Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΧΑΡΒΑΛΙΑ
Πολύ φοβούμαι ότι η προοπτική ενός γρήγορου συμβιβασμού για την ονομασία των Σκοπίων, και μάλιστα με μια ικανοποιητική για την Ελλάδα φόρμουλα που θα έχει ως προαπαιτούμενο την εφαρμογή « για όλες τις χρήσεις», είναι μια εξέλιξη εξαιρετικά καλή για να είναι αληθινή!
Και για τον λόγο πρέπει να αποφύγουμε αβάσιμους ενθουσιασμούς και διαχύσεις καλοπιστίας προς έναν συνομιλητή που για δύο και πλέον δεκαετίες, ανεξαρτήτως κυβερνήσεως ή πολιτικών εκπροσώπων, έχει ανάγει σε διπλωματική τακτική τον κουτοπόνηρο κλεφτοπόλεμο. Το εγχείρημα βεβαίως, εδώ που έχουμε φτάσει, αξίζει να δοκιμαστεί και οφείλει να μείνει έξω από κάθε μικροκομματική αντιπαράθεση. Υπό την αυστηρή προυπόθεση ότι από αυτή την διαδικασία η Ελλάδα δεν θα βγει (περισσότερο) ζημιωμένη και δεν φορτωθεί την εικόνα του… «αδιάλλακτου» τη υπόθεσης αναφέρει το δημοσίευμα απο την ιστοσελίδα mignatioiu.com
Οι πιθανότητες δυστυχώς για μία “win-win” κατάληξη είναι πολύ μικρότερες από αυτές ενός προδιαγεγραμμένου ναυαγίου. Φοβούμαι, ξαναλέω, ότι πρόκειται για μία καλοστημένη παγίδα. Από τους αμετανόητους Σκοπιανούς με την ενθάρρυνση του Μάθιου Νίμιτς, ανθρώπου των προηγούμενων αμερικανικών κυβερνήσεων που υπηρετεί το δόγμα Κλίντον στα Βαλκάνια.
Μας έχουν συνηθίσει οι γείτονες σε επιδείξεις «μικροευελιξίας». Απέσυραν την σημαία με το «άστρο της Βεργίνας» για να κερδίσουν κάτι πολύ πιο σημαντικό. Το να αλλάξουν όνομα στο αεροδρόμιο-αλάνα του κρατιδίου ή να αφαιρέσουν κάποια αγάλματα που είχε την έμπνευση να στήσει ο προηγούμενος…μποξέρ πρωθυπουργός, δεν λέει κάτι. Είναι ανέξοδες κινήσεις δήθεν διαλλακτικότητας.
Θα διερωτηθούν βέβαια κάποιοι από εσάς;
- Και γιατί να συμβιβαστούμε με μία ονομασία που θα περιέχει τον όρο «Μακεδονία»; Η απάντηση είναι πολύ απλή: Εξαιτίας εγκληματικών λαθών και μειοδοτικών χειρισμών προηγούμενων κυβερνήσεων έχουμε ήδη χάσει την μάχη επιβολής μιας «καθαρής» ελληνικής θέσης σε διεθνές επίπεδο. Και επιπλέον στη σημερινή συγκυρία, το πρόσημο της εξίσωσης από μια ομαλοποίηση των σχέσεων με το κρατίδιο είναι αναμφίβολα θετικό. Πρώτον επειδή ο μεγάλος κίνδυνος που αναδύεται δεν είναι τα Σκόπια, αλλά ο πριμοδοτούμενος από την Αγκυρα μουσουλμανο-αλβανικός εθνικισμός και δεύτερον επειδή θα εκπληρώσουμε, χωρίς μεγάλο κόστος, μία επιθυμία των ΗΠΑ, την οποία θα μπορούσαμε να ανταλλάξουμε με ενίσχυση της θέσης μας στα Βαλκάνια, έναντι της Τουρκίας.
Ασφαλώς και οι φόρμουλες που προωθεί ο ανεκδιήγητος συνταξιούχος «μεσολαβητής» δεν είναι οι καλύτερες δυνατές. Στην περίπτωση μιας σύνθετης ονομασίας προτιμότερη εκδοχή είναι το «Νέα Μακεδονία» που θα έπρεπε να αποτελεί και την επίσημη ελληνική «κόκκινη γραμμή». Ακριβώς επειδή κόβει «με το καλημέρα» τον φαντασιακό «ομφάλιο λώρο» με την Αρχαία Μακεδονία και επιπλέον επειδή ως όνομα είναι πολύ πιο εύπεπτο διεθνώς και ιδιαίτερα στον αγγλοσαξονικό κόσμο όπου το πρόθεμα “new” δίνει και παίρνει. Μια δεύτερη αποδεκτή εκδοχή είναι το «Σλαβομακεδονία» που ασφαλώς θα άρεσε και σε άλλους Βαλκάνιους γείτονες. Όμως με τις σημερινές κυβερνητικές ισορροπίες στα Σκόπια είναι αδύνατον να περάσει.
- Τα «Βόρειος» ή «Ανω» Μακεδονία, ακόμη και το «Μακεδονία του Βαρδάρη», συνιστούν δυνητικό εθνικό κίνδυνο αφού αφήνουν να αιωρείται η γεωγραφική συνέχεια μιας «ακρωτηριασμένης» εθνικής οντότητας. Απαράδεκτη ασφαλώς επινόηση είναι το «Μακεδονία-Σκόπια» του Πάγκαλου ή το «Μακεδονία των Σκοπίων» που είχε λανσάρει στη βουλή ο εκλιπών Κωσταντίνος Μητσοτάκης. Εν πάσει περιπτώσει το βολικό «Νέα Μακεδονία» που συζητήθηκε στο λεγόμενο πακέτο Πινέιρο μάλλον έχει πετάξει ανεπιστρεπτί και θα πρέπει να συμβιβαστούμε με περισσότερο επώδυνες εκδοχές, εφόσον βέβαια οι Σκοπιανοί είναι πράγματι έτοιμοι να τις υιοθετήσουν. Η σημερινή κυβέρνηση έχει ευθύνη να προχωρήσει την διαδικασία με πάσα επιφύλαξη και διασφαλίζοντας ότι δεν θα μείνει στο τέλος με τον μουτζούρη του «αδιάλλακτου». Και προς αυτή την κατεύθυνση έπρεπε ήδη να έχει απαιτήσει αλλαγή του Αμερικανού διαπραγματευτή… Η αντιπολίτευση από την πλευρά της έχει εθνική υποχρέωση να υποβοηθήσει την προσπάθεια. Αυτά που ακούστηκαν «δεν ψηφίζω εγώ αν δεν ψηφίσει ο Καμμένος» στην μικροπολιτική λογική δημιούργιας ρήγματος στη κυβέρνηση είναι επιεικώς απαράδεκτα. Κατ΄αρχήν ο Καμμένος έχει δίκιο όταν υποστηρίζει ότι δεν έχει αλλάξει επισήμως η απόφαση των πολιτικών αρχηγών για ονομασία χωρίς τον όρο «Μακεδονία». Και το συμβούλιο αυτό είναι το ανώτατο όργανο λήψης «εθνικών αποφάσεων». Κατά δεύτερον η αδιαλλαξία του βοηθάει αφάνταστα την διαπραγματευτική θέση της Αθήνας. Συνεπώς δεν πέφτει κανένας λόγος στη Νέα Δημοκρατία για το τι θα πράξει ο Καμμένος. Αυτό είναι θέμα του ιδίου, της κυβέρνησης και του Τσίπρα. Μην κάνουμε μόνοι μας τη ζωή του τόπου δυσκολότερη…
