Η ιστορία τους χάνεται στα βάθη των αιώνων. Χάνεται ανάμεσα στην αχανή ρωσική στέπα που τη σαρώνει ο βοριάς, στις παγωμένες όχθες του Δνείπερου και του Βόλγα και στις σκληρές πεδιάδες κάτω από τον Καύκασο. Ατίθασοι. Φιλοπόλεμοι. Άνθρωποι σκληροί με περίσσια λεβεντιά που δεν χαρίζονται στον εχθρό. Το άλογο τους και το μακρύκανο όπλο τους είναι προέκταση του εαυτού τους. Οι Τάταροι, οι Τούρκοι, οι Γάλλοι του Ναπολέοντα και οι Γερμανοί του Χίτλερ ένιωσαν πολύ καλά την ασταμάτητη πολεμική οργή αυτών των καυκάσιων νομάδων.
Ο Λέων Τολστόι στο βιβλίο του ΟΙ ΚΟΖΑΚΟΙ περιγράφει τη ζωή τους όπως κανείς άλλος. Άνθρωποι ακέραιοι δίχως συναισθηματισμούς για τον εχθρό, λατρεύουν τον τόπο και τη φυλή τους. Ο Τολστόι περιγράφει χαρακτηριστικά τη σκηνή μιας ενέδρας που έχουν στήσει στον εχθρό. Εκεί οι πρωταγωνιστές περιμένουν ακίνητοι ανάμεσα στα πυκνά δέντρα ενός δάσους. Όταν εμφανίζεται ο εχθρός τον σημαδεύουν και τον ακολουθούν συνεχώς μέσα στο στόχαστρο. Πριν πυροβολήσουν κάνουν τον σταυρό τους για να τους δώσει δύναμη ο θεός και φιλάν το όπλο τους…
Στις μικρές τους κοινωνίες δύο ήταν τα κύρια χαρακτηριστικά. Η στρατιωτική πειθαρχία και η βαθιά δημοκρατική διάρθρωση. Ο “Αταμάνος” ήταν ο αρχηγός μιας περιοχής ή ενός χωριού ο οποίος όμως ήταν αιρετός. Δεν υπήρχαν ταξικές ή άλλου είδους διακρίσεις. Τα παιδιά μόλις έμπαιναν στην εφηβεία κατατάσσονταν στον στρατό τους και εκπαιδεύονταν αμέσως στην ιππασία και στα όπλα. Οι μεγαλύτερη αρετή των Κοζάκων ήταν η ιππασία και η σχέση τους με το άλογο.
Λάτρευαν την πατρίδα τους τη Ρωσία αλλά απεχθάνονταν το μακρύ χέρι του Τσάρου και οποιαδήποτε μορφή εξουσίας που ένιωθαν ότι τους “έπνιγε” και έθετε σε κίνδυνο την αυτοτέλεια τους. Οι εξεγέρσεις τους κατά του Τσάρου ήταν πολλές με τελευταία εκείνη του 1774. Οι στρατιές του Σουλτάνου έτρεμαν τις ενέδρες τους, ενώ ο Γαλλικός στρατός του Ναπολέοντα ένα πρωινό του 1812 βρέθηκε αντιμέτωπος με 90.000 Κοζάκους που τον κατακρεούργησαν…
Οι Κοζάκοι με τις κλασσικές ενδυμασίες τους, με τον πράσινο βαρύ μανδύα τους,τα γαλάζια πουκάμισα τους, τις ψηλές δερμάτινες μπότες τους και τον ιδιαίτερο γούνινο σκούφο τους δεν υπάρχουν σήμερα. Τουλάχιστον όχι με αυτή τη μορφή. Το πνεύμα τους όμως συνεχίζει να ζει ατίθασο και στις σημερινές γενιές. “Κοζάκος γεννιέσαι δεν γίνεσαι” λένε…
Βενιζέλος Λεβεντογιαννης
Σας παρουσιάζουμε υπέροχες φωτογραφίες από το site RUSSIA TODAY,από πρόσφατη συγκέντρωση Κοζάκων στη σημερινή ρωσία…
ΤΟ ΑΛΟΓΟ ΕΙΝΑΙ Η ΔΕΥΤΕΡΗ ΦΥΣΗ ΕΝΟΣ ΚΟΖΑΚΟΥ
ΜΠΟΡΟΥΝ ΑΚΟΜΗ ΚΑΙ 2 ΝΑ ΤΟ ΙΠΠΕΥΣΟΥΝ ΚΑΙ ΕΝ ΚΙΝΗΣΗ ΝΑ ΚΑΝΟΥΝ ΤΑ ΠΑΝΤΑ
ΣΤΗΝ ΕΠΙΔΕΙΞΗ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΛΟΓΧΕΣ ΑΛΛΑ ΦΑΝΤΑΣΤΕΙΤΕ ΠΑΛΑΙΟΤΕΡΑ ΤΙ ΘΑ ΓΙΝΟΤΑΝ ΕΑΝ ΣΤΗ ΘΕΣΗ ΤΟΥ ΜΠΟΥΚΑΛΙΟΥ ΗΤΑΝ ΕΝΑΣ ΕΧΘΡΟΣ
ΠΥΡΟΒΟΛΟΥΝ ΕΝΩ ΚΑΛΠΑΖΟΥΝ
ΚΡΑΤΑΝΕ ΤΙΣ ΠΑΡΑΔΟΣΕΙΣ ΤΟΥΣ-ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΟΣ ΤΥΠΟΣ ΚΟΖΑΚΟΥ
ΑΚΟΜΗ ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΑ ΤΟ ΡΩΣΙΚΟ ΙΠΠΙΚΟ ΤΟ ΣΤΕΛΕΧΩΝΟΥΝ ΚΟΖΑΚΟΙ
ΑΠΟ ΜΙΚΡΑ ΠΑΙΔΙΑ ΕΚΠΑΙΔΕΥΟΝΤΑΙ-ΤΟ ΑΛΟΓΟ ΕΙΝΑΙ Η ΑΡΕΤΗ ΤΟΥΣ
ΤΟ ΚΛΑΣΣΙΚΟ ΓΑΛΑΖΙΟ ΠΟΥΚΑΜΙΣΟ ΚΑΙ Ο ΓΟΥΝΙΝΟΣ ΣΚΟΥΦΟΣ
ΤΟ ΑΛΟΓΟ ΥΠΕΡΠΗΔΑ ΦΛΕΓΟΜΕΝΟ ΕΜΠΟΔΙΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΣΤΙΓΜΗ Ο ΚΟΖΑΚΟΣ ΕΙΝΑΙ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ ΜΕ ΑΝΕΣΗ
ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΔΕΝ ΦΟΒΟΥΝΤΑΙ ΤΙΠΟΤΕ
ΕΦΟΡΜΟΥΝ ΜΕ ΤΑ ΣΠΑΘΙΑ ΓΥΜΝΑ
ΤΩΡΑ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΤΑ ΜΙΚΡΑ ΠΑΙΔΙΑ ΛΑΒΑΝΟΥΝ ΤΑ ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΑ ΜΕΤΡΑ ΠΡΟΦΥΛΑΞΗΣ.
ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΤΡΟΜΑΖΕΙ ΤΙΠΟΤΕ
ΕΧΕΙ ΠΕΡΑΣΕΙ ΣΤΟ DNA ΤΟΥΣ ΝΑ ΖΟΥΝ ΠΑΝΩ ΣΤΟ ΑΛΟΓΟ. ΝΑ ΚΟΙΜΟΥΝΤΑΙ,ΝΑ ΤΡΩΝΕ ΚΑΙ ΝΑ ΠΙΝΟΥΝ ΚΑΛΠΑΖΟΝΤΑΣ
.jpg)
