Είναι πράγματι μια από τις πιο συνηθισμένες ερωτήσεις που προκύπτουν από αναλυτές τόσο διεθνούς πολιτικής και διεθνών σχέσεων και άμυνας, όσο και από ανθρώπους που συζητούσαν αλλά και συζητούν, υπό άλλες συνθήκες, ένα ενδεχόμενο πυρηνικού πολέμου μεταξύ των ΗΠΑ και της ΕΣΣΔ.
Κι όμως, υπήρχε σχέδιο και πλάνο σε περίπτωση που αυτό το υποθετικό σενάριο γινόταν, δυστυχώς, πραγματικότητα, με εξαιρετικά αναλυτικές πληροφορίες τόσο για ττην τοποθεσία των στόχων όσο και για τα μέσα – όπλα – που θα χρησιμοποιούνταν σε κάθε περίπτωση.
Ποιό ήταν λοιπόν αυτό το σχέδιο, έκτακτης κατάστασης που θα οδηγούσε πυρηνικό όλεθρο ;
Το 2015, το National Archives and Records Administration δημοσίευσε λεπτομερή κατάλογο των πιθανών στόχων των Ηνωμένων Πολιτειών για ατομικά επίθεση σε περίπτωση πολέμου με τη Σοβιετική Ένωση, παρουσιάζοντας τον αριθμό και την ποικιλία των στόχων στο έδαφός της όπως και στην Ανατολική Ευρώπη και την Κίνα.
Η λίστα περιλαμβάνει πολλούς στόχους για «συστηματική καταστροφή» σε μεγάλες πόλεις, μεταξύ των οποίων 179 στη Μόσχα, 145 στο Λένινγκραντ και 91 στο Ανατολικό Βερολίνο. Οι στόχοι αναφέρονται ως DGZ ή «καθορισμένα σημεία μηδέν».
Το έγγραφο των 800 σελίδων, που φέρει την ένδειξη «Top Secret», ονομάζεται «Μελέτη Απαιτήσεων για Ατομικά Όπλα για το 1959».
Πρόκειται ουσιαστικά για ένα τεράστιο «υπολογιστικό φύλλο», το οποίο παρήγαγε η Strategic Air Command το 1956 και προβάλλει τι θα μπορούσε και θα έπρεπε να πληγεί σε έναν πιθανό πόλεμο τρία χρόνια αργότερα.
Δημιουργήθηκε σε μια εποχή πριν από τους διηπειρωτικούς ή υποβρύχιους πυραύλους, όταν οι βομβαρδισμοί με αεροσκάφη, ήταν ουσιαστικά το μόνο μέσο για τη χρήση πυρηνικών όπλων. Οι Ηνωμένες Πολιτείες είχαν τότε ένα τεράστιο πλεονέκτημα έναντι της Σοβιετικής Ένωσης, με ένα πυρηνικό οπλοστάσιο περίπου 10 φορές μεγαλύτερο.
Εκείνη την εποχή, οι στρατιωτικοί σχεδιαστές προσπάθησαν να περικυκλώσουν τη Σοβιετική Ένωση με βάσεις βομβαρδιστικών που σε περίπτωση πολέμου θα κατευθύνονταν προς τις μεγαλύτερες σοβιετικές πόλεις, βομβαρδίζοντας προκαθορισμένους στόχους κατά μήκος της διαδρομής.
Το έγγραφο του 1956 καθιστούσε την αεροπορική δύναμη των σοβιετικών, ως πρωταρχικό στόχο (1.100 αεροδρόμια), για να μην προλάβουν να απογειωθούν σοβιετικά βομβαρδιστικά και να κατευθυνθούν προς στόχους στην Ευρώπη και την Αμερική.
Πολλές αεροπορικές βάσεις και κέντρα διοίκησης ήταν μέσα και γύρω από αστικά κέντρα και αυτό θα είχε ως αποτέλεσμα το θάνατο ανυπολόγιστου αριθμού αμάχων. Οι στόχοι με τη δεύτερη υψηλότερη προτεραιότητα ήταν εκείνοι της βιομηχανικής υποδομής, μαζί με τον κόσμο που εργάζονταν εκεί.
Πηγή: ptisi kai diastima
