Οι ανησυχίες για το κατά πόσο η αμερικανική αμυντική βιομηχανία μπορεί να υποστηρίξει ταυτόχρονα δύο προγράμματα μαχητικών αεροσκαφών 6ης γενιάς παραμένουν ζωντανές στο Πεντάγωνο, παρά την πρόοδο που καταγράφεται τόσο στο F-47 της αμερικανικής Πολεμικής Αεροπορίας (USAF) όσο και στο F/A-XX του αμερικανικού Πολεμικού Ναυτικού (US Navy).
Το Πεντάγωνο προσδιορίζει ως τους κύριους κινδύνους την υψηλή πολυπλοκότητα και των δύο προγραμμάτων, την έλλειψη εξειδικευμένου προσωπικού και την περιορισμένη χωρητικότητα της γραμμής παραγωγής.
Ο Αντιπτέραρχος Ντέιλ Ρ. Γουάιτ, επικεφαλής για τα κρίσιμα μεγάλα οπλικά συστήματα της USAF και ανώτερος σύμβουλος προμηθειών της υπηρεσίας, δήλωσε στο συνέδριο «Air, Space & Cyber Conference» ότι εξακολουθεί να προβληματίζεται για τη συνολική δυνατότητα της βιομηχανικής βάσης των ΗΠΑ να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις παραγωγής προηγμένων αεροπορικών προγραμμάτων.
Οι δηλώσεις έρχονται περίπου έναν χρόνο μετά τη δημόσια αντιπαράθεση που είχε ξεσπάσει μεταξύ Πενταγώνου και Κογκρέσου για τη χρηματοδότηση των δύο προγραμμάτων 6ης γενιάς. Τότε, το Υπουργείο Άμυνας υποστήριζε ότι η αμερικανική βιομηχανία δύσκολα θα μπορούσε να υποστηρίξει παράλληλα την ανάπτυξη και παραγωγή τόσο του F-47 όσο και του F/A-XX, θέση που είχε προκαλέσει έντονες αντιδράσεις στο Κογκρέσο.
«Βλέπουμε αντίστοιχες προκλήσεις σε πολλαπλές πλατφόρμες», δήλωσε ο Γουάιτ, τονίζοντας ότι οι ανησυχίες του δεν περιορίζονται μόνο στα προγράμματα μαχητικών αεροσκαφών. Όπως εξήγησε, το βασικό ζήτημα αφορά τόσο τη διαθεσιμότητα εξειδικευμένου προσωπικού όσο και τη βιομηχανική ικανότητα παραγωγής όταν τα προγράμματα εισέλθουν στη φάση μαζικής κατασκευής.
Το F-47 θα πετάξει μέσα στα επόμενα δύο χρόνια
Παρά τους προβληματισμούς αυτούς, ο Αμερικανός αξιωματούχος εμφανίστηκε ιδιαίτερα αισιόδοξος για την πορεία του F-47, του μαχητικού που αναπτύσσεται στο πλαίσιο του προγράμματος Next Generation Air Dominance (NGAD) και κατασκευάζεται από την Boeing.
Σύμφωνα με τον ίδιο, το πρόγραμμα προχωρά «εξαιρετικά καλά», αξιοποιώντας τα χρόνια τεχνολογικής ωρίμανσης και μείωσης ρίσκου που προηγήθηκαν. Μάλιστα, υποστήριξε ότι η USAF παραμένει εντός χρονοδιαγράμματος για να δει το αεροσκάφος να πραγματοποιεί την πρώτη του πτήση μέσα στα επόμενα δύο χρόνια.
Την ίδια στιγμή, το πρόγραμμα F/A-XX του αμερικανικού Πολεμικού Ναυτικού φαίνεται να βρίσκεται στην τελική ευθεία για την επιλογή του αναδόχου. Αν και η σχετική ανακοίνωση αναμενόταν αρχικά νωρίτερα μέσα στο καλοκαίρι, η απόφαση δεν έχει ακόμη δημοσιοποιηθεί.
Υπενθυμίζεται ότι, σύμφωνα με πρόσφατες πληροφορίες που αναφέραμε και στο OnAlert, η ηγεσία του αμερικανικού Πολεμικού Ναυτικού έχει ήδη καταλήξει στην εταιρεία που θα αναλάβει την ανάπτυξη του νέου μαχητικού 6ης γενιάς και η επίσημη ανακοίνωση εκτιμάται ότι θα γίνει μέσα στις επόμενες εβδομάδες.
Στην τελική φάση του διαγωνισμού συμμετέχουν η Boeing και η Northrop Grumman.
Η Boeing δηλώνει έτοιμη να κατασκευάσει και τα δύο αεροσκάφη
Στελέχη της Boeing έχουν δηλώσει ότι η εταιρεία μπορεί να κατασκευάσει και τα δύο αεροσκάφη. Η ομοιότητα στον σχεδιασμό των μονάδων και των συστημάτων μεταξύ των F/A-XX και F-47 θα μπορούσε να βοηθήσει στην επιτάχυνση της ανάπτυξης.
«Βλέπω την Boeing να κάνει έξυπνες επενδύσεις», δήλωσε ο Γουάιτ, μιλώντας για το πρόγραμμα F-47.
«Στην πραγματικότητα, το μόνο που χρειάζεται είναι να μπορούμε να διαχειριζόμαστε τους συνολικούς πόρους όσον αφορά το νούμερο ένα, τους ανθρώπινους πόρους», πρόσθεσε ο στρατηγός. «Δεύτερον, όταν αρχίζουμε να μπαίνουμε στη συζήτηση για την παραγωγή, έχουμε αρκετή χωρητικότητα για να μπορέσουμε να παράγουμε με αυτόν τον ρυθμό; Έτσι, σε γενικές γραμμές, έχω ανησυχίες. Έχω ανησυχίες για τη χωρητικότητα της βιομηχανικής μας βάσης, αλλά δεν είναι μοναδικές για το F-47 ή για οποιοδήποτε άλλο πρόγραμμα».
Αξιωματούχοι έχουν επισημάνει ότι σε περίπτωση επιλογής της Boeing, τόσο η αμερικανική Πολεμική Αεροπορία όσο και το Πολεμικό Ναυτικό θα βασίζονται σε μεγάλο βαθμό στον ίδιο κατασκευαστή για τα προγράμματα μαχητικών 6ης γενιάς. Παράλληλα, η εταιρεία θα κληθεί να διαχειριστεί τις αυξημένες απαιτήσεις ανάπτυξης και παραγωγής δύο ιδιαίτερα απαιτητικών προγραμμάτων.
Από την άλλη, η επιλογή της Northrop Grumman θα οδηγούσε σε διαχωρισμό της βιομηχανικής και εφοδιαστικής βάσης των δύο προγραμμάτων, μειώνοντας την εξάρτηση από έναν μόνο ανάδοχο. Ωστόσο, ορισμένοι αναλυτές εκτιμούν ότι μια τέτοια εξέλιξη θα μπορούσε να δημιουργήσει πρόσθετες προκλήσεις στον συντονισμό, με πιθανές επιπτώσεις στα χρονοδιαγράμματα και στις επιχειρησιακές δυνατότητες που θα αναπτυχθούν για κάθε υπηρεσία.
Πηγή: The War Zone
