Αποκάλυψη-σοκ, κραυγή αγωνίας “ένστολης” γυναίκας για σεξουαλική παρενόχληση-κακοποίηση στο Γ’ Σώμα Στρατού στο όχι πολύ μακρινό παρελθόν! Τα όσα αναφέρει στο Onalert, η γυναίκα που υπηρέτησε υπο τις διαταγές συγκεκριμένου αξιωματικού, είναι απλά συγκλονιστικά!!!
Όπως αναφέρει δεν κατήγγειλε όσα υπέστη η ίδια αλλά και άλλες γυναίκες την περίοδο που συνέβαιναν από φόβο. Τώρα καταθέτει τη μαρτυρία της ελπίζοντας ότι θα αποτελέσει αφορμή για έρευνα σε βάθος! Θα εκπληρωθεί η προσδοκία της; Το λόγο έχει πια η ηγεσία του ΥΕΘΑ,για να διερευνήσει την ορθότητητα των καταγγελιών και βέβαια να επιβάλει βαρύτατες κυρώσεις αν αποδειχτούν!
ΟΛΗ Η ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑ:
“Καταγγελίες για κακοποίηση – μεταχείριση – χειραγώγηση του γυναικείου (και μη) προσωπικού του Γ΄ ΣΣ/NDC-GR, από αξιωματικό και με ανοχή μέχρι και της σημερινής ηγεσίας του, οι οποίοι αν και ενημερώθηκαν για τα γεγονότα τα οποία εκτυλίχθηκαν κατά τη διάρκεια των καθηκόντων του ως συνεργάτης κορυφαίου στελέχους του Γ’ ΣΣ/NDC επί πενταετίας, και την μετέπειτα μετακίνηση του σε μονάδα της 71 Α/Μ ΤΑΞ, δυστυχώς κώφευσαν διακριτικά.
Κατά την περίοδο αυτή παρενοχλήθηκαν σεξουαλικά δύο (2) γυναίκες υπαξιωματικοί – υφιστάμενοι του εν λόγω Αξκού , μία (1) Μόνιμη Υπάλληλος και τέσσερις (4) γυναίκες αξκοί – υπξκοί του Στρατοπέδου.
Από τον εν λόγω Αξκό δημιουργήθηκαν ερωτικές κρούσεις, επιτυχείς και μη, με αποτέλεσμα το κλίμα εκφοβισμού, εκβιασμού, με «έργα και λόγια», και παραινέσεις του ιδίου σε ένοχες σιωπές. Οι ερωτικές συνευρέσεις μαζί του, με χρηματικό (;) αντάλλαγμα ή όχι, συνεχίστηκαν και με κυρίες της πόλης, μιας που το πρωτόκολλο του Σχηματισμού ευδοκιμεί για δημόσιες σχέσεις σε εκδηλώσεις, οι οποίες σε προσωπικές συναντήσεις με τους εκάστοτε διοικητές του Σχηματισμού (ραντεβού σαφώς κλεινόταν από τον ίδιο) αποκόμιζαν οι μεν (γυναίκες πολίτες) από τους δε (στρατιωτικούς) «κάτι» και ίσως τούμπαλιν.
Εντός και εκτός του Στρατοπέδου, αλλά και εντός του γραφείου του ιδίου, η ύπαρξη κρυφής κάμερας στο χώρο διανυκτέρευσης – εκτέλεσης υπηρεσιών των γυναικών – οργάνων υπηρεσίας ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι. Υπεύθυνος – υπόλογος για την τοποθέτηση και της κάμερας και των διανυκτερεύσεων ήταν ο ίδιος διαιρώντας και βασιλεύοντας επί πενταετίας με την ανοχή -αντοχή καμπόσων Αντγων, παραδίδοντας τον ο ένας στον άλλον, σαν σκυτάλη επαγγελματισμού, γνώσης γνώμης και ηθικής (!).
Συνεπώς τα παραπάνω «θύματα» δεν αφορούσαν μόνο (;) υφιστάμενες και εργασιακά εξαρτώμενες από αυτόν άλλα και «θύμα-θύτης» στη «δράση» του η σύζυγος του, που αιτήθηκε ή ίδια τη συνδρομή των υπαξιωματικών γυναικών – εργαζομένων του συζύγου της, στην παρακολούθησή του, εξαιτίας παλαιοτέρας μοιχείας από μέρους του, σε παρελθόντα έτη, και σε συνδυασμό με τους υπόλοιπους εργαζομένους «γνωρίζω κάτι αλλά δεν μιλώ – δεν με αφορά», ένας Σχηματισμός χωρίστηκε σε πηγαδάκια συζητήσεων αν μη τι άλλο εξευτελιστικού και ατιμωτικού περιεχομένου με πρωταγωνιστές τους ιδίους εντός Στρδου και επί τα αυτά!
Ο κυβερνοχώρος δεν έμεινε πίσω μιας και η χρήση του facebook και σε αυτόν τον τομέα ήταν ιδανικό έδαφος τέτοιου είδους συζητήσεων και σχολιασμών.
Τα θλιβερά έως απαξιωτικά γεγονότα σαφώς δεν τιμούν την ιδιότητα κανενός και ειδικά την ιστορία μεγάλων και ενδόξων σχηματισμών όπως είναι αυτό του Γ’ ΣΣ και των άξιων στελεχών που το επάνδρωσαν και το επανδρώνουν. Ίσως όμως να συνεχίζονται, αφού με την σιωπή να κυριαρχεί, αφήνουμε «διάδρομο και αέρα» στα επόμενα και μη θύματα και θύτες με την άμεση και άνιση διάκριση και εκμετάλλευση του προσωπικού, καταργώντας όποιες ανθρώπινες έννοιες, αξιοπρέπειας και τιμής της στολής ή όχι. Κάποιος πρέπει να κουνήσει το δέντρο για να πέσει ο καρπός και ίσως τώρα να είναι η ώρα του «ωριμάζω».
Ίσως και οι συναισθηματικές δεσμεύσεις κουμπαριών με τέως ανώτατο αξιωματικό να το υποβοηθούν και να το επιτρέπουν;
Η προσωπική γνωριμία με Αρχηγούς να το παγώνει; Μπορεί. Πιθανόν όποια ή όποιος διατελέσει υπό τας «διαταγάς» του εν λόγω Αξκού και τυχόν τον αμφισβητήσει με σθένος φωνάζοντας δυνατά «όχι» στη χρήση – κατάχρηση όποιας εξουσίας του παραπάνω από όσο χρειάζεται και να μην υποπέσει και στην ερωτική εκμετάλλευση και υποδούλωσή του, να περάσει τα πάνδεινα ενός ψυχολογικού πολέμου με «συναδέλφους αεροδιάδρομους» και ο κατάλογος με τη λίστα των εργαζόμενων θυμάτων, να μεγαλώσει. Θα ήταν ευχής έργο να αποφευχθεί το συντομότερο δυνατόν το χειρότερο ελπίζοντας για το καλύτερο των Ε.Δ. και των στελεχών, που ευτυχώς, δεν είναι μόνο «έτσι», με τη βοήθεια της παρούσας δημοσίευσης”.
