Ο συγκινητικός όρκος των νέων γιατρών από το Ηράκλειο της Κρήτης!

Η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία. Ακόμη και σ΄ αυτές τις ακραία δραματικές ώρες που περνάει η χώρα, όταν διαβάζεις κείμενα σαν κι αυτό που ακολουθεί, νοιώθεις ότι υπάρχουν ακόμη αστείρευτες δυνάμεις στους Έλληνες.

Και δεν είναι ένα απλό κείμενο αλλά ο όρκος που επέλεξαν να δώσουν οι φοιτητές της Ιατρικής Σχολής Ηρακλείου, πριν μερικές ημέρες.

Διαβάστε τον όρκο τους:

“Απο σήμερα θεωρούμαστε γιατροί, σε μια χώρα που δεν αναγνωρίζει πλέον το δικαίωμα στην περίθαλψη, που κλεινει τα νοσοκομεία της, που δεν πληρωνει τους γιατρους της, που πειναει. Που διωχνει στο εξωτερικο τη νεολαια της, ιδιως την σπουδασμένη νεολαία της.
Λέγαμε «όταν μεγαλώσω θέλω να γίνω γιατρός». Δεν ξέραμε οτι θα ηταν αναγκη να το προσδιορισουμε ακομα περισσοτερο. Θέλω να γίνω ΓΙΑΤΡΟΣ. Θέλω να γίνω γιατρος ΣΤΗ ΧΩΡΑ ΜΟΥ. Θέλω να δουλεψω σε δημόσιο νοσοκομειο, θελω να μπορω να ειμαι δίπλα σε οποιον με εχει αναγκη, θελω οι ασθενεις μου να μπορουν να φανε και να βρισκουν τα φαρμακά τους. Σ’αυτα τα θελω, εχουμε πολλα να συμβάλλουμε,και οφειλουμε να παλέψουμε.

Πολλες φορες μέσα στην σχολή μας προτάθηκε να φύγουμε στο εξωτερικό. Μας παρουσιαστηκε ως η μονη λύση. «Θα είναι καλύτερα, πιο εκπαιδευτικά, πιο καλοπληρωμένα». Διαφωνούμε. Δεν γίναμε γιατροί για να κανουμε καριέρα, για να αποκτήσουμε θέσεις περιοπής, για να κολυμπήσουμε στο χρήμα εις βάρος ασθενών. Ακόμα περισσοτερο, δεν γίναμε γιατροί για να κλείσουμε τα μάτια μπροστά στην δυστυχία που απλώνεται πλεον φανερά γύρω μας. Θα μείνουμε εδω να το παλέψουμε, απαιτείται αγώνας για να ορθοποδήσει μια χώρα που την έχουν φέρει στο χείλος του γκρεμού, απο αυτο τον αγώνα εμείς δεν θα λείψουμε.

ΘΑ ΠΑΛΕΨΟΥΜΕ ΝΑ ΓΙΝΟΥΜΕ ΓΙΑΤΡΟΙ ΣΤΗ ΧΩΡΑ ΜΑΣ”.