πλοίο στον Στόλο αλλά να γίνει πολλαπλασιαστής ισχύος σε δικτυοκεντρικό περιβάλλον.
Κι εδώ μπαίνει η μεγάλη λεπτομέρεια που κάνει τη διαφορά: η FDI δεν είναι «μία ακόμη φρεγάτα». Είναι πλατφόρμα που μπορεί να λειτουργήσει ως κόμβος αισθητήρων και πυρών – αρκεί να «δεθεί» σωστά με όλα τα υπόλοιπα: από αεροπορικά μέσα μέχρι τα παράκτια ραντάρ και τις μονάδες επιφανείας.
Επόμενες FDI και οπλισμός: Η ανάγκη για ομοιοτυπία και «βάθος» πυρός
Η επέκταση του προγράμματος και οι συζητήσεις για τον μελλοντικό οπλισμό, με έμφαση σε εκτοξευτές και δυνατότητες στρατηγικών/μακρύτερης ακτίνας όπλων, δείχνουν ότι το 2026 θα είναι έτος αποφάσεων για το πώς θα διαμορφωθεί ο στόλος πρώτης γραμμής. Η ομοιοτυπία, η απλοποίηση υποστήριξης και η «προνοητική» επιλογή διαμόρφωσης ώστε να μην υπάρξουν διαφορετικές υποεκδόσεις με διαφορετικές ανάγκες, είναι κρίσιμο μάθημα.
Εκσυγχρονισμός ΜΕΚΟ: Συμβάσεις και υλοποίηση
Οι ΜΕΚΟ είναι το «βαρύ φορτίο» της επόμενης πενταετίας. Το 2026 πρέπει να κλειδώσει πρακτικά την πορεία των βασικών συμβάσεων και να τρέξει τα υποπρογράμματα που καθορίζουν το αποτέλεσμα: επικοινωνίες, sonar, αναβάθμιση πυροβόλου/οπλικών υποσυστημάτων. Αν ο εκσυγχρονισμός πάει πίσω, το κόστος δεν θα είναι μόνο οικονομικό. Θα είναι και επιχειρησιακό, σε μια περίοδο που ο Στόλος χρειάζεται σταθερά διαθέσιμες μονάδες μέχρι να ωριμάσει πλήρως η νέα γενιά πλοίων.
Το 2026, λοιπόν, είναι χρονιά «μάχης χρόνου»: να μεταφραστεί η διαδικασία σε σύμβαση–εκτέλεση, να υπάρξουν ρεαλιστικά χρονοδιαγράμματα και να μην ανοίξει παράθυρο όπου πλοία θα βγουν εκτός χωρίς σωστό πλάνο διαχείρισης διαθεσιμότητας.
Spike NLOS στη θάλασσα και στο νησιωτικό περιβάλλον: Το «μακρύ χέρι» του ΠΝ
Η επιλογή και η τοποθέτηση ισραηλινών πυραύλων σε μονάδες επιφανείας –με την εμπειρία δοκιμών, τις προσαρμογές και την τελική επιχειρησιακή λύση– δείχνει μια σαφή προτεραιότητα του 2026: αύξηση του φονικού βεληνεκούς σε περιβάλλον Αιγαίου. Δεν είναι απλώς προσθήκη οπλισμού αλλά αλλαγή λογικής εμπλοκής, ειδικά όταν συνδυάζεται με αισθητήρες, στοχοποίηση και δικτυοκεντρική διανομή δεδομένων.
Υποβρύχια και το «επόμενο μεγάλο πρόγραμμα»: Στρατηγική απόφαση με βάθος δεκαετιών
Το ΠΝ ταυτόχρονα κοιτάζει την επόμενη γενιά υποβρυχίων και τα δεδομένα του ανταγωνισμού. Το 2026 δεν θα κριθεί απαραίτητα με υπογραφή τελικής επιλογής, αλλά με το πόσο σοβαρά θα ωριμάσει ο φάκελος: επιχειρησιακές απαιτήσεις (αυτονομία, αισθητήρες, όπλα), βιομηχανική συμμετοχή, υποστήριξη, και –πάνω απ’ όλα– ρεαλισμός στο τι μπορεί να στηριχθεί σε ελληνικό επίπεδο.
Στρατός Ξηράς: πυρά, αεράμυνα, drones – και «πρώτη γραμμή» στα νησιά
Πυραυλικά πυρά και Πυροβολικό: PULS, RM-70 και η επόμενη μέρα των MLRS
Για τον Στρατό Ξηράς, το 2026 είναι χρονιά όπου η νέα εποχή στο Πυροβολικό πρέπει να γίνει μετρήσιμη ισχύς. Η απόκτηση συστημάτων όπως τα PULS και η αναβάθμιση/αξιοποίηση υφιστάμενων μέσων (RM-70) αλλάζουν την ικανότητα παροχής πυρών ακριβείας και κορεσμού. Και ανοίγουν την πόρτα για την επόμενη απόφαση: τι γίνεται με τα MLRS, πώς αναβαθμίζονται, πώς δένουν σε ένα ενιαίο δίκτυο στοχοποίησης και διοίκησης πυρών.
Το 2026 πρέπει να απαντήσει στο βασικό: ρυθμός ένταξης, εκπαίδευση, διαθεσιμότητες και διασύνδεση με αισθητήρες που «βλέπουν» στόχους – από UAV μέχρι ραντάρ και παρατηρητές.
Spike NLOS στον Έβρο και στο Αιγαίο: Η ισχύς της ακριβούς κρούσης
Η επιχειρησιακή ένταξη των Spike NLOS έχει ξεκάθαρο «αποτύπωμα» στις προτεραιότητες. Ο Στρατός θέλει να αποκτήσει ένα «μακρύ δόρυ» ακριβείας που να λειτουργεί ως αποτρεπτικό μήνυμα και εργαλείο κρούσης σε κρίσιμες ζώνες. Το 2026 είναι χρονιά που πρέπει να φανεί η πλήρης επιχειρησιακή ωρίμανση: διάταξη, τακτικές, διαθεσιμότητα πυρομαχικών και –όπως έχει ήδη φανεί από τη συνολική εικόνα– προετοιμασία για ενδεχόμενη πρόσθετη προμήθεια όταν παρουσιαστεί η ευκαιρία.
Αντιαεροπορικός «θόλος» και αντι-drone: Η απολύτως κρίσιμη προτεραιότητα
Σε ένα περιβάλλον όπου η απειλή από UAV και πυραύλους κλιμακώνεται, ο Στρατός –σε συνεργασία με τη συνολική εθνική αεράμυνα– έχει μπροστά του το 2026 μια από τις πιο καθοριστικές προτεραιότητες: πολυεπίπεδη αντιαεροπορική/αντι-drone άμυνα με ισραηλινά συστήματα, ραντάρ και ολοκλήρωση σε δίκτυο. Η ουσία δεν είναι μόνο η επιλογή συστημάτων, αλλά το πώς θα «κουμπώσουν» σε ελληνική αρχιτεκτονική αεράμυνας, πώς θα εμπλέκουν στόχους σε διαφορετικά ύψη/αποστάσεις και πώς θα προστατεύουν κρίσιμες υποδομές, νησιά, βάσεις και συγκεντρώσεις δυνάμεων.
Το 2026 εδώ έχει διπλή απαίτηση: θεσμικά βήματα και ρεαλιστικό σχέδιο ενσωμάτωσης. Γιατί σε αυτό το πεδίο, κάθε καθυστέρηση κοστίζει.
Μη επανδρωμένα: Made in Greece φθηνά μέσα
Η συζήτηση για ελληνικής κατασκευής drones και γενικότερα για μη επανδρωμένα μέσα δείχνει ότι ο Στρατός (και συνολικά οι Ένοπλες Δυνάμεις) αναζητούν λύσεις που προσφέρουν επιτήρηση, αναγνώριση και –όπου απαιτείται– κρούση με χαμηλότερο κόστος και μικρότερο ρίσκο για προσωπικό. Το 2026 πρέπει να είναι έτος όπου αυτά τα σχέδια θα αποκτήσουν επιχειρησιακή μορφή, όχι μόνο πειραματισμό.
Κοινές προτεραιότητες: Βιομηχανία – διαθεσιμότητες
Πέρα από τις επιμέρους προτεραιότητες, το 2026 θα κριθεί και στην εθνική συμμετοχή. Δηλαδή, ποια προγράμματα θα μπορέσει να στηρίξει η χώρα με ελληνική συμμετοχή, πόσο γρήγορα θα αποκαθίστανται βλάβες, πόσο ασφαλές είναι το απόθεμα ανταλλακτικών και πόσο ισχυρό είναι το δίκτυο επικοινωνιών απέναντι σε ηλεκτρονικό πόλεμο.
Το τελικό ζητούμενο είναι απλό στη διατύπωση και δύσκολο στην υλοποίηση:
- να υπάρχει μία ενιαία τακτική εικόνα,
- να διανέμεται σε όλους τους εμπλεκόμενους,
- και να μπορεί να μετατραπεί σε πυρά από ξηρά–θάλασσα–αέρα μέσα σε ελάχιστο χρόνο.
Αν το 2025 ήταν χρονιά αποφάσεων το 2026 πρέπει να είναι χρονιά όπου οι τρεις Κλάδοι θα αποδείξουν ότι μπορούν να «τρέξουν» παράλληλα: να ενσωματώσουν νέα μέσα, να εκσυγχρονίσουν τα παλιά, να κλείσουν κενά σε αεράμυνα και μη επανδρωμένα, και να αυξήσουν την ακτίνα πυρός.
Και αυτό, τελικά, είναι το μήνυμα του 2026: το πόσο γρήγορα οι Ένοπλες Δυνάμεις μπορούν να περάσουν από την πρόθεση στην ισχύ.
