Η τρόϊκα και οι δανειστές δεν αρκούνται πλέον στις υπογραφές των Ελλήνων πολιτικών αρχηγών.Απαιτούν τις υπογραφές των βουλευτών.Τουλάχιστον όσων στηρίζουν τη κυβέρνηση Παπαδήμου! Είναι λογικό;
Οι πολιτικοί μας έχουν δώσει δικαιώματα. Πολλά που έπρεπε να έχουν γίνει ,δεν έγιναν.Για παράδειγμα οι ΔΕΚΟ με τους κομματικούς στρατούς και των δύο μεγάλων κομμάτων παραμένουν εν λειτουργία,”ρουφώντας” τεράστια ποσά. Οι πολιτικοί που κλήθηκαν να διαχειριστούν τη κριση τα τελευταία δυο χρόνια “χτύπησαν” τους εύκολους στόχους:μισθωτούς,συνταξιούχους,στρατιωτικούς,σώματα ασφαλείας κ.λ.π.
Κι άλλα πολλά θα μπορούσαν να έχουν γίνει και δεν έγιναν. Και ήταν αναμενόμενο. Οι πολιτικοί που έχουν κληθεί να διαχειριστούν το πρόβλημα,έχουν άλλες προτεραιότητες.
Ο ένας ο Γ.Παπανδρέου προσπαθεί να μας πείσει ότι …μας έσωσε,όταν η κυβέρνησή του μας έβαλε στον “μηχανισμό στήριξης”,που κατέληξε σε κρεμάλα.
Ο άλλος ο Αντώνης Σαμαράς βλέπει τη πρωθυπουργία τόσο κοντά,αλλά και τόσα μακρυά συνάμα και προσπαθεί να μας πείσει ότι έχει λύσεις.
Ο τρίτος ο Γιώργος Καρατζαφέρης προσπαθεί να σταματήσει τη φθορά του κόμματός του από τη συμμετοχή στη κυβέρνηση Παπαδήμου με Καβάφη και Beatles.
Και ο τέταρτος ο υπουργός Οικονομικών Ευάγγελος Βενιζέλος τα παίζει όλα για όλα για να γίνει αρχηγός ενός κόμματος που πεθαίνει και πιστεύει ότι μπορεί να αναστήσει.Όπως πίστευε και για την οικονομία,όταν ήταν ΥΕΘΑ.
Δικαιολογούν όλα αυτά την απαράδεκτη και απαξιωτική συμπεριφορά των Ευρωπαίων και ειδικά των Γερμανών και των “δορυφόρων” τους έναντι της Ελλάδας; Όχι σε καμία περίπτωση. Ειδικά όταν αυτά που ζητάνε είναι τόσο παράλογα και εξόφθαλμα καταστροφικά. Όταν αυτά που προτείνουν ως “τελικές λύσεις” οδηγούν στην βέβαιη εξόντωση μιας χώρας.
Και βέβαια δεν μπορούν να απαιτούν από το ελληνικό κοινοβούλιο να ψηφίζει ότι θέλουν ,όποτε θέλουν με αντάλλαγμα τη “μηχανική υποστήριξη” σ΄ έναν ασθενή που θέλει “τονωτικά φάρμακα” για να σταθεί στα πόδια του και ν΄ αρχίσει να προχωρά.
Δεν είναι τυχαίο ότι όσο περνά ο καιρός ένα μεγάλο μέρος πολιτών οι οποίοι ήταν ακόμη και φανατικά υπέρ της εμπλοκής των ξένων στα του οίκου μας με τη λογική “να έρθουν να μας βάλουν σε τάξη”, έχουν αρχίσει να στρέφονται εναντίον των σωτήρων από το εξωτερικό. Πολλοί έχουν αρχίσει να πιστεύουν ότι η “τελική λύση” -την οποία οι Γερμανοί για ευνόητους λόγους λένε “ριζική λύση- είναι να μας αναγκάσουν να ζητήσουμε μόνοι μας να αποχωρήσουμε από τη “μεγάλη” αλλά καθόλου φιλόξενη “ευρωπαϊκή οικογένεια”. Όλα πια είναι πιθανά.
